Όταν ταυτιζόμαστε με τα συναισθήματα του συλλογικού… από την Καίτη Τσώλη, 02/02/2013

Όταν ταυτιζόμαστε με τα συναισθήματα του συλλογικού……
με  την Καίτη Τσώλη, 02/02/2013

Υπάρχει διάχυτος ο θυμός και ο φόβος παντού αυτή τη στιγμή σε ολόκληρη την Ελλάδα. Όπου κι αν βρίσκομαι, στο φούρνο, στο λεωφορείο, στη καφετέρια, ακόμα και στο δρόμο, μία είναι η συζήτηση.
-Τι θα κάνουμε; Πως τους επιτρέψαμε και μας έφεραν μέχρις εδώ;
-Πως θα ζήσουμε;
Παντού οι άνθρωποι, είναι θυμωμένοι και φοβισμένοι. Και σκεφτόμουν οικογένεια ποιος είναι ο δικός μας ρόλος σε όλη αυτή την υπάρχουσα κατάσταση. Ποιος ρόλο παίζουν οι εργάτες του φωτός;
Πόσο μας επηρεάζει αυτή η υπάρχουσα κατάσταση ή πόσο εμείς επηρεάζουμε αυτή την κατάσταση κι αυτή την ελληνική πραγματικότητα;
Και η ευθύνη για την οποία μιλάω, είναι μόνο απέναντι στον εαυτό μας, γιατί μπορούμε ν’ αναλάβουμε μόνο την ευθύνη του εαυτού μας. Αλλά γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η δική μας στάση και η δική μας ισορροπία, καθώς και η πραγματικότητα που δημιουργούμε εμείς για μας, επηρεάζει και την πραγματικότητα του συλλογικού της Ελλάδας, γιατί ουσιαστικά όλοι είμαστε Ένα. Και οι εργάτες του φωτός έχουμε ξεπεράσαμε τον κρίσιμο αριθμό στην Ελλάδα και μπορούμε να κάνουμε τις απαραίτητες αλλαγές που θα βγάλουν όλους τους Έλληνες απ’ αυτή την οικονομική υποδούλωση και τον έλεγχο.
Δείτε περισσότερα Όταν ταυτιζόμαστε με τα συναισθήματα του συλλογικού… από την Καίτη Τσώλη, 02/02/2013

να επιτρέπουμε …. από την Καίτη Τσώλη, 23/01/2013

να  επιτρέπουμε ….
από την Καίτη Τσώλη, 23/01/2013

Σας χαιρετώ οικογένεια! Στις τελευταίες ανώτερες επικοινωνίες οι αναληφθέντες δάσκαλοι και οι Αρχάγγελοι, μας επισημαίνουν συχνά να δώσουμε ένα τέλος στο αιώνιο δράμα της διττότητας και να επιστρέψουμε στη φυσική μας κατάσταση που είναι η ελευθερία, η αγάπη, η ενότητα και η χαρά! Και βέβαια έχουν το λόγο τους που μας το λένε, γιατί θέλουν να στρέψουμε την προσοχή μας προς αυτή την κατεύθυνση και γιατί αυτή χρειάζεται να είναι και η πρόθεσή μας.
Άλλωστε γι’ αυτό βρισκόμαστε στο πλανήτη, για ν’ αλλάξουμε την  υπάρχουσα πραγματικότητα, αλλάζοντας πρώτα εμάς. Ν’ αλλάξουμε αυτήν την πραγματικότητα της ψευδαίσθησης, της ανελευθερίας, του ελέγχου, της σύγκρουσης, της διαίρεσης και του πόνου. Και βέβαια αυτά τα έχουμε πει πολλές φορές.   Δείτε περισσότερα να επιτρέπουμε …. από την Καίτη Τσώλη, 23/01/2013

Η αποδοχή δεν έχει καμία σχέση με τον συμβιβασμό”, από την Καίτη Τσώλη, 08/01/2013

Η αποδοχή δεν έχει καμία σχέση με τον συμβιβασμό”.
με την Καίτη Τσώλη, 08/01/2013

Όσοι δουλεύουμε με τον εαυτό μας και διαχειριζόμαστε ενέργειες, γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η πληροφορία από την κατανόηση έχει μεγάλη διαφορά. Κι έχουμε καταχωρήσει νοητικά πολλές πνευματικές πληροφορίες οικογένεια, αλλά εάν δεν γίνει η εσωτερική διεργασία και δεν έχουμε την κατανόηση από τον εαυτό μας, τότε είναι γνώσεις δανεισμένες και απλά καταχωρημένες στο μυαλό μας.
Πολλές φορές όμως κάποιες πνευματικές πληροφορίες ακουμπάνε και δένουν μέσα μας και γίνονται η αφορμή και μέσα από την δική μας πρόθεση, να μπούμε στην διαδικασία της διαχείρισης αυτών των ενεργειών, επειδή γνωρίζουμε ότι θα μας βοηθήσουν στην εξέλιξή μας.
Στην προκειμένη περίπτωση μια τέτοια πληροφορία είναι η ολοκληρωτική αποδοχή του εαυτού μας, χωρίς διαχωρισμούς και κριτικές. Και είναι μια καινούργια πληροφορία για πολλούς από την «οικογένεια», οι οποίοι έχουν εστιάσει στο «καλό» και στον «κακό» μας εαυτό. Ο καλός και ο κακός εαυτός μας είναι ένα αιώνιο παιχνίδι της διττότητας, για να μπορεί να μας κρατάει διχασμένους και να μας ελέγχει. Δείτε περισσότερα Η αποδοχή δεν έχει καμία σχέση με τον συμβιβασμό”, από την Καίτη Τσώλη, 08/01/2013

Το σημείο μηδέν, ολοκληρωτική παραίτηση από τον έλεγχο! με την Καίτη Τσώλη, 30/12/2012

Το σημείο μηδέν, ολοκληρωτική παραίτηση από τον έλεγχο!
με  την Καίτη Τσώλη, 30/12/2012

Έκανα σήμερα τον καθημερινό μου περίπατο στη λίμνη με συντροφιά έναν πολύ δυνατό αέρα. Ο αέρας τάραξε τη λίμνη και τσάκιζε τα ξερά καλάμια και τα ψαθιά, και τα κύματα της λίμνης τα κουβαλούσαν μαζί τους στην όχθη της, κάνοντας δυνατό θόρυβο.
Τα ξερά σπασμένα καλάμια και τα ψαθιά  συσσωρεύτηκαν όλα μαζί στην άκρη της λίμνης και σχημάτισαν ένα πυκνό καφέ- σταχτί χαλί που σκέπασε μεγάλο τμήμα της  κοντά στην όχθη.
Οι μικρές πάπιες και οι γλάροι κάθονταν και λικνίζονταν πάνω στα κύματα κι έμοιαζαν σαν αυτά τα μικρά χάρτινα καραβάκια που φτιάχνουν τα μικρά παιδιά.
Είχα ντυθεί πολύ καλά, αλλά ένιωθα τον κρύο αέρα να με διαπερνάει και ανατρίχιασα. Με απόλυτη επίγνωση, όρθωσα ακόμα περισσότερο το κορμί μου και χωρίς καμιά αντίσταση αφέθηκα στον αέρα και του επέτρεψα να με διαπερνάει. Μετά από λίγο ένιωσα το κορμί μου να ζεσταίνεται. Κι εκείνη την στιγμή συγχρονιστικά θυμήθηκα και την ερώτηση που μου έκανε μια φίλη μου, πριν από λίγες μέρες. Δείτε περισσότερα Το σημείο μηδέν, ολοκληρωτική παραίτηση από τον έλεγχο! με την Καίτη Τσώλη, 30/12/2012

Τα τελευταία τεχνάσματα του μυαλού μας. με την Καίτη Τσώλη, 12/12/12

Τα τελευταία τεχνάσματα του μυαλού μας.
με την Καίτη Τσώλη, 12/12/12

Έκανε παγωνιά αυτό το πρωινό. Περπατούσα στον πεζόδρομο στην όχθη της Λίμνης και παρατηρούσα τη παγωμένη φύση γύρω μου. Η πάχνη είχε σκεπάσει τα πάντα, μ’ ένα κατάλευκο λευκό πέπλο. Τα δέντρα κρατούσαν ακόμα κάποια ξεχασμένα ξερά φύλλα στα κλαδιά τους και το νερό της Λίμνης κάτω από την ξύλινη γέφυρα είχε κρυσταλλώσει. Οι μικρές πάπιες δεν είχαν κάνει ακόμα την εμφάνισή τους μέσα από τις πυκνές καλαμιές.
Μόνο οι γλάροι πετούσαν φτερουγίζοντας δυνατά πάνω από το κεφάλι μου.
Μετά από λίγο όμως, όταν ο ήλιος ξεπρόβαλε φωτεινός και ζεστός και σιγά-σιγά το λεπτό λευκό πέπλο της πάχνης άρχισε να λιώνει, άρχισαν να ξεπροβάλουν δειλά-δειλά μέσα από τις καλαμιές και οι μικρές πάπιες. Δείτε περισσότερα Τα τελευταία τεχνάσματα του μυαλού μας. με την Καίτη Τσώλη, 12/12/12