Shoud 3, Wings

Wings 3,   Νοέμβριος 2017

Εγώ Είμαι Αυτό που Είμαι, ο Αντάμους της Κυρίαρχης Περιοχής.
Α! Πόσο μου αρέσει η καλή ενέργεια του χώρου! Πόσο μου αρέσει που μαζευόμαστε εδώ κάθε μήνα για τα Shoud μας! Αλλά πριν προχωρήσω, να σας πω ότι, « Ένας Αντάμους χωρίς καφέ είναι σαν ένας Shaumbra χωρίς αμφιβολίες και ανησυχίες.» Δείτε περισσότερα Shoud 3, Wings

Shoud 2, Wings

Shoud 2 ,Wings
October 7 , 2017

Εγώ Είμαι Αυτό που Είμαι, ο Αντάμους του Σαιν Ζερμαίν.

Ας πάρουμε μια βαθιά αναπνοή μαζί, αγαπητοί Σώμπρα, καθώς συναντιόμαστε  για άλλη μια φορά. Συναντήσεις που γίνονται εδώ και εκατοντάδες, χιλιάδες χρόνια με διαφορετικούς τρόπους, με διαφορετικά σχήματα και σε διαφορετικά μέρη. Αυτές τις συναντήσεις δεν τις κάνουμε μόνο σε αυτή την ενσάρκωση για τις καρδιές και τις ψυχές μας αλλά γίνονται εδώ και χρόνια. Και νάμαστε τώρα εδώ, στην πιο σημαντική εποχή από όλες.

Όταν κάνουμε αυτές τις συναντήσεις σε όλο τον κόσμο- όταν κάνουμε αυτό που λέμε εργαστήρια ή σεμινάρια, ταξιδεύουμε σε ολόκληρο τον κόσμο-  συμβαίνει κάτι μοναδικό. Αν έχετε παρευρεθεί σε μια από τις συναντήσει, ίσως να γνωρίζετε, αυτό που τόσο συχνά λέω στην ομάδα, «Ποια είναι η κοινή  ενέργεια; τι είναι αυτό που ένωσε αυτή την συγκεκριμένη ομάδα των 50 ή των 100 ή των 200 ατόμων; Ποια είναι η κοινή ενέργεια στον χώρο;» Και μετά από πολλές λανθασμένες απαντήσεις δίνω εγώ την σωστή απάντηση, και αποδεικνύεται ότι όλοι έχουν συναντηθεί στο παρελθόν σε κάποια Σχολή Μυστηρίου. Έχουν έναν κοινό δεσμό, βρίσκονταν στην ίδια Σχολή Μυστηρίου  για πολλά χρόνια, και αποφάσισαν να βρεθούν ξανά. Πιστεύουν ότι παρακολουθούν ένα εργαστήριο- είναι ένα καλό προσωπείο. Ω, συζητάμε, δίνουμε διαλέξεις, διασκεδάζουμε, κινούμε αρκετά την ενέργεια, αλλά στην πραγματικότητα έχει να κάνει με την επανένωση των ψυχών που βρίσκονταν στις Σχολές Μυστηρίου.

Άλλες φορές υπάρχει στην ομάδα  μια συνολική ενέργεια αυτό-αμφισβήτησης. Ξέρετε, ανακοινώνουν το εργαστήριο- το ανακοινώνουν εδώ , στο Shoud, το ανακοινώνουν στο περιοδικό, το ανακοινώνουν στο κατάστημα και γίνεται γνωστό- και προσελκύει τους κατάλληλους  ανθρώπους, την κατάλληλη ομάδα. Είχαμε ομάδες με υψηλή αίσθηση αυτo-αμφισβήτησης. Είναι τόσο κοντά, κι όμως έχουν τόσο χαμηλή πίστη εαυτού.

Είχαμε ομάδες που συναντήθηκαν επειδή είχαν τραύματα , βαθιά τραύματα, τραύματα  που δυσκολεύονταν να απελευθερώσουν, κι αυτή ήταν η συνολική ενέργεια σε εκείνο το συγκεκριμένο εργαστήριο. Κι έτσι, συζητάμε λίγο γύρω από τα τραύματα. Σε αυτό το σημείο κάνω απόσπαση με διάφορους τρόπους, αλλά αυτό που αληθινά κάνουμε σε εκείνη την συνάντηση είναι ότι απελευθερώνουμε την παλιά ενέργεια ή τουλάχιστον αναγνωρίζουμε ότι βρίσκεται εδώ- εκείνη η παλιά πληγωμένη ενέργεια ή μια παλιά ενέργεια θύματος-  με σκοπό να την απελευθερώσουν οι παρευρισκόμενοι.

Αλλά ποτέ και κανείς δεν είπε: «Ποια είναι η κοινή ενέργεια  για όλους μας;» Για όλους μας, γι αυτούς που παρακολουθούν από το ίντερνετ σήμερα, ή για κάποιους στο μέλλον, γι αυτούς που παρευρίσκονται εδώ. Ποια είναι η κοινή ενέργεια των Σώμπρα; Μήπως συνδέθηκαν τυχαία οι άνθρωποι από όλο τον κόσμο με τον Βυσσινί Κύκλο; Α, δεν νομίζω!

Το Όνειρο της Ατλαντίδας

Η κοινή ενέργεια εδώ είναι αυτό που αποκαλώ το Όνειρο της Ατλαντίδας.
Πάει πίσω, πολύ πίσω στους Ναούς της Τιέν στην Ατλαντίδα. Ήταν το όνειρο της ενσωματωμένης φώτισης, εκεί που ο Μάστερ συναντάει τον άνθρωπο στην ενσωματωμένη φώτιση. Ήταν το όνειρο εκείνης της εποχής της θεϊκής έλευσης σε αυτή την σφαίρα και μετά να το ζήσουμε. Να το ζήσουμε, να το ζήσουμε  πλήρως, να το ζήσουμε  με τον τρόπο που τώρα ονομάζουμε Ζωή Ahmyo.

Αυτό ήταν τον Όνειρο της Ατλαντίδας, και, είτε ήσασταν πραγματικά στους Ναούς της Τιέν στην Ατλαντίδα, είτε μπήκατε σε αυτό το όνειρο, το όνειρο της ενσωματωμένης φώτιση, την εποχή του Τζέσουα, τότε που είχατε συναντηθεί πολλοί από εσάς, είτε την εποχή που συναντηθήκατε στην Σχολή Μυστηρίου, δεν έχει σημασία, επειδή το κοινό στοιχείο εξακολουθεί να είναι αυτό το όνειρο που πάει πίσω στην εποχή της Ατλαντίδας.

Ω, η Ατλαντίδα. Δεν είναι πολύ ενδιαφέροντα όλα όσα παρακολουθείτε τώρα στις ειδήσεις; Τόσοι τυφώνες, τόσες καταστροφές στην περιοχή εκείνη; Όταν νοιώσετε βαθιά τι συμβαίνει εδώ, θα δείτε ότι είναι μια κάθαρση, μια κάθαρση των παλαιών Ατλάντειων ενεργειών, που εμφανίζονται  τον κατάλληλο χρόνο για να καθαριστούν.

Τώρα, μερικές φορές η κάθαρση είναι τραγική με βάση τις  ανθρώπινες ανέσεις και πολύ συχνά με βάση την ανθρώπινη ζωή. Δεν θεωρείται λανθασμένο το γεγονός ότι κάποιοι έχασαν την ζωή τους σε μια από αυτές τις περιστάσεις. Αυτό που πραγματικά συμβαίνει είναι μια πολύ βαθιά κάθαρση της παλαιάς Ατλάντειας ενέργειας, της ενέργειας του τραύματος και του πολέμου, της ενέργειας  που πλήγωσε την Ίσιδα. Γι αυτό βλέπετε ένα συνεχές μοτίβο κάθαρσης σε εκείνη την περιοχή. Θα σταματήσει σε λίγο καιρό και θα επιστρέψει ξανά μέχρι να καθαριστούν όλα.

Έτσι λειτουργεί, ακόμα και μέσα σας, μέχρι να καθαριστεί εντελώς. Ω, και μερικές φορές υπάρχουν πράγματα που δεν γνωρίζετε καν πόσο βαθιά ριζωμένα είναι στην ζωή σας και στην συμπεριφορά σας. Κι έτσι, οι καταιγίδες επιστρέφουν, κατά καιρούς, ξανά και ξανά, επιφέροντας κάθε φορά την κάθαρση- μερικές φορές γίνεται με μεγάλη δυσκολία, μερικές φορές με πολύ συναίσθημα ακόμα και με σωματικό πόνο- αλλά καθαρίζουν όλα όσα δεν είναι δικά σας.

Η κοινή ενέργεια για όποιον αποκαλεί τον εαυτό του Σώμπρα-  φυσικά δεν χρειάζεται να ανήκετε κάπου ή να πάρετε κάποιον όρκο- αλλά η κοινή ενέργεια  που σας ενώνει όλους εσάς είναι το Όνειρο της Ατλαντίδας, η ένωση της Γης και του Ουρανού, αλλά όχι σε κάποιες άλλες σφαίρες. Εδώ. Ακριβώς εδώ. Αυτό είναι που σας ενώνει.

Σε σας, ίσως να είναι αυτονόητο- « Εντάξει, φυσικά, γι αυτό είμαστε εδώ. Είμαστε εδώ για την Πραγμάτωση, για την φώτισή μας. Είμαστε εδώ για να ζήσουμε τώρα στο φυσικό μας σώμα»- αλλά πάρτε μια βαθιά αναπνοή και νοιώστε τους άλλους που βρίσκονται στο πνευματικό τους ταξίδι και στο μονοπάτι τους, τους άλλους που σπουδάζουν τις μυστικιστικές τέχνες. Δεν είναι το ίδιο για αυτούς. Για κάποιους, ναι, αλλά δεν είναι  υποχρεωτικά για όλους το ίδιο.

Δεν υπάρχει αυτή η βαθιά επιθυμία για την ενσωματωμένη φώτιση. Είναι φώτιση και μετά δεν ξέρουν τι συμβαίνει στην συνέχεια ή δεν τους νοιάζει και ιδιαίτερα. Αλλά για εσάς έχει να κάνει με την παραμονή σας εδώ, με το να είστε εδώ. Και, ω, ανακαλύψατε κι εξακολουθείτε να ανακαλύπτετε , πόσο δύσκολο μπορεί να είναι αυτό κατά καιρούς.

Η κοινή ενέργεια που μας ενώνει όλους εμάς, όλους εσάς, είναι το Όνειρο της Ατλαντίδας. Είναι και το δικό μου όνειρο, επίσης. Είναι ένας από τους λόγους που επέστρεψα για να εργαστώ με όλους εσάς.

Βρισκόμαστε στις παραμονές του. Δεν απέχουμε πολύ. Δεν πρόκειται να εξακολουθήσουμε να  παλεύουμε γι αυτό μέσα από σειρές ενσαρκώσεων. Είμαστε στις παραμονές του, και μερικές φορές , η περίοδος της παραμονής οποιουδήποτε πράγματος είναι η πιο δύσκολη, η πιο συναρπαστική, όταν εμφανίζονται οι πιο βαθιοί μας φόβοι και οι αμφιβολίες, όταν κάτι είναι πολύ κοντά να συμβεί. Όπως ακριβώς πριν από τα γενέθλιά σας, πριν από τον γάμο σας, πριν από την ενσωματωμένη σας φώτιση, όλα αρχίζουν να τρέμουν και να κάνουν θόρυβο. « Όλα αρχίζουν να ταλαντεύονται,» όπως είπε και ο Κουτχούμι πριν μερικά χρόνια. Τίποτε δεν δουλεύει ρολόι. Τίποτε δεν πάει καλά. Όλα μοιάζουν εκτός ισορροπίας, και τότε υπάρχει η τάση να βγουν στην επιφάνεια παλιά θέματα. Και μετά αναρωτιέστε, «Γιατί παλεύω ακόμα; Γιατί εμφανίζονται αυτά τα παλιά θέματα; Γιατί μου λένε ότι είμαι τόσο κοντά στην φώτιση, αλλά παρόλα αυτά κάποιες φορές νιώθω σαν να είμαι  10.000 μίλια μακριά; Γιατί, ω, γιατί;»

Και, με την ευκαιρία, παραμένοντας μέσα στο σώμα ενώ περνάτε μέσα από την Πραγμάτωσή σας αντιμετωπίζετε πολλές δυσκολίες. Είναι υπέροχο. Είναι απολύτως υπέροχο, όταν  τελειώσει ( γέλια). Αλλά  το να παραμένετε  στο σώμα σας ενώ περνάτε μέσα από αυτή την διαδικασία είναι πολύ προκλητικό, και υπάρχουν κάποιοι που φτάνουν πολύ κοντά στην Πραγμάτωση και φεύγουν. Φεύγουν. Υπάρχουν 175 Σώμπρα που ήρθαν στην δική μου πλευρά, που ήταν υπό την δική μου επίβλεψη από το 2009, όταν ξεκίνησα να δουλεύω με τους Σώμπρα. Εκατόν εβδομήντα πέντε που έφτασαν πολύ κοντά ή που είχαν κουραστεί πάρα πολύ, και εγκατέλειψαν. Α! ήταν ό,τι πιο εύκολο γι αυτούς. Τόση χαρά! Τόση τιμή! Χωρίς μεταμέλεια. Χωρίς να εύχονται να είχαν κάτι  διαφορετικό, αλλά, καμιά φορά, είναι πολύ  σαγηνευτικό να φεύγεις όταν έχεις φτάσει τόσο κοντά.

Γιατί να μείνετε; Θέλω να πω, ειλικρινά, γιατί να μείνετε-  για να μαθαίνετε  τα νέα στις ειδήσεις; ( γέλια). Γιατί να μείνετε – για να φάτε ένα ακόμα γεύμα; Γιατί να μείνετε – για να κάνετε  σεξ; Ούτε αυτό δεν είχατε για αρκετό καιρό , γιατί λοιπόν να παραμείνετε; ( Η Λίντα αναστενάζει.) Συγνώμη.

ΛΙΝΤΑ: Να μιλάς για τον εαυτό σου ( γέλια)

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Γιατί να μείνετε; Γιατί να μείνετε  την στιγμή που οι ενέργειες στην Γη είναι τόσο σκληρές; Είναι πάρα πολύ σκληρές. Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που έχουν πάρα μα πάρα πολλές ενσαρκώσεις μπροστά τους. Γιατί να μείνετε; Ξέρετε ότι δεν πρόκειται να τους σώσετε, ξέρετε ότι δεν πρόκειται να σώσετε τον κόσμο, γιατί λοιπόν να παραμείνετε; Α! Ε λοιπόν, απλά και μόνο επειδή  φτάσατε τόσο μακριά. Απλά και μόνο για το Όνειρο της Ατλαντίδας που θέλετε να το δείτε να ολοκληρώνεται. Απλά και μόνο επειδή θέλετε να δείτε πώς είναι να ζεις την αισθησιακή ζωή, την πραγματικά αισθησιακή ζωή. Ποτέ πριν δεν την έχετε βιώσει μέσα στο ανθρώπινο σώμα σας. Θέλετε να δείτε πώς θα είναι. Και απλά και μόνο επειδή ήρθε ο καιρός για την Ahmyo Ζωή.

Η Amhyo Ζωή είναι εκείνη όπου είστε ο Μάστερ και ο άνθρωπος. Είναι το «και» όπου δεν υπάρχουν πια μάχες, δεν υπάρχουν πια δυσκολίες, δεν υπάρχουν πράγματα να δουλέψετε. Τώρα τα αφήνετε να έρθουν σε σας- η αφθονία, οι σχέσεις, οι ενέργειες, οτιδήποτε κι αν είναι αυτό.

Το Όνειρο των Σώμπρα

Τώρα, αυτό είναι ένα όνειρο, και  θα το ονομάσω  το Όνειρο των Σώμπρα. Το όνειρο όπου δεν χρειάζεται να  δουλέψετε γι αυτό τόσο σκληρά, το όνειρο που απλά είναι εκεί. Απλά είναι εκεί στον κατάλληλο χρόνο. Όπου δεν χρειάζεται να το παλεύετε με το μυαλό σας πια. Όχι πια άλλες μάχες. Τελείωσαν.  Όταν δεν παλεύετε για τίποτε.  Όταν πραγματικά υπερβαίνετε τους άλλους ανθρώπους που βρίσκονται ανάμεσά σας. Με άλλα λόγια, μπορεί να είστε μαζί τους, αλλά λειτουργείτε σε ένα άλλο επίπεδο. Δεν είστε πια στο μυαλό.

Ω, το μυαλό, το μυαλό, το μυαλό. Θα μιλήσουμε για το μυαλό με πολλές λεπτομέρειες στο ερχόμενο ProGnost του  2018. Είναι το τέλος του μυαλού. Είναι η τελευταία εποχή του μυαλού, αλλά ο κόσμος δεν το έχει συνειδητοποιήσει. Τι θα συμβεί στο ανθρώπινο  μυαλό; Θα φέρει τους ανθρώπους σε σύγχυση, θα τους δημιουργήσει τραύματα. Το ανθρώπινο μυαλό έχει παραμείνει αυτό που ήταν την Μεσο- Ατλάντεια εποχή. Θεωρείτο δεδομένο ότι αυτό είναι το μυαλό και ότι θα είναι έτσι για πάντα. Δεν είναι καθόλου έτσι. Το μυαλό θα περάσει μέσα από μια τεράστια διαδικασία εξέλιξης και οι περισσότεροι άνθρωποι δεν είναι καθόλου προετοιμασμένοι για να διαχειριστούν  κάτι τέτοιο. Κι έτσι, αν θέλετε να δώσετε έναν τίτλο για το ProGnost του 2018, αυτός θα είναι, ProGnost 2018, η Τελευταία Εποχή του Μυαλού.
ΛΙΝΤΑ: Γιούπι!
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ω. Ουάου.
Έχετε πάει  πέρα από αυτό. Το έχετε υπερβεί. Έχετε ήδη βυθιστεί μέσα στο γνωρίζειν. Ακολουθείτε την διαίσθησή σας. Ανοίγετε την καρδιά σας. Το μυαλό το έχετε βάλει να ξεκουραστεί αρκετά, όλοι σας. Το μυαλό ξεκουράζεται αρκετά τώρα. Θα συνεχίσει να σας τραβολογάει  κατά καιρούς. Θα συνεχίσει να σας δελεάζει για να μείνει, αλλά το μυαλό θα προσαρμοστεί. Το μυαλό το κάνει ήδη. Γι αυτό κάποιες μέρες νοιώθετε πως λειτουργεί τρελά εδώ πάνω ( εννοεί στο μυαλό).

Αλλά είναι το Όνειρο των Σώμπρα, αυτή η Ahmyo, όχι απλά να βρίσκεστε στο φυσικό σας σώμα. Στην ουσία, θεωρώ ότι  μερικές φορές αυτό δεν είναι το όνειρό σας. Εύχεστε να μπορούσατε να βρίσκεστε εδώ χωρίς να χρειάζεται να σέρνετε το σώμα σας, αλλά το όνειρο σας είναι να είστε στην άνεση και στην χάρη της ενέργειας. Η ενέργεια να σας υπηρετεί. Όχι να υπηρετείτε εσείς την ενέργεια. χωρίς ενεργειακές κρίσεις, χωρίς χαμηλή ενέργεια οποιουδήποτε τύπου, αλλά πραγματικά μια για πάντα να επιτρέπετε στην ενέργεια να σας υπηρετεί. Αυτό είναι το Όνειρο των Σώμπρα, η Ahmyo Ζωή. Είναι συναρπαστική και προκαλεί έκπληξη όταν ξαφνικά  γίνεται αληθινό.

Τώρα, ο άνθρωπος , φυσικά αλληλεπιδρά με αυτό. Δεν σημαίνει ότι θα κάθεστε ολημερίς στο παγκάκι του πάρκου. Μπορεί να σημαίνει ότι χρειάζεται να στείλετε κάποια e-mails. Μπορεί να σημαίνει ότι χρειάζεται να κάνετε κάποιο ταξίδι, τέτοια πράγματα. Αλλά η παλιά δυσκολία, αυτό το γονάτισμα- και όταν πέφτετε στα γόνατα δουλεύοντας σκληρά και φθείρετε τον εαυτό σας- αυτά φεύγουν μακριά, κι έτσι πρέπει. Θα φύγουν, εδώ που τα λέμε, με το μυαλό, επειδή το μυαλό είναι αυτό που σας φέρνει όλα αυτά τα πράγματα. Αλλά θα φύγουν και ξαφνικά το Όνειρο των Σώμπρα θα γίνει αληθινό.

Είναι κατά κάποιον τρόπο, κάπως τρομαχτικό, επειδή έχετε συνηθίσει να σκέφτεστε γύρω από τις καταστάσεις και να δουλεύετε πάνω σε αυτές, και θα θέλετε ακόμα να επαναλαμβάνετε αυτά τα πρότυπα. Απλά θα θέλετε να γίνουν λίγο πιο εύκολα- λίγο πιο εύκολη διαδικασία και λίγο πιο εύκολα σε δυσκολία- αλλά θα φύγουν τελείως και θα νοιώθετε περίεργα , πολύ περίεργα. Θα νοιώθετε παράξενα. Έχει να κάνει με το να επιτρέψετε τελικά στην ενέργεια να σας υπηρετεί.

Τώρα, μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις για τον καθέναν από εσάς είναι το γεγονός ότι έχει να κάνει με εσάς. Έχει να κάνει με εσάς. Από την στιγμή που θα βάλετε μέσα την φυλή σας, την οικογένειά σας, τους φίλους σας, την ανθρωπότητα, οτιδήποτε, όλα τα υπόλοιπα, ξαφνικά δεν έχει να κάνει με εσάς. Ξαφνικά, κουβαλάτε τα δικά τους. Ξαφνικά, θα πρέπει να ασχολείστε όχι με τα δικά σας πια, αλλά με τα δικά τους και ξαφνικά αρχίζουν να επιβραδύνουν οι ρυθμοί, ίσως ακόμα και να σταματάει ολόκληρη η διαδικασία της Ahmyo Ζωής, να μην της επιτρέπει να έρθει σε σας. Θα νοιώσετε περίεργα όταν έρθει μόνο σε σας αλλά όχι και στον σύντροφό σας, στα παιδιά σας, στους καλύτερούς σας φίλους, στους ανθρώπους γύρω σας. Και θα θέλετε να μοιραστείτε τα πάντα, και θα δείτε ότι δεν λειτουργεί έτσι, επειδή εκείνοι δεν θα το θέλουν. Δεν είναι έτοιμοι για αυτό. Δεν τους εξυπηρετεί καθόλου, κι αυτή θα είναι μια από τις προκλήσεις. Α, όταν μιλάω για το Όνειρο των Σώμπρα, για το Ahmyo, έχει ήδη συμβεί. Έχει ήδη συμβεί, και ακούγεται τόσο μεγαλειώδες, αλλά τώρα σας λέω, είναι για εσάς. Για εσάς, ούτε  για τα παιδιά σας, ούτε για τους συντρόφους σας, ούτε για κανέναν άλλον. Αν το θέλουν, μπορούν κι εκείνοι να το επιτρέψουν, αλλά θα πρέπει να το κάνουν μόνοι τους.

Αυτό θα είναι ένα από τα πιο περίεργα πράγματα στην Ahmyo Ζωή, θα νοιώσετε ίσως ακόμα και κάπως εγωιστές κάποιες φορές. Σε αυτό το σημείο, παίρνετε μια βαθιά αναπνοή και το απελευθερώνετε, κι εγώ θα βρίσκομαι εκεί, στο κεφαλόσκαλό σας επιμένοντας να το απελευθερώσετε. Υπάρχουν τόσα πολλά μέσα σας που…. Εντάξει, θα έρθω σε αυτό το θέμα σε λίγο. Χμ.

Κι έτσι βρισκόσαστε στην παραμονή, και δεν είναι κάτι παραπλανητικό. Είστε εκεί. Είστε μέσα στην ενέργεια, και, όπως είπα και πριν, υπάρχει μια ορμή που δεν πρόκειται να σας επιτρέψει να επιστρέψετε πίσω. Μπορεί να σας επιτρέψει να νοιώσετε δυστυχισμένοι για ένα διάστημα και να νοιώσετε ότι κάνετε κύκλους, αλλά δεν μπορείτε να πάτε πίσω. Υπάρχει μια ορμή που θα σας μεταφέρει στην φώτιση. Το Όνειρο της Ατλαντίδας, το Όνειρο των Σώμπρα, το γνωρίζειν που έχετε στην καρδιά σας, που θα σας μεταφέρει εκεί, μερικές φορές κλωτσώντας και φωνάζοντας.

Λέτε λοιπό, «Αλλά όμως Αντάμους, πότε; Πότε;! Δουλεύω γι αυτό! ( γέλια).Το επιτρέπω. Περιμένω υπομονετικά.» Τίποτε από αυτά τα τρία δεν είναι αλήθεια ( γέλια). Δεν περιμένετε υπομονετικά. Δεν Επιτρέπετε, επειδή υπάρχει ακόμα πολύ λανθασμένη αντίληψη γύρω από το Επιτρέπω. «Επιτρέπω: Οι άνθρωποι θα με ποδοπατήσουν.» Αυτό δεν είναι Επιτρέπω. Το Επιτρέπω έχει να κάνει μόνο με εσάς,με εσάς, με τον εαυτό σας, με το θεϊκό, με τον Μάστερ, όπως θέλετε πείτε το. Μόνο με αυτά τα δύο στοιχεία. Εσύ, άνθρωπε, να επιτρέψεις στον Μάστερ. Ενώνονται. Βλέπετε σε αυτό το μικρό διάγραμμα ότι δεν υπήρχαν τα αδέρφια σας και οι γονείς σας και οι συνάδελφοί σας ή οποιοσδήποτε άλλος. Αυτό ( σηκώνει το μεσαίο του δάχτυλο) για όλους τους υπόλοιπους ( γέλια). Αυτό σημαίνει ότι βαδίζετε τον δικό σας δρόμο ( κι άλλα γέλια καθώς κάνει ξανά την χειρονομία). Δεν έχει να κάνει με το επιτρέπετε οτιδήποτε άλλο εκτός από τον εαυτό σας και το θεϊκό, εσάς και τον Μάστερ, εσάς και το Εγώ Είμαι. Αυτό είναι όλο. Τίποτε άλλο.  Όχι να επιτρέπετε στον κόσμο να γίνει ένα καλύτερο μέρος. Όχι!

Σώμπρα, το έχουμε πει ξανά και ξανά. Μερικές φορές αναρωτιέμαι, Σώμπρα, ακούτε, νοιώθετε; Το Επιτρέπω έχει να κάνει με εσάς και το Εγώ Είμαι. Αυτό είναιόλο. Τίποτε άλλο. Ούτε πνευματικοί καθοδηγητές, ούτε Αντάμους, ούτε οτιδήποτε άλλο. Μην επιτρέψετε σε μένα, επειδή θα σας χαλάσω. Το Επιτρέπω έχει να κάνει με το να επιτρέψετε τον εαυτό σας, και δεν ασχολείστε με αυτό. Αλλά σας βλέπω να ασχολείστε. Όλη η δουλειά έχει γίνει εδώ πάνω ( δείχνει το κεφάλι του). Όχι εδώ κάτω  με τα χέρια, αλλά εδώ πάνω ( δείχνει το κεφάλι του). Και υπομονή. Ω,όχι. Καθόλου.

Αλλά λέτε, « Πότε λοιπόν, πότε θα συμβεί; Επιτρέπω. Δουλεύω πολύ σκληρά πάνω σε αυτό και κάνω υπομονή»- τίποτε από αυτά δεν αληθεύει.-  « Πότε θα συμβεί; Τι με κρατάει πίσω; Τι κάνω λάθος;»

Ένα Πολύ Ιδιαίτερο Μήνυμα

Για να μπορέσω να απαντήσω σε αυτό το ερώτημα θέλω να σας διαβάσω κάτι. Θέλω να διαβάσω κάτι που ένας πολύ αγαπημένος μου  φίλος , ο Τζον Κουντέρκα έδωσε στον Κάλντρε για να σας το διαβάσω. Ακούγεται πολύ περίπλοκο, αλλά όταν ο Κάλντρε ρώτησε τον Κύριο Κουντέρκα, «Θέλεις λοιπόν να σε κάνω channeling  σε αυτό το Shoud;» ο Τζον του το ξεκαθάρισε, « Κανείς δεν πρόκειται να με κάνε channeling  εμένα.» ( γέλια). Κι έτσι ο Κάλντρε το έγραψε και μου ζήτησε να το διαβάσω στο Shoud.

Ας πάρουμε μια βαθιά αναπνοή, καθώς νοιώθουμε την παρουσία του Τζον- ω, είναι παρόν- όλη του την ύπαρξη μέσα στον χώρο.

Πρέπει να σταματήσω λίγο για να σας εξηγήσω κάτι. Ο Τζον παρέτεινε το καθήκον του, παρέμεινε την παραμονή του εδώ στην Γη. Κανονικά είχε κανονιστεί να φύγει περίπου τριάμιση χρόνια πριν. Όταν κατάλαβε ότι ο Βυσσινί Κύκλος είχε σκοπό να φτιάξει ένα στούντιο, αποφάσισε να παρατείνει την διαμονή του για να βοηθήσει να χτιστεί όλο αυτό. Η υπηρεσία του ολοκληρώθηκε. Ήταν έτοιμος να περάσει στην άλλη πλευρά. Έιχε ένα μεγάλο σχέδιο να δουλέψει εδώ, και αποφάσισε να μείνει.

Έκανε πρόσφατα την μετάβαση. Θα είναι πάντα μέρος των Σώμπρα, πάντα μέρος αυτού του στούντιο. Δεν έφυγε. Είναι πιθανών πολύ πιο συνειδητός από όλους εσάς , τώρα περισσότερο από ποτέ. Και κυριολεκτικά εργάζεται  πάνω σε  – ξέρετε τον Τζον-  πάνω σε μια νέα τεχνολογία, αλλά είναι μια τεχνολογία που δεν συμπεριλαμβάνει κυκλώματα και καλώδια και ηλεκτρισμό. Μια τεχνολογία που επιτρέπει να  υπάρχει σύνδεση ανάμεσα στις σφαίρες. Βλέπετε, έχετε σύντομες θεάσεις  κατά καιρούς από τις άλλες σφαίρες, αλλά μετά ξεθωριάζουν, κι έτσι, ο αγαπητός Τζον εργάζεται πάνω σε αυτή την νέα τεχνολογία, έτσι ώστε οι Σώμπρα να παραμένουν σε σύνδεση με αυτές τις σφαίρες. Χμ.

Από τον Τζων: «Η Μεγαλύτερη Ασθένεια. Η Μεγαλύτερη ασθένεια δεν είναι ο καρκίνος ή η συγκοπή. Αυτές είναι ανισορροπίες του σώματος. Η μεγαλύτερη ασθένεια δεν είναι η κατάθλιψη , το άγχος ή η σχιζοφρένεια. Αυτές είναι αντιδράσεις του μυαλού. Η μεγαλύτερη ασθένεια είναι να παραμένεις κοιμισμένος, παρόλο που γνωρίζεις ότι είναι ώρα να ξυπνήσεις
Θα το επαναλάβω.

«Η μεγαλύτερη ασθένεια είναι να παραμένεις κοιμισμένος, ακόμα κι όταν γνωρίζεις ότι είναι καιρός να ξυπνήσεις. Παραμένοντας κοιμισμένος, κλαίει η καρδιά σου και η ψυχή σου. Είναι ανειλικρίνεια  προς τον εαυτό σου στο μέσον της μεγαλύτερης από όλες  τις αλήθειες: Είσαι ελεύθερος. Παραμένοντας κοιμισμένος είναι σαν να ζεις σε μια περιορισμένη κατάσταση ύπαρξης , κι αυτό θα σε στοιχειώνει περισσότερο από οποιαδήποτε ασθένεια του σώματος ή του μυαλού.»
Θα επαναλάβω κι αυτό επίσης.

« Παραμένοντας κοιμισμένος είναι σαν να ζεις σε μια περιορισμένη κατάσταση ύπαρξης , κι αυτό θα σε στοιχειώνει περισσότερο από οποιαδήποτε ασθένεια του σώματος ή του μυαλού. Αντί να παλεύεις τον καρκίνο ή την κατάθλιψη, μπες βαθιά μέσα στην καρδιά σου. Νοιώσε τί είναι δικό σου και άσε πίσω σου όλα τα άλλα.»
Παρακαλώ, επιτρέψτε μου να επαναλάβω αυτό.

« Νοιώστε τι είναι δικό σας, καθώς μπαίνετε βαθιά μέσα στην καρδιά σας, και αφήστε πίσω σας όλα τα άλλα. Μην ζείτε μέσα στις παλιές αναμνήσεις ή στις ανησυχίες για το μέλλον. Αυτές είναι ασθένειες που θα σας κάνουν να αρνηθείτε την ζωή. Η μεγαλύτερη από όλες τις ασθένειες, για τους  Σώμπρα, αυτή που θα σας εμποδίσει να μπείτε στην καρδιά σας, είναι να παραμένετε κοιμισμένοι

Ο Τζον είχε μερικές  συναρπαστικές εμπειρίες, έδωσε τις μάχες του με τον καρκίνο, αλλά στην πραγματικότητα δεν υπήρχε μάχη. Ήταν το γεγονός ότι επέτρεψε , θα μπορούσατε να πείτε, αυτό που ήταν στο βάθος της καρδιάς του. Ένα επιτρέπω αυτού που πραγματικά υπήρχε εκεί.

Τώρα, κανένας άνθρωπος δεν θέλει να έρθει αντιμέτωπος με ασθένειες του σώματος ή του μυαλού. Αλλά δεν πάλευε με τον καρκίνο. Επέτρεπε τον Εαυτό. Και τις τελευταίες του μέρες, ειδικά τους τελευταίους του μήνες, συνειδητοποίησε ότι είχε υπομείνει υπερβολικά πολλά πράγματα. Πολλά παλιά θέματα που δεν τον εξυπηρετούσαν πια, αλλά που ακόμα τα κρατούσε. Αυτή ήταν η μεγαλύτερη ασθένεια, όχι ο καρκίνος. Δεν κούναγε το σπαθί του μπροστά στον καρκίνο. Το κούναγε μπροστά στο Επιτρέπω. Όλα τα εργαλεία είναι εδώ. Όλα όσα χρειάζεστε, όλα όσα ο Τζον χρειάζονταν, όλα είναι εδώ.

Όταν έκανε την μετάβασή του, επικρατούσε χαρά. Τον υποδέχτηκαν χιλιάδες χιλιάδων, κυριολεκτικά, που μπήκαν στην σειρά στο Hall of Honor ( Σαλόνι των Τιμών) γι αυτόν- άγγελοι, Σώμπρα, Αναληφθέντες Δάσκαλοι. Πόσο χαρμόσυνες στιγμές! Πόσο χαρμόσυνες στιγμές! Λίγο μετά από αυτό μου μετέδωσε αυτό το μήνυμα να σας πω ότι η ασθένεια δεν ήταν ο καρκίνος. Η ασθένεια ουσιαστικά είχε να κάνει με το να παραμένετε κοιμισμένοι ενώ γνωρίζετε καλύτερα. Ενώ γνωρίζετε καλύτερα.

Είναι αλλιώς γι αυτούς που δεν έχουν ιδέα γι αυτό που λέγεται φώτιση, που ποτέ δεν τους άγγιξε  το Πνεύμα, ο Θέος, που ποτέ δεν ένοιωσαν το Εγώ Είμαι μέσα τους, που ποτέ δεν βίωσαν το « Εγώ Υπάρχω». Γι αυτούς είναι αλλιώς. Αλλά για εσάς που είχατε αυτές τις συναντήσεις, που νοιώσατε την παρουσία μέσα σας, για εσάς που έχετε υπερβεί το μυαλό και είχατε την εμπειρία του Πνεύματος στην καθημερινότητά σας, για εσάς η μεγαλύτερη ασθένεια είναι να μην ξυπνάτε όταν ξέρετε καλύτερα.

Όταν υπάρχει ο φόβος, όταν κρατιόσαστε πίσω, περιμένοντας ίσως κάποιον άλλον να το κάνει για σας, όταν υπάρχουν πράγματα που δεν απελευθερώνετε, πράγματα που δεν είναι πλέον για σας, πράγματα που κρατάτε επειδή, κατά κάποιον τρόπο, σας δημιουργούν μια ταυτότητα, σας προσφέρουν μια αποσκευή στην ζωή, σας προσφέρουν κάτι να του φορτώνετε το φταίξιμο. Σας προσφέρουν επαναλαμβανόμενους κύκλους να παλεύετε με κάτι που δεν σας βγάζει πουθενά.

Υπάρχει ένα συγκεκριμένο επίπεδο άνεσης όταν το κάνετε αυτό, και έχω ενοχλήσει πολλούς Σώμπρα και θα συνεχίσω να ενοχλώ λέγοντας ότι αν υπάρχει κάτι στην ζωή σας, με κάποιον τρόπο σας υπηρετεί ακόμα, διαφορετικά δεν θα υπήρχε. Κάτι, είτε αφορά τον αλκοολισμό, είτε  αφορά την κατάθλιψη, είτε είναι μια αίσθηση πλήρους ανισορροπίας, είτε αφορά την αφθονία, είτε μια σχέση. Δεν έχει να κάνει με μάθημα. Δεν είναι μάθημα, επειδή δεν υπάρχουν μαθήματα. Αλλά πρέπει  να λαμβάνετε την άνεση που νιώθετε ή την ταυτότητα ή κάποιο είδος αυτοπροβαλλόμενου φόβου που βγαίνει από αυτό.

Κι έτσι, αγαπημένοι μου φίλοι, η μεγαλύτερη ασθένεια στην πραγματικότητα είναι να εξακολουθείτε να προσποιείστε  ότι δεν έχετε αφυπνιστεί, ότι δεν είστε Μάστερ, όταν όντως έχετε όλα όσα χρειάζονται γι αυτό.

Δεν Είναι Δικό σας

Τι είναι λοιπόν αυτό; Τι είναι αυτό; Τι είναι αυτό που κρατιόσαστε πάνω του;

Έντιθ. Έντιθ, κρατιέσαι από τον πολεμιστή εαυτό σου ( ο Αντάμους παίρνει το χέρι της). Κρατιέσαι από παλιές μάχες από άλλες ενσαρκώσεις. Κρατιέσαι από την ορθότητα. Κρατιέσαι από το « αυτός είναι ο σωστός τρόπος». Αυτά δεν είναι δικά σου. Δεν είναι δικά σου. Ακόμα κι αν προέρχονται από προηγούμενες ζωές, δεν είναι πλέον δικά σου. Δεν είναι δικά σου Έντιθ. Άφησέ τα να φύγουν. Αυτές οι παλιές μάχες, δεν είναι δικές σου.
ΕΝΤΙΘ: ( ψιθυριστά) Σε ευχαριστώ.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Άφησε τα να φύγουν. Άφησέ τα, καλή μου.

Υπάρχουν πράγματα που είναι βαθιά μέσα σας. Μερικές φορές δεν τα προσέχετε καν, αλλά δεν είναι πια δικά σας. Φτάνετε σε αυτό το σημείο, την παραμονή της φώτισής σας και το μόνο που έχετε να κάνετε είναι απλά να τα αφήσετε να φύγουν. Δεν είναι δικά σας.

Ντέιβιντ, η συμπόνοια που έχεις για τους άλλους, η φροντίδα σου για τους άλλους, α, είναι μια πραγματική ευλογία ( ο Αντάμους παίρνει το χέρι του), αλλά όλα αυτά δεν είναι πια δικά σου. Δεν σημαίνει ότι θα βλάψεις τους άλλους. Δεν σημαίνει ότι αδιαφορείς για τους άλλους. Απλά σημαίνει ότι δεν μπορείς πια να τους κουβαλάς πάνω σου. Δεν είναι δικά σου αυτά τα πράγματα, Ντέιβιντ. Πάρε μια βαθιά αναπνοή και άφησέ τα να φύγουν.

Σκληρό, δύσκολο. Δύσκολο να αφήσετε αυτά τα πράγματα. Βοήθησαν στην δημιουργία σας. Βοήθησαν έτσι ώστε να γίνετε αυτοί που είστε, αλλά δεν είναι δικά σας. Δεν είναι δικά σας. Θα με ακούτε να το λέω ξανά και ξανά και θα αντιστέκεστε. Θα μου αντιστέκεστε.

Βινς και Καρολάιν, αυτά που άγγιξαν το βιολογικό σας σώμα ( ο Αντάμους βάζει τα χέρια του στους ώμους τους), δεν είναι δικά σας. Τα φορτωθήκατε σαν να ήταν δικά σας. Οι γιατροί σας είπαν ότι είναι δικά σας. Μπορεί να βλέπετε τις ακτινογραφίες, μπορεί να νιώθετε πόνους στο σώμα σας, αλλά δεν είναι δικά σας. Δεν είναι. Φορτωθήκατε πάρα πολλά που ανήκαν σε άλλους ανθρώπους και, στην ουσία, πολλά μεταξύ σας. Είναι  όμορφο όταν δυο που αγαπιούνται κουβαλούν ο ένας τα βάρη του άλλου, αλλά η σωματική αρρώστια δεν είναι δική σας.

Δεν μπορώ να σας τα απομακρύνω. Δεν θα σας θεράπευα ακόμα κι αν μπορούσα, αλλά μπορώ να σας πω να τα αφήσετε να φύγουν. Αυτά που είναι στο σώμα σας, προέρχονται από άλλες ζωές όπου κουβαλούσατε πάρα πολλά, όπου παλεύατε πάρα πολύ για έναν σκοπό. Δεν είναι δικά σας. Αφήστε τα να φύγουν. Πάρτε μια βαθιά αναπνοή. Δεν είναι δικά σας, Βινς, Καρολάιν. Δεν είναι δικά σας.

Μερικές φορές είναι δύσκολο, επειδή νοιώθετε τόσο κοντά ο ένας στον άλλο, είστε τόσο δεμένοι με τα πράγματα της ζωής σας. Νοιώθετε κομμάτι τους. «Είναι αυτονόητο» , σκέφτεστε, « ότι θα έπρεπε να είναι δικά μου,» και συνεχίζετε την μάχη. Συνεχίζετε να παλεύετε με αυτά που δεν είναι δικά σας.

Ο Τοβίας το είπε πριν πολύ καιρό: Το μόνο πράγμα που είναι δικό σας είναι αυτό που εσείς επιλέγετε. Αυτό είναι όλο. Δεν με νοιάζει αν πρόκειται για αφθονία. Δεν με νοιάζει αν είναι θέματα από προηγούμενες ζωές. Ό,τι κι αν είναι, δεν είναι δικό σας.

Σας κοιτάζω και βλέπω τόση καλοσύνη μέσα σας, μέσα σε όλους εσάς, μια καλοσύνη που μακάρι να μπορούσατε να την δείτε στον εαυτό σας. Αλλά κουβαλάτε πάρα πολλά. Η καρδιά σας είναι καλυμμένη με λάσπη και σκόνη και πίσσα, επειδή κουβαλάτε πράγματα που δεν είναι πια δικά σας. Και δεν μπορείτε να τα πάρετε μαζί σας στην ενσωματωμένη φώτιση. Θα εξακολουθήσετε να προσπαθείτε για την φώτισή σας, θα δουλεύετε γι αυτή, αλλά η βρωμιά θα σας εμποδίζει να την βιώσετε.

Δεν είναι δικά σας. Θα σας το λέω ξανά και ξανά μέχρι να βαρεθείτε να το ακούτε, μέχρι να τα αφήσετε να φύγουν.

Αυτός ο βαθύς πόνος στην καρδιά σου , καλή μου, αυτός ο βαθύς πόνος στην καρδιά σου δεν είναι δικός σου ( ο Αντάμους παίρνει το χέρι της Λάρα). Τον κουβαλάς πολύ καιρό. Το Τραύμα της Ίσιδας, η προσωπική σου εμπειρία που πάει πολύ πίσω στο χρόνο, φτάνει μέχρι την εποχή της Ατλαντίδας, αυτός ο βαθύς πόνος  που ένοιωθες σε όλη σου την ζωή, δεν είναι δικός σου. Δημιούργησες μια ταυτότητα πάνω του. Δημιούργησες καταστροφή και τραύμα πάνω του. Δεν είναι πια δικός σου. Δεν είναι. Ήταν μια εμπειρία, αλλά δεν είναι δικός σου. Σε παρακαλώ, πάρε μια βαθιά αναπνοή και άφησέ τον να φύγει. Δεν είναι δικός σου.

Αυτά είναι τα πράγματα όταν λέτε, «Μα πότε Αντάμους; Πότε θα συμβεί;». Αυτά είναι που σας κρατάνε πίσω. Και σας λέω ότι η φώτιση είναι κάτι το φυσικό, πρόκειται να συμβεί, και θα συμβεί. Θα συμβεί σε αυτή την ενσάρκωση- σε αυτή την ενσάρκωση- και αναρωτιέστε  γιατί αργεί τόσο πολύ, γιατί υπάρχουν τόσες δυσκολίες, επειδή κρατιόσαστε από πράγματα που δεν είναι δικά σας.

Κάθε μέρα, κάθε στιγμή από εδώ και στο εξής, ρίξτε μια ματιά: Είναι δικό σας αυτό; Μπορεί να προσπαθήσετε να το αιτιολογήσετε και να πείτε, « Ε ναι λοιπόν, πλήγωσα κάποιον. Έκανα κάτι άδικο» ή οτιδήποτε κι αν είναι αυτό. Θα πείτε, «Ε ναι, φυσικά, είναι δικό μου.» Και σταματάω για λίγο για να σας πω, «Δεν είναι δικό σας. Μην το κουβαλάτε  πια. Μην το κρατάτε πια. Μην έλκεστε από την πλάνη του πια. Δεν είναι δικό σας.»

Κατά καιρούς θα νιώθετε γυμνοί, πάρα πολύ γυμνοί, επειδή αποβάλλετε το δέρμα,  ένα χαρακτηριστικό του ποιοι ήσασταν, κάτι που σας έδινε ταυτότητα, που σας  έδινε ένα κίνητρο, που σας έκανε να παίρνετε αποφάσεις. Και ξαφνικά θα νιώσετε πολύ γυμνοί, πολύ ευάλωτοι- «Ποιος είμαι; Τι κάνω εδώ; Ποιος θέλω να μείνει;» – και τότε είναι η στιγμή να επιστρέψετε στο «Εγώ Υπάρχω. Εγώ Είμαι Αυτό που Είμαι.»

Δεν είναι δικά σας αυτά τα πράγματα. Οι τρελές σκέψεις που περνάνε από το μυαλό σας, τα θέματα με το σώμα σας, προβλήματα με την αφθονία, πόνοι διάφοροι, δεν είναι δικά σας.

Μπορείτε να σβήσετε τα μητρώα αμέσως; ( ο Αντάμους ακουμπάει τα χέρια του στους ώμους της Άλις). Μπορείτε απλά να πείτε ,  «Δεν είναι πια δικά μου.»; Μπορείτε  να το κάνετε  αυτό; Φυσικά και μπορείτε! Ένα κομμάτι σας  θα θέλει να σας  κρατήσει και θα πει ( ακουμπάει τα χέρια του στους ώμους της Τζούλι), «Μα πρέπει να κρατηθώ για λίγο και να θυμάμαι να μην είμαι κακός άνθρωπος,»  και σε αυτό το σημείο εγώ σας λέω ( βάζει τα χέρια του στους ώμους του Στηβ), «Δεν είναι δικά σας αυτά τα πράγματα.»  Ποια  είναι δικά σας; Μόνο αυτά που εσείς  θα επιλέξετε.

Δεν είστε καθόλου οι προηγούμενες ζωές σας. Δεν είστε οι προηγούμενες ζωές σας ( ακουμπάει τα χέρια του στους ώμους της Κάθυ). Αναφερόμαστε σε αυτές, είναι σαν ξαδέρφια της ψυχής. Μπορείτε να τις νιώθετε, αλλά δεν είστε αυτές. Δεν χρειάζεται να υποφέρετε για πράγματα που έκαναν αυτές ( ακουμπάει τα χέρια του στους ώμους της Τίφανι). Δεν είναι δικές σας. Η κακοποίηση που έχετε υποστεί και που  την  πήρατε τόσο βαθιά μέσα σας τόσο που νιώθετε ότι κάνατε κάτι κακό και το αξίζατε, δεν είναι δικά σας, όχι πια. Τίποτε. Δεν είναι δικά σας.

Πάρτε μια βαθιά αναπνοή και αφήστε τα να φύγουν.

Δεν χρειάζεται να τα ζορίσετε να φύγουν. Δεν χρειάζεται να τα παλέψετε. Απλά αφήστε να φύγουν. Αυτό είναι. Αυτό είναι. Δεν είναι δικά σας αυτά τα πράγματα ( ο Αντάμους  προχωράει πίσω από την κονσόλα παραγωγής). Πρέπει να ρίξω μια καλή ματιά εδώ πίσω για να δω αυτή την καταπληκτική δουλειά που έχει γίνει ( αναφέρεται στο καινούργιο στήσιμο).

Η κόρη σου, ω, η κόρη σου ( ακουμπάει τα χέρια του στους ώμους του Πίτερ). Πονάει η καρδιά σου. Αναρωτιέσαι τι να συμβαίνει. Όσο κι αν την αγαπάς, δεν είναι δικό σου. Όσο κι αν αναρωτιέσαι αν έκανες το σωστό, αν ήσουν καλός πατέρας, δεν είναι δικό σου. Αυτό που συνέβη ήταν μια εμπειρία που της άλλαξε την ζωή και ήταν γραμμένη στην ψυχή της. Θα συνέβαινε, κάτι που θα την έφερνε στην εσωτερική της ενόραση, στην ανθρώπινη φύση της, κάτι που θα την πήγαινε στα  βαθύτερα ψυχικά επίπεδα της ύπαρξής της. Ήταν ήδη γνωστό, ήταν ήδη κάτι που το είχε επιλέξει. Να έχεις συμπόνια, να έχεις αγάπη, να νοιάζεσαι γι αυτήν και να της δείξεις ανθρωπιά, την ανθρωπιά που κουβαλάς μέσα σου, αλλά δεν είναι δικό σου.

Είναι δύσκολο να το πεις σε έναν πατέρα που η κόρη του τραυματίστηκε. Δεν εννοώ να είσαι αδιάφορος. Απλά λέω να μην το πάρεις μέσα σου. Να είσαι κοντά της με δύναμη, με σοφία, αλλά δεν είναι δικό σου. Θα είναι μια δύσκολη χρονιά γι αυτήν, και τότε θα συνειδητοποιήσει γιατί βρίσκεται πραγματικά εδώ.

Δεν είναι δικά σας αυτά τα πράγματα. Η οικογένειά σας. Έχουμε μιλήσει αρκετά για την Προγονική Απελευθέρωση. Δεν είστε εδώ για να εξιλεώσετε την οικογένειά σας! ( ακουμπάει τα χέρια του στους ώμους της Τζιν). Από γενιά σε γενιά, οι οικογένειες έχουν έλλειψη αυτοεκτίμησης, έχουν  έλλειψη οικογενειακής  εκτίμησης, έχουν οικογενειακή φτώχια, έχουν κάνει παραβάσεις στο Πνεύμα, στον Θεό, γενιές αμαρτωλών, ή έτσι λέει η οικογένεια. Δεν είναι δικά σας αυτά, αλλά ακόμα τα κρατάτε πάνω σας. Ακόμα δίνετε αυτές τις μάχες. Αφήστε τα να φύγουν.

Αυτό σημαίνει να μην ξαναδείτε την οικογένειά σας; Να απαρνηθείτε την οικογένειά σας; Όχι απαραίτητα. Σημαίνει να αφήσετε όλα αυτά να φύγουν από μέσα σας. Απελευθερώστε τον εαυτό σας, γιατί το σπουδαιότερο πράγμα που μπορείτε να κάνετε για τους προγόνους σας, για την τωρινή σας οικογένεια, είναι να τα απελευθερώσετε. Δεν είναι πια δικά σας. Αλλά εσείς εξακολουθείτε να τα κρατάτε. Εξακολουθείτε να τα παλεύετε. Εξακολουθείτε να τα ονειρεύεστε. Δεν είναι πια δικά σας.

Τα θέματα που έχετε με τις αρχές ( ακουμπάει τα χέρια του στους ώμους του Τζο), πάει πολλές ζωές πίσω, είχατε καταδικαστεί αδίκως, από αυτούς που ασκούσαν εξουσία, από αυτούς που σας κρατούσαν όμηρους, που έλεγχαν την ζωή σας. Συνέβησαν σε μια προηγούμενη ζωή σας. Δεν είναι πια δικά σας. Δεν είναι δικά σας. Αν εξακολουθήσετε να τα κρατάτε, θα σας δυσκολέψουν να φτάσετε στην φώτιση. Θα σας δημιουργήσουν πόνο και θα σας φέρουν καταστάσεις όπως ο καρκίνος ή κάποια μορφή ψύχωσης. Συνέβησαν σε μια προηγούμενη ζωή. Σε αυτή την ζωή είστε το Εγώ Είμαι. Αφήστε τα να φύγουν.

Το ίδιο ισχύει και για σένα ( ο Αντάμους ακουμπάει τους ώμους του Γκάλεον)  για την οικογένεια, τα ίδια που είπα και στην μητέρα σου ( αναφέρεται στην Τζιν, την μητέρα του). Ισχύει ( γέλια).

Δεν είναι πια δικά σας αυτά τα πράγματα. Μοιάζει αυτονόητο. Μοιάζει τόσο ξεκάθαρο. Δεν είναι δικά σας, αλλά τα κρατάτε. Μερικές φορές ούτε καν συνειδητοποιείτε τι συμβαίνει. Μερικές φορές αυτές οι παλιές συμπεριφορές είναι τόσο βαθιά ριζωμένες μέσα σας από παλιότερες ενσαρκώσεις σας, από παλιές οικογένειες. Μερικές φορές , μερικές φορές δεν ξέρετε καν ότι υπάρχουν.

Όλες οι ανησυχίες που έχεις, καλή μου ( ακουμπάει τα χέρια του στους ώμους της Τζέιν)- το ήξερες ότι ερχόμουν προς τα εδώ ( γέλια), ω, το ένοιωθε- όλες οι ανησυχίες που έχεις, όλες μα όλες, δεν είναι δικές σου. Αλλά κρέμεσαι πάνω τους. Είναι σαν ένα παλιό πουλόβερ που το πλέκεις συνεχώς και  κρέμεσαι πάνω του. Δεν είναι δικό σου. Γιατί κρέμεσαι από πάνω του; Είναι ο φόβος της απελευθέρωσης. Ο φόβος να αφήσεις να φύγουν οι βελόνες και το μαλλί, όλα όσα κάνεις, όλα όσα δημιούργησαν την ταυτότητά σου, όλες οι ανησυχίες, χωρίς λόγο. Ο Τζον θα σε μάλωνε τώρα. Η μόνη ασθένεια είναι να μην ξυπνάς από την στιγμή που έχεις όλα τα εργαλεία, όλα όσα χρειάζεσαι, και απλά να επιτρέπεις. Αλλά εσύ εξακολουθείς να πλέκεις αυτό το πουλόβερ της ανησυχίας.
Δεν είναι δικά σου. Ω. Ω. ( ο Αντάμους ακουμπάει το χέρι του στον ώμο του Σαρτ).

ΣΑΡΤ: Σκατά! ( γέλια)

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Η αδυναμία. Η αδυναμία του ανθρώπινου εαυτού, η  ανθρώπινη ευαισθησία, δεν είναι δικά σου. Ω, μπορεί να χρησιμοποίησες κάποιο από αυτά για την εμπειρία, αλλά δεν είναι πια δικά σου. Η εσωτερική αδυναμία, η ευαισθησία που σε έκανε να κάνεις το αντίθετο- σκληρός άντρας , αστείος άντρας , ενοχλητικός τύπος, αλλά ένας άντρας που ένιωσε πραγματικά ότι υπήρχε μια αδυναμία, κάτι λανθασμένο μέσα του- δεν είναι δικά σου πια. Αυτή η αδυναμία ποτέ δεν ήταν ουσιαστικά δικιά σου. Ποτέ δεν υπήρχε αδυναμία, αλλά εσύ κρατήθηκες πάνω της. Ω, την έθαψες για να μην την δει κανείς, αλλά εγώ ξέρω ότι υπάρχει. Δεν είναι δικιά σου.

Δεν είναι δικά σου αυτά τα  πράγματα. Οι δυσκολίες, τα θέματα, τα παιδιά ( κοιτώντας την Κέρρι), οι σύντροφοι, να παλεύεις τόσο σκληρά για να είσαι ο πολεμιστής. Πλάκα δεν έχει, δυο πολεμιστές, ο ένας πίσω από τον άλλον ( αναφέρεται στην Κέρρι και στην Έντιθ).

 Δεν υπάρχουν πια μάχες. Δεν υπάρχει τίποτε. Δεν είναι δικά σας. Όποια σκέψη περνάει από το μυαλό σας και σας μειώνει, κάθε σκέψη που έχει να κάνει με σκληρή δουλειά και δυσκολίες, που σας λέει ότι κάτι είναι λάθος, δεν είναι δικιά σας! Σας το λέω εδώ και χρόνια, το ενενήντα τρία τοις εκατό από αυτά που περνάνε από το μυαλό σας δεν είναι δικά σας, και θα έλεγα ότι άλλα πέντε ή έξι τοις εκατό είναι βλακείες που αποφασίζετε να τις κρατήσετε. Ένας Θεός ξέρει από πού σας ήρθαν. Δεν είναι δικές σας.

Τώρα, πάλι, όσο απλά κι αν ακούγεται, ακόμα παλεύετε με αυτά. Θέλω να παρατηρήσετε καλά τον εαυτό σας τώρα- τις σκέψεις σας, τα συναισθήματά σας, όσα συμβαίνουν στην ζωή σας, όσα προσελκύετε στην ζωή σας, αν  τα πράγματα είναι δύσκολα ή εύκολα, αν υπάρχουν πολλές αντιπαραθέσεις και διαμάχες- και κάθε φορά που θα συμβαίνουν αυτά, θέλω να παίρνετε μια βαθιά αναπνοή και να ρωτάτε, «Είναι δικό μου ή όχι;». Κάθε φορά που θα προκύπτει κάτι τέτοιο θέλω να το κοιτάτε. Είστε ακόμα στην παλιά νοοτροπία του, «Άραγε τι να θέλει να μου πει το Πνεύμα; Τι μάθημα πρέπει να μάθω; Μήπως πρέπει να σώσω τον κόσμο, την οικογένειά μου, ή κάτι άλλο;» Δεν είναι δικά σας.

Θα φτάσω μέχρι να σας πω ότι είστε οι μεγαλύτεροι εγωιστές του χειρίστου είδους στον κόσμο. είστε εγωιστές που κρατάτε όλα αυτά τα πράγματα, που κρατάτε αυτά τα παλιά ψυχολογικά – έλλειψη αφθονίας, ασθένειες του σώματος, σκέψεις ότι είστε αδύναμοι ή κατώτεροι. Αυτό είναι πραγματικά εγωιστικό. Και σας λέω να φροντίζετε τον εαυτό σας, φυσικά, αλλά όταν φτάνετε σε αυτό το σημείο, όταν καταπιάνεστε επανειλημμένα με σκέψεις παλαιού τύπου, όταν καταπιάνεστε με πράγματα που δεν είναι δικά σας, τότε σας λέω ότι είστε εγωιστές. Αρνείστε να μπει στο σπίτι σας ο Μάστερ. Αρνείστε επίσης, την εξέλιξη όλων των προηγούμενων και των μελλοντικών ενσαρκώσεων. Αυτό είναι εγωιστικό.

Η μεγαλύτερη από όλες τις ασθένειες είναι να μην επιτρέπετε στον εαυτό σας να ξυπνήσει, από την στιγμή που το  έχετε δει ,από την στιγμή που έχετε όλα τα εργαλεία, τα πάντα.

Ας πάρουμε μια βαθιά αναπνοή με αυτό.

«Δεν είναι δικό μου.» Θέλω να το νοιώσετε βαθιά  μέσα στην ύπαρξή σας  όταν  σας παρουσιάζονται αυτά τα πράγματα,  όταν βασανίζετε τον εαυτό σας,  όταν εμποδίζετε τον εαυτό σας από την φώτιση. «Δεν είναι δικό μου», και όταν το κάνετε αυτό, θα σας βοηθήσει να συνειδητοποιήσετε τι είναι δικό σας.

Ας κάνουμε μια μεράμπ πάνω σε αυτό, αγαπημένοι μου φίλοι.

Η Καλοσύνη σας- Μια Μεράμπ

Κουβαλάτε τόσα πράγματα, που δεν είναι δικά σας και σας έχουν σκεπάσει με όλων των ειδών τα σκουπίδια. Προσπαθείτε να τα πάρετε μαζί σας στην ενσωματωμένη σας φώτιση. Δεν υπάρχει χώρος γι αυτά.
( ξεκινάει η μουσική)

Δεν υπάρχει χώρος για οικογενειακά θέματα, για θέματα αφθονίας, για την σωτηρία της ανθρωπότητας, για αισθήματα ενοχής που δεν καταφέρατε να σώσετε την ανθρωπότητα.
Ας πάρουμε μια βαθιά αναπνοή.
Αυτά δεν είναι δικά σας, τι είναι λοιπόν; Τι είναι  δικό σας;

Για να μπορέσετε να το καταλάβετε αυτό, πάμε μέσα στην καρδιά σας. Όχι στο μυαλό, αλλά στην καρδιά.

Βλέπετε, έχετε τόσο πολύ συνηθίσει να αξιολογείτε τον εαυτό σας από την άποψη του μυαλού- καλό ή κακό, σωστό  ή λάθος. Ας πάμε μέσα στην καρδιά να ρίξουμε μια ματιά σε αυτά που υπάρχουν εκεί.

Σε μια από τις πρόσφατε συναντήσεις μας, σε  μια υπέροχη συγκέντρωσή μας, σας είπα, « Ποια είναι η καλοσύνη σας; Ποια είναι η καλοσύνη σας;» Και νοιώσατε  ότι σταμάτησα τον χρόνο και τον χώρο, ότι σταμάτησα τα πάντα. «Καλοσύνη;»
«Ποια είναι η καλοσύνη σας;» ρώτησα, και δυσκολεύτηκαν πολύ να το βρουν.
Ας ρίξουμε τώρα μια ματιά στην καλοσύνη σας. Ελάτε στην καρδιά σας.
( παύση)

Κάτι που δεν αφήνετε τον εαυτό σας να κάνει- να πάει στην καρδιά του. Αυτό που εγώ βλέπω στην καρδιά σας είναι έναν καλό άνθρωπο, έναν πολύ καλό άνθρωπο. Έναν  άνθρωπο που νοιάζεται για τους άλλους τόσο βαθιά για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα. Έναν άνθρωπο που έχει προσπαθήσει να ανακουφίσει και να θεραπεύσει τους άλλους, να φροντίσει τους άλλους.
( παύση)
Έναν άνθρωπο που έχει δώσει τον εαυτό του, την ενέργειά του για τους άλλους. Ναι, αυτή είναι η καλοσύνη, πραγματικά. Αλλά  κάνοντάς το αυτό, πήρατε επίσης πάνω σας τα δικά τους θέματα. Πήρατε πάνω σας αυτά που δεν σας ανήκουν. Πήρατε πάνω σας τις δυσκολίες τους, τα προβλήματά τους, τα σωματικά τους θέματα.
( παύση)
Πάρτε μια καλή βαθιά αναπνοή και νιώστε την καλοσύνη σας.

Μια ύπαρξη που ήρθε εδώ στον πρώτο, πρώτο σχηματισμό του πλανήτη Γη, για να φέρει ζωή στον πλανήτη, για να κάνει αυτό τον πλανήτη τόπο σοφίας και αγάπης. Αυτό είναι καλοσύνη. Αυτή είναι η καλοσύνη σας- η μεγάλη σας έγνοια για αυτόν τον πλανήτη. Φαίνεται τώρα στην αγάπη σας για την φύση και τα ζώα. Αυτή είναι η καλοσύνη σας.

Τόσο μεγάλη καλοσύνη, πραγματικά, που πήρατε πάνω σας τα προβλήματα του κόσμου. Δεν αντέχετε να παρακολουθείτε τις ειδήσεις, επειδή σας πάνε πολύ βαθιά. Τα παίρνετε σε ένα πολύ βαθύ επίπεδο. Και μετά έχετε ενοχές και πόνο γιατί  δεν κάνατε τίποτε  για να αλλάξετε τον κόσμο.

Βλέπετε, όταν μπαίνετε στην καρδιά σας, συνειδητοποιείτε ότι ήρθατε εδώ για ένα πολύ σημαντικό σκοπό, που πραγματικά θα  αλλάξει τον κόσμο. Δεν ήρθατε εδώ για να αλλάξετε τον κόσμο, αλλά ο σκοπός για τον οποίο ήρθατε πραγματικά θα τον αλλάξει.

Έχετε τόσο μεγάλη καλοσύν,η που θέλετε όλοι οι άνθρωποι παντού να είναι ευτυχισμένοι, τόση καλοσύνη που θέλετε όλοι να έχουν αφθονία, τόση καλοσύνη που το μόνο που εύχεστε είναι να είναι καλά οι άλλοι. Αλλά με αυτό τον τρόπο, πήρατε πάνω σας πολλά δικά τους, κι αυτά δεν είναι δικά σας.

Ναι, ίσως να τιμήσατε τον εαυτό σας βιώνοντας  την εμπειρία να παίρνετε όλα αυτά που δεν είναι δικά σας πάνω σας. Αλλά όταν με ρωτάτε, «Γιατί; Πότε; Πότε θα συμβεί; Πότε θα έρθει η φώτιση;» σας λέω ότι θα γίνει όταν αφήσετε να φύγουν όλα όσα δεν είναι δικά σας.

Μπείτε βαθιά μέσα στην καρδιά σας, μέσα στην καλοσύνη σας, μέσα στην καταπληκτική   αίσθηση της ανθρώπινης φύσης.

Τι κοινό έχουν οι Σώμπρα; Γιατί ενωθήκαμε όλοι μαζί; Ε λοιπόν, είναι το Όνειρο της Ατλαντίδας, αλλά επίσης μετατράπηκε σε μια τεράστια συμπόνια για την ανθρωπότητα. Το ξέρω ότι σας ενοχλούν οι άνθρωποι- το ίδιο και μένα- αλλά στην καρδιά σας υπάρχει τόση αγάπη για τους άλλους.

Γι αυτό είναι δύσκολο, όταν φτάνεις σε αυτό το σημείο, όταν λέω ότι, «Δεν είναι δικό σας.» Η καρδιά σας έχει τόση ανθρωπιά, τόση αγάπη για τους ανθρώπους, που σχεδόν θεωρείτε ότι είναι δική σας δουλειά να πάρετε πάνω σας όλα τα θέματά τους, αλλά δεν είναι.

Δεν είναι δικά σας τα βάσανα του πλανήτη. Όχι, είτε πρόκειται για μικρά παιδιά , είτε για κουτάβια, είτε για  ηλικιωμένους, τα βάσανά τους  δεν είναι δικά σας.

Υπάρχει τόση καλοσύνη στην καρδιά όλων σας, στον καθέναν από σας. Το τελευταίο πράγμα που θα θέλατε να κάνετε είναι να βλάψετε κάποιον. Και όταν το κάνετε κατά λάθος, όταν πληγώσετε κάποιον, έχετε τρομερές τύψεις-  σταματάτε την πορεία σας, διπλώνετε τα φτερά σας και τα κρύβετε. Δεν είναι δικό σας.
( παύση)

Οι προηγούμενες ζωές  σας, α, πολλοί από εσάς θέλατε να έρθετε σε επαφή με τις προηγούμενες ζωές σας. Τι κάνατε; Πού ήσασταν; Ποιοι ήσασταν; Αλλά δεν είναι δικά σας αυτά. Περιμένουν εσάς.  Περιμένουν εκείνες εσάς κι όχι το αντίστροφο. Σας περιμένουν. Δεν έχει να κάνει με το ποιοι ήσασταν, αλλά με το τι είστε τώρα.

Δεν απαρνιέστε τις προηγούμενες ζωές σας. Δεν τις απορρίπτετε, αλλά δεν είναι εσείς. Οι εμπειρίες τους, τα τραύματά τους, ακόμα και τα επιτεύγματά τους και οι χαρές τους, δεν είναι δικά σας.

Κάθε σκέψη που περνάει από το μυαλό σας- σκέψεις που τις πολεμήσατε, σκέψεις που τις καταπιέσατε- σταματήστε για μια στιγμή. «Δεν είναι δικές μου.» Σκέψεις αμφισβήτησης- ναι, πιστεύετε ότι οι αμφιβολίες σας είναι δικές σας- αλλά δεν είναι. Είναι αμφιβολίες. Είτε προέρχονται από την μαζική συνείδηση, είτε  από τις προηγούμενες ζωές, από οπουδήποτε κι αν είναι, δεν είναι δικές σας.
( παύση)
Θα σας κάνει να νιώσετε κάπως άβολα, «Και τότε ποιος είμαι; Τι είναι δικό μου;» Σε αυτό το σημείο σας λέω, «Πάμε στην καρδιά. Πάμε πίσω στην καρδιά, στην  καλοσύνη, στην ανθρωπιά, στην αγάπη.»  Ω, βοηθήσατε στην δημιουργία αυτού που αποκαλείται αγάπη, και σίγουρα έχετε μια απίθανη καρδιά, μια απίθανη αγάπη. Είναι μέσα στην καρδιά σας. Είναι μέσα στην καλοσύνη σας.

Αυτό που βρίσκεται μέσα στην καρδιά σας είναι μια βαθιά, μια πολύ βαθιά έγνοια για την ζωή. Αυτή η καρδιά μελάνιασε, γρατζουνίστηκε, χαρακώθηκε. Σκούριασε. Καλύφθηκε με βρωμιά και ρύπους.

Αλλά αν τα πετάξετε όλα αυτά  από μέσα σας, θα δείτε την καλοσύνη σας, ένα βαθύ επίπεδο έγνοιας- ειλικρινής, γνήσια έγνοια- να τι  βρίσκεται στην καρδιά σας.
( παύση)
Όταν κοιτάζω την καρδιά σας δεν βλέπω σκοτεινά σημεία ούτε σκοτεινά σημάδια. Δεν βλέπω το κακό. Δεν βλέπω αδυναμίες. Βλέπω την καρδιά μιας συμπονετικής και τρυφερής ύπαρξης που σήκωσε πάνω της πράγματα που δεν ήταν δικά της- από τις οικογένειές σας, από τους άλλους ανθρώπους, από τις προηγούμενες ζωές σας- αλλά αυτά  δεν είναι δικά σας. Μπορείτε σας παρακαλώ απλά να τα απελευθερώσετε όλα αυτά; Μην τα παλεύετε. Μην τους δίνετε συμβουλές. Απλά αφήστε τα να φύγουν.
( παύση)
Εδώ μέσα βρισκόμαστε σε έναν ασφαλή χώρο, έναν υπέροχο και ασφαλή χώρο. Προχωράμε μαζί στην επόμενη εποχή, στην Ahmyo Ζωή. Είναι εκεί όπου το θεϊκό και το ανθρώπινο είναι το ίδιο πράγμα. Δεν μπορείτε να το κάνετε αυτό όταν κρατάτε πράγματα που ανήκουν σε κάποιους άλλους. Και το μυστικό είναι ότι στην πραγματικότητα, ούτε αυτοί  το θέλουν.

Τόσα πολλά πράγματα- οι ανησυχίες σας  και οι  αμφιβολίες σας, οι πόνοι σας, οι ασθένειές σας και η έλλειψη αφθονίας, η αντιπάθεια που έχετε μερικές φορές για τον εαυτό σας, οι κύκλοι που κάνετε- αυτά δεν είναι δικά σας.

Σαν Μάστερ, έχετε κάθε δικαίωμα να το δηλώσετε και να το κάνετε. Σαν Μάστερ έχετε κάθε δικαίωμα να βγάλετε αυτά τα πράγματα από την συνείδησή σας, από το μυαλό σας, αλλά πάνω από όλα , από την καρδιά σας.

Οι πονοκέφαλοι που έχετε, η κατάθλιψη, οι εμμονές με τον εαυτό σας , εννοώ οι αμφιβολίες και οι ανησυχίες και τα σκοτάδια σας, δεν είναι δικά σας.
Δεν είναι δικά σας.
(παύση)
Αυτό που λέω για τον Μάστερ που σας περιμένει στα φτερά. Είναι ένα είδος λογοπαίγνιου. Ο Μάστερ σας περιμένει στα φτερά, σας περιμένει να απελευθερώσετε όλα όσα δεν είναι δικά σας, αλλά έχετε γίνει κάπως εγωιστές, κάπως εγωκεντρικοί. Επιτρέψατε στον εαυτό σας να παίζει με την μεγαλύτερη από όλες τις ασθένειες-  να κρατιέστε από πράγματα που δεν είναι δικά σας, να μην αφυπνίζεστε πραγματικά, ακόμα κι όταν έχετε όλα τα εργαλεία.

Ας το μετουσιώσουμε αμέσως τώρα, εδώ, απλά παίρνοντας μια βαθιά αναπνοή. Όχι να το δουλέψουμε, αλλά απλά με μια αναπνοή.

Θα με ακούτε να σας λέω ξανά και ξανά,- σαν  σκέψεις που περνάνε από το μυαλό σας, στα όνειρα που βλέπετε το βράδυ, στα Shouds μας, οπουδήποτε- «Δεν είναι δικά σας.»  Δεν είναι ερώτηση, είναι δήλωση. Δεν θα σας το ζητήσω. Θα σας πω « Δεν είναι δικό σου. Άφησέ το να φύγει απελευθέρωσε τον εαυτό σου.»

Ο Μάστερ δεν μπορεί πια να περιμένει στα φτερά. Ο Μάστερ θέλει να είναι τα φτερά.
( παύση)
Δεν είναι δικό σας.
Τι είναι δικό σας; Η καλοσύνη σας. Η έγνοια και η συμπόνοια σας. Η βαθιά, πολύ βαθιά αίσθηση της αφοσίωσης. Αυτά είναι δικά σας. Η καρδιά σας, η καλοσύνη σας.
( παύση)
Ας πάρουμε μια καλή βαθιά αναπνοή.
Δεν είναι δικά σας, εννοώ όλα όσα έχουν μέσα τους βρωμιά και ρύπους και σκουπίδια. Δεν είναι δικά σας.

Ας πάρουμε μια καλή βαθιά αναπνοή με αυτή την υπέροχη μεράμπ που κάναμε σήμερα.
( η μουσική σταματάει)
Κάναμε μια πρόβα πάνω σε αυτό στην συγκέντρωσή μας στην Ιταλία. Χμ, ενδιαφέρον. Πολύ ενδιαφέρον. Δεν το κάναμε ακριβώς έτσι, ήταν λίγο διαφορετικά. Ήθελα να κάνω μια μικρή απόσπαση εδώ πέρα με αυτό- ανάψτε τα φώτα παρακαλώ. Αυτό που συνέβη ήταν εντυπωσιακό.

Ξαφνικά, όλοι άρχισαν να απελευθερώνουν όσα δεν ήταν δικά τους, οτιδήποτε δεν τους ανήκε, όσα κουβαλούσαν εδώ και πάρα πολύ καιρό. Άρχισαν να τα απελευθερώνουν και ένα γκρι σύννεφο αιωρούνταν πάνω από τον χώρο, προκαλώντας ναυτία στον καημένο τον Κώλντρε. Του ερχόταν να κάνει εμετό ή να λιποθυμήσει ή να πέσει λιπόθυμος μέσα στον εμετό του ( γέλια). Και, φυσικά, τι έκανε; Έκανε ακριβώς αυτό που όλες εσείς οι καλές υπάρξει κάνατε. Αναρωτήθηκε ποιο ήταν το  λάθος του; Τι λάθος έκανε εκείνος; Μήπως δεν ήταν κατάλληλα προετοιμασμένος; Μήπως δεν έφαγε τα κατάλληλα φαγητά; Το πήρε για δικό του, ενώ δεν ήταν καθόλου δικό του. Ήταν η απελευθέρωση όλων σας από πράγματα που δεν ήταν δικά σας.

Κι εσείς κάνετε το ίδιο, κάθε μέρα της ζωής σας, κάθε ώρα της ζωής σας, παίζετε ρόλους που δεν είναι δικοί σας. Είναι εγωιστικό. Πρέπει να τα αφήσετε να φύγουν. Μου δώσατε την άδεια να σας βοηθήσω να τα απελευθερώσετε.

Η Ahmyo Ζωή

Μπαίνουμε σε μια ολοκαίνουργια εποχή. Ονομάζεται ενσωματωμένη φώτιση. Είναι το Όνειρο της Ατλαντίδας. Είναι ο λόγος που είστε εδώ. Είναι ο λόγος που εγώ είμαι εδώ. Δεν είναι παιχνίδι. Είναι πάθος. Δεν είναι χόμπι. Είναι ο λόγος για τον οποίο βρίσκεστε εδώ, ο λόγος που κι εγώ βρίσκομαι εδώ. Μπορούμε να το διασκεδάσουμε. Μπορεί να γίνει μια εμπειρία που υπερβαίνει τις λέξεις. Αλλά είναι καιρός να αφήσετε όσα δεν είναι δικά σας να φύγουν.

Ακόμα κι όταν κοιτάζεστε στον καθρέφτη απόψε ή αύριο, θέλω να κοιτάτε τον καθρέφτη και να συνειδητοποιήσετε ότι πολλά πράγματα δεν είναι δικά σας. Αλλά εσείς πιστεύετε ότι είναι. Τους επιτρέψατε να είναι, αλλά δεν είναι.

Θα περάσουμε κάποιες έντονες και ίσως ενοχλητικές στιγμές μαζί, επειδή θα σας υπενθυμίζω ξανά και ξανά και ξανά- «Αυτό δεν είναι δικό σου»-  και δεν θα είναι ερώτηση. Θα σας λέω απλά ή θα σας το λέει ο Μάστερ σας, «Αυτό δεν είναι δικό σου.» Που σημαίνει, άφησέ το να φύγει. Βγες από αυτό. Άφησέ το να φύγει.

Μπαίνουμε σε μια νέα εποχή με την δουλειά που κάνουμε, που σημαίνει ότι θα το κάνουμε. Κάναμε πολλές συζητήσεις, διασκεδάσαμε πολύ, αλλά τώρα πάμε να το κάνουμε. Είναι αυτό που αποκαλώ Ahmyo Ζωή, και την  βλέπετε να ανθίζει γύρω σας- στον Βυσσινί Κύκλο, στους Σώμπρα, παντού στον κόσμο- η ευκολία και η χάρη και η καλή ζωή του Μάστερ. Δεν είναι ο άνθρωπος που απλά έχει μια καλύτερη ανθρώπινη ζωή. Είναι μια εντελώς  διαφορετική ζωή  , και έρχεται όταν η σοφία του Μάστερ… θυμάστε που σας μίλησα πριν για την σοφία. Είναι όλες σας οι εμπειρίες, ακόμα κι όλες σας οι ζωές, όλες σας οι εμπειρίες σε αυτή την ζωή- τα καλά, τα άσχημα, τα οδυνηρά, τα χαρούμενα-   όπου  όλα φιλτραρίστηκαν κι έγιναν σοφία, όπου  δεν υπάρχει πια ο χαρακτηρισμός ευτυχισμένος ή δυστυχισμένος. Υπάρχει απλά και μόνο σοφία.

Η σοφία είναι μια από τις δυσκολότερες λέξεις  ως προς την περιγραφή της. Αλλά, όπως σας είπα σε μια πρόσφατη συγκέντρωσή μας, ο Μαρκ Τουέν- για τον οποίο γνωρίζω λίγα πράγματα- είπε,
« Σοφία είναι όταν δεν σου καίγεται καρφί πια,» με την έννοια ότι δεν υπάρχουν πια άλλες μάχες. Δεν παλεύετε  για τίποτε. Δεν προσπαθείτε να χειραγωγήσετε. Δεν σας καίγεται καρφί, είναι απλά σοφία. Είναι όλα όσα μάθατε, όλα όσα νιώσατε. Είναι η αγάπη και το μίσος και όλα τα άλλα που φιλτραρίστηκαν σε σοφία. Μέχρι τώρα, αυτή η σοφία δεν ήταν διαθέσιμη στον άνθρωπο. Έχουμε μιλήσει για αυτό το θέμα, αλλά δεν ήταν διαθέσιμη.

Εκεί που  πηγαίνουμε τώρα η  σοφία του Μάστερ και η καρδιά του ανθρώπου, ενώνονται. Ποτέ πριν η σοφία δεν ήταν εφικτή στον άνθρωπο. Θα λέγαμε ότι βρισκόταν σε  μια άλλη φάση. Ο άνθρωπος δεν ήταν έτοιμος για κάτι τέτοιο, επειδή η σοφία είναι τόσο γλυκιά και τόσο δυνατή, που ο άνθρωπος στην πραγματικότητα δεν πίστευε ότι ήταν έτοιμος γι αυτήν. Πίστευε  ότι ήταν υπερβολικά συντριπτική. Αλλά τώρα φτάνουμε σε αυτό το σημείο, η σοφία του Μάστερ και η καρδιά του ανθρώπου.

Κι έτσι λοιπόν σας ρωτάω, τι υπάρχει στην καρδιά σας; Ποια είναι η καλοσύνη σας; Ποια είναι η καλοσύνη που έχετε για τον  εαυτό σας; Και σας ζητάω να κοιτάξετε  βαθιά μέσα της, να δείτε την καλοσύνη που έχετε για τον εαυτό σας.

Έχω μιλήσει λίγο γι αυτό το θέμα, είναι κάτι που βλέπω σε όλους σας- την ανθρωπιά σας, την έγνοια σας για τους άλλους, την έγνοια σας για τον πλανήτη, σε σημείο που πήρατε πάνω σας πράγματα που δεν ήταν δικά σας- αλλά σας ζητάω , με αφετηρία αυτό το Shoud,  αυτή την συγκέντρωση, να μπείτε βαθιά μέσα στην καρδιά σας. Δεν θέλω τις επιφανειακές απαντήσεις που μου δίνετε κατά καιρούς. Ποια είναι η καλοσύνη σας; Επειδή  μπορείτε να επιτρέψετε στον εαυτό σας να μιλήσει και να νιώσει την καλοσύνη, την ίδια καλοσύνη που έχετε για τους άλλους, να την νιώσει τώρα για τον εαυτό σας. Ποια είναι η καλοσύνη σας; Δεν ρωτάω για τα ταλέντα σας ή σε τι υπερέχετε ή τι έχετε κατορθώσει. Αυτά δεν σημαίνουν τίποτε.

Ποια είναι η καλοσύνη σας; Επειδή, εκεί που πάμε τώρα, ενώνουμε την σοφία του Μάστερ με την καρδιά του ανθρώπου. Είναι η Ahmyo Ζωή.

Ας πάρουμε μια βαθιά αναπνοή μαζί.

Από τώρα και μέχρι το επόμενο Shoud μας, σκεφτείτε, ποια είναι η καλοσύνη σας; Θα ξεκινήσουμε το επόμενο Shoud μας με εμένα να τριγυρίζω στον χώρο ή την Λίντα να τριγυρίζει με το μικρόφωνο για απαντήσεις σε αυτό το ερώτημα. Ποια είναι η καλοσύνη σας; Και στο μεταξύ, να θυμάστε ότι δεν είναι δικό σας. Όλες οι βλακείες- ο σωματικός πόνος, τα οικογενειακά θέματα , τα οικονομικά θέματα,  τα θέματα σχέσεων- δεν είναι δικά σας. Και αν κρατιόσαστε πάνω τους, θα σας πωεγωιστές.

Και με αυτό, αγαπητοί μου φίλοι, ας πάρουμε μια βαθιά αναπνοή, καθώς ο Κάλντρε μαζεύει τα παπούτσια του. Ας πάρουμε μια βαθιά αναπνοή και ας ακούσουμε την μουσική λήξης από τον εκπληκτικό Μάρτυ.

Να θυμάστε, όλα είναι καλά σε ολόκληρη την δημιουργία. Σας ευχαριστώ ( το κοινό χειροκροτάει).

Mετάφραση : Καλλιόπη Παγούδη

Shoud 1, Wings

Shoud 1 ,  Tα Φτερά

5 Αυγούστου 2017

Εγώ Είμαι Αυτό που Είμαι, ο Καθηγητής Αντάμους Σαιν- Ζερμαίν

Αγαπητοί μου φίλοι, η σημερινή μας συγκέντρωση, η πρώτη της Σειράς των Φτερών, ίσως να είναι λίγο πιο σύντομη από τις άλλες.

ΛΙΝΤΑ: (φέρνει μια τσάντα με δώρα) Ένα δώρο για σένα από έναν Σώμπρα….

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: ( την σταματάει) Α! Αχα! Σήμερα μάλλον θα είναι πιο σύντομη από ότι συνήθως. Είμαι λίγο κακόκεφος σήμερα.

ΛΙΝΤΑ: Το έπιασα! Ωωω! ( το κοινό λέει « Ωωω!»)

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Δεν είναι hangover ( πονοκέφαλος μετά από ποτό). Απλά μια κακοκεφιά. Θα σας το εξηγήσω σε λίγο, αλλά ας τελειώνουμε τώρα με τις ευχαριστίες κι ας προχωρήσουμε. Παίρνουμε μια καλή βαθιά αναπνοή ( ο Αντάμους γελάει με την αντίδραση του κοινού).
Όχι, είμαι κάπως κακόκεφος. Θα σας το εξηγήσω σε λίγο. Αλλά θέλω να μάθω, πριν ξεκινήσουμε- Λίντα πιάσε σε παρακαλώ το μικρόφωνο…

ΛΙΝΤΑ: Κάνεις channeling την Μπλαβάτσκι; ( γέλια)

Άνθρωπος ή Μάστερ;

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ποιος είναι εδώ σήμερα; Ποιος είναι εδώ σήμερα; Ο άνθρωπος ή ο Μάστερ; Παρακαλώ, προχώρα στο ακροατήριο.
ΛΙΝΤΑ: Ωωω! Οκ.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ποιος είναι εδώ σήμερα; Όπως σας είπα, είμαι λίγο κακόκεφος, λίγο περίεργος. Γειά σου Έντιθ.
ΛΙΝΤΑ: Αλήθεια;
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Τι συμβαίνει; ( γέλια)
ΕΝΤΙΘ: Γεια σου όμορφε. Σ αγαπάω.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Με ξαγρύπνησες τις προάλλες, Έντιθ.
ΕΝΤΙΘ: Ωραία.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι. Όχι με τα παράπονά σου, με τα γλυκά σου λόγια.  (κάποιος λέει « Ωωω!» και « Έι, έι!», η Λίντα γελάει) Λοιπόν, αγαπητή Έντιθ, ποιος είναι σήμερα εδώ;Ο άνθρωπος ή ο Μάστερ;
ΕΝΤΙΘ: Και οι δυο.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Και οι δυο. Σε τι ποσοστό; Σε τι βαθμό;
ΕΝΤΙΘ: Εμμ, ενενήντα πέντε τοις εκατό ο Μάστερ και πέντε ο άνθρωπος.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: ( Ο Αντάμους κάνει πως πνίγεται, γέλια) Οκ. Οκ. Ναι, θα το βάλουμε στο βίντεο, φυλάξτε το για αργότερα. Οκ. Ναι. Γιατί είναι εδώ ο Μάστερ;
ΕΝΤΙΘ: Για να μάθει κάτι περισσότερο από σένα.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Δεν έχετε τίποτε να μάθετε. Δεν έχετε τίποτε να μάθετε. Δεκαοχτώ χρόνια, πάνω από 200 Shouds, υλικό που θα μπορούσε να γεμίσει 22 βιβλία. Δεν έχετε τίποτα να μάθετε,  Μάστερ. Γιατί είσαι εδώ; Σας είπα, είμαι κακοδιάθετος σήμερα.
ΕΝΤΙΘ: Ναι, όντως. Μπορείς να μου δώσεις ένα στοιχείο;
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Όχι ( γέλια). Αν είναι εδώ ο Μάστερ, ο Μάστερ δεν χρειάζεται κανένα στοιχείο.
ΕΝΤΙΘ: Ε λοιπόν, είμαι εδώ απλά για να σε ακούσω, δεν ξέρω τι άλλο να πω.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ωραία. Ωραία. Ή μάλλον, όχι και τόσο ωραία. Ο επόμενος. Ποιος είναι εδώ σήμερα. Θέλω να μάθω ποιος είναι εδώ σήμερα, ο Μάστερ ή ο άνθρωπος; Ναι.
ΠΑΤΤΙ: Εγώ Είμαι Εδώ, ο Μάστερ μου.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Εγώ Είμαι Εδώ. Ποιος είναι πιο πολύ, ο άνθρωπος ή ο Μάστερ; Σε τι βαθμό;
ΠΑΤΤΙ: Περισσότερο ο Μάστερ.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Περισσότερο ο Μάστερ. Σε τι ποσοστό; Σε ποια αναλογία;
ΠΑΤΤΙ: Ενενήντα οχτώ τοις εκατό.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: ( ο Αντάμους βήχει ξανά και η Πάττι γελάει δυνατά) Υπάρχει ένα κουμπί εκεί πίσω  ( εννοεί στο στούντιο ηχογράφησης) που να πατάτε στις makyo απαντήσεις; «Μπιιιπ!» Ενενήντα οχτώ τοις εκατό. Τότε, Μάστερ, γιατί είσαι εδώ;
ΠΑΤΤΙ: Για να χορέψω.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Για να χορέψεις. Και γιατί δεν χορεύεις;
ΠΑΤΤΙ: Μα αυτό κάνουμε.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Καθόλου κακή απάντηση. Θα την αφήσω. Επόμενος. Ποιος είναι εδώ σήμερα, ο άνθρωπος ή ο Μάστερ; Τι γράφει το μπλουζάκι σου;
ΝΤΑΜΙΑΝ ( άντρας): Είμαι επίσημο μέλος του κλαμπ « fuck off » του Σαρτ.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Δεν καταλαβαίνω. Μιλούσα άπταιστα επτά διαφορετικές γλώσσες…. (ο Νάζαρ δείχνει  πώς το μπλουζάκι του γράφει «fuck off»   όταν διπλωθεί με έναν συγκεκριμένο τρόπο, γέλια)
ΝΤΑΜΙΑΝ: Σε ευχαριστώ, Σαρτ. ( κι άλλα γέλια)
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Δεν μου φτάνουν τα προβλήματα τα δικά μου, τα βάσανά μου. Είμαι κακόκεφος σήμερα και μόλις έγινα χειρότερα. Τι σημαίνει αυτό για σένα;
ΝΤΑΜΙΑΝ: Αυτό το μπλουζάκι;
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι, ναι. Ναι.
ΝΤΑΜΙΑΝ: Είναι το σύνθημα της ζωής μου, για να είμαι ειλικρινής.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Είναι το σύνθημά σου. Οκ. Αυτό το λέει ο Μάστερ ή ο άνθρωπος;
ΝΤΑΜΙΑΝ: ( κάνει μια μικρή παύση) Εξαρτάται από την περίσταση.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι. Στην τωρινή μας περίσταση, εγώ κι εσύ, έτοιμοι για καυγά, ο Μάστερ, ο άνθρωπος, μου λέει να πάω να….
ΝΤΑΜΙΑΝ: Ω, εκεί το πας. Οκ.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι, εκεί το πάω. Σας είπα ότι δεν έχω διάθεση σήμερα ( κάποιος λέει « μη μου το λές », γέλια) Και όσο πάει και χειροτερεύει.
ΝΤΑΜΙΑΝ: Ναι, ο Μάστερ..
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Θα το δεχτώ. Θα το δεχτώ. Αν ο άνθρωπος μου έλεγε να κάνω αυτό το Σαρτ πράγμα, ε τότε όχι. Ο άνθρωπος δεν έχει λόγο  ούτε δικαίωμα να μου το πει. Ο Μάστερ μπορεί να το λέει συνέχεια. Σε ευχαριστώ που είσαι Μάστερ.
Επόμενος. Ποιος είναι εδώ σήμερα, ο άνθρωπος ή ο Μάστερ; Είναι ακόμα χειρότερα κι από την ημέρα που είχα hangover. Ποιος είναι εδώ; Ο άνθρωπος, ο Μάστερ;
ΤΖΕΙΝ: Ο Μάστερ.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ο Μάστερ. Σε τι αναλογία, τι ποσοστό;
ΤΖΕΙΝ: Εκατό τοις εκατό. Ναι.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Μμ! Τα μάτια σου φωτίστηκαν όταν το είπες αυτό. Γιατί; ( η Τζέιν κάνει μια μικρή παύση). Πώς ήταν η εβδομάδα σου; Ποιος είχε το τιμόνι, ο Μάστερ ή ο άνθρωπος;
ΤΖΕΙΝ: Και οι δυο.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι. Λοιπόν, γιατί είναι εδώ ο Μάστερ; Για ποιο λόγο;
ΤΖΕΙΝ: Επειδή έτσι νοιώθω αυτή την στιγμή.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Πώς νοιώθεις;
ΤΖΕΙΝ: Ανοιχτή και διευρυμένη.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Και πόσο θα κρατήσει αυτό;
ΤΖΕΙΝ: Όσο κρατήσει ( γέλια).
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Θα σας πω σε λίγο γιατί με τσαντίζει αυτό ( γέλια). Δεν έχει να κάνει με σας, έχει να κάνει με μένα, με τσαντίζει. Ναι, όσο κρατήσει. Τι συμβαίνει όταν δεν κρατάει; Όταν διαλύεται, όταν επιστρέφετε  στην ανθρώπινη κατάσταση;
ΤΖΕΙΝ: Ναι, αλλά αυτή την στιγμή…
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Τι κάνετε όταν σας συμβαίνει αυτό;
ΤΖΕΙΝ: Πιθανόν καταρρέω και ξεσπάσω σε κλάματα.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Οκ. Θα συμφωνήσω. Και τι συμβαίνει μετά, αφού έχεις καταρρεύσει και κλάψει;
ΤΖΕΙΝ: Επιστρέφει ο Μάστερ και επιτρέπω.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Οκ. Ωραία. Εδώ θα κάνω ένα διάλειμμα. Τι μου έδειχνες πριν; ( απευθύνεται στην Λίντα). Ναι, και θα επιστρέψουμε ξανά σε αυτό… σκεφτείτε το, επειδή μπορεί να πάρετε το μικρόφωνο, ο άνθρωπος ή ο Μάστερ. Τι έχει μέσα η τσάντα;
ΛΙΝΤΑ: 3 Αυγούστου, χαρούμενα γενέθλια.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ήταν τα καταραμένα μου γενέθλια. Ωραία λοιπόν.
( ανοίγοντας τα δώρα του, που είναι δυο κούπες του καφέ) Ω, είναι πολύ όμορφες. Όχι, το εννοώ, είναι υπέροχες ( λίγα χειροκροτήματα).  Fleur de lis ( κρίνοι, αλλά επίσης το οικόσημο των γάλλων βασιλέων) Ας τραγουδήσουμε το happy birthday για μένα.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ ΚΑΙ ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ: ( τραγουδώντας) Happy birthday to you, happy birthday to you.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Αυτό ήταν ανθρώπινο τραγούδι (η Λίντα γελάει). Είναι υπέροχες, ευχαριστώ
ΛΙΝΤΑ: Ψυχρό! ( κάποιος φωνάζει « Ουάου!» ) Ψυχρό!
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Έχουμε πολλά να κάνουμε. Έχουμε πολλά να κάνουμε.
ΛΙΝΤΑ: Σε ευχαριστώ Άλις. Σε ευχαριστώ , Άλις.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Σε ευχαριστώ. Σε ευχαριστώ, Άλις για τα δώρα σου. Ήταν πανέμορφα ( χειροκροτήματα). Κέρδισες δυο πόντους πάνω μου σήμερα. Ναι. Σε ευχαριστώ.
ΛΙΝΤΑ: Νομίζω ότι αυτό σημαίνει ότι δικαιούται το μικρόφωνο! ( η Λίντα γελάει).
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Δικαιούται το μικρόφωνο!  Ο Μάστερ ή ο άνθρωπος είναι σήμερα εδώ, και για άλλη μια φορά, σε ευχαριστώ για τα  υπέροχα δώρα σου. Οκ. Προχωράμε. Εντάξει, ας επιστρέψουμε στο θέμα μας. Άνθρωπος ή Μάστερ;
ΑΛΙΣ: Αυτή την στιγμή και οι δυο.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Και οι δυο.
ΑΛΙΣ: Πιθανόν πενήντα- πενήντα.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Πενήντα- πενήντα. Με άλλα λόγια, δεν μπορείς να αποφασίσεις .
ΑΛΙΣ: Εεεμ, όχι.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: ( την μιμείται) Εεεμ, εεεμ!
ΑΛΙΣ: Ναι, όχι.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Πενήντα. Ναι.
ΑΛΙΣ: Σίγουρα σήμερα είναι περισσότερο ο άνθρωπος από τις άλλες μέρες.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι. Ναι. Γιατί αυτό;
ΑΛΙΣ: Ω, σίγουρα. Το ένοιωσα καθώς οδηγούσα για να έρθω.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Τι συνέβη;
ΑΛΙΣ: Ήμουν θυμωμένη.Υπήρχε αυτή η αίσθηση της σοβαρότητας.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Κακοδιάθετη.
ΑΛΙΣ: Υπάρχει κάτι βαρύ. Δεν ξέρω τι είναι αυτό.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι. Η ομάδα εδώ…
ΑΛΙΣ: Και δεν νομίζω ότι ο Μάστερ θα ένοιωθε έτσι, γι αυτό λέω ότι πρέπει να είναι ο άνθρωπος.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Μήπως είναι η ενέργεια της ομάδας;
ΑΛΙΣ: Μου έδωσε την αίσθηση των Σώμπρα. Και όχι της μαζικής συνείδησης.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι. Ναι. Αυτή εδώ η ομάδα.
ΑΛΙΣ: Ναι, θα μπορούσε να είναι. Ναι, τι συμβαίνει; Φταίνε τα μπλουζάκια του Σαρτ. Τα καταραμένα μπλουζάκια του Σαρτ.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Θα σε μισήσουν μετά από αυτό, φυσικά!
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Είχες μιαν υπέροχη μέρα και ξαφνικά, « Ωω! Αυτό το συναίσθημα.» Ναι.Προφανώς ένοιωσες αυτό το δύο τοις εκατό της ανθρωπινότητας που είναι εδώ σήμερα.
ΑΛΙΣ: Ωω! ( η Λίντα γελάει).
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Οκ. Ο επόμενος και τελευταίος.
ΛΙΝΤΑ: Θέλει κανείς να συμμετέχει; Είναι κάπως τρομακτικό, για να λέμε την αλήθεια.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Μπορείς να  διαλέξεις κάποιον από το προσωπικό σήμερα.
ΛΙΝΤΑ: Ω, κάποιον από το προσωπικό σήμερα, επίσης.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Σίγουρα, σίγουρα. Συμμετέχουν κι αυτοί .Α! Ωραία, ωραία. Ο άνθρωπος ή ο Μάστερ είναι εδώ σήμερα;
ΛΙΝΤΑ: Μαρκ, εδώ.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι, κάποιος πρέπει να σου πάρει την κάμερα.
Ναι, καταλαβαίνω, σήμερα είναι τα γενέθλιά σου. Ας τραγουδήσουμε όλοι το happy birthday.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ ΚΑΙ ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ: Happy birthday to you. Happy birthday to you. Happy birthday, dear Gaelon …
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Είναι τόσο όμορφο να είσαι 22 χρονών.
ΓΚΑΕΛΟΝ: Δεν είναι απαραίτητο. Σας ευχαριστώ.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι, ναι. Αλλά σου άρεσε. Είναι… ναι. Ποιος είναι εδώ, ο  άνθρωπος ή  ο Μάστερ;
ΓΚΑΛΕΟΝ: Νοιώθω λίγο από όλα.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Σε τι ποσοστό; Πες ένα νούμερο.
ΓΚΑΛΕΟΝ: Βασικά 80 τοις εκατό κι από τα δυο.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ογδόντα τοις εκατό !  Ω, αυτό είναι πραγματικά…- θα το δεχτώ. Ναι, ναι.
ΛΙΝΤΑ: Ενδιαφέροντα μαθηματικά.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι, ποιος κερδίζει; Ποιος κερδίζει εδώ; Αυτή την στιγμή, ποιος κερδίζει;
ΓΚΑΛΕΟΝ: Ο άνθρωπος πιστεύει ότι αυτός κερδίζει.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ο άνθρωπος πιστεύει ότι κερδίζει. Οκ. Δίκαιη  απάντηση. Ωραία απάντηση. Γιατί?
Γιατί κερδίζει ο άνθρωπος αυτή την ιστορία ανάμεσα, ξέρεις, στον άνθρωπο και στον Μάστερ, σχετικά με το ποιος βρίσκεται εδώ;
ΓΚΑΛΕΟΝ: Επειδή έτσι θέλει.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Επειδή έτσι θέλει. Ω, Οκ.
Ωραία, ναι. Ωραία. Σε ευχαριστώ. Σε ευχαριστώ.
Τώρα θα σας πω γιατί είμαι κακοδιάθετος.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Και θα σας πω ευθύς αμέσως, ότι υπάρχουν δυο σημαντικά θέματα που δημιουργήθηκαν σε αυτό το Shoud, το πρώτο της Σειράς των Φτερών, και θα σας μιλήσω για το νούμερο ένα και το νούμερο δύο, και μετά, στο τέλος της μέρας, θα προσπαθείτε να θυμηθείτε ποια ήταν αυτά. Είναι δυο απλά σημεία και πιθανόν θα τα ξεχάσετε. Αλλά γι αυτό τον λόγο κάνουμε την ανακεφαλαίωση του Shoud.

Η Κακοκεφιά του Αντάμους

Ο λόγος που είμαι κακόκεφος σήμερα είναι επειδή έχω κάποιες πτυχές από το παρελθόν κι από το μέλλον, που είναι χαοτικές, και με τσιγκλάνε, και τσιγκλάνε η μία την άλλη και μου κάνουν άνω- κάτω την ζωή μου.

Τώρα, εσείς- ναι, δεν είναι απαίσιο; Είναι σαν να βρίσκεσαι σε ένα δωμάτιο με παιδιά που παλεύουν και τσιρίζουν. Τώρα, πιθανόν να πείτε, « Αλλά Αντάμους είσαι ένας τόσο καταπληκτικός Αναληφθείς Δάσκαλος, ίσως ο πιο καταπληκτικός από όλους.» Το ξέρω πως το λέτε ( γέλια).
ΣΑΡΤ: Και έξυπνος!
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Και έξυπνος, ναι, κι όλα τα υπόλοιπα. Και προφανώς λέτε, « Κι έτσι πίστευα ότι είχες λύσει όλα σου τα προβλήματα όταν έγινες Αναληφθείς Δάσκαλος.»
Α! Εκεί μέσα βρίσκεται ένα πολύ σημαντικό θέμα. Δεν είναι κάποιο από τα δυο σημεία, αλλά είναι κι αυτό πολύ σημαντικό. Απλά και μόνο επειδή επιτρέψατε την Πραγμάτωσή σας, απλά και μόνο επειδή είστε ενσωματωμένοι Μάστερ στον πλανήτη, δεν σημαίνει κιόλας ότι δεν θα ακούτε την φασαρία που κάνουν οι πτυχές σας. Δεν είναι στο παρελθόν, είναι ακριβώς εδώ, αυτή την στιγμή. Δεν είναι στο μέλλον, είναι ακριβώς εδώ, αυτή την στιγμή.

Έτσι λοιπόν, κάθε λίγο, αγαπητέ Μάστερ που κάθεσαι εδώ- που είσαι περίπου 20 τοις εκατό Μάστερ, λυπάμαι που το λέω, 80 τοις εκατό άνθρωπε, αλλά απευθύνομαι στον Μάστερ αυτή την στιγμή – θα ακούτε την φασαρία και τον θόρυβο, και κάθε λίγο θα σας σπάνε τα νεύρα  (γέλια). Και θα μοιάζετε σαν μια μητέρα στο σπίτι με τα παιδιά της που τσιρίζουν, και θα θέλετε να το βάλετε στα πόδια.  Θα θέλετε να απαρνηθείτε τα παιδιά σας ή να τα στείλετε κατασκήνωση ( κι άλλα γέλια), και θα νοιώθετε τόσο κουρασμένοι. Δεν είναι ασυνήθιστο, ούτε θα πρέπει να το αρνηθείτε. Κάνουν θόρυβο.

Θα σας πω τώρα πόσο άσχημο είναι αυτό. Ξυπνάω την νύχτα με πονοκέφαλο. Δεν κοιμάμαι στ αλήθεια, αλλά πάει με την ιστορία. Ξυπνάω μέσα στην νύχτα. Έχω μια πτυχή που κλαίει αυτή τη στιγμή, κυριολεκτικά, επειδή θα χρεοκοπήσει. «Ω! Χάνω όλα μου τα χρήματα. Θα μου πάρουν τα πάντα. Είμαι τόσο πανέξυπνο πλάσμα, αλλά θα χρεοκοπήσω. Ω, Θεέ μου, βοήθησέ με.»
Και αυτή δεν ήταν μια από τις θρησκόληπτες ενσαρκώσεις μου, όπου ήμουν γνωστός σαν Μαρκ Τουέν. Ήταν μάλλον κυνικός με όλα. Αλλά ξέρετε, αυτός ο κυνισμός ξαφνικά εξαφανίστηκε από κάτι τόσο μικρό όπως μια χρεοκοπία, επειδή δεν τα κατάφερνε και τόσο καλά με την διαχείριση των χρημάτων, επειδή δεν χειρίζονταν καλά την ενέργειά του. Κρατήστε αυτό το στοιχείο- τα χρήματα είναι απλά ενέργεια. Χρεοκόπησε επειδή δεν χειρίζονταν καλά την ενέργεια.

Και τώρα, κλαίει που χάνει τα πάντα, και κυρίως τον σεβασμό του. Τον σεβασμό του. Είχε αρχίσει να γίνεται αρκετά γνωστός. Όλοι πίστευαν ότι θα έπρεπε να είχε πολλά χρήματα, αλλά δεν μπορούσε να τα διαχειριστεί καλά. Κι έτσι τώρα φωνάζει, «Ω καλέ μου Θεέ, ευλογημένη Παρθένα Μαρία, Ιησού Εσταυρωμένε, παρακαλώ, παρακαλώ, παρακαλώ. Θέλω απλά λίγη βοήθεια αυτή την στιγμή, μια μικρή  χρηματοδότηση.» Ξέρετε, φίλοι μου, θυμίζει κάτι σε κάποιους από εσάς; «Παρακαλώ! Θα κάνω τα πάντα. Θα αρχίσω να εξομολογούμαι. Θα κάνω όλα όσα πρέπει να κάνω. Απλά χρειάζομαι βοήθεια.»

Πρώτα από όλα, ανόητε Μαρκ Τουέν, τον Θεό δεν τον νοιάζει. Ο Θεός έχει ένα χαμόγελο που λέει, «Κοίτα τον Μαρκ Τουέν, κομμάτι του Σαιν Ζερμαίν» – Σαιν Ζερμαίν, Μαρκ Τουέν, ταιριάζουν ( γέλια)-  «κοίτα τον. Κοίτα τι συμβαίνει.»

Τώρα, θα σκεφτόσασταν ότι ο γέρο Μάρκ με το πνεύμα, την διάνοια και τον κυνισμό του θα απευθυνόταν στον εαυτό του- ή σε εμένα, το ίδιο κάνει, και θα έλεγε, «Έι, μεγάλε, εσύ εκεί πάνω! Εσύ! Ο Σαιν Ζερμαίν, που είσαι τόσο απασχολημένος στο Κλαμπ των Αναληφθέντων Δασκάλων, που είσαι  διάσημος σε όλο τον κόσμο, στην πραγματικότητα σε ολόκληρο το σύμπαν για την σπουδαία σου δουλειά, τι θα έλεγες να βοηθούσες εδώ πέρα λιγάκι; Πάω για χρεοκοπία.»
Αν είχε ανοιχτεί σε κάτι που βρίσκεται ήδη μέσα του, θα μπορούσα να τον βοηθήσω λιγάκι. Όχι πολύ, αλλά θα μπορούσα να του έδινα ένα βραχυπρόθεσμο δάνειο  με χαμηλό τόκο ( γέλια). θα μπορούσα να τον βοηθήσω λιγάκι και να τον βγάλω από το λούκι. Και μετά να τον παρακολουθώ, για κάνα δυο μήνες, να πέφτει ξανά στην χρεοκοπία, επειδή ο πραγματικός δημιουργός και ο πραγματικός Μάστερ δίνει ελευθερία σε όλες τις δημιουργίες  και τις εκφράσεις του. Δεν μένω προσκολλημένος στον Μαρκ Τουέν. Δεν επενδύω στην καθημερινότητά του. Εκείνος κάνει κουμάντο. Ναι, είναι κομμάτι μου. Είναι κομμάτι της ολότητάς μου, αλλά δεν πρόκειται να προσπαθήσω να του υπαγορεύσω τι θα κάνει στην ζωή του.

Τώρα, ακούγεται σχεδόν σαν να πρόκειται για μια σχέση γονιού- παιδιού ή σαν μια σχέση αδιαφορίας. Καθόλου. Ονομάζεται πραγματική συμπόνοια. Δημιουργείς μια ενσάρκωση, επιτρέπεις μια ενσάρκωση και μετά της δίνεις ελευθερία να εξερευνήσει, να εμπειραθεί και να φτιάξει τις δικές της ιστορίες, ενώ ο Μάστερ κάνει όλο και περισσότερο την εμφάνισή του αυτή την στιγμή στον χώρο- είμαστε περίπου στο 24 τοις εκατό Μάστερ. Αργά, αργά, ίσως όχι τόσο πολύ. Είμαι γενναιόδωρος σήμερα, όπως πάντα.

Έτσι λοιπόν, ο αληθινός Μάστερ δίνει ελευθερία σε κάθε κομμάτι του εαυτού του. Δεν προσπαθεί να το ελέγξει, δεν προσπαθεί να κάνει καλό σε αυτή την ενσάρκωση, επειδή είναι απλά μια ιστορία. Αυτό είναι όλο.

Έχω μιαν άλλη πτυχή, έναν άλλο συγγραφέα που πραγματικά με έχει τρελάνει, με έχει τσαντίσει αφάνταστα, και, βλέπετε, επειδή έχω ζήσει πολλές ζωές στην Γη όπως κι εσείς, συνδέομαι με όλο αυτό τον θόρυβο των ανθρώπων, όλη την γκρίνια  και τα παράπονα και τους φόβους και τις ανησυχίες ( κάποιος χασμουριέται)  και τα χασμουρητά και όλα τα υπόλοιπα, με την υπνηλία. Όταν έρχεται ο Μάστερ, ο άνθρωπος νυστάζει. Είναι εντάξει.

Αλλά έχω κι αυτή την άλλη πτυχή συγγραφέα. Ξέρετε, είχα ένα θέμα με τους συγγραφείς και πέρασα αρκετές ζωές σαν συγγραφέας. Ένας ακόμα συγγραφέας που ίσως γνωρίζετε σαν Σαίξπηρ. Σαίξπηρ. Αυτός ο συγγραφέας είναι ένα βασιλικός πόνος στα οπίσθια. Θέλω να πω, προκαλεί περισσότερο άγχος και περισσότερα προβλήματα.

Τώρα θα σκέφτεστε ότι, από την στιγμή που θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους συγγραφείς όλων των εποχών, αυτή η πτυχή θα έπρεπε να ήταν ήρεμη, γαλήνια, αλλά δεν είναι. Σε αυτή  την  πτυχή – σχεδόν δεν τολμώ να την διεκδικήσω σαν δική μου, αλλά μάλλον πρέπει να το κάνω- σε αυτή την πτυχή δεν αρέσουν τα γραπτά της. Είμαι σαν να λέω, « Όπως και να χει! Βγάζεις χρήματα. Ο κόσμος τρέχει σε σένα. Θα μείνεις στην ιστορία για χιλιάδες χρόνια. Θα παίζονται έργα στα πάρκα τα καλοκαίρια  εξ’αιτίας σου, κι εσύ γκρινιάζεις;» – έτσι μου κάνει συνέχεια-«Εσύ γκρινιάζεις;» Γκρινιάζει γιατί δεν του αρέσουν τα γραπτά του. Δεν του αρέσουν τα γραπτά του! Αυτό πιστεύω ότι συμβαίνει σε πολλούς δημιουργικούς τύπους. Δημιουργούν κάτι εξαιρετικό, αλλά δεν τους αρέσει για διάφορους λόγους. Δεν θέλουν να το δείξουν δημόσια, ή δεν ήταν αρκετά καλό ή θα έπρεπε να το είχαν δουλέψει περισσότερο.

Στον Σαίξπηρ δεν αρέσουν τα γραπτά του επειδή πιστεύει ότι τα έγραψε για το κοινό και όχι με την καρδιά του. Δεν ήταν αυτά που ήθελε πραγματικά να γράψει, αλλά πέτυχε. Προσέλκυσε μεγάλα πλήθη. Τον έκαναν διάσημο και θα εξακολουθήσουν να τον κάνουν. Κι έτσι εκείνος βρίσκεται σε μια εσωτερική διαμάχη με τον εαυτό του- « Θα έπρεπε να γράφω για μένα μέσα από την καρδιά μου σαν πραγματικός ποιητής που είμαι; Ή θα έπρεπε να παραμείνω εδώ πέρα και να γράφω για εμπορικούς σκοπούς;»

Κι εγώ πολύ απλά του λέω, «Αγαπητέ Σέικι ( γέλια), κάνε τα και τα δυο. Κάνε τα και τα δυο! Γράψε με άλλο όνομα αυτά τα άλλα σου έργα, αν φοβάσαι μήπως μπερδέψεις τον κόσμο. Γράψε με άλλο όνομα. Γράψε μέσα από την καρδιά σου.» Αλλά εκείνος βρίσκεται σε ένα αυτοεπιβαλλόμενο συναισθηματικό και ψυχολογικό δίλημμα, και, ειλικρινά, με έχει κουράσει. Με έχει κουράσει πολύ.

Αυτός δεν ζητάει την βοήθεια μου. Δεν ζητάει την βοήθεια του Θεού. Έχει να κάνει με τον πληγωμένο συγγραφέα  μέσα του, και του έχει γίνει εμμονή, και ασχολείται συνέχεια με αυτό.

Και όσο έχω αυτό τον θόρυβο μέσα μου, κι εσείς νομίζετε ότι η δική σας ζωή είναι δύσκολη, εγώ έχω μιαν άλλη πτυχή. Είναι η αυθεντική πτυχή του «Να ζει κανείς ή να μην ζει», είτε το πιστεύετε είτε όχι. Ω, δεν ήταν ο Σαίξπηρ που έγραψε αυτές τις λέξεις πρώτος. Ήταν μια πτυχή μου γνωστή ως Πλάτων. «Να ζει κανείς ή να μη ζει;» . Τόσο φιλοσοφημένο. Τόσο γεμάτο …. νόημα.

Τώρα, ο Πλάτωνας θεωρείται ο θεμελιωτής της σύγχρονης δυτικής κοινωνίας, παρόλο που η ιστορία ξεκίνησε πολύ, πολύ πιο πίσω. Είναι σε διαμάχη τώρα. Το ρίχνει στην φιλοσοφία.

Όταν σας λέω ότι μπορείτε να πείτε οτιδήποτε εκτός από το « Δεν ξέρω,» είναι επειδή  έχω βαρεθεί τον Πλάτωνα. «Δεν ξέρω. Να ζει κανείς ή να μην ζει. Ο κόσμος είναι μαύρος. Ο κόσμος είναι άσπρος.» Με τρελαίνει σαν Αναληφθέντα Δάσκαλο. Νομίζετε ότι είχατε μιαν άσχημη μέρα σήμερα,, νομίζετε ότι έχετε προβλήματα, αλλά εγώ έχω όλες αυτές τις πτυχές από το παρελθόν κι από το μέλλον, που διαρκώς παραπονιούνται, διαρκώς είναι σε δίλημμα.

Κι έτσι λοιπόν, σήμερα, καθώς ερχόμουν στο στούντιο από το Κλαμπ των Αναληφθέντων Δασκάλων, αρχίζω να ακούω τα δικά σας παράπονα, τα δικά σας προβλήματα και τα δικά σας διλήμματα και τις διαμάχες που έχετε στις ζωές σας, από την ανθρώπινη πλευρά, όχι από την πλευρά του Μάστερ. Και ξέρετε κάτι; Τι κάνει περισσότερο θόρυβο, ο άνθρωπος ή ο Μάστερ; Ο άνθρωπος. Στον άνθρωπο αρέσει να κολλάει. Αλήθεια, αλήθεια, αλήθεια. Θέλω να πω, ο Σαίξπηρ. Δεν θα θέλατε να είστε ο Σαίξπηρ; Δεν θα θέλατε να μείνετε στην ιστορία; Κι αυτός κάθεται και λέει, «Ω, δεν γράφω μέσα από την καρδιά μου. Γράφω για τον κόσμο.» Σκασμός. Ε τότε, γράψε από την καρδιά σου, θέλω να πω, πόσο πιο απλό;

Και ξέρετε, όταν χρειαστούν ένα χέρι, λίγη αγάπη, λίγη ενέργεια, δεν έρχονται στον ελεύθερο Ανώτερο Εαυτό τους. Δεν έρχονται στον Αναληφθέντα Δάσκαλο, που τυγχάνει να έχει αναληφθεί με δόξα και τιμή πρόσφατα από τον πλανήτη. Όχι. Πηγαίνουν στις εκκλησίες. Πηγαίνουν σε άλλους ανθρώπους. Το ρίχνουν στο ποτό, στα ναρκωτικά ή σε κάτι παρόμοιο. Έχω ένα ρητό, «Οπουδήποτε εκτός από μέσα σας. Οπουδήποτε εκτός από τον εαυτό  σας.»

Κι έτσι τους παρακολουθώ. Τους παρακολουθώ να παραπονιούνται  για όλα τα προβλήματα της ζωής τους, την στιγμή που η απάντηση είναι μπροστά στα μάτια τους.  Θέλουν να με ακούσουν όταν έρχομαι κοντά τους; Θέλουν να ακούσουν τον Θείο Αντάμους ( γέλια) που τους λέει, « Η απάντηση είναι τόσο απλή.» Δεν θέλουν να ακούσουν. Τους διασκεδάζει πολύ αυτό τα παιχνίδι.

Είμαι λοιπόν κακοδιάθετος σήμερα, δεν κοιμάμαι καλά τελευταίως. Σας θυμίζει κάτι αυτό, αγαπητοί Μάστερς;

Σκεφτείτε λοιπόν, αγαπητοί Μάστερ που βρίσκεστε εδώ σήμερα στην αίθουσα και στο ίντερνετ, εσείς απλά χρειάζεται βασικά να αντιμετωπίσετε μια μόνο ανθρώπινη πτυχή αυτή την στιγμή. Εγώ έχω να κάνω με μια ντουζίνα !Ωωω! Ωωω! Γι αυτό είμαι κακοδιάθετος. Και σας ζητάω, αγαπητοί  Μάστερ- φτάσαμε περίπου στα 27 τοις εκατό τώρα, όλο και καλύτερα -σας ζητάω να νοιώσετε μέσα σας τί συμβαίνει μέσα στο κλουβί τους. Τι συμβαίνει μέσα στο κλουβί τους; Τι συμβαίνει μέσα σας;

Υπάρχει πολλή  φασαρία. Πολλή σύγχυση. Πολλή γκρίνια και όχι τόσο από την ανθρώπινη πτυχή, όχι τόσο αυτή που λέει, « Ας είμαστε ξεκάθαροι. Ας πάρουμε κάποιες απαντήσεις και ας προχωρήσουμε παρακάτω». Υπάρχει μεγάλη βαβούρα εκεί μέσα, και θα εξακολουθήσει να υπάρχει. Δεν σταματάει, επειδή έχετε προηγούμενες και μελλοντικές ενσαρκώσεις, που συμβαίνουν όλες αυτή την στιγμή.

Αυτό που πρέπει να κάνετε είναι να πάρετε μια βαθιά αναπνοή, αγαπητέ Μάστερ. Όχι να πιαστείτε στην παγίδα. Να επιτρέψετε. Να επιτρέψετε. Ναι. Θα σας έρχονται προηγούμενες ενσαρκώσεις- όχι απλά από αυτή την ενσάρκωση, αλλά από προηγούμενες και από μελλοντικές ενσαρκώσεις- και θα κάνουν πολλή βαβούρα. Πάρτε μια βαθειά αναπνοή και επιτρέψτε το !
Και ως ένα βαθμό, μια από αυτές τις προηγούμενες ή τις μελλοντικές σας ενσαρκώσεις θα αγανακτήσει και θα πει, «Οκ,  Είμαι Αυτό που Είμαι, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω καλά. Γι αυτό, βοήθησέ με «Είμαι Αυτό που Είμαι», είμαι τελικά ανοιχτός και επιτρέπω. Είμαι τελικά έτοιμος να ακούσω.» Και τότε αυτή η πτυχή, παλιά ή μελλοντική, θα μπορεί  να δουλέψει μαζί σας, αυτή την στιγμή. Και δεν έχει να κάνει με συμβουλευτική. Δεν έχει να κάνει με επεξεργασία. Δεν έχει να κάνει με το να πείτε, « Ω, καημένε Σαίξπηρ συγγραφέα» ή κάτι τέτοιο. Έχει να κάνει με το , «Πάρτε μια βαθιά αναπνοή και  επιτρέψτε», και με αυτά τα δυο θέματα που θα συζητήσουμε σήμερα. Αυτό είναι που τους λέτε.

Στο μεταξύ, εσύ ,ο Μάστερ που είσαι- τώρα φτάσαμε πάνω από 30 τοις εκατό, πλησιάζουμε. Ίσως μέχρι να τελειώσει αυτή η μετάδοση να πάμε πάνω από 50 τοις εκατό- στο μεταξύ, ο Μάστερ που είστε αυτή την στιγμή- δεν προσπαθείτε να γίνετε Μάστερ, δεν ασχολείστε με αυτό, απλά επιτρέπετε  τον Μάστερ– αυτός ο Μάστερ, πάρε μια βαθιά αναπνοή, άκουσε  όλο αυτό τον θόρυβο, όλη την φασαρία κι όλα τα άλλα και κάθισε  στο παγκάκι του πάρκου ή σε μια ωραία καρέκλα και πιες  μια γουλιά από την υπέροχη κούπα σου η οποία , καλώς εχόντων των πραγμάτων , δεν θα έχει καφέ, αλλά λίγο κρασάκι ίσως, ή οτιδήποτε, και πάρε μια βαθιά αναπνοή και αισθάνσου κάθε ιστορία που υπήρξες ποτέ ή που θα υπάρξεις.

Και ξαφνικά, είναι σαν να λιπαίνεις τους τροχούς, σαν να λιπαίνεις τα γρανάζια.. Ξαφνικά, παίρνεις μια βαθιά αναπνοή σαν Μάστερ κι απλά μπαίνεις μέσα στο συναίσθημα όλων αυτών των εκπληκτικών ιστοριών που εκτυλίσσονται. Και ξαφνικά, σβήνει όλη η τριβή, όλη η ένταση. Και ξαφνικά, όπως έκανα εγώ χθες το βράδυ, απλά παίρνεις μια βαθιά αναπνοή και κάθεσαι αναπαυτικά και παρακολουθείς την ταινία της ύπαρξής σου. Αυτό είναι. Δεν εμπλέκεσαι σε αυτήν, επειδή, βλέπεις, ο Μάστερ συνειδητοποιεί ότι όλα λύνονται. Ο Σαίξπηρ έγραψε θαυμάσια πράγματα. Ο Μαρκ Τουέν, μου άρεσε η γραφή του, και έχουν μείνει όλοι στην ιστορία. Τώρα, πόσες υπάρξεις μπορούν να πουν κάτι τέτοιο, ότι έχουν μέσα τους τον Πλάτωνα, τον Σαίξπηρ, τον Μαρκ Τουέν; Απλά κάθεσαι αναπαυτικά και συνειδητοποιείς ότι όλες αυτές είναι απλά μεγαλειώδεις, υπέροχες ιστορίες.

Ας το κάνουμε αμέσως τώρα. Ας πάρουμε μια στιγμή, αγαπητέ Μάστερ. Είναι τόσο εύκολο.

Ναι, είναι αυτό το μεγάλο, «και». Έχει τόσα πράγματα να συμβαίνουν. Ο Μάστερ δεν επιτρέπει στον εαυτό να κατακλύζεται από όλα αυτά τα πράγματα. Στην ουσία, ο Μάστερ ευχαριστιέται να τα βλέπει να εκτυλίσσονται. Αυτό είναι το επόμενο επίπεδο. Εκεί πηγαίνουμε. Αυτό κάνουμε αυτή την στιγμή.

Κι έτσι λοιπόν, ξεφορτώνομαι στα γρήγορα την κακοκεφιά μου. Είμαι… ναι, λέτε, «Δόξα τον Θεό.» Αυτό δεν σημαίνει ότι θα είμαι καλός σήμερα. Ξέρετε πώς είναι όταν δεν έχεις διάθεση; Και ξαφνικά, όταν διαλύεται η ομίχλη και η σύγχυση κι όλα αρχίζουν να ξαστερώνουν, λέτε, «Ω γαμώτο! Δεν θέλω να είμαι ευδιάθετος. Το διασκέδαζα όσο ήμουν κακόκεφος. Μην με κάνετε να γελάω. Μην με κάνετε να χαμογελάω.» Κάπως έτσι είμαι τώρα. Η κακοκεφιά έφυγε, αλλά εξακολουθεί να μου αρέσει, ξέρετε; Είμαι σίγουρος ότι κι εσείς το ξέρετε.
Δεν άκουσα σχόλιο από την Λίντα πάνω σ αυτό.
ΛΙΝΤΑ: Κρύβομαι ( γέλια)
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Η Λίντα κρύβεται. Δείξτε λίγο την Λίντα που κρύβεται, και μοιάζει σαν…
ΛΙΝΤΑ: ( γελώντας) Η Λίντα κρύβεται!
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Και μοιάζει σαν αν λέει, « Ουάου!» Δεν βρίσκεται καν ανάμεσα στο κοινό, τόσο πολύ κρύβεται.

Ο Ιστός της Αράχνης

Στον άνθρωπο, στον άνθρωπο που κάθεται εδώ, κάτι πολύ σημαντικό. Θα εξακολουθήσουν να προκύπτουν καταστάσεις στην ζωή σας. Υπάρχουν φόβοι μέσα του που δεν έχουν φύγει. Είναι ακόμα εκεί. Θέλω να πω, είναι ένα ενεργειακό αποτύπωμα μέσα σας. Υπάρχουν φόβοι, υπάρχουν αμφιβολίες, και σας βλέπω να προσπαθείτε να ξεπεράσετε αυτούς τους φόβους και τις αμφιβολίες.

Υπάρχουν προκλήσεις στην ζωή σας και σας βλέπω να ασχολείστε μαζί τους. Αλλά ξέρετε τι συμβαίνει; Είναι σαν να είστε πιασμένοι σε έναν φόβο, σε έναν συναισθηματικό φόβο, που έτσι κι αλλιώς δεν έχει νόημα, αλλά υπάρχει. Αιχμαλωτίζεστε σε αυτό τον φόβο και είναι σαν να αιχμαλωτίζεστε στον ιστό μιας αράχνης. Και αυτή η αράχνη είναι ο φόβος σας ή η αμφιβολία σας ή η αβεβαιότητά σας ή οτιδήποτε. Πιάνεστε στον ιστό αυτής της αράχνης.

Τώρα, η αράχνη σας έχει πιάσει. Τώρα η πάλη και ο αγώνας έχει να κάνει με το να επιβιώσετε, να σωθείτε από την αράχνη του φόβου ή της αμφιβολίας ή της ανικανότητας ή από  οτιδήποτε κι αν είναι αυτό. Τώρα έχετε εμπλακεί σε έναν πόλεμο. Αλλά ένα πράγμα έχω να σας πω, αγαπημένοι μου άνθρωποι. Είστε μέσα στον ιστό της αράχνης. Είναι η επικράτεια της αράχνης. Η αράχνη έπλεξε τον ιστό της μόνο για σας, και η αράχνη γνωρίζει ότι θα παλέψετε. Και ξέρετε τι συμβαίνει μέσα στον ιστό της αράχνης που βρίσκεστε όταν αρχίζετε να παλεύετε-  παγιδεύεστε όλο και περισσότερο.

Η αράχνη δεν ξοδεύει ούτε μια στάλα ενέργειας στην διαμάχη αυτή. Δεν χρειάζεται. Μοιάζει με πόλεμο, για να ικανοποιήσει τον άνθρωπο που έχει πιαστεί στον ιστό της αράχνης. Θα παλεύετε, αλλά η αράχνη ξέρει ήδη ότι την έχετε πατήσει άσχημα. Είστε μέσα στον ιστό της. Από την στιγμή που θα αρχίσετε να παλεύετε, την κάνατε, έχετε πιαστεί και είστε δείπνο ( ο Αντάμους γελάει).

Η διάθεσή μου καλυτερεύει. Γελάω! ( γέλια). Γελάω τώρα. Γίνομαι όλο και καλύτερα, εντυπωσιακά καλύτερα.

Τι σημαίνει αυτό, για σας τους ανθρώπους; Δυο τρία πράγματα. Όταν συναντάτε αυτό τον φόβο, που θα συναντήσετε, επειδή ζείτε στον πλανήτη  και ζείτε μέσα σε έναν ανθρώπινο σώμα, όταν βρίσκεστε αντιμέτωποι με αυτό τον φόβο ή με την αμφιβολία ή με οτιδήποτε παρόμοιο, με την σύγχυση, «Δεν μπορώ να αποφασίσω. Δεν ξέρω τι να κάνω», όταν είστε σε αυτή την κατάσταση, μπείτε βαθειά μέσα της. Όταν ανακαλύψετε ότι είστε μέσα στον ιστό της αράχνης και ξέρετε ότι είναι αναπόφευκτο, μπείτε μέσα του. Μην σταματάτε. Μην παλεύετε. Μην επεξεργάζεστε το θέμα. Μην προσπαθείτε να το σκεφτείτε διεξοδικά, επειδή βρίσκεστε στον ιστό της αράχνης. Θα πιαστείτε. Μην προσπαθείτε να το εκλογικεύσετε. Μην προσπαθείτε να διαλογιστείτε πάνω στο θέμα για να βρείτε την λύση. Μην προσπαθείτε να βρείτε συμβούλους, που θα σας βοηθήσουν να το ξεπεράσετε, γιατί το μόνο που θα καταφέρετε είναι, να τους φέρετε κι αυτούς μέσα στον ιστό της αράχνης. Αυτό είναι όλο.

Όταν ανακαλύψετε ότι είστε αντιμέτωποι με το φόβο ή την αμφιβολία ή την αβεβαιότητα ή αν η ζωή σας είναι χάλια, πάρτε μια βαθιά αναπνοή και  μπείτε μέσα του. Μπείτε βαθιά μέσα του. Δεν βγάζει νόημα από ανθρώπινη άποψη, αλλά από ενεργειακή άποψη είναι απόλυτα κατάλληλο.

Ο άνθρωπος δεν θέλει να προχωρήσει σε βάθος. Αντιμετωπίζει αυτό το συναίσθημα, τρομοκρατημένος μέσα στην νύχτα, αγωνιά χωρίς συγκεκριμένο λόγο. Το ζήσατε. Ο άνθρωπος αντιστέκεται, « Ω, άγχος. Τι θα κάνω; Πρέπει να βρω μια λύση να ξεφύγω. Πρέπει να βρω κάποιο χαριτωμένο κλισέ. Πρέπει να κάνω κάποιο τελετουργικό χορό ή οτιδήποτε άλλο.»

Είστε μέσα στον ιστό. Παλεύετε τώρα, και είναι αστείο, επειδή σκέφτεστε, «Όχι,  όχι! Εγώ είμαι πνευματικός. Είμαι άγιος και ψέλνω ή οτιδήποτε.» Είστε τόσο πολύ παγιδευμένοι μέσα στον ιστό της αράχνης. Απλά δεν το συνειδητοποιείτε. Και η αράχνη, σάς κουνάει την γροθιά της- με όλα της τα χέρια- απλά για να σας δώσει την εντύπωση ότι υπάρχει κάτι να παλέψεις, αλλά σας έχει ήδη πιάσει. Ο φόβος σάς κατέχει. Η αβεβαιότητα σάςκατέχει. Και ειδικά, όταν φτάνετε στο σημείο να είστε Μάστερ και φωτισμένοι, υπάρχουν ακόμα φόβοι και αμφιβολίες και αναρωτιέστε, « Τι θα συμβεί στα παιδιά μου; Τι θα συμβεί στο φυσικό μου σώμα; Θα χάσω άραγε το μυαλό μου; Τι θα πει  ο κόσμος;»

Αυτά τα πράγματα μοιάζουν σαν αράχνες,  που βρίσκονται ολόγυρά σας, ανησυχίες που είναι γύρω σας. Δεν θα τα πολεμήσετε. Δεν θα τα  ξεπεράσετε. Δεν μπορείτε, επειδή εσείς δημιουργήσατε αυτούς τους φόβους. Εσείς δημιουργήσατε αυτές τις αμφιβολίες. Σας γνωρίζουν καλύτερα από όσο εσείς τις γνωρίζετε αυτές. Είστε τώρα μέσα στον ιστό της αράχνης, και απλά παγιδεύεστε όλο και περισσότερο.

Τι κάνετε λοιπόν; Παίρνετε μια βαθιά αναπνοή και επιτρέπετε στον εαυτό σας να μπει μέσα τους, ολοκληρωτικά. Δεν βγάζει νόημα. Καθόλου. «Πώς; Αν επιτρέψω στον εαυτό μου να μπει μέσα σε έναν φόβο, θα με φάει.» Όχι, επειδή θα περάσετε κατευθείαν από το κέντρο του ιστού της αράχνης, αλλά θα συνεχίσετε να προχωράτε.
Θα περάσετε μέσα από κάθε φόβο, κάθε ανησυχία, κάθε δίλημμα της ζωής σας, ό,τι κι αν είναι αυτό. Θα πάρετε μια βαθιά αναπνοή και θα βάλετε στους ώμους σας τα φτερά των ονείρων σας και θα πετάξετε μέσα από αυτά. Δεν θα αντισταθείτε ή δεν θα προσπαθήσετε να αλλάξετε ή να πολεμήστε ή να σκεφτείτε τον τρόπο, που θα το ξεπεράσετε . Απλά φοράτε αυτά τα φτερά και πάτε. Αυτό είναι όλο.

Και υπάρχει μια στιγμή τρόμου, καθώς οδηγείστε κατευθείαν μέσα στον ιστό της αράχνης με τα φτερά στους ώμους σας, και λέτε, «Ω, σκατά, Αντάμους! Ελπίζω να είχες δίκιο, γιατί πηγαίνω κατευθείαν προς το κέντρο της αμφιβολίας και του φόβου…» και τι συμβαίνει μετά;! Βρίσκεστε στην άλλη πλευρά. Βρίσκεστε στην άλλη πλευρά όλων αυτών. Ο ιστός της αράχνης είναι η ανθρώπινη συνείδηση, η δική σας συνείδηση. Τώρα βρίσκεστε στην άλλη πλευρά και κοιτάτε πίσω σας και συνειδητοποιείτε ότι στην πραγματικότητα δεν υπήρχε καν ιστός αράχνης. Συνειδητοποιείτε ότι  όλοι οι φόβοι που είχατε, δεν υπήρχαν τελικά εκεί. Θέλω να πω, εσείς τους φτιάξατε μέσα  στο μυαλό σας, στο ενεργειακό σας πεδίο. Τους κατασκευάσατε. Τώρα είστε στην άλλη πλευρά τους. Δεν υπήρχε πόλεμος και αυτό που τώρα υπάρχει είναι το γλυκό νέκταρ της σοφίας, που τώρα πια είναι δικό σας σαν άνθρωπος, κάτι που ποτέ πριν δεν ήταν διαθέσιμο.

Νομίζετε ότι θα δώσω το νέκταρ της σοφίας στον Σαίξπηρ και στον Πλάτωνα; Τι θα το κάνουν; Θα διαλύσουν ακόμα περισσότερο τις ζωές τους. Κι έτσι, όχι. Αυτό το νέκταρ, αυτή η σοφία είναι πέραν της αντίληψης του ιστού της αράχνης. Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει καν.

Τι σας λέω; Να σταματήσετε να παλεύετε το οτιδήποτε. Ο Τζων Κουντέρκα έκανε μια δήλωση νωρίτερα, που μου έκοψε την ανάσα, και θα πρέπει να πω εδώ, Τζων, και σε όλους εσάς που αντιμετωπίζετε θέματα υγείας, πάρτε μια βαθιά αναπνοή και επιτρέψτε. Μην παλεύετε. Μην πολεμάτε τον καρκίνο, επειδή είστε μέσα στον ιστό της αράχνης. Μπείτε μέσα του. Φορέστε αυτά τα φτερά και σε μια στιγμή πείτε, «Δεν με νοιάζει πια» και μπείτε μέσα του. Μην πολεμάτε τον καρκίνο. Απλά μπείτε μέσα του.

Είναι όπως το Επιτρέπω. Και ό,τι κι αν συμβεί, ό,τι κι αν φοβάται ο άνθρωπος – περισσότερο καρκίνο, πιθανό θάνατο, ότι δεν είναι αρκετά καλός δημιουργός για να δημιουργήσει υγεία – όποιοι κι αν είναι οι ανθρώπινοι φόβοι σας, μπείτε μέσα τους , Μάστερς. Μπείτε μέσα τους, κι αυτό που θα βρείτε στην άλλη πλευρά είναι σοφία. Δεν εννοώ να μπείτε μέσα του ψάχνοντας την ίαση ή οτιδήποτε άλλο. Μπείτε μέσα του επειδή δεν είναι πλέον δικό σας. Δεν σας ανήκει. Δεν το πολεμάτε. Τίποτε από αυτά.

Όποια θέματα κι αν έχετε στην ζωή σας, ένα παλιό συναίσθημα από την παιδική σας ηλικία που έρχεται ξανά και ξανά. Έρχεται ξανά και ξανά επειδή συνεχίζετε να παίζετε μαζί του. Κάτι που δεν μπορέσατε να το λύσετε, μην το επεξεργάζεστε άλλο. Μην το επεξεργάζεστε. Η επεξεργασία είναι το επιδόρπιο της αράχνης. Τώρα είστε παγιδευμένοι στον ιστό και επεξεργάζεστε. Απλά κάνετε τον εαυτό σας πιο γλυκό. Πασπαλίζετε τον εαυτό σας με ζάχαρη επεξεργασίας, περιμένοντας την αράχνη να έρθει να σας καταβροχθίσει. Αυτό είναι όλο. Δεν το επεξεργάζεστε. Δεν το σκέφτεστε. Δεν το κάνετε διανοητικό. Φοράτε αυτά τα φτερά και μπαίνετε κατευθείαν μέσα του. Αυτό είναι όλο.

Δεν έμειναν πια άλλες μάχες. Δεν έμειναν πια άλλες μάχες. Άνθρωπε! Άκουσέ με άνθρωπε, εμένα και την κακοκεφιά μου. Άκουσέ με. Δεν έχουν μείνει άλλες μάχες, όταν έχεις φτάσει σε αυτό το σημείο. Για ποιο πράγμα παλεύεις, για τις πληγές της κοινωνίας; Παλεύεις με τον εαυτό σου και τις αδυναμίες σου; Παλεύεις το φως και το σκοτάδι; Το αρσενικό με το θηλυκό; Μπορούμε παρακαλώ πολύ να ξεπεράσουμε αυτό το θέμα του θεϊκού θηλυκού και του μαλακ…ου αρσενικού;
 Η συνεχής διαμάχη… σας ευχαριστώ ( χειροκροτήματα).
Την βαρέθηκα! Βαρέθηκα τις πτυχές μου, τον Σαίξπηρ και τον Πλάτωνα και όλες τις  άλλες να μου παραπονιούνται. Τα βαρέθηκα, το ίδιο θα έπρεπε να συμβαίνει και σε σας. Είναι μια διαμάχη. Είναι ένας ιστός αράχνης και σε πιάνει. Γελάτε. Ήταν αρκετά καλό, έτσι;  Ναι, έκανα πρόβες σ αυτό.

Πού είχα μείνει; Στην κακοκεφιά μου. Ας την ξεπεράσω. Δεν υπάρχει διαμάχη. Δεν υπάρχει διαμάχη ανάμεσα στον Μάστερ και στον άνθρωπο. Δεν υπάρχει διαμάχη ανάμεσα σε σας και στους εξωγήινους. Δεν υπάρχει διαμάχη  ανάμεσα σε σας και στον Ντόναλντ Τραμπ (κάποιοι γελάνε και χειροκροτάνε).

ΚΕΡΡΙ: Αλήθεια!

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Πολλοί λένε, «Ω, ω, αλήθεια-…εγώ το διασκέδαζα.» Δεν υπάρχει διαμάχη. Όταν φτάνεις σε αυτό το σημείο, δεν υπάρχει διαμάχη, και κατά κάποιο τρόπο, αυτό είναι καλό. Αλλά εσείς έχετε συνηθίσει να παλεύετε. Έχετε συνηθίσει να είστε δυνατοί ακόμα κι όταν είστε αδύναμοι. Έχετε συνηθίσει τον αγώνα, επειδή σας βοηθάει να εδραιώσετε την ταυτότητά σας. Έχετε συνηθίσει να αγωνίζεστε, Κέρρι ( ο Αντάμους γελάει), σαν… Όχι, Κέρρι, αυτός ο αγώνας….
ΚΕΡΡΙ: Τι;!
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: …. σας βοηθάει να εδραιώσετε την ταυτότητά σας. Μην της δώσεις το μικρόφωνο ( γέλια). Είναι μονόλογος, δεν έχει διάλογο.
ΚΕΡΡΙ: Άφησα το σπαθί μου. Κάνεις λάθος!
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Σ ευχαριστώ.
ΚΕΡΡΙ: Τελείωσε. Η ζωή μου άλλαξε.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Σ ευχαριστώ.
ΚΕΡΡΙ: Σοβαρά μιλάω, άλλαξε.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ωραία, ωραία. Άλλαξε.
ΚΕΡΡΙ: Ω, σε προκαλώ για μια μονομαχία με γλειφιτζούρια ( γέλια)
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Μπορούμε να το διαγράψουμε αυτό; Μια μέρα σαν κι αυτή, με τόση κακοκεφιά, εσύ με καλείς σε μονομαχία με γλειφιτζούρια;
ΚΕΡΡΙ: Ναι, πάντα.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Οκ. Ας επιστρέψουμε όμως… σ ευχαριστώ για την απόσπαση. Η διάθεσή μου γινόταν όλο και  καλύτερη και τώρα βουλιάξαμε πάλι , είμαστε περίπου στο 24 τοις εκατό άνθρωπος, Μάστερ. Μπορεί να ανέβει ξανά.

Δεν υπάρχει διαμάχη στον καρκίνο, στην φτώχια, σε τίποτε από όλα αυτά. Τίποτε. Το καταλαβαίνεις αυτό άνθρωπε; Σταμάτα να παλεύεις.

Έλα για λίγο στην θέση μου. Τώρα είναι ο Μάστερ. Είναι ο φωτισμένος Εαυτός σας, και τι θα λέγατε στον άνθρωπο που περνάει τις δυσκολίες του, την μιζέρια του και τα βάσανά του και, «Ω! Δεν μου φέρθηκαν δίκαια και εγώ…» Ε σκάσε! Σαν να λέμε, «Ξεπέρασέ το. Βάλε στους ώμους σου εκείνα τα φτερά και μπες μέσα στους φόβους σου, μέσα στην παιδική σου ηλικία, σε οτιδήποτε.» Και ξέρω ότι φαίνεται λάθος. Ναι, εντάξει, επειδή εσείς τα κάνετε λάθος μέχρι τώρα. Παλεύατε και πολεμούσατε αυτές τις καταστάσεις. Ω, και μετά από 40- 50 χρόνια στον πλανήτη λέτε, « Κοίτα πόσο έχω προοδεύσει! Κοίτα πόσο μακριά έχω φτάσει». Από εδώ μέχρι εκεί;! Αυτό είναι όλο;! Ποτέ δεν θα πάτε πολύ μακριά, επειδή ο ιστός της αράχνης είναι πολύ μεγάλος, είναι τεράστιος.

Αυτή η αράχνη θα παίξει μαζί σας, θα σας αφήσει να πιστέψετε ότι έχετε φτάσει κάπου. Η αράχνη απλά θα περιμένει και θα περιμένει και θα περιμένει. Θα πιάσει λίγες μύγες ακόμα και θα λέει, «Έρχονται σε μένα, όλες έρχονται σε μένα.» Ναι.

Πάρτε λοιπόν μια βαθιά αναπνοή. Αν εμφανιστεί ένα συναισθηματικό τραύμα, ας πούμε με έναν γονιό ή έναν σύντροφο ή με οποιονδήποτε,  παρατηρήστε τον εαυτό σας, επειδή το βλέπετε να έρχεται και λέτε, «Ω! Ωωω! Είναι μια παλιά ανάμνηση. Ω! είμαι κακός άνθρωπος. Δεν θα έπρεπε να κάνω τέτοιες σκέψεις.»
Σταματείστε! Βάλτε τα στους ώμους, κάντε το πέρασμα. Φορέστε εκείνα τα φτερά και ξεπεράστε το. Και στην άλλη πλευρά βρίσκεται αυτή η σοφία, το νέκταρ. Αυτό είναι όλο.

Φορέστε Τα, Κάντε Το Πέρασμα

Λοιπόν, το σημείο νούμερο ένα: Φορέστε τα, κάντε το πέρασμα. Ακούγεται απαίσιο αλλά…  έτσι εκφράζομαι. Σας είπα ότι δεν έχω διάθεση σήμερα. Δεν έχω χρόνο να τα βερνικώνω όλα με το βερνίκι της ποίησης. Φορέστε τα και τελειώνετε. Κάντε το πέρασμα μέσα από τις ασθένειές σας, από την χαμηλή σας αυτοεκτίμηση. Ξέρετε πόσο πολύ με έχει κουράσει ο Σαίξπηρ με τα κλαψουρίσματά του που είναι όλο, « Το γράψιμό μου…»
Κάντε το πέρασμα, εντάξει; Δεν έχουμε πια τον χρόνο να χαζολογάμε με την ανθρώπινη μιζέρια, που έχετε επιβάλλει στον εαυτό σας. Σας το ξεκαθαρίζω- αυτοεπιβαλλόμενη μιζέρια. Δεν το κάνει η κοινωνία. Δεν σας το κάνουν τα πλάσματα που ζουν στο κέντρο του κόσμου. Δεν με ενδιαφέρει πόσοι εξωγήινοι υπάρχουν, δεν σας φταίνε αυτοί. Είναι αυτοεπιβαλλόμενο, άνθρωπε…. Το κάνετε , σαν να σας δίνει μια περίεργη  ευχαρίστηση. Ας τελειώνουμε με αυτό, εντάξει; Καλώς. Ωραία.

Ας πάρουμε μια βαθιά αναπνοή με αυτό. Η διάθεσή μου καλυτερεύει.

Ας πάρουμε μια καλή βαθιά αναπνοή με αυτό.

Μια Μεγάλη Βαριά Ιστορία.

Πάμε στο επόμενο, το θέμα νούμερο δύο. Όλα είναι μια ιστορία. Όλα είναι μια μεγάλη χοντρή ιστορία. Αυτό είναι όλο. Η ζωή σας, η ανθρώπινη ζωή σας, είναι μια μεγαλειώδης βαριά ιστορία. Δεν έχετε τίποτε να μάθετε. Δεν υπάρχουν μαθήματα που κάποιος σας επέβαλλε να μάθετε. Δεν υπάρχουν, είτε το πιστεύετε είτε όχι. Και εσείς θέλετε να πιστεύετε ότι αυτή η ενσάρκωση- ή οποιαδήποτε ενσάρκωση- είναι τόσο σοβαρή και τόσο εξαιρετική και έχει όλη αυτή την μαθητεία. Βλακείες! Όλα είναι μια ιστορία, αυτό είναι όλο. Μια μεγάλη βαριά ανθρώπινη ιστορία.

Τώρα, ξέρω ότι δεν αρέσει στους ανθρώπους να το ακούνε αυτό. Θέλουν να τα παίρνουν όλα πολύ σοβαρά, όπως γίνεται με την πνευματικότητα. Και σοκάρω μερικούς ανθρώπους, είτε το πιστεύετε είτε όχι. Σοκάρω μερικούς ανθρώπους επειδή δεν σκοπεύω να σοβαρέψω πολύ τα πράγματα. Θα το κρατήσουμε ελαφρύ, θα παίξουμε παιχνίδια, θα διασκεδάσουμε, θα κάνουμε απόσπαση, και θα φορέσουμε τα φτερά και θα κάνουμε το πέρασμα. Απλά θα το κάνουμε.

Όντως, ακούγεται απαίσια! Χρειάζομαι ένα καινούργιο χειρόγραφο (γέλια).

ΛΙΝΤΑ: Οκ, ποιο είναι λοιπόν το νούμερο ένα;

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Η διάθεσή μου είναι λίγο καλύτερη. Τώρα ο Μάστερ  βρίσκεται  περίπου στο 37 τοις εκατό. Προοδεύουμε.

Η ανθρώπινη ζωή, είναι μια ιστορία. Οι ενσαρκώσεις μου σαν Σαίξπηρ, Πλάτωνας, Μαρκ Τουέν, είναι απλά ιστορίες.  Δεν υπήρχε τίποτε να μάθω, κι αυτό είναι ελευθερία. Είναι μια αίσθηση ανακούφισης.

Δεν ήρθατε εδώ για να μάθετε κάτι. Προσποιηθήκατε ότι ήρθατε για να μάθετε κάτι. Προσποιηθήκατε ότι είχατε κάρμα. Προσποιηθήκατε ότι είχατε αυτές τις προηγούμενες ενσαρκώσεις. Με την ευκαιρία, να σας πω ότι οι προηγούμενες ενσαρκώσεις σας, ω! τσακώνονται μεταξύ τους! Έχω τον Μαρκ Τουέν από την μια και τον Πλάτωνα από την άλλη, και τσακώνονται και πιστεύω ότι κερδίζει ο Μαρκ Τουέν αυτή την στιγμή, επειδή ο Πλάτωνας ήταν τόσο βαρετός. Όμως πάρα πολύ βαρετός. Διάβασα κάποια πράγματα, ξέρετε. Ανιαρός. Και ήταν τόσο σοβαρός. Ποτέ δεν μεθούσε, και κατά την δική μου άποψη, δεν γίνεσαι άγγελος αν προηγουμένως δεν μεθύσεις ( γέλια). Πρέπει να το κάνεις, εννοώ, διαφορετικά θα τα βλέπεις όλα πολύ σφιχτά. Θα είσαι υπερβολικά σοβαρός.

Όλα είναι μια ιστορία. Μια εκπληκτική ιστορία. Μια συναισθηματική ιστορία, θέλω να πω, με την καλή έννοια του συναισθήματος. Είναι μια συγκινητική ιστορία. Είναι μια πλούσια ιστορία, αλλά είναι απλά μια μεγάλη βαριά  ιστορία.

Η μεγάλη βαριά ιστορία πιστεύει ότι είναι θύμα, πιστεύει ότι η ζωή είναι σκληρή και πιστεύει ότι πρέπει να δουλεύει σκληρά για να κερδίσει κάτι, για να ανοίξει τον δρόμο να επιστρέψει σε κάτι- ένας Θεός ξέρει σε τί. Δεν είναι έτσι. Ο Μάστερ κάθεται εδώ και εγώ παρακολουθώ, παρακολουθώ τον Πλάτωνα, και μοιάζει σαν να παρακολουθώ μια ιστορία. Και έχει κάποιες ασθένειες. Δεν θα μπω σε περισσότερες λεπτομέρειες επειδή είναι οικογενειακό σόου, αλλά έχει κάποιες ασθένειες ( γέλια)
Όχι, θέλω να πω ότι δεν θα μπούμε σε αναλύσεις για τους μύκητες των ποδιών, ή οτιδήποτε τέτοιο. Και όλη την ώρα λέει, «Αλίμονο σε μένα που έπαθα κάτι τέτοιο.» Αλλά πιστεύει ότι είναι κάποιο μεγάλο μάθημα από το σύμπαν, κι εγώ του φωνάζω συνέχεια, «Χέι Πλατ! Δεν είναι! Έπιασες απλά λίγους μύκητες στα πόδια. Τι θα έλεγες για λίγο σαπουνάκι και νεράκι στα δάχτυλα των ποδιών σου, ξέρεις; Κάνει θαύματα!» ( κι άλλα γέλια). Και το ρίχνει στην φιλοσοφία. Προσπαθεί να πιάσει το συμπαντικό μήνυμα που κρύβει και το καλό και το κακό, την διττότητα του μύκητα και του μη- μύκητα (κι άλλα γέλια). Κι εγώ του λέω, « Είναι απλά…» ( Η Λίντα σηκώνει την κούπα του και μυρίζει να δει τι πίνει. Πολλά γέλια) Ναι. «Είναι απλά μια ιστορία! Αυτό είναι όλο!»

Οι ανθρώπινες ενσαρκώσεις σας παγιδεύονται μέσα τους. Αλήθεια. Το παίρνουν πολύ σοβαρά το θέμα. Παίρνουν πολύ στα σοβαρά τον εαυτό τους. Πάρτε μια στιγμή. Γίνετε ο Μάστερ που κάθεται εδώ. Πάρτε μια στιγμή. Είστε στο παγκάκι του πάρκου ή οπουδήποτε, και είναι σαν να βλέπετε την ιστορία σας για μια στιγμή. Κοιτάξτε την ανθρώπινη ιστορία. Είναι μια ιστορία βιοπάλης άραγε; Μια ιστορία οδυνηρή; Μια ιστορία όπου κανείς δεν σας καταλαβαίνει ; Είναι απλά μια ιστορία, εντάξει;

Κι έτσι, άνθρωπε, στάσου για μια στιγμή και κατάλαβε ότι είναι απλά μια ιστορία. Δεν έχει τέλος. Δεν υπάρχουν νικητές ή νικημένοι, είναι απλά μια μεγάλη βαριά ιστορία. Και μόλις ο Μάστερ το περάσει στον άνθρωπο, αφήστε τον άνθρωπο να ξέρει , « Δεν πειράζει! Δεν είναι αγώνας δρόμου. Δεν χρειάζεται να προσπαθήσεις να κερδίσεις τον δρόμο πίσω στον παράδεισο. Τίποτε από όλα αυτά.»

Από την στιγμή που ο Μάστερ μπορεί να καθίσει εδώ και να πάρει μια βαθιά αναπνοή και να πιεί και λίγο καφέ- ή ό,τι διάολο έχει εδώ μέσα  (γέλια)- και απλά να ρίξει μια ματιά στις περασμένες και στις μελλοντικές ζωές- να το θυμάστε αυτό, «και στις μελλοντικές ζωές»- τότε θα πει, « Είναι απλά μια μεγάλη βαριά ιστορία.» Και αυτό που κάνετε εσείς είναι να το εξανθρωπίζετε, κατά κάποιον τρόπο. Λέτε «Πφφ, τι θέλω να δω σήμερα; Τι θα βάλω στο βίντεό μου να παίξει; Και ποια από όλες να δω;» Με αγάπη και συμπόνοια πάντα, αλλά μην προσπαθήσετε να επέμβετε. Μην προσπαθήσετε να την αλλάξετε , απλά να πείτε, «Είναι μια μεγάλη βαριά ιστορία. Αυτό είναι όλο.»

Όταν ο άνθρωπος αρχίσει να το αισθάνεται αυτό, όταν αρχίσει να συνειδητοποιεί ότι όλον αυτό τον καιρό πίστευε ότι τον παρακολουθούσαν κάποια ανώτερα όντα, ξέρετε, θεοί και άλλοι θεοί και πολλοί θεοί και δημαγωγοί και θεοί των θεών και τόσοι άλλοι… ξέρετε, είναι ένα αστείο παιχνίδι. Ο άνθρωπος πιστεύει ότι τον παρακολουθούν συνέχεια, σαν μια παράσταση που δίνει για τους θεούς, «Κοιτάξτε με. Είμαι θύμα. Κοιτάξτε με. Γεννήθηκα ανάπηρος. Κοιτάξτε με. Είμαι θύμα. Κοιτάξτε με. Είμαι στο πνευματικό μου μονοπάτι.» Σαν να παίζετε στο θέατρο, πιστεύοντας συνέχεια ότι είναι μια παράσταση.

Αλλά από τη στιγμή που ο άνθρωπος θα  ακούσει από τον Μάστερ, «Χέι, είναι απλά μια μεγάλη βαριά ιστορία!. Δεν πειράζει. Παράτα το! Ούτε καν παρακολουθώ τον περισσότερο χρόνο, επειδή είναι μια βαρετή ιστορία. Είναι μια επανάληψη! Είναι απλά μια επανάληψη της προηγούμενης και της προ- προηγούμενης ενσάρκωσης. Δεν παρακολουθώ καν. Δεν με νοιάζει!» Δεν με νοιάζει Πλάτωνα. Σίγουρα είσαι διάσημος, αλλά ειλικρινά δεν με νοιάζει επειδή είναι σαν…» Είναι σαν να παρακολουθώ τηλεόραση, ξέρετε, να βλέπω τον Πλάτωνα. Οι άνθρωποι τα παρακολουθούν αυτά;! Και τότε είναι σαν να λέω, « Όχι, θα αλλάξω κανάλι. Θα βάλω»- ο Κάλντρε λέει, «Θα βάλω να δω κάποια σαπουνόπερα ή μια ρομαντική κωμωδία» ή κάτι τέτοιο- « Θα βάλω να δω κάτι αστείο, επειδή όλα είναι μια μεγάλη βαριά ιστορία. Αυτό είναι όλο.

Πάρε μια καλή βαθιά αναπνοή, Μάστερ. Είμαστε στο 47 τοις εκατό. Ω, σχεδόν φτάσαμε. Νομίζω ότι με την μεράμπ μπορούμε να ανατρέψουμε το σκορ.

Πάρε μια καλή βαθιά αναπνοή , αγαπητέ Μάστερ.

Άλλαξε κανάλι- δεν κάνω λογοπαίγνιο εδώ, ειλικρινά- βγες από την ανθρώπινη ιστορία αυτής της ενσάρκωσης. Είναι γουέστερν; Είναι γκανγκστερικό το σενάριο;

Είναι η ζωή σου ένα μεγάλο γουέστερν ή μια ταινία επιστημονικής φαντασίας; Ω, ναι, για τους περισσότερους από σας έτσι είναι. Μήπως είναι ένα τεράστιο νοητικό ταξίδι; «Ουάου! Τι είναι αυτό; Οι εξωγήινοι και το πλήρωμα από το πολυδιάστατο  σύμπαν και ο πόλεμος του ανθρώπου να βρει διέξοδο και τελικά νικάει τον μεγάλο εξωγήινο αφού έχει δεχτεί πολλά χτυπήματα.» Αυτή είναι η ζωή σας; Μια μεγάλη ταινία επιστημονικής φαντασίας;

Ή μήπως η ζωή σας είναι, πώς το λέτε,  μια  συγκινητική σπαραξικάρδια  ιστορία του τύπου, «Ο καλός άνθρωπος βγαίνει έξω και ο κόσμος  τον ποδοπατάει. Ο καλός άνθρωπος- ωωω!- θέλει να βάλει ένα τέλος σε όλα αυτά και τελικά βρίσκει την πραγματική αγάπη, και όλοι κλαίνε και ακούγεται μουσική.» Αυτή είναι η ζωή σας; Αν ναι, είναι απλά μια μεγάλη βαριά ιστορία κι αυτό είναι όλο.

Μήπως η ζωή σας είναι σαν αυτές που βλέπουμε στις ειδήσεις; Τις παρακολουθώ μέσα από σας. Βάζετε ειδήσεις και δείχνουν ένα γραφείο και ένα σωρό ανθρώπους να  κάθονται γύρω, και για ώρες να διαφωνούν και να τσακώνονται μεταξύ τους, χωρίς αποτέλεσμα! Και διαφωνούν για τα ίδια και τα ίδια, «Μπλα, μπλα, μπλα, κι εγώ έχω δίκιο κι εσύ κάνεις λάθος!» και μετά, πολύ σύντομα, μισούν ο ένας τον άλλον. Γιατί τα δείχνουν αυτά στις ειδήσεις; Δεν βγάζει νόημα. Αυτή είναι η ιστορία της ζωής σας; Ένα μεγάλο γραφείο, που όλοι τσακώνονται για τα ίδια και τα ίδια και δεν βγάζει πουθενά; Αυτή είναι η ιστορία της ζωής σας;

Ή μήπως η ιστορία της ζωής σας μοιάζει με κινούμενα σχέδια;
Ναι, με κινούμενα σχέδια. Κάπως διασκεδαστική, κάπως ανάλαφρη. Κανείς δεν παθαίνει τίποτε, επειδή δεν είναι άνθρωποι. Είναι καρτούν.
Δεν είναι θαυμάσιο πώς τα δημιούργησαν ? Τα καρτούνς !
Κι έτσι, ακόμα κι αν ο κακοποιός σας επιτίθεται και σας χτυπάει στο κεφάλι και χύνονται τα μυαλά σας, δυο λεπτά αργότερα τα μυαλά σας μπαίνουν πάλι στην θέση τους, επειδή δεν είστε  πραγματικοί άνθρωποι, είστε καρτούν. Μήπως είναι έτσι η ζωή σας;

Με άλλα λόγια, το διασκεδάζετε; Να μην έχετε σοβαρές ανησυχίες για τις επιπτώσεις, όπως, «Ζω απλά μέσα σε ένα μεγάλο χοντρό καρτούν. Εγώ το σχεδιάζω. Εγώ το έγραψα. Εγώ έκανα το σενάριο. Δεν ξέρω που θα βγει, αλλά είναι απλά ένα καρτούν.» Μπορεί επίσης και να το διασκεδάζετε. Μπορείτε επίσης να πάρετε μια βαθιά αναπνοή και να μπείτε μέσα στην Πραγμάτωσή σας σαν καρτούν. Θέλω να πω, γιατί όχι;

Ή μήπως η ζωή σας είναι ένα μεγάλο – πώς το λέτε – ρομαντικό δράμα; Ξέρετε, μισοσκόταδο, βιολιά που παίζουν κάπου στο βάθος και κάποιος ζει επικές στιγμές στην ζωή του. Και μετά ερωτεύονται και είναι ο έρωτας της ζωής τους, αλλά τον  έρωτα της ζωής τους ξαφνικά τον παίρνουν οι εξωγήινοι της επιστημονικής φαντασίας από την  δική τους ενσάρκωση.
Και ξαφνικά…. Όλο αυτό είναι δράμα, συναισθηματικό δράμα, και ξέρετε, στα συναισθηματικά δράματα πάντα εμπλέκεται η οικογένεια- η μητέρα, ο πατέρας, τα παιδιά, όλοι οι άλλοι από την ευρεία οικογένεια. Και μετά, το φέρνετε στον χώρο της δουλειάς σας. Και μετά πέφτει πολύ κλάμα και πολύς πόνος καρδιάς. Για το όνομα του Χριστού, κλείστε το!
Θέλω να πω, δεν έχει ποτέ καλό τέλος, όπως στα καρτούν. Τα καρτούν έχουν καλό τέλος, αλλά αυτά τα μεγάλα ρομαντικά επικά δράματα, είναι σαν, « Ω!» Αλλά κατά κάποιο τρόπο, σας κάνουν να νοιώθετε καλά ( κάποιος λέει: « Σαπουνόπερα»)Ναι, σαν σαπουνόπερα. Οι μέρες της ζωής μας (*Days of our Lives) Πόσο καιρό κρατάει αυτό; ( κάποιος λέει, «Πενήντα χρόνια») Πενήντα χρόνια. Περίπου όσο και οι ζωές σας. Έχουν φτάσει πουθενά αυτές οι σαπουνόπερες; Έχετε φτάσει εσείς πουθενά; Περίπου όπως και στις σαπουνόπερες, ναι. Μια μεγάλη σαπουνόπερα λοιπόν.

Και μετά έχουμε τις κωμωδίες. Απλά τις κωμωδίες. Κάποιες κωμωδίες είναι πολύ ανιαρές, αλλά έστω, ξέρετε, είναι κωμωδίες. Δεν χρειάζεται να σκεφτείτε πολύ. Κάποιες κωμωδίες είναι πολύ καλές, πολύ αστείες. Ακόμα κι όταν είμαι κακόκεφος τις παρακολουθώ μέσα από εσάς και γελάω καμιά φορά, επειδή διακωμωδούν τις συγκρούσεις της ανθρώπινης ζωής. Οι άνθρωποι έχουν σπουδαίες κωμωδίες. Η κωμωδία μας στην άλλη πλευρά δεν είναι και τόσο καλή, εκτός από μένα ( γέλια). Αλλά γενικά, η κωμωδία στην άλλη πλευρά δεν είναι και τόσο καλή. Οι άνθρωποι φτιάχνετε  υπέροχες κωμωδίες, να μπορεί κανείς να γελάει με τον εαυτό του.

Κι αυτό με φέρνει στο θέμα μου. Η ζωή είναι μια μεγάλη βαριά ιστορία. Αυτό είναι όλο. Δεν παίρνετε πόντους. Δεν κερδίζετε μια καλύτερη θέση στον παράδεισο. Δεν κερδίζετε δυνατότητα για μια καλύτερη θέση στο Κλαμπ των Αναληφθέντων Δασκάλων. Είναι απλά μια μεγάλη βαριά ιστορία. Και ο άνθρωπος, παρά τα όσα του μεταφέρουν οι ανθρώπινες ταινίες, δεν είναι αυτός που θα φωτιστεί που θα δημιουργήσει τη φώτιση. Ο άνθρωπος μπορεί να την επιτρέψει. Ο άνθρωπος μπορεί να γράψει για ένα καρτούν που τελικά ζωντανεύει, σαν να λέμε, «Χριστούλη μου, τι συνέβη όταν φόρεσα τα φτερά μου και έκανα το πέρασμα μέσα από τον ιστό της αράχνης και Επέτρεψα;» Ξαφνικά στην άλλη πλευρά υπήρχε αυτή η υπέροχη σοφία, νεραϊδόσκονη ολόγυρα και υπέροχη μουσική στο τέλος και τα τρέιλερ και οι συντελεστές. Και, ξέρετε, οι συντελεστές που εμφανίζονται στο τέλος, έχουν όλοι το δικό σας όνομα: «Συγγραφέας ο, σκηνοθέτης, επίβλεψη, έλεγχος,» και όλα τα άλλα, είστε εσείς. Όλα είστε εσείς.

Οι άνθρωποι παίρνουν τόσο σοβαρά την ζωή τους. Πράγματι. Και το πιστεύουν. Πιστεύουν αυτές τις βλακείες- την μεγάλη βαριά ιστορία- και θεωρώ ότι ίσως ως έναν βαθμό, αυτό να είναι που την κάνει τόσο καλή, αλλά την παίρνουν τόσο σοβαρά, και κολλάνε σ’αυτή. Γι αυτό, εδώ και αρκετό καιρό τώρα, αναφέρθηκα σε κάποιες πνευματικές ομάδες. Είναι οι πιο βαρετοί άνθρωποι, που έχουν κολλήσει στον τρόπο τον δικό τους. Παίρνουν τόσο σοβαρά τα πράγματα  και δεν τους αρέσει αυτό που κάνουμε εμείς, επειδή γελάμε. Επειδή διασκεδάζουμε.

Όλοι σας περάσατε πολλές ζωές σε ναούς και σε μοναστήρια και σε μονές, σωστά; Με πολλή ησυχία, με πολλή  σοβαρότητα, και με τον Θεό να σας παρακολουθεί και, μην τα κάνετε θάλασσα, Κέρρι,  γιατί ο Θεός σε βλέπει ( γέλια). Και ήταν τόσο βαρετά σε αυτές τις μονές και στους ναούς και στα μοναστήρια. Πολύ βαρετά. Τι είδους ταινία θα φτιάχναμε με αυτό; Βαρετή. «Οκ, τις πρώτες εβδομάδες…» και μετά αυτοί που παρακολουθούν βλέπουν όλο ωωωωμ! και ψαλμωδίες και να ανάβετε κεριά. Την δεύτερη εβδομάδα, ωωωμ, ψαλμοί, κεριά και λίγο θυμίαμα. Και μετά συνεχίζει το ίδιο για περίπου 50 χρόνια, ακόμα ωωωμ και ψαλμοί. Τίποτε δεν έχει συμβεί. Ο Θεός δεν εμφανίστηκε. Ο Ιησούς δεν εμφανίστηκε, και ούτε πρόκειται. Έχετε την εντύπωση ότι θα επέστρεφε σε μια βαρετή….
ΚΕΡΡΙ: Και καθόλου σεξ.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Καθόλου σ-…. Ε, εντάξει, είχαν σεξ.
ΚΕΡΡΙ: Και τραγωδία.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι, ναι ! Σκεφτείτε πριν από 600, 700 χρόνια. Είστε σε ένα μοναστήρι (γέλια) και κανείς δεν μιλάει. Θέλω να πω ότι δεν επιτρέπεται σε κανέναν να μιλήσει, και κάθεστε εκεί – βασικά είστε γονατισμένοι εκεί – και κοντεύετε να τρελαθείτε. Αλλά σκέφτεστε ότι, «Οκ, θα το κάνω. Ίσως και να πετύχει. Λένε ότι πετυχαίνει, έτσι κι αλλιώς ο Θεός μας βλέπει.» Και κάθεστε εκεί σοβαροί και προσπαθείτε να κάνετε το σωστό και είστε τόσο απορροφημένοι από την δική σας ιστορία και εντελώς ξαφνικά, «Πρρρρ!» ( γέλια και η Λίντα συμμετέχει στα ηχητικά εφέ).
Όλοι ξεσπάνε σε γέλια και εντελώς ξαφνικά την αφήνει κι ένας άλλος. Ήταν ό,τι πιο αστείο είχε συμβεί ολόκληρο τον χρόνο! Ακόμα και ο ηγούμενος ή η ηγουμένισσα  και ο αρχιερέας γελάνε. Εκείνα τα χρόνια ήταν το μοναδικό χιούμορ, και σας έχει μείνει από τότε. Σαν να λέτε, «Το θυμάμαι αυτό! Μέσα στην εκκλησία επικρατούσε άκρα σιωπή, λίγα κεριά αναμμένα και εντελώς ξαφνικά, από του πουθενά, «Πρρρρ!» Όλοι κοιτούσαν γύρω, «Ποιος το έκανε αυτό;»» Και μετά ένα αυθόρμητο ξέσπασμα γέλιου και όλοι έκλαναν. Κανείς δεν είπε έστω και μια λέξη. Όλοι έκλαναν! Και είναι σαν, «Ωωω!» Και μετά αρχίσατε να σκέφτεστε, «Τι φάγαμε σήμερα;»

Αυτό που θέλω να τονίσω, ανάμεσα στα γέλια σήμερα, είναι ότι όλα είναι μια μεγάλη βαριά ιστορία. Η ζωή σας, όλες οι άλλες σας ενσαρκώσεις, είναι απλά μεγάλες βαριές  ιστορίες.

Όταν τις παίρνετε τόσο σοβαρά, όταν παίρνετε τον εαυτό σας τόσο σοβαρά, η ενέργεια μπλοκάρει, και μετά ξεχνάτε πού έχετε βάλει τα φτερά και ξεχνάτε τι είπα εδώ – αυτά τα δυο απλά σημεία – κι αρχίζετε να γίνεστε και πάλι σοβαροί και μπαίνετε μέσα στο κεφάλι σας. Είστε μέσα στον ιστό της αράχνης όταν γίνεστε τόσο σοβαροί. Το μόνο που πρέπει να κάνετε είναι να  πάρετε μια βαθιά αναπνοή και να γελάσετε με την μεγάλη βαριά ιστορία σας και να συνειδητοποιήσετε ότι κανείς δεν σας μετράει και κανείς δεν σας παρακολουθεί. Δεν υπάρχει σωστό και λάθος. Είχατε κάποιες ενσαρκώσεις που ζήσατε όλων των ειδών τις βλακείες και κάποιες άλλες που ήταν εύκολες. Δεν έχει σημασία. Ειλικρινά, δεν έχει σημασία.

Αυτή εδώ είναι μια εξαιρετικά  μοναδική ενσάρκωση για σας. Παρόλα αυτά δεν χρειάζεται να την πάρετε και πολύ σοβαρά. Μια εξαιρετικά μοναδική ενσάρκωση, επειδή βρίσκεστε εδώ για ποιο λόγο;  «Για να σπουδάσω την φώτιση» Ω, Θεέ μου!  Επιτρέψτε. Επιτρέψτε. Διασκεδάσετε. Επιτρέψτε. Είστε εδώ για να Επιτρέψετε. Αυτό είναι όλο, ειλικρινά. Είναι ανάγκη να είστε σοβαροί με το Επιτρέπω; Καθόλου! Στην πραγματικότητα, όσο περισσότερο χαμογελάτε, τόσο περισσότερο επιτρέπετε. Ναι, θα μπορούσαμε να το γράψουμε αυτό σε ένα πελώριο αυτοκόλλητο και στο πουλόβερ της γιαγιάς.

Είστε εδώ για να επιτρέψετε. Αυτό είναι όλο. Πόσο σοβαροί μπορείτε να είστε με αυτό; Όχι πολύ! Πόση δουλειά απαιτεί; Καθόλου! Όμως σας κάνει αυτό να νοιώθετε ότι δεν ασχολείστε καθόλου με τις καταστάσεις, ότι δεν δημιουργείτε μια καλή ταινία; Δεν έχει σημασία. Απλά πάρτε μια βαθιά αναπνοή και επιτρέψτε. Θα ξέρετε ότι φτάσατε στον προορισμό σας, όταν θα μπορείτε να γελάτε με την μεγάλη βαριά  σας ιστορία, όταν θα μπορείτε να σταματήστε να  παίρνετε τόσο  σοβαρά τον εαυτό σας και να μην σκέφτεστε ότι κουβαλάτε όλο το βάρος του κόσμου στους ώμους σας και «Είναι τόσο δύσκολη αυτή η Φώτιση». Δεν είναι. Δεν είναι. Δεν σχεδιάστηκε να είναι έτσι. Φταίνε όλοι αυτοί οι κουφιοκέφαλοι που προσπαθούν να την κάνουν βαρετή, που προσπαθούν να πάνε πίσω στις μέρες της σιωπής στα μοναστήρια και που προσπαθούν να το κάνουν ένα είδος ανθρώπινου παιχνιδιού φώτισης, αλλά δεν είναι έτσι. Είναι πολύ εύκολο. Απαιτεί μόνο μια βαθιά αναπνοή και γέλιο με την μεγάλη βαριά  σας ιστορία.

Ας πιώ μια γουλιά από αυτό που είναι εδώ μέσα ( ο Αντάμους γελάει).

Χαλαρώστε και Επιτρέψτε

Είμαστε στην Σειρά των Φτερών και ξεκίνησα σήμερα- είναι η δική μου ιστορία. Εγώ την επινόησα. Δεν έχω κέφια. Σας αγαπάω. Αγαπάω εμένα ακόμα περισσότερο, αλλά σας αγαπάω ( το κοινό λέει, «Ναι!» και κάποιοι χειροκροτάνε). Δεν έχω κέφια. Είναι μια ιστορία, και συνειδητοποιείτε – είναι σαν τα κινούμενα σχέδια – συνειδητοποιείτε ότι «Ας διασκεδάσουμε λίγο σήμερα κι ας παίξουμε λιγάκι. Θα μπω μέσα, θα έχω τα κέφια μου και όλα καλά!» Μερικοί από εσάς σοκαρίστηκαν σήμερα. Ήταν σαν να σκεφτήκατε, «Ω, Θεέ μου! Θα μου πάρει το κεφάλι σήμερα;» Ήταν μια σκέψη, αλλά, ξέρετε….

Πάρτε μια  βαθιά αναπνοή, στην δική σας ζωή. Αρχίστε να διασκεδάζετε, ξέρετε γιατί; Την στιγμή που το κάνετε, την στιγμή που έχετε παιχνιδιάρικη διάθεση, την στιγμή που πραγματικά χαλαρώνετε και επιτρέπετε, όλα τα ενεργειακά δυναμικά αλλάζουν. Δεν βρίσκεστε πια στο σενάριο, που ήσασταν παγιδευμένοι στον ιστό της αράχνης.
Τότε θα συνειδητοποιήσετε ότι όλα κινούνται μέσα από εσάς. Πώς θα μπορούσατε να κολλήσετε; Όλα κινούνται μέσα από εσας- ο χρόνος, ο χώρος, ο ιστός της αράχνης και όλα τα υπόλοιπα. Όλοι οι φόβοι σας, όλες οι ανησυχίες σας, περνούν μέσα από εσάς. Αυτό είναι όλο. Κατά καιρούς δηλώνουν την παρουσία τους. Ναι, υπάρχει ένα συναίσθημα που καταλαμβάνει το σώμα σας. Θα μπορούσε ακόμη και να σας δημιουργήσει ταραχή. Αφήστε το να περάσει από μέσα σας. Αυτό είναι όλο. Δεν υπάρχει πάλη σε αυτό.

Η ανθρώπινη αντίληψη λέει ότι θα πιαστείτε στον ιστό της αράχνης και θα προσπαθήσετε να βγείτε από εκεί παλεύοντας. Αυτός είναι ο άνθρωπος. Γι αυτό σας ρώτησα, «Ποιος είναι εδώ σήμερα;» Η αντίληψη του Μάστερ – είμαστε σχεδόν στα 50- η αντίληψη του Μάστερ είναι, «Απλά περνάει από μέσα μου.» Και τελικά δεν χρειάζεται να βάλετε φτερά ή να πετάξετε μέσα από οτιδήποτε. Απλά επιτρέπετε αυτά τα φτερά που ήδη υπάρχουν και τα ξεδιπλώνετε και παρακολουθείτε πώς όλα ρέουν μέσα σας και δια μέσου εσάς. Και τότε κρατάτε μόνο όσα θέλετε από την μεγάλη βαριά ιστορία σας, μόνο αυτά που θέλετε στην ζωή σας, μόνο αυτά που επιλέγετε για σας, και συνειδητοποιείτε ότι όλα ρέουν μέσα από εσάς. Είναι τόσο απλό.

Η Σειρά των Φτερών έρχεται, νομίζω ότι είναι το 19ο έτος που είμαστε μαζί, και όπως είπα και πριν, 200 Shouds. Είναι πολλά. Αρκετό υλικό να γεμίσει 33 βιβλία, μεγάλα βιβλία, όχι μικρά.
Όλες οι διδασκαλίες του Τοβία, όλη η εκπληκτική σοφία η δική μου και όλα όσα τη συνοδεύουν- ε, ναι εκπληκτική. Και, πραγματικά, πάρτε ακόμα μια βαθιά αναπνοή με αυτό. Είναι μέρος της δική σας μεγάλης βαριάς ιστορίας  όλο αυτό. Αλλά πρέπει να ομολογήσω ότι είναι μια ιστορία φαινόμενο. Είναι φαινόμενο.

Όταν κάναμε την μετάβαση πριν από χρόνια με τον Τοβία και εμένα, ζήτησα την συμβουλή των άλλων Αναληφθέντων Δασκάλων σχετικά με το αν θα ερχόμουν στον Βυσσινί Κύκλο. Ξέρετε, είχα μάθει για την ομάδα, όπως ίσως και κάποιοι από εσάς πριν καν έρθετε εδώ. Είχα μάθει, αλλά ήμουν λίγο καχύποπτος. Σώμπρα; Πειρατές; Η ομάδα αυτή των επαναστατών και των εξεγερμένων; Και ήμουν κάπως, «Είμαι μέσα. Είμαι μέσα.» ( γέλια).
Οι άλλοι έλεγαν ότι θα πάρει περίπου δυο, τρεις, τέσσερις ζωές. Ήξερα ότι δεν ήταν έτσι. Ήξερα ότι ήσασταν πολύ έτοιμοι. Απλά καμιά φορά  χρειαζόταν να σας κρατήσω με το κεφάλι κάτω και τα πόδια πάνω και μετά να σας ισιώσω να πάρετε μια αναπνοή και να συνειδητοποιήσετε ότι είναι απλά μια μεγάλη βαριά ιστορία. Αυτό είναι όλο. Η ζωή σας δεν είναι τόσο σημαντική, παρά μόνο το Εγώ Είμαι. Και είναι σημαντική μέσα στην ομορφιά των ιστοριών της. Αλλά σταματήστε να την παίρνετε τόσο σοβαρά, εντάξει;

Τι είναι αυτό που σας λέω εδώ; Βγείτε έξω και ζήστε. Χαρείτε. Διασκεδάστε. Όταν νιώθετε ανησυχία ή φόβο, αντί να προσπαθείτε να ξεφύγετε ή να το πολεμήσετε με το μυαλό σας, απλά επιτρέψτε να σας διαπεράσει. Επιτρέψτε του να μπει μέσα σας. Θα συνειδητοποιήσετε ότι ουσιαστικά δεν υπάρχει κανένας ιστός αράχνης. Αλλά από την στιγμή που το πολεμάτε, είτε πρόκειται για καρκίνο, είτε πρόκειται για χρεοκοπία, είτε πρόκειται για αυτοεκτίμηση ή για οτιδήποτε άλλο, από την στιγμή που το πολεμάτε, θα κολλήσετε. Για σας είναι πραγματικά πολύ χειρότερα από ότι  ήταν πριν. Έχετε φτάσει σε αυτό το σημείο της συνείδησης και έχετε κολλήσει περισσότερο από ποτέ. Είστε πιο ευαίσθητοι, γι αυτό θα κολλήσετε περισσότερο. Τότε σταματάτε και λέτε, «Ποια ήταν εκείνα τα δυο σημεία που μας είπε ο Αντάμους;»

ΣΑΡΤ: Θα έπρεπε να τα είχαμε γράψει.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Θα έπρεπε να τα είχατε γράψει ( γέλια). Γι αυτό τα μαγνητοφωνούμε. Αυτό θα το πουλήσουμε. Δεν έχει τσάμπα.
Αστειεύομαι.
Είναι μια ιστορία. Διασκεδάστε μαζί της. Είστε ένα σπουδαίο μεγάλο καρτούν.

Στην Σειρά των Φτερών θα συνειδητοποιήσετε ότι θα το κάνουμε ευθύς αμέσως, οκ; Κι έτσι λοιπόν, θα μαζευόμαστε, θα διασκεδάζουμε, θα σκαρφίζομαι ιστορίες όπως έκανα σήμερα με το «Είμαι κακοδιάθετος.» Πώς είναι ποτέ δυνατόν να είμαι κακοδιάθετος;
Τελικά, αυτά που είπα για εκείνες τις ενσαρκώσεις είναι αληθινά.
Ο Πλάτωνας είναι ένας πόνος στα οπίσθια. Είναι αναποφάσιστος και ο Σαίξπηρ αγωνίζεται μέσα του να αποφασίσει αν θα γράψει για το κοινό. Και ο Μαρκ Τουέν, είναι αστείος, αλλά κάποιες φορές γίνεται τόσο σκεπτικιστής, τόσο αρνητικός για όλα, κυρίως για τον εαυτό του. Έχει θέματα με την ενέργεια, δεν είναι να απορεί κανείς που χρεοκόπησε.
Όλα αυτά είναι αληθινά, αλλά δεν με ενοχλούν καθόλου. Παίρνω μια βαθιά αναπνοή και κοιτάζω τις μεγάλες βαριές τους ιστορίες και συνειδητοποιώ την ομορφιά μέσα τους και μέσα μου. Και συνειδητοποιώ, ότι ουσιαστικά ποτέ δεν κόλλησαν στον ιστό της αράχνης. Νομίζουν ότι κόλλησαν, αλλά δεν κόλλησαν. Ποτέ δεν τράκαραν, ποτέ δεν κάηκαν, νομίζουν ότι έτσι έγινε, αλλά δεν έγινε.  Και είναι πραγματικά  όλοι τους κομμάτια της ολότητάς μου.

Τώρα, καθώς ο χρόνος μας τελειώνει- σας το είπα ότι θα ήταν πιο σύντομο από τα άλλα Shouds, γύρω στα δυο λεπτά πιο μικρό από ό,τι συνήθως ( γέλια)- ας κάνουμε μια μεράμπ. Γιατί; Ε, βαρέθηκα να μιλάω, ξέρετε, κι εσείς βαρεθήκατε να με ακούτε.
Ας πάρουμε μια καλή βαθιά αναπνοή και ας κάνουμε την μεράμπ  των Φτερών.
Πάρτε μια καλή βαθιά αναπνοή. Πάμε.

Η Μεράμπ των Φτερών

Τώρα είμαστε στην Σειρά των Φτερών.

(αρχίζει η μουσική)

Αυτό σημαίνει ότι μετά από τόσα χρόνια πραγματικού ανοίγματος και επιτρέποντας  και ρίχνοντας μια διασκεδαστική ματιά στον εαυτό σας, τελικά βρισκόμαστε στο σημείο να πετάξουμε. Πρόκειται να πετάξουμε. Αυτό σημαίνει επέκταση.

Ο άνθρωπος ακόμα θα έχει μέρες πανικού ή ανησυχίας ή απλά θυμού. Τότε είναι που παίρνετε μια βαθιά αναπνοή, όπως κάνουμε τώρα- σχεδόν ακούω τον άνθρωπο να ουρλιάζει στο βάθος- τότε είναι που παίρνετε μια βαθιά αναπνοή και συνειδητοποιείτε ότι όλα είναι μια πολύ μεγάλη βαριά  ιστορία. Τότε είναι που νοιώθετε τα φτερά σας. Εννοώ, κυριολεκτικά.

Νιώθετε τα φτερά σας.

Έχω πει σε κάποιες από τις συναντήσεις μας παλιά, ότι έχετε ενεργειακά φτερά. Η πλάτη σας, οι ώμοι σας, είναι τα πιο ευαίσθητα σημεία του σώματός σας. Δεν μιλάω για μεγάλα πουπουλένια φτερά, μιλάω για την ικανότητα να επεκταθείτε, να ανοίξετε. Απλά παίρνετε μια βαθιά ανάσα και το επιτρέπετε.

Λέτε, «Ναι, αλλά δεν ξέρω πώς.» Ναι, ξέρετε. Είναι απλά μέρος της ιστορίας . « Μια μέρα φύτρωσαν φτερά, φτερά που μου επέτρεψαν να επεκταθώ, να μη φοβάμαι πια τη ζωή, να μην φοβάμαι πια να πετάξω, να μην κρατάω πια τον εαυτό μου κάτω από το πουπουλένιο ταβάνι της φώτισης. Απλά το έκανα.»

Πάρτε μια βαθιά αναπνοή και, στην μεγάλη βαριά ιστορία σας, ελάτε στο κεφάλαιο, όπου απλά επιτρέπετε στα φτερά σας να ξεδιπλωθούν.

Αυτά τα φτερά μπορούν να σας περάσουν μέσα από οποιαδήποτε αντίληψη φόβου κι αν υπάρχει, μέσα από την αμφιβολία, τον κίνδυνο. Μέσα από οποιαδήποτε πεποίθηση μπορεί να έχετε, που σας εμποδίζει να πάρετε αποφάσεις, που δεν ξέρετε τι να κάνετε μετά. Απλά νιώστε αυτά τα φτερά να ξεδιπλώνονται και να σας πάνε παραπέρα.

Ναι, για τον άνθρωπο που κάθεται εδώ, ναι, θα υπάρχουν μέρες, θα υπάρχουν άσχημες μέρες. Είναι απλά μέρος της μεγάλης βαριάς ιστορίας , και είναι εντάξει. Είναι εντάξει. Και υπάρχει ο Μάστερ με τα φτερά. Δεν προσπαθεί να πολεμήσει, δεν προσπαθεί να ξεπεράσει  αμφιβολίες και αβεβαιότητα και φόβο. Δεν προσπαθεί καθόλου, αλλά συνειδητοποιεί, ότι είναι απλά ένα από τα «και», ένας από τους πολλούς τρόπους αντίληψης της πραγματικότητας.

Σε αυτές τις Σειρές που έρχονται, αυτό τον χρόνο που θα περάσουμε μαζί, θα αρχίσετε πραγματικά να βιώνετε καταστάσεις. Αντί να μιλάτε για το Επιτρέπω, επιτρέπετε στον εαυτό σας να βιώσει. Αντί για τις Πλατωνικές συζητήσεις για την φώτιση, θα την βιώσετε αληθινά.

Αντί να σκέφτεστε την χαρά, αυτή θα είναι εκεί.

Μερικές φορές οι εμπειρίες που θα σας έρθουν αυτή την χρονιά, πρόκειται να  σας σοκάρουν πάρα πολύ, επειδή είναι τόσο πραγματικές. Το εννοώ, είναι πραγματικές.

Μερικές φορές το άνοιγμα της επίγνωσης θα σας εκπλήξει. Θα αναρωτιέστε αν το σώμα σας ή το μυαλό σας μπορούν να το διαχειριστούν. Είναι τόσο συγκλονιστική, η εμπειρία, πολύ περισσότερο από όλες τις συζητήσεις!

Ναι, θα μπορείτε να το διαχειριστείτε, ειδικά όταν παίρνετε μια βαθιά αναπνοή και νιώθετε αυτά τα φτερά του αληθινού Μάστερ.

Μεταφερόμαστε από την αίθουσα διδασκαλίας ,στην πραγματική, γεμάτη νόημα και διασκεδαστική εμπειρία της ζωής. Αλλάζετε την ιστορία, την γράφετε με διαφορετικό τρόπο, και ξαφνικά , σε αυτά τα τελευταία κεφάλαια της μεγάλης βαριάς σας ιστορίας, συνειδητοποιείτε ότι την γράφετε εσείς. Άνθρωπε, είσαι μέρος της συγγραφής του επόμενου κεφαλαίου.

Έχετε ένα γνωρίζειν και ένα συναίσθημα ότι, εντάξει, υπήρχε ένα βιβλίο, ένα μεγάλο βαρύ βιβλίο της ζωής σας, αλλά ουσιαστικά  δεν είχατε και πολλά να πείτε ,γύρω από αυτά που έγραφε. Αυτό αλλάζει.

Μιλήσαμε γι αυτό στο Keahak  τελευταία, ονομάζεται συγκατοίκηση. Του Μάστερ και του ανθρώπου. Συνειδητοποιείτε ότι δεν εμπιστευόσασταν τον εαυτό σας, για να γράψει την ιστορία, το επόμενο κεφάλαιο.

Τώρα εσείς, ο Μάστερ, το Εγώ Είμαι, τώρα πραγματικά γράφετε και ζείτε στα επόμενα κεφάλαια. Κεφάλαια γύρω από την ελευθερία, κεφάλαια γύρω από την πραγματική εμπειρία ζωής. Όχι απλά για μια συνηθισμένη μονότονη καθημερινότητα, αλλά για την εμπειρία της πραγματικής ζωής. Αυτή είναι η διαφορά. Αυτή την στιγμή, αυτή είναι η διαφορά – συμμετέχετε.

Κι έτσι, ποιος κάθεται εδώ τώρα ; Τι συνέβη κατά την διάρκεια της μεράμπ; Σε τι ποσοστό ανεβήκαμε; Ε λοιπόν, ο καλύτερος τρόπος για να το θέσω, μιας και κάποιος έφτασε πολύ κοντά σ αυτό, είστε 100 τοις εκατό άνθρωπος και 100 τοις εκατό Μάστερ. Είστε και τα δυο.

Δεν συγκρούεστε μεταξύ σας. Δεν προσπαθείτε να πάτε από το 20 τοις εκατό του ανθρώπου στο 80 τοις εκατό του Μάστερ, είστε και τα δυο, συγκατοικείτε. Είστε και τα δυο.

Ας πάρουμε μια βαθιά αναπνοή.

Πετάξτε διαμέσου των φόβων σας. Πετάξτε μέσα από την  απελπισία του μυαλού. Πετάξτε μέσα από συναισθηματικά θέματα. Μην σταματήσετε, για να προσπαθήσετε να τα εξηγήσετε ή να τα επεξεργαστείτε. Μην τρέχετε πια μακριά τους. Πετάξτε μέσα από αυτά.

Θα είναι κάπως τρομαχτικό στην αρχή, επειδή θα μοιάζει σαν να πετάτε κατευθείαν μέσα στον ιστό της αράχνης.  Αλλά θα συνειδητοποιήσετε ότι υπάρχει μια ορμή, θα λέγαμε, πάθους,  ενέργειας – σχεδόν μια συνειδητότητας, αλλά όχι ακριβώς- αλλά θα υπάρχει μια ορμή, που θα σας περάσει πετώντας ανάμεσα από τους βαθύτερους φόβους σας. Μην τους αποφεύγετε πια, αλλά επίσης, μην στέκεστε για να τους επεξεργαστείτε. Μπείτε κατευθείαν μέσα τους.

Δεύτερον, συνειδητοποιείστε ότι όλα είναι  μια μεγάλη βαριά ιστορία, αλλά τώρα είστε μέρος της συγγραφής του σεναρίου της. Και λέω μέρος, επειδή και ο Μάστερ θα γράφει το δικό του μέρος στο σενάριο. Αλλά τώρα εσύ, άνθρωπε, θα γράφεις μαζί του, θα συμμετέχεις. Αυτά είναι τα δύο σημεία.

Ας πάρουμε μια καλή βαθιά αναπνοή μαζί. Ας πάρουμε μια καλή βαθιά αναπνοή μαζί.

( η μουσική τελειώνει)

Είναι καιρός για να γιορτάσουμε, αγαπητοί Σώμπρα.

Είναι η ώρα της γιορτής. Γι αυτό, ανοίξτε αυτά τα φτερά και φύγαμε.

Και πάντα να θυμάστε ότι όλα είναι καλά στην μεγάλη βαριά σας ιστορία! ( γέλια)

Με αυτό, σας ευχαριστώ. Σας ευχαριστώ ( το κοινό χειροκροτάει).

Μετάφραση : Καλλιόπη Παγούδη,    Μαρία Γρηγοράκη

Shoud 11, Transhuman 11

Shoud 11, Transhuman 11,
1η  Ιουλίου 2017
Είμαι Αυτό που Είμαι, ο Αντάμους της Κυρίαρχης Περιοχής.

Ω, ναι! Αυτή η εμπειρία που μόλις είχατε ( αναφέρεται στο βίντεο που έδειξαν), που όλοι μας βιώσαμε στην τελευταία μας συγκέντρωση στο Μόναχο, ήταν πραγματική  πνευματικότητα – αισθησιασμός, συναισθηματισμός, ευτυχία, τα πάντα, αυθεντικότητα, πολύ, πολύ αληθινή
Υπάρχει όλο αυτό το θέμα περί πνευματικότητας – να κάθεσαι σε κύκλο έξω από έναν ναό και να κάνεις ωωωμ – δεν έχει κάτι κακό όλο αυτό. Όλοι σας το έχετε κάνει και σας έφτασε σε ένα σημείο. Και υπάρχουν ακόμα φορές που ξέρω ότι πολλοί από εσάς  νοιώθετε αυτή την έλξη για τους ναούς ή για τα μοναστήρια από καιρό σε καιρό- « Ω, να μπορούσα να πάω ξανά εκεί, στην ησυχία.»

Αλλά να σας θυμίσω, τις κλείσαμε τις Σχολές Μυστηρίου. Ήταν το καταφύγιό μας. Ήταν το νησί μας μακριά από τους χωρικούς. Ήταν το ησυχαστήριό μας, αλλά το κλείσαμε εδώ και εκατοντάδες χρόνια. Πολλοί από εσάς εκδιώχθηκαν. Ω, έπεσε πολύ κλάμα. Κάποιοι από εσάς έχετε ακόμα μέσα σας πικρίες για μένα, επειδή σας έδιωξα ( γέλια), σας κλείδωσα έξω. Αλλά ήταν καιρός να φύγουμε. Ήταν καιρός να βγούμε έξω, στον κόσμο.

Ναι, έχετε ακόμα ανάγκη να μείνετε μόνοι με τον εαυτό σας. Έχετε ακόμη ανάγκη να βρεθείτε στην φύση, να ακούσετε μουσική.  Μερικές φορές έχετε ανάγκη αυτή την ηρεμία της φύσης, την ομορφιά να είστε απλά με τον εαυτό σας, με το Εγώ Είμαι, με την ολότητά σας. ( Πλησιάζει στην κάμερα). Ω, μου αρέσει να το κάνω αυτό. Μπορώ να κοιτάζω τον κόσμο κατάματα από εδώ. Ναι.

Το χρειάζεστε αυτό κατά καιρούς, αλλά είναι μια διαφορετική εποχή, ένα διαφορετικό είδος πνευματικότητας. Και, μπορεί να θυμώσετε μαζί μου, αλλά προχωράμε στην μετά- ωμ εποχή.  Αυτό που κάνετε στην ουσία είναι η εγκαθίδρυση μιας νέας πνευματικότητας , δεν βρίσκω καλύτερα λόγια για να το εκφράσω, αλλά είναι μια ολοκαίνουργια αυθεντικότητα του Εγώ Είμαι, του Εαυτού, χωρίς όλη αυτή την πειθαρχία. Ποιος την χρειάζεται; Δεν την χρειάζεστε καθόλου, πραγματικά. Χωρίς όλα αυτά τα βάσανα και όλο αυτό το κάρμα κι όλη την ρουτίνα που περνάτε.

Υπάρχουν πολλοί που δεν τους αρέσει αυτό που κάνουμε, πολλοί που κουνάνε το κεφάλι, πολλοί που έφυγαν, επειδή σκέφτονται, « Ω, δεν είναι και πολύ πνευματικό. Παίζουν αυτή την άγρια μουσική. Το επόμενο που θα κάνουν είναι να αρχίσουν να χορεύουν.» ( γέλια). Αυτοί είναι οι άνθρωποι της Νέας Εποχής. Υπάρχουν πολλοί που δεν τους αρέσει αυτό, επειδή βρίσκονται πολύ μέσα στο μοτίβο του διαλογισμού, του να ακολουθούν έναν γκουρού και να κάνουν τα ίδια και τα ίδια την μια ζωή μετά την άλλη- όχι απλά σε μια ζωή, αλλά σε πολλές – και τους κάνει ευτυχισμένους ως έναν βαθμό. Όμως η ευτυχία, θα ήθελα να  διαγράψω την λέξη « ευτυχία».  Θα ήθελα όλοι σας να διαγράψετε από το λεξιλόγιό σας την λέξη αυτή. Είναι ανθρώπινος όρος.

Ευτυχία

Δεν υπάρχει λέξη, δεν υπάρχει  έννοια για την λέξη « ευτυχία» στις άλλες σφαίρες. Είναι ανθρώπινη λέξη. Βασίζεται στην κριτική. Είσαι ευτυχισμένος ή λυπημένος; Αλλά αν βάλετε κάποιον να εξετάσει « Τι σε κάνει ευτυχισμένο;», στην ουσία δεν γνωρίζει. Πάντοτε αναζητούν την ευτυχία αλλά ποτέ δεν την φτάνουν. Είναι ανθρώπινη κριτική γιατί, όταν δεν είσαι ευτυχισμένος, είσαι λυπημένος. Ε λοιπόν, γιατί να μην είσαι και τα δυο; Ή απλά να πετάξεις έξω αυτή την λέξη. «Εγώ Είμαι αυτό που Είμαι.  Είμαι άνθρωπος. Είμαι Μάστερ και δεν μου χρειάζεται να μπω σε αυτή την διαδικασία γύρω από το : Είμαι ευτυχισμένος;»

Θα σας δώσω ένα μικρό στοιχείο. Ποτέ δεν πρόκειται να κατακτήσετε την ευτυχία σε αυτή την ανθρώπινη ζωή, ούτε σε καμιά άλλη ανθρώπινη ζωή. Ποτέ δεν θα κατακτήσετε την ευτυχία. Δεν γνωρίζω ούτε έναν Αναληφθέντα Δάσκαλο που να έχει κατακτήσει την ευτυχία. Την Φώτιση, ναι. Την Πραγμάτωση, απολύτως. Αλλά την ευτυχία; Είναι ανθρώπινη ποιότητα. Είναι σαν να λες ότι θέλεις να γίνεις σούπερ- διάνοια. Ποτέ δεν θα γίνεις, γιατί έχεις πάντα μέσα σου αυτή την άλλη πλευρά που είναι ακόμα χαζή ( γέλια), και θα εξισορροπήσει την υπερδιάνοια.
ΣΑΡΤ: Ουάου!
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Δεν θα γίνεις ποτέ πανέξυπνος Σαρτ, ( κι άλλα γέλια). Γι αυτό, μην το προσπαθήσεις καν. Άστο να πάει. Χριστέ και Κύριε, τι είναι αυτό εδώ πέρα; ( αναφέρεται σε ένα μικρό γλυπτό με τρολς από την Νορβηγία)
ΛΙΝΤΑ: Ω, εσύ είσαι, Αντάμους.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Μου μοιάζει πολύ ( κάνει μια αστεία γκριμάτσα, γέλια).
ΛΙΝΤΑ: Ναι, αυτό λέω κι εγώ. Αυτό λέω κι εγώ.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Εδώ που τα λέμε, σε κάποια όνειρά σου μπορεί και να εμφανίζομαι έτσι, σαν ένα μικρό τρολ. Κάνε όπως νομίζεις. Που είχαμε μείνει; Η ευτυχία.
ΛΙΝΤΑ: Τα τρολς είναι καλά παιδιά.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Τα τρολς είναι καλά παιδιά. Βλέπετε λοιπόν πού πάει. Καλός και κακός. Είναι ευτυχισμένοι; Ο Τζεφ και η Λίντα, εδώ, σε αυτό το γλυπτό, είναι ευτυχισμένοι; (**** Το γλυπτό δείχνει τρία τρολς, ένα ζευγάρι που κάθεται στην μια άκρη κι έναν ακόμα που τους κοιτάζει. Είναι ο Αντάμους, και το ζευγάρι η Λίντα και ο Τζεφ)
ΛΙΝΤΑ: Αρκετά. Αρκετά ευτυχισμένοι.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ευτυχία. Ευτυχία. Ξέρετε, είναι ένα παιχνίδι του μυαλού. Έχετε μια λέξη για αυτό, αποτελείται από τέσσερα γράμματα ,αρχίζει από f και τελειώνει σε k. ( η Λίντα μουρμουράει) Αλλά… ( γέλια) είναι ένα … του μυαλού…
ΛΙΝΤΑ: Σκουπίδι;
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Δεν είπα κάτι τέτοιο. Είναι μια διαστρέβλωση του μυαλού, το να ψάχνεις την ευτυχία. Σηκώνεσαι το πρωί, «Είμαι ευτυχισμένος σήμερα;» Πώς θα σας φαινότανε να λέγατε απλά, « Είμαι εδώ σήμερα. Είμαι αυτό που Είμαι.» Και μετά, να επιτρέπατε στην αυθεντικότητα να εισέλθει, και να νοιώσετε τόσα πολλά και διαφορετικά πράγματα- ίσως να πονέσει λίγο το σώμα σας. Θα μπορούσατε να έχετε μια από εκείνες τις ανθρώπινες μέρες που τα πράγματα δεν ταιριάζουν, δεν κολλάνε. Και λοιπόν; Και λοιπόν; Επιτρέψτε στον εαυτό σας την εμπειρία.

Κάνουμε όλα αυτά τα πράγματα που βλέπετε εδώ, παίζουμε μουσική, και λυπάμαι αν προσβάλλω κάποιους- στην ουσία καθόλου δεν λυπάμαι. Ξέρετε, δεν είναι η ινδική μουσική με τα « τινγκ, ζινγκ», τίποτε τέτοιο  ( γέλια)- αλλά είναι μια ζωντανή μουσική, μια αισθησιακή μουσική. Αυτή είναι η νέα πνευματικότητα. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα μετατραπεί σε θρησκεία, αλλά αυτή είναι η νέα αίσθηση του Πνεύματος στην Γη, και προς τα εκεί βαδίζουμε. Αυτά τα πράγματα κάνετε.

Είστε στ αλήθεια ριζοσπαστικοί. Θέλω να πω, δεν είναι η Νew Age, Εποχή της μητέρας σας. Δεν είναι η τυπική Νέα Εποχή. Είστε ριζοσπαστικοί σε κάποια από τα πράγματα που κάνετε, και ναι, οι καιροί είναι προκλητικοί, αλλά εσείς ακολουθείτε το γνωρίζειν σας και σας πάει εκεί.
Ας πάρουμε λοιπόν μια βαθειά αναπνοή με αυτό.

Σήμερα
Σήμερα θα σας δώσω μια επιλογή, επειδή η ζωή είναι γεμάτη επιλογές. Στο σημερινό μας Shoud λοιπόν- είναι το τελευταίο μας Shoud στην σειρά του Transhumanism, θα ξεκινήσουμε μια καινούργια σειρά- κι εξαρτάται από εσάς που είστε εδώ, αλλά μπορείτε επίσης να ψηφίσετε κι εσείς που παρακολουθείτε από το ίντερνετ. Θα θέλατε να κάνουμε μια σοβαρή διάλεξη σήμερα; Θα φέρω εδώ πάνω το πόντιουμ και θα κάνω μια σοβαρή διάλεξη. Ή μπορούμε να το διασκεδάσουμε. Μπορεί να γίνω λιγάκι προκλητικός.
ΛΙΝΤΑ: Εσύ;
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι, μπορώ! Μπορώ να γίνω διασκεδαστικός και χαριτωμένος και αν όλα πάνε καλά να σας καθρεφτίσω λίγη από την σοφία που έχετε. Έχω έναν καλό λόγο που σας ρωτάω, θα σας εξηγήσω σε λίγο. Έτσι λοιπόν, όλοι εσείς που θέλετε μια σοβαρή διάλεξη στο πόντιουμ, σηκώστε τα χέρια σας ( ένα, δυο χέρια σηκώνονται. Γέλια) Λίγοι, οκ. Εντάξει. Και όλοι εσείς που θέλετε το διασκεδαστικό τρόπο, τον προκλητικό, τον πνευματώδη, τον ψυχαγωγικό, κι όλα τα υπόλοιπα, τον τυπικό Αντάμους ( κάποιος λέει, « Ναι, διάολε!» και πολλά χέρια σηκώνονται). Νομίζω ότι εμείς κερδίσαμε. Και αυτοί που δεν ξέρουν πού βρίσκονται αυτή την στιγμή ( γέλια), είναι τελείως χαμένοι, δεν είναι σίγουροι.

Ο λόγος που σας έκανα την ερώτηση είναι επειδή υπάρχει ένα πρόγραμμα στις πνευματικές και στις μεταφυσικές διαλέξεις. Υπάρχει ένας προγραμματισμός. Οι άνθρωποι θέλουν να βλέπουν κάτι διαφορετικό εκτός από την ανθρώπινη ποιότητα. Έχω υπάρξει άνθρωπος. Μπορώ να είμαι ποιοτικός με ποιότητα. Κάποιοι άνθρωποι θέλουν να βλέπουν τον channeler σε μια καρέκλα, με τα μάτια κλειστά, απομονωμένο από το κοινό, στραμμένο μέσα του, επειδή έτσι δίνει την αίσθηση του διαφορετικού.
Γι αυτό τον ρόλο είναι προγραμματισμένοι. Και σίγουρα , μια οντότητα δεν θα πει ποτέ…. την λέξη που αρχίζει από f… και τελειώνει σε k… Ποτέ δεν θα πει fuck ( γέλια), επειδή, ω, υποτίθεται ότι είναι πνευματική οντότητα. Και μια οντότητα ποτέ δεν θα περιφέρεται σαν πειραχτήρι κι όλα τα υπόλοιπα. Έτσι, καμιά φορά , οι προσδοκίες τους γίνονται χίλια κομμάτια. Θέλουν να μπουν στο παλιό στυλ, γιατί νοιώθουν άνετα με αυτό, και απλά θέλουν να μεταδώσουν στεγνά ένα μήνυμα. Πάει στο μυαλό. Πάει στο μυαλό. Αυτό ήταν το θέμα μου.

Όταν έφυγε ο Τοβίας , ήρθα εγώ, και δεν ήμουν σίγουρος κατά πόσο ήθελα να εργαστώ με αυτή την ομάδα ( ο Αντάμους γελάει).
ΣΑΡΤ: Με τους πειρατές!
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Με τους πειρατές. Ναι, ναι. Αλλά αυτό που αγάπησα σε σας είναι το γεγονός, ότι ήξερα πως θα ήσασταν ανοιχτοί σε ένα διαφορετικό στυλ, ότι είχα να σας μεταδώσω ένα διαφορετικό στυλ ,επειδή το δικό μου στυλ είναι το δικό σας. Εσείς είστε που το ζητήσατε.
Το ζητούμενο στυλ έπρεπε να είναι διασκεδαστικό. Θέλετε να κάνετε εντύπωση. Δεν θέλετε να φθείρετε τα γόνατά σας με γονυκλισίες και προσκυνήματα. Θέλατε λίγο γέλιο, επειδή η ζωή στην ουσία είναι αρκετά διασκεδαστική. Είναι σαν ένα μεγάλο αστείο. Ακόμα κι όταν περνάτε μέσα από καταστάσεις που πιστεύετε ότι είναι οι χειρότερες από όσες έχετε περάσει στην  μέχρι τώρα ζωή σας, στο τέλος είναι ένα μεγάλο αστείο. Θέλω να πω, πραγματικά, έτσι είναι.

Και είπα στον εαυτό μου, « Πώς να το σχεδιάσω όλο αυτό; Πώς να σχεδιάσω τις συναντήσεις μας; Ποια είναι η ενέργεια για τον σχεδιασμό του;» Και δεν ήταν μια νοητική σκέψη. Και, με την ευκαιρία, να σας πω ότι κι εσείς εκεί θα φτάσετε. Θα χρησιμοποιείτε  ενεργειακούς σχεδιασμούς, που θα υπερβαίνουν  την σκέψη σας. Ήδη το κάνετε, πολλοί από εσάς. Σχεδιάζετε ενέργειες αντί να σκέφτεστε τρόπους.

Έψαξα λοιπόν για έναν ενεργειακό σχεδιασμό, που ένοιωθα ότι θα λειτουργούσε. Πρώτα από όλα, θα απομάκρυνε όλους όσους δεν είναι εδώ για την ενσωματωμένη τους φώτιση.

ΛΙΝΤΑ: Ωωω!!

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ήταν σχεδόν το νούμερο ένα θέμα, επειδή έτσι κι αλλιώς είναι δύσκολο. Αλλά αν υπήρχαν αρκετοί, που θα έρχονταν εδώ απλά και μόνο για την γοητεία και απλά θα κάθονταν δίπλα σε ένα κοιμισμένο channeler με κοιμισμένη μουσική και κοιμισμένα λόγια και θα έπεφταν για ύπνο- κάτι που δεν είναι και τόσο κακό- αλλά αν ήταν να έρχονται εδώ μόνο γι’ αυτό και αν το έκαναν σαν χόμπι, αντί να το κάνουν από μια βαθιά αφοσίωση, από μια βαθιά δέσμευση, τότε θα είχαμε ανισορροπία.
Κι έτσι, μέρος του σχεδίου ήταν να βρω έναν τρόπο να τους απομακρύνω. Δεν θα μπορούσαν να διαχειριστούν τις ενέργειες, τον εξανθρωπισμό της θεϊκότητας. Και όταν ζήτησα από τον Κάλντρε να ανοίξει τα μάτια του και να αρχίσει να περπατάει, και όταν λέω τα κακόγουστα αστεία μου, και όταν κομπάζω με πρόθεση για να σας αποσπάσω την προσοχή, όλα αυτά γίνονται γιατί θέλω να εξανθρωπίσω την θεϊκότητα. Θέλω να την φέρω μέσα σε αυτή την σφαίρα για να μην την ψάχνετε αλλού. Θέλω να την φέρω εδώ.

Για να το πετύχω αυτό, θα πρέπει να το παίξω λίγο ανθρώπινα. Δεν θα υιοθετήσουμε το στυλ του Τζέρι Λούις, αλλά αυτό  του Αντάμους, θα εξανθρωπίσουμε αυτά που κάνουμε εδώ.

ΛΙΝΤΑ: Κανείς δεν ξέρει ποιος είναι ο Τζέρι Λούις. Είναι πολύ γέρος ( γέλια).

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ποιος από σας ξέρει  ποιος είναι ο Τζέρι Λούις; Όλοι οι Γάλλοι γνωρίζουν ποιος είναι ο Τζέρι Λούις. Ο Τζέρι Λούις, ο κωμικός, με την τούρτα στην μούρη.
Τέλος πάντων, μάλλον θα κάνουμε μια πιο διασκεδαστική και προκλητική…ΛΙΝΤΑ: Είσαι εξπέρ του είδους.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Θα μπορούσα να το κάνω και με τους δύο τρόπους. Να κάνω μια ξεκάθαρη διάλεξη ή θα μπορούσα να το διασκεδάσω, να κάνω όλη την ώρα τρομερή απόσπαση- θα  έλεγα πως αυτή είναι η αυθεντική απόσπαση-  να το διασκεδάζω και να αφήσω την θεϊκότητα απλά να γλιστρήσει μαλακά μέσα με τόσο όμορφο τρόπο.

Μαθαίνετε πράγματα με αυτό τον τρόπο; Περνάτε μέσα από καταστάσεις; Έτσι νομίζω. Δεν θα ήταν απαίσιο αν καθόμασταν σε έναν μεγάλο, ψυχρό ναό, ντυμένοι καλογερίστικα, να καίμε λιβάνια; Δεν νομίζω ότι κάτι τέτοιο θα ήταν αποτελεσματικό με αυτή την ομάδα. Νομίζω πως θα βάζατε φωτιά και θα το καίγατε συθέμελα.
Έτσι λοιπόν, οκ, ας ξεκινήσουμε το Shoud.

Ημέρα Ανεξαρτησίας

Είναι το διήμερο της Ανεξαρτησίας, από ότι βλέπω, η Τετάρτη Ιουλίου στις Ηνωμένες Πολιτείες και επίσης η ημέρα του Καναδά. Έι, Τετάρτη Ιουλίου, κι εγώ έχω μια ιδιαίτερη σύνδεση και ένα πάθος μ’ αυτή τη μέρα. Έχω βρεθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες πολλές φορές και για διάφορους λόγους, στο φυσικό μου σώμα, μέσα σε μια βάρκα. Με διαφορετικό όνομα. Δεν ήθελα να εμφανιστώ σαν Κόμης Σαιν Ζερμαίν, γι αυτό χρησιμοποιούσα άλλο όνομα. Έλεγα ότι ήμουν από την Αγγλία. Το επίθετό μου ήταν Άμποτ, και ήρθα εδώ και είχα μεγάλη ανάμιξη με το θέμα της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας.

ΛΙΝΤΑ: Φυσικά.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Φυσικά. Είναι μια αληθινή ιστορία, και είχα μεγάλη σύνδεση με τους Μασόνους, γιατί τότε ήταν αυτοί που δούλευαν την πέτρα. Και οι περισσότεροι άνθρωποι δεν το γνωρίζουν αυτό, ότι δηλαδή έπρεπε να είναι κανείς στην συντεχνία και ότι η συντεχνία ήταν υπό τον έλεγχο της Εκκλησίας και ότι η Εκκλησία σου επέτρεπε να γίνεις μέλος μόνο αν ήσουν πρόθυμος να …. να φροντίσεις…. ( ο Αντάμους βγάζει χρήματα από την τσέπη του και τα μοιράζει). Δεν έχει πολλά χρήματα πάνω τους πια. Θα σου δώσω….α, Χριστέ μου. ( η Λίντα επεμβαίνει) .Σταμάτα. σταμάτα. ( γέλια).

Η συντεχνία λοιπόν. Έπρεπε να πληρώσει κανείς την Εκκλησία για να εργαστεί. Και αν δεν ήσουν στην συντεχνία, αν δεν πλήρωνες σωστά, δεν είχες δουλειά. Κι έτσι ξεκίνησαν οι Μασόνοι. Οι Μασόνοι επίσης, είχαν μια πολύ καλή αντίληψη όσον αφορά τα μυστήρια. Μπορούσαν πραγματικά να τα κατανοήσουν. Κατανοούσαν τις πυραμίδες. Κατανοούσαν την Ιερή Γεωμετρία. Βλέπετε, η Εκκλησία δεν το επέτρεπε αυτό, αλλά οι Μασόνοι την σπούδαζαν. Δεν θέλω να πω ότι ήταν μια μυστική κοινωνία, αλλά υπήρχαν ορισμένα πράγματα που έμεναν στους κόλπους τους. Κι έτσι, δούλεψα κοντά τους, και- δεν υπερβάλλω, η Λίντα πάντα αναρωτιέται κατά πόσο υπερβάλλω όταν λέω ιστορίες, και καμιά φορά το κάνω ( η Λίντα γελάει)- δούλεψα κοντά στον Τζόρτζ Ουάσινγκτον.
ΛΙΝΤΑ:  ( γελώντας) Σίγουρα.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Τον φώναζα Τζόρτζ ( η Λίντα γελάει ξανά). Με φώναζε Ντικ. ( στα αγγλικά Dick λένε το… αρσενικό μόριο).
ΛΙΝΤΑ: ( γελάει δυνατά) Ω, ναι! Το πιστεύω! ( εξακολουθεί να γελάει δυνατά και κάποιοι από το κοινό γελάνε επίσης)
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Το όνομά μου ήταν Ρίτσαρντ Άμποτ και καμιά φορά με φώναζε Ντικ. Δεν βλέπω πού είναι το αστείο ( κι άλλα γέλια). Ρίτσαρντ, Ντικ, ένα υποκοριστικό όνομα. Εσείς δεν έχετε υποκοριστικά του ονόματός σας;

Κι έτσι, ο Τζορτζ μου είπε: « Ντικ» ( ο Αντάμους γελάει),  «Πώς θα την φτιάξουμε; Πώς θα διαμορφώσουμε την Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας;» Και φέραμε τους υποστηρικτές του Χάνκοκ και του Τζέφερσον, και διαπραγματεύτηκα  σχεδόν με όλους αυτούς παρασκηνιακά.
Αυτό το μέρος που σήμερα αποκαλείται Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής φτιάχτηκε σαν ένας νέος κόσμος, μια νέα Γη. Ήταν ένα μέρος ελευθερίας , παρόλο που στην ουσία ποτέ δεν ήταν πραγματικά ελεύθερο. Ποτέ δεν ήταν ελεύθερο. Υπήρχαν οι προϋποθέσεις της ελευθερίας, αλλά τελικά, αυτοί που ανέλαβαν πρώτοι είχαν βαθιά σύνδεση με την Εκκλησία, κι έτσι δεν υπήρχε καθόλου ελευθερία. Υπήρχε μεγάλο άγχος για τις άλλες θρησκείες, αν δεν ήσουν μέλος της Αγγλικανικής Εκκλησίας- γι αυτόν ακριβώς τον λόγο επέλεξα την Αγγλική προέλευση, έτσι ώστε να μπορώ να ελίσσομαι καλύτερα ανάμεσά τους- αλλά ήταν σχεδιασμένο όλο αυτό, για να έρθουν άνθρωποι από όλο τον κόσμο και να αναμιχθούν, να έχουν συγκεκριμένες ελευθερίες. Ήταν σχεδιασμένο όχι τόσο σαν δημοκρατία αλλά σαν Δημοκρατικό πολίτευμα, αλλά οι άνθρωποι είχαν φωνή, κάτι που οι περισσότεροι από αυτούς δεν είχαν στις πατρίδες τους, και κυρίως στην Ευρώπη.

Έγινε μεγάλη προσπάθεια για να ενώσουμε την Ευρώπη στις αρχές του 1700 και, ως έναν βαθμό, το πετύχαμε. Ως έναν βαθμό οι άνθρωποι είχαν περισσότερη ελευθερία από ποτέ, αλλά και πάλι δεν έφτανε στις προσδοκίες τόσων πολλών ανθρώπων που αναζητούσαν κάτι διαφορετικό. Κι έτσι, ήρθαν εδώ, κυριολεκτικά από κάθε γωνιά της γης. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα σημεία ανάμιξης λαών, αν εξαιρέσουμε την Βραζιλία ίσως. Ήρθαν από όλα τα μέρη του κόσμου αναζητώντας θρησκευτική ελευθερία, ελευθερία στην εργασία, αλλά παραδόξως πολλοί από αυτούς έγιναν υπηρέτες. Συμφώνησαν να γίνουν σκλάβοι για περίπου δέκα χρόνια προκειμένου να  αποκτήσουν την υπηκοότητα. Αλλά σήμαινε τόσα πολλά γι αυτούς, που θυσίαζαν δέκα χρόνια από την ζωή τους, και καμιά φορά 15, 20, αν ήταν να φέρουν και τις οικογένειές τους, έτσι ώστε οι επόμενοι που θα ακολουθούσαν να μπορούσαν να απολαύσουν  περισσότερη ελευθερία στην ζωή τους.

Ήμουν παθιασμένος με όλα αυτά που γίνονταν εδώ, επειδή ήξερα πως είχε τη δυνατότητα να εξαπλωθεί σε ολόκληρο τον κόσμο και, ως έναν βαθμό, εξαπλώθηκε. Με την ευκαιρία να σας πω ότι υπήρχε κι ένα εφεδρικό σχέδιο, σε περίπτωση που δεν πετύχαινε αυτό, και είχε να κάνει με την Αυστραλία. Και, κατά κάποιον τρόπο, η Αυστραλία ήταν κι αυτή μια υποδουλωμένη αποικία. Οι σύντροφοί σας, οι συγκρατούμενοί σας πήγαν εκεί. Ήταν ένα μέρος όπου στην ουσία, η ελευθερία ήταν επιβεβλημένη, εξαιτίας αυτών που είχαν κάνει φυλακή, και αρκετοί από αυτούς, άδικα.

Έτσι λοιπόν, τα δυναμικά αυτά που υπήρχαν τότε, ταυτόχρονα και στην Ευρώπη, περνούσαν μέσα από έναν κύκλο αλλαγών, αλλαγών στην πολιτική, όπου απομακρύνονταν η μοναρχία και η βασιλεία- κι αυτό ήταν πολλή δουλειά. Ήταν πολύ προκλητικό. Όχι τόσο επειδή οι μονάρχες και οι βασιλιάδες δεν ήθελαν να αφήσουν την εξουσία. Κατά κάποιον τρόπο, δεν είχαν κι άλλη επιλογή, επειδή οι πολίτες, οι άνθρωποι εκείνη την εποχή είχαν επαναστατήσει σε τέτοιο βαθμό, που θα μπορούσαν και να τους σκοτώσουν. Και σύντομα συνέβησαν τέτοια πράγματα όπως η Ημέρα της Βαστίλης, το άνοιγμα των φυλακών, όπου βγήκαν όλοι οι κρατούμενοι έξω.

Τα αναφέρω όλα αυτά τώρα επειδή όλο αυτό το ερώτημα, «Είναι οι άνθρωποι στ αλήθεια έτοιμοι για ελευθερία;» – ένα ερώτημα που είχα θέσει πριν χρόνια σε ένα από τα Shoud και ενόχλησε πολύ κόσμο – αλλά ακόμα πιστεύω ότι το συμπέρασμα είναι όχι, δεν είναι έτοιμοι. Για κάποιες ελευθερίες, ναι, ή γι αυτό που αποκαλώ μια προσποιητή ελευθερία, όπως όταν μπορείτε να αποφασίσετε τι ρούχα θα φορέσετε, αλλά αυτό ισχύει και για αυτούς που είναι μέσα στην φυλακή.
Ελευθερία για δουλειά. Πόσο χαζό τελικά είναι αυτό; Ελευθερία για δουλειά. Γιατί να θέλει κάποιος να δουλέψει; Γιατί θα πρέπει να είστε υποχρεωμένοι να σηκώνεστε κάθε πρωί και να πηγαίνετε στην δουλειά, ακόμα κι αν είστε ελεύθεροι να επιλέξετε το είδος της δουλειάς; Εκτός κι αν το διασκεδάζετε, αλλά γιατί να δουλεύετε;
Αυτό δεν είναι ελευθερία.

Είναι οι άνθρωποι έτοιμοι να έχουν την ελευθερία με τον εαυτό τους, την ελευθερία από την ύπνωση, την ελευθερία να ζήσουν την θεϊκότητά τους, την ελευθερία να υπερβούν το μυαλό; Πιστεύω ότι αυτή είναι η μεγαλύτερη ελευθερία, πάνω στην οποία εγώ κι εσείς δουλεύουμε τώρα, την ελευθερία να πάμε πέρα από τα όρια του μυαλού, και είναι τόσο, μα τόσο δύσκολο, εν μέρει επειδή είστε προγραμματισμένοι να λειτουργείτε νοητικά. Είναι υπνωτισμός. Δεν είναι αδύνατον να σπάσετε τα δεσμά σας. Δεν είναι αδύνατον να ανοίξετε τις πόρτες της Βαστίλης και να βγείτε απλά έξω-  ή να βγείτε από τον ζωολογικό κήπο, ή από ό,τι εσείς νοιώθετε για φυλακή- δεν είναι καθόλου αδύνατον, αλλά χρειάζεται τρέλα για να το κάνετε.  Στ αλήθεια.

Ήσασταν  φυλακισμένοι με την δική σας θέληση, μέχρι πρόσφατα, και σε ένα μεγάλο βαθμό, από τους προγόνους σας και από τα δικά τους πρότυπα σκέψης.  Ήσασταν φυλακισμένοι από την μαζική συνείδηση. Μένατε εκεί γιατί δεν θέλατε να κάνετε το λάθος. Δεν θέλατε να φαίνεστε τρελοί. Δεν θέλατε να υψώσετε το ανάστημά σας δημόσια. Και αρκετοί από εσάς νοιώθετε μιαν ανησυχία ότι τρελαίνεστε, μια βαθιά ανησυχία.  Μερικοί έχετε περικυκλωθεί από αυτή την ανησυχία ή το είχατε κάνει στο παρελθόν- είτε λέγεται κατάθλιψη είτε κάποια άλλη ψυχολογική πάθηση- κι έτσι ξέρετε πώς είναι.
Κάποιο από εσάς φτάσατε πολύ κοντά στην εξάρτηση, είτε από τα ναρκωτικά είτε από το αλκοόλ, νοιώσατε πώς είναι να χάνεις το μυαλό σου, κρατηθήκατε από κάθε δυνατό νήμα της ταυτότητας, που πιστεύατε ότι είχατε. Νοιώσατε ότι καταρρέετε, ότι δεν υπήρχε τίποτα και πιαστήκατε από αυτή την ταυτότητα και αισθανόμενοι κυριολεκτικά ότι θα χάνατε το μυαλό σας. Και είναι μια απαίσια αίσθηση,  ένα αίσθημα απώλειας.

Σας λέω ευθύς αμέσως, αν είστε εδώ, αν το παρακολουθείτε τώρα, δεν πρόκειται να τρελαθείτε. Μπορεί να νοιώθετε έτσι, αλλά δεν σίγουρα τρελαίνεστε. Καθόλου.  Όπως δεν πρόκειται ποτέ να αρπάξετε ένα όπλο και να αρχίσετε να σκοτώνετε κόσμο, όπως δεν πρόκειται ποτέ ξανά να μπείτε σε μια άσχημη σχέση, όπως δεν πρόκειται να πληγώσετε κάποιον ή ακόμα και τον εαυτό σας τον ίδιο. Είστε πολύ μακριά από όλα αυτά πλέον. Πάρα πολύ μακριά. Ο φόβος ακόμα υπάρχει, η ανησυχία, « Τι θα συμβεί αν απλά αφεθώ; Αν απελευθερώσω τον εαυτό μου, θα κάνω βλακείες; Θα πληγώσω κάποιους ανθρώπους;» Και, όπως ξέρετε, μάλλον τον εαυτό σας θα πληγώσετε, παρά οποιονδήποτε άλλον, έστω κι αν πρόκειται για κάποιο ζώο, κάποιο κατοικίδιο. Μάλλον θα το στρέψετε στον εαυτό σας, επειδή είστε δυνατοί και γνωρίζετε πώς να το διαχειριστείτε. Γνωρίζετε πώς να το ξεπεράσετε και πώς να συνέλθετε, στο μεγαλύτερο μέρος.

Έτσι λοιπόν η ελευθερία, αυτό το ζητούμενο, είναι οι άνθρωποι έτοιμοι για  ελευθερία; Μάλλον όχι. μάλλον όχι. Το τι είναι η ελευθερία είναι μια μεγάλη συζήτηση. Δεν είναι απλά η ικανότητα να λατρεύεις αυτό που θέλεις να λατρεύεις ή η ικανότητα να έχεις μια συγκεκριμένη εργασία ή να σηκώνεσαι στις τρεις το πρωί και να κάνεις μπάνιο. Δεν είναι αυτά η ελευθερία.

Η ελευθερία ξεκινάει πραγματικά από μέσα σας. Ελευθερία είναι η απελευθέρωση του εαυτού από την ανθρώπινη πλευρά, που σας είναι τόσο οικεία- το νοητικό, το φυσικό, τους φόβους, τους περιορισμούς. Κατά κάποιο τρόπο σας βολεύουν αυτά. Αλλά είναι γεγονός ότι, έστω  κι αν νομίζετε ότι το σκέφτεστε ακόμα, έστω κι αν ακόμα αμφιταλαντεύεστε, ή αν κάθεστε στον φράχτη, θα συμβεί. Θα συμβεί. Έχετε έρθει σε αυτή την ενσάρκωση ακριβώς γι αυτή την απελευθέρωση.

Δεν ήρθατε να δουλέψετε κάποιο κάρμα. Δεν ήρθατε εδώ για να γίνετε απλά μητέρες. Δεν ήρθατε εδώ για κάποιον άλλον λόγο παρά μόνο για την προσωπική σας ελευθερία, και ήρθατε εδώ με πολύ, πολύ ξεκάθαρες κατευθυντήριες γραμμές. Αυτή ήταν κανονισμένο να είναι η διάρκεια ζωής .

Δεν ξέρω αν το προσέξατε, αλλά τον τελευταίο καιρό τα πράγματα εξελίσσονται πολύ, πολύ γρήγορα. Τόσο γρήγορα που δεν προλαβαίνετε. Κάτι που είναι καλό. Έτσι είχε σχεδιαστεί να γίνει. Δεν ισχύει το ίδιο και για τον υπόλοιπο κόσμο, όχι αναγκαία. Πολλοί άνθρωποι βαριούνται αυτή την εποχή, αλλά εσείς πάτε πολύ γρήγορα, επειδή τα πράγματα αλλάζουν. Η  όλη παραμόρφωση του χρόνου, για παράδειγμα, είναι το ένα, κατά την γνώμη μου. Πολλοί από εσάς νοιώθετε την παραμόρφωση του χρόνου. Πότε πηγαίνει γρήγορα και πότε μοιάζει να επιβραδύνεται. Αλλά όλα πάνε πολύ γρήγορα τώρα. Τα βιολογικά σας συστήματα, τα νοητικά σας συστήματα, πάνε πάρα πολύ γρήγορα.

Η Ημερομηνία έχει Οριστεί 

Οι αλλαγές είναι προ των πυλών. Σας έχω μιλήσει ξανά και ξανά, οι αλλαγές είναι προ των πυλών. Ακόμα και στο Shoud του περασμένου μήνα, κάτι που σοκάρισε τον Κάλντρε και μερικούς ακόμα, αλλά σας είπα, μόλις σταματήσετε να δουλεύετε με την φώτισή σας,  μόλις σταματήσετε  τους κανόνες πειθαρχίας, μόλις σταματήστε να ψάχνετε και να γυρεύετε απαντήσεις, μόλις σταματήστε να σηκώνεστε  από το κρεβάτι σας το πρωί και να λέτε, « Ε λοιπόν, να μια καλή μέρα για φώτιση,» , από την στιγμή που θα σταματήσετε όλον αυτό τον θόρυβο, όταν σταματήσετε να νοιώθετε την ανάγκη να διαβάσετε δυο πνευματικά βιβλία την εβδομάδα αλλιώς αποτύχατε, όταν σταματήσετε όλη αυτή την εμμονή για την ανακάλυψη της αλήθειας- είναι μια εμμονή, επειδή η αλήθεια δεν είναι μονοδιάστατη, όλα είναι η αλήθεια. Είναι το «και». Από την στιγμή που θα σταματήσετε όλον αυτό τον θόρυβο, όλη αυτή την τρελή, νευρωτική δραστηριότητα και πάρετε μια βαθιά αναπνοή- απλά πάρετε μια βαθιά αναπνοή και επιτρέψετε η ημερομηνία θα  έχει οριστεί. Και μιλάω κυριολεκτικά.

Αν κυνηγάτε την πνευματικότητα, αν ακολουθείτε γκουρού, αν πρέπει να ακολουθείτε ένα πειθαρχημένο πρόγραμμα καθημερινά, έστω  κι αν ακόμα χρησιμοποιείτε τον Βυσσινί Κύκλο στο στυλ, « Ω, πρέπει να κανονίσω την μηνιαία μου ή και την ετήσια φώτισή μου, ή και ακόμα πιο μακριά στον χρόνο,» η ημερομηνία είναι θολή. Η ημερομηνία είναι στην ομίχλη. Στην ουσία δεν υπάρχει. Θέλω να πω, μπορούμε να την δούμε, αν σας κάνω ένα ταξίδι στο μέλλον σας, αλλά τότε θα δείτε πολλές, πάρα πολλές ημερομηνίες. Και κάποιες από αυτές θα είναι επίσης θολές, κάποιες θα είναι δυσδιάκριτες, αλλά θα είναι πολλές, επειδή η ημερομηνία δεν έχει οριστικοποιηθεί ακόμα. Όλα είναι απλά δυνατότητες. Αιωρούνται κάπου εκεί έξω, μέσα στην μεγάλη θάλασσα των δυναμικών, και θα μπορούσε να είναι οποιαδήποτε, αλλά από την στιγμή που θα σταματήσετε, θα πάρετε μια βαθιά αναπνοή και θα πείτε, «Εγώ Είμαι Αυτό που Είμαι,» θα πάρετε μια βαθιά αναπνοή και θα επιτρέψετε Εσάς, θα επιτρέψετε την ανθρωπινότητά σας και την θεϊκότητά σας, τότε θα έχει οριστεί η ημερομηνία.

Μην το σκέφτεστε. Μην αναρωτιέστε, « Ε λοιπόν, επέτρεψα αρκετά; Είχαν το σωστό χρώμα τα ρούχα μου την στιγμή που επέτρεπα; Έφαγα- ω Θεέ μου, έφαγα κρέας αυτή την εβδομάδα. Είμαι χορτοφάγος, αλλά ολίσθησα και να δεις που δεν θα συμβεί» και τότε δεν συμβαίνει όντως. Αλλά αν είστε πραγματικά αυθεντικοί με τον εαυτό σας, « Εγώ Είμαι Αυτό που Είμαι», σαν να λέτε, «Δεν δίνω δεκάρα» , μια τέτοια στάση, αλλά όχι αρνητική. «Δεν με νοιάζει , επειδή η ημερομηνία είναι ήδη εδώ.» Δεν χρειάζεται να την γνωρίζετε αυτή την συγκεκριμένη ημερομηνία – στην πραγματικότητα, αν την γνωρίζατε  θα έπαυε να ισχύει – αλλά α! Η ημερομηνία έχει οριστεί  μέσα σε μια βδομάδα, και απελευθερώνεται, καθώς απλά επιτρέπετε. Και δεν χρειάζεται να ανησυχείτε πια γι’αυτήν. Δεν χρειάζεται να ανησυχείτε, «Πώς θα τα καταφέρω;  Πώς να χειριστώ το χρονικό διάστημα ανάμεσα στο τώρα και στην φώτιση;» Δεν χρειάζεται να το κάνετε. Έρχεται σε εσάς. Απλά συμβαίνει.

Σας έχουν δοθεί επιλογές, φυσικά, και μπορείτε να δημιουργήσετε την δική σας πραγματικότητα σε έναν μεγάλο βαθμό, αλλά απλά έρχεται σε σας. Και είναι παράξενο συναίσθημα, «Απλά έρχεται σε μένα.» Τώρα βέβαια, ίσως ακόμα να ασχολείστε και να εξασκείστε και όλα τα υπόλοιπα, αλλά είστε πιο ήρεμοι, δεν φρικάρετε. Η ημερομηνία έχει οριστεί και αυτό δεν σημαίνει ότι θα πεθάνετε. Σημαίνει απλά ότι έχει οριστεί  ημερομηνία. Στην ουσία, αλλάζει όλο τον προγραμματισμό του ίδιου του θανάτου. Τον αλλάζει σε κάτι άλλο.

Και μετά έρχεται το ερώτημα που ανέφερε ο Κουτχούμι στην προηγούμενη συνάντησή μας στο Μόναχο, «Θεέ μου, τι θα κάνω; Δεν ασχολούμαι με την φώτισή μου πια, επειδή θα συμβεί έτσι κι αλλιώς. Ωωωω, Χριστούλη μου, έχω χάσει όλους μου τους φίλους. Δεν έχω το παλιό πάθος που είχα κάποτε. Τι θα κάνω;» Είναι ένα ανθρώπινο ερώτημα. Πάει με την ευτυχία , που λέγαμε προηγουμένως. «Είμαι ευτυχισμένος; Τι θα κάνω;» Αυτά διαγράφονται από το λεξιλόγιό σας. Δεν υπάρχουν πια. Θα φύγουν από το μυαλό σας, θα πάψουν να είναι τα παιχνίδια του, «Τι θα κάνω;»

Δεν είναι παράξενο, που οι άνθρωποι πιστεύουν ότι πρέπει συνέχεια να ασχολούνται με κάτι; « Ε εντάξει, αλλά μετά απλά θα ξυπνάω το πρωί και θα παχύνω και, και, και…. Θα είμαι άχρηστος.» Σκασμός, άνθρωπε. Σκάσε για λίγο, επειδή όπως  μας τόνισε ο Κουτχούμι, όλα αρχίζουν να μιλάνε. Το έκανε, κυριολεκτικά. Άρχισε απλά να περπατάει.

Φανταστείτε το. Δεν είχε ιδέα που πήγαινε, και δεν τον ένοιαζε, μετά που βγήκε από το τρελοκομείο. ( Εννοεί το Πανεπιστήμιο της Αγγλίας που φοιτούσε ). (ο Αντάμους γελάει). Κάτι περίεργο συνέβη στον δρόμο για την φώτιση. Αλλά υποστηρίζει, ότι ήταν τα δύο πιο όμορφα χρόνια της ζωής του. Να τα κάνει πάνω του και να του φέρνουν την πάπια. Λέει ότι ήταν καλά. Λέει ότι ήταν η καλύτερη εμπειρία. Θα μπορούσε να το κάνει αργά ή γρήγορα από ζωή σε ζωή, να σέρνεται, να αγωνιά, να μην απολαμβάνει τη ζωή του, και τότε είπε, « Θα το τελειώνω πια, απλά άλλα δυο χρόνια και τέλος.» Και μετά έγινε ο Κουτχούμι και άρχισε απλά να βαδίζει. Δεν ήξερε πού πήγαινε και δεν τον ένοιαζε. Ήξερε ότι όλα θα πάνε καλά, αλλά δεν ήταν απαραίτητο να ξέρει πώς. Αυτό είναι το πρόβλημα. Λέτε, «Οκ, λοιπόν, απλά θα ταξιδέψω στον κόσμο» και μετά αρχίζετε τα σχέδια. Όχι, όχι. Απλά πάρτε μια βαθιά αναπνοή και επιτρέψτε, και θα γίνει. Είναι πολύ απλό, είναι κάτι πανέμορφο.

Άκουγε τα πάντα να του μιλάνε, κάτι που δεν του είχε ξανασυμβεί. Ίσως για λίγο όταν ήταν παιδί. Ξαφνικά, κυριολεκτικά, τα δέντρα του μιλούσαν, «Έι, άνθρωπε! Έι άνθρωπε!» Και ο Κουτχούμι, «Ουάου, τι πράγμα; Τα δέντρα μιλάνε.» Και μετά, αφού βεβαιώθηκε ότι δεν τον βλέπει κανείς, πλησίασε. «Έι δέντρο! Τι κάνεις;» Και το δέντρο είπε, « Έι, είμαι πολύ γειωμένο!( γέλια). Ναι, αλλά θα ήθελα πολύ να φύγω.  Είμαι σε αυτό το σημείο όλον αυτό τον καιρό.»  ( κι άλλα γέλια). Αγγελικό χιούμορ.

Δεν μιλάει με λόγια- ίσως κάποιες φορές- αλλά μιλάει ενεργειακά. Και στην ουσία, θα ανακαλύψετε ότι τα πουλιά και τα δέντρα και τα ψάρια και το νερό και ο αέρας έχουν πολύ χιούμορ. Δεν είναι κολλημένα στο μυαλό. Δεν έχουν μυαλό. Είναι πολύ αστεία, όταν φτάσεις στο σημείο να επικοινωνήσεις μαζί τους. Δεν λένε βέβαια αστεία. Δεν είναι τόσο αστεία όσο είμαι εγώ. Δεν λένε αστεία σε μια σκηνή, αλλά έχουν έναν εκπληκτικό τρόπο αντίληψης των πραγμάτων που τον εκφράζουν με ψιθύρους. Έχουν μεγάλη αθωότητα μέσα τους. Είναι πολύ αθώα. Δεν ανησυχούν για μια καταιγίδα ή μήπως πέσει πάνω τους ένας κεραυνός. Επιτρέπουν τα πάντα. Δεν έχουν ψυχή όπως εσείς. Δεν έχουν διάνοια. Δεν έχουν ipads  ή λάπτοπ ή οτιδήποτε τέτοιο. Απλά χαίρονται την ύπαρξη και έχουν μια δική τους υψηλή αίσθηση του χιούμορ.

Αυτό έκανε ο Κουτχούμι. Απλά βγήκε έξω κι άρχισε να νοιώθει τα πάντα, χωρίς σχέδιο, κι όλα άρχισαν να του μιλάνε.

Σας παρακαλώ να το καταλάβετε αυτό. Δεν υπάρχει ούτε μια μέρα πλήξης σε έναν ενσωματωμένο φωτισμένο άνθρωπο. Ποτέ. Όλα παίρνουν ζωή. Θα κλάψετε όταν συνειδητοποιήσετε πόσο βαρετή είναι η ανθρώπινη καθημερινότητα. Ίσως να έχετε ήδη μια υπόνοια σχετικά με αυτό. Οι ρουτίνες και τα πρότυπα και η έλλειψη ζωής, θα σας κάνουν να κλάψετε. Αλλά ας επιστρέψουμε στο θέμα μου, όποιο κι αν είναι αυτό…
ΛΙΝΤΑ: Έχεις αρχίσει την ομιλία σου ακόμα; Έχουν περάσει ήδη 45 λεπτά.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Όχι, όχι, όχι, όχι. Δεν έχω αρχίσει ακόμα. Θα φτάσω και σ αυτό. Διασκεδάζω. Είναι ο δικός μου τρόπος…..
ΛΙΝΤΑ: Ναι, καλά.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ζήτησα την άδεια, εντάξει; Οκ. Και αυτό που είπα, ουσιαστικά….
ΛΙΝΤΑ: Είναι η επιλογή της διασκέδασης ή του πόντιουμ;
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Είπα: «Θέλετε μια ξερή ομιλία, μια ομιλία από το πόντιουμ, μια διάλεξη, ή διασκέδαση;» Νομίζω πως είμαστε κάπου στο ενδιάμεσο ( κάποιος  λέει: χα, χα) Χε, χε ( γέλια) Θα πρέπει να κρατάμε τις πρώτες θέσεις μόνο για θαυμαστές και λάτρεις ( ο Αντάμους γελάει).

Κι έτσι, αγαπημένοι μου φίλοι, η ελευθερία. Ήθελα να μιλήσω γι αυτό το θέμα σήμερα, επειδή προς τα εκεί οδεύετε χωρίς κόπο, χωρίς προσπάθεια. Επιτρέπετε να φτάσετε εκεί. Δεν χρειάζεται καθόλου δουλειά. Θα έλεγα ότι είναι κάπως έτσι: Η πόρτα της Βαστίλης είναι ήδη ανοιχτή. Και είναι σαν να σας λέει: « Βγείτε έξω». Είναι, χμ…. Θα σας πω σε λίγο αλλά…. Ναι.
ΛΙΝΤΑ: Πιες μια γουλιά καφέ.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Αυτό κάνω. Πολλές γουλιές. Συμβαίνουν τόσα πολλά αυτή την στιγμή στον χώρο αλλά και στο ίντερνετ με όλους εσάς. Τόσα πολλά. Αφήνετε τόσα πολλά πίσω σας. Θέλω να πω, ρίχνετε τις αντιστάσεις σας. Εγκαταλείπετε το μυαλό σας. Απλά επιτρέπετε κι αυτό είναι τόσο καλό! Ίσως θα έπρεπε σε αυτό το σημείο να κάνουμε λίγο ομ. Ας το εγκαταλείψουμε κι αυτό.
Αλλά έχω μια ερώτηση, όπως πάντα. Έχω μια ερώτηση για εσάς. Λίντα, πιάσε σε παρακαλώ το μικρόφωνο. Ναι.
ΛΙΝΤΑ: Ευχαρίστως.

Η Ερώτηση της Ημέρας

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Κάποιοι πιστεύουν ότι είναι το ενοχλητικό μέρος του σόου. Είναι το αγαπημένο μου μέρος, επειδή είστε εσείς. Είστε εσείς. Είναι η αλληλεπίδραση. Πόσο βαρετό θα ήταν αν απλά καθόμουν εδώ πάνω όλη την  ώρα, αλλά θέλω να διασκεδάζω.
Θυμάστε που ο Τοβίας έκανε ερωτήσεις και απαντήσεις; Ναι, ναι. Δεν ήταν πολύ διασκεδαστικό; ( κάποιος λέει: Ναι!)
ΛΙΝΤΑ: Όχι!
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Όχι. Όχι. Το ίδιο κάνω κι εγώ, αλλά εγώ θέτω τις ερωτήσεις.

Η σημερινή ερώτηση είναι, αν έπρεπε – σιχαίνομαι να είμαι τόσο ωμός με αυτό το θέμα- αλλά αν έπρεπε να πεθάνετε σήμερα, τι θα νοιώθατε ότι δεν έχετε κάνει; Για ποια πράγματα θα μετανιώνατε; Επιλέξτε το νούμερο ένα. Τι θα σας έκανε να πείτε, «Ω Χριστέ μου!» Και  κάνω αυτή την ερώτηση επειδή την προηγούμενη εβδομάδα ένα ζευγάρι- όχι ένα ζευγάρι όπως λέμε ένας άντρας με μια γυναίκα ή ένας άντρας με έναν άντρα- αλλά δυο άνθρωποι πέρασαν στην άλλη πλευρά- δυο Σώμπρα. Με την ευκαιρία να σας πω ότι τώρα γίναμε 33. Τριάντα τρία άτομα που επέτρεψαν την φώτιση, και όσο απίστευτο κι αν είναι, ήταν χαμηλών τόνων.
ΛΙΝΤΑ: Μμμμμ ( κάποιος λέει: Όχι)
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Όχι. Όχι, όχι, όχι. θέλω να πω, δεν τους βλέπετε. Δεν κάνουν θόρυβο. Είναι από τους ήσυχους. Τριάντα – τρεις, κοντεύουμε. Διαβολεμένα αργά, αλλά κοντεύουμε . Ναι, ναι. Όταν ανάβει το σήμα για το χειροκρότημα, τότε   χειροκροτάτε. Όταν ανάβει το σήμα για το γέλιο, τότε γελάτε ( ο Αντάμους γελάει).

Κι έτσι λοιπόν, αυτή είναι η ερώτηση, και την κάνω όχι επειδή με παρότρυναν εκείνοι οι δύο που ήρθαν την περασμένη εβδομάδα, αλλά επειδή συμβαίνει πολύ, πολύ συχνά, όταν ένας Σώμπρα κάνει το πέρασμα και διαπιστώνει ότι δεν έχει σώμα. Συνειδητοποιούν , «Ω, Χριστούλη μου! Το άφησα πίσω στον πλανήτη.» Κι εγώ τους λέω, «Έι, θα καθαρίσεις μόνος σου; Φέρε το σώμα σου εδώ.» Κι αρχίζουν το μοιρολόι  αμέσως, πριν καλά- καλά συναντήσουν τον σκύλο τους, τις οικογένειές τους αν θέλουν, πριν καλά-καλά πουν «ωωω» και «ααα» βλέποντας εμένα εκεί. Ξέρετε , θα το σκεφτείτε κι εσείς όταν περάσετε στην άλλη πλευρά, «Αααα! Ωωωω! Είμαι στην άλλη πλευρά και δεν είναι ο Ιησούς, είναι ο Σαιν Ζερμαίν!» ( γέλια)
ΛΙΝΤΑ: Ουάου!
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Μου συνέβη μερικές φορές. Ήταν κάποιοι που είπαν, «Ω Θεούλη μου, είμαι στην βιολετί φλόγα. Είμαι ακριβώς- ω!- ακριβώς εδώ μαζί σου! Με τον Αναληφθέντα Δάσκαλο, τον ένα και μόνο που έχει εκπαιδεύσει περισσότερους από οποιονδήποτε άλλο Αναληφθέντες Δασκάλους. Αυτόν τον διάσημο. Αυτόν τον….» Οκ ( κι άλλα γέλια)

Κι έτσι, τα πρόβλημα ήταν ότι ευθύς αμέσως, πριν καν αναγνωρίσουν οποιονδήποτε – εγώ , είμαι απλά ένας φανοστάτης  σ’ αυτό το σημείο-  λένε, «Ωωωω, ω, ω, ω! Πόσο μετανιώνω που δεν έκανα αυτό. Πόσο μετανιώνω που δεν έκανα εκείνο.» Και τους αφήνω να μπουν μέσα στην μεταμέλειά τους, να την νοιώσουν καλά και τελικά συνειδητοποιούν ότι δεν είμαι ένας φανοστάτης, είμαι ο Αντάμους Σαιν Ζερμαίν και κατενθουσιάζονται. Και μετά θέλουν να μάθουν αν μπορούν να επιστρέψουν ξανά εδώ. Και τους λέω, «Όχι, όχι, όχι, όχι, όχι. Κλείδωσα τον αγωγό. Δεν μπορείτε να επιστρέψετε εκεί κάτω. Θα μείνετε εδώ για λίγο. Έχουμε να πούμε κάποια πράγματα.»

Αλλά πάντα εμφανίζονται οι τύψεις και είναι πολύ ενδιαφέρον. Κάνω μια μικρή μελέτη για να την πάρω μαζί μου στο Κλαμπ των Αναληφθέντων Δασκάλων, μια μελέτη πάνω στην πνευματική ψυχολογία. Για ποια πράγματα μετανοούν αυτοί που είναι ειλικρινά αφοσιωμένοι στο πνευματικό μονοπάτι για την ενσωματωμένη Γώτιση; Ποια είναι τα θέματα; Γι αυτό κάνω αυτή την ερώτηση. Λίντα, πιάσε το μικρόφωνο, παρακαλώ. Για ποια πράγματα θα μετανιώνατε αν πεθαίνατε σήμερα; Και όταν η Λίντα σας δώσει το μικρόφωνο, δεν σημαίνει ότι θα πεθάνετε. Γεια σου Ρίκι ( γέλια).
ΡΙΚΙ ( γυναίκα): Γειά.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Σου εγγυώμαι ότι δεν θα πεθάνεις σήμερα.
ΡΙΚΙ: Ωραία.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ωραία. Το ξέρεις, αλλά έχει σημασία;
ΡΙΚΙ: Όχι, αλλά νοιώθω ότι θα μετάνιωνα πολύ αν δεν είχα την ευκαιρία να εκτιμήσω τελικά το τέλος της διαδρομής και να συνειδητοποιήσω και να είμαι σε θέση να κάνω- όλα αυτά που είπες, ότι δεν θα νοιώθω πλήξη όταν φτάσω εκεί. Όλα αυτά. Θέλω να τα βιώσω.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Λοιπόν, ας πούμε ότι είμαι ο φανοστάτης, κι εσύ έκανες το πέρασμα. Θα πεις, «Ω, Χριστούλη μου!» Πόσο κοντά θα πιστεύεις ότι έφτασες; Θα πεις, «Ήμουν….» Πόσο κοντά;
ΡΙΚΙ: Εδώ και καιρό νοιώθω ότι είμαι μόλις ένα βήμα μακριά, αλλά δεν έχω ιδέα πώς να κάνω αυτό το βήμα. Κι έτσι….θα μείνει έτσι μέχρι να το μάθω…
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Να σου δώσω μια σοφή συμβουλή; Άσε το να έρθει σε σένα.
ΡΙΚΙ: Ναι.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι, δεν υπάρχουν άλλα βήματα.
ΡΙΚΙ: Όχι, δεν υπάρχουν, συμφωνώ.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Δεν υπάρχουν άλλα βήματα πια. Κανένα απολύτως. Άσε το να έρθει σε σένα. Αυτό είναι το βήμα. Αυτό είναι το τελευταίο βήμα. Μετά από ένα σωρό ενσαρκώσεις με πολλά βήματα, το τελευταίο βήμα είναι να σταματήσεις, να πάρεις μια βαθιά αναπνοή και να το αφήσεις να έρθει σε σένα. 

Και μετά να μην πας στο νοητικό πεδίο, «Πότε θα έρθει; Δεν το νοιώθω.» Σκάσε! Επέτρεψε. Δεν έχει σημασία. Δεν έχει καμία σημασία. Έχω πει ξανά και ξανά ότι αυτές είναι οι καλύτερες στιγμές της ζωής, οποιασδήποτε ζωής. Δεν μπορείτε  ακόμα να το καταλάβετε, αλλά πραγματικά εκεί πάτε. Ναι.
ΡΙΚΙ: Ναι.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Εντάξει λοιπόν. Ήταν μια καλή απάντηση. Σαν να λέμε, «Ω γαμώτο! Ήθελα τόσο να το κάνω!» Σε αυτό το σημείο θα σας δώσω μια βοήθεια. Στην ομάδα μας στην Νορβηγία, στον τόπο των τρολς ( γέλια), τους είπα την πρώτη μέρα, «Για μένα είστε απλά νεκροί. Είστε νεκροί. Είστε οι ζωντανοί νεκροί.» Ταρακούνησε τον χώρο κάπως αυτή μου η δήλωση, και, ξέρετε, αφού σταμάτησαν να κλαίνε – απλά αστειεύομαι, Νορβηγία- αυτό που εννοούσα είναι ότι έχετε ήδη πεθάνει. Βλέπετε, θάνατος δεν σημαίνει ότι πρέπει να αφήσετε το φυσικό σας σώμα. Ο θάνατος είναι μια μετάβαση, για την οποία θα σας μιλήσω στην  επόμενη, νέα  και βελτιωμένη και αναβαθμισμένη, αψεγάδιαστη έκδοση του Dream Walker Death. Ο θάνατος δεν είναι σωματικός κι αυτό είναι κάτι που πρέπει να βγάλετε από το μυαλό σας, από το σύστημα πεποιθήσεών σας. Ο θάνατος είναι απλά μια μετάβαση σε ένα άλλο είδος ζωής και αντίληψης. Κι έτσι, κατά βάση έχετε πεθάνει ήδη, είστε ζωντανοί νεκροί, κι αυτό είναι καλό, επειδή δεν είστε πια φυλακισμένοι.
ΡΙΚΙ: Ναι.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Είστε σαν – όχι σαν ζόμπι- αλλά τα πετάξατε από πάνω σας όλα. Όταν αφήσατε τους προγόνους σας να φύγουν, όταν αφήσατε όλα τα σωματικά σας θέματα να φύγουν, και το κάρμα σας κι όλα τα υπόλοιπα, είστε σαν νεκροί, κι αυτό είναι καλό. Δεν μπορείτε να με αμφισβητήσετε γι αυτό. Γράψτε το πάνω στην τούρτα των επόμενων γενεθλίων σας, Σώμπρα, « Είμαι νεκρός!»  Από την στιγμή που περιγελάτε τον θάνατο, «Χα, χα, χα, χα! Γελάω με τον θάνατο. Τον φτύνω!» Από την στιγμή που μπορείτε να γελάσετε με το θάνατο, έχετε ξεπεράσει πραγματικά, ένα από τα τελευταία εμπόδια της φώτισης, επειδή οι άνθρωποι ακόμα φοβούνται τον θάνατο, και δεν υπάρχει λόγος. Είναι κάπως διασκεδαστικό τελικά.
ΡΙΚΙ: Ναι.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Δεν υπάρχει αντίδραση εδώ. Είναι σαν να λέτε, « Οκ. Δεν πρόκειται να το δοκιμάσω σήμερα.» Αλλά να θυμάστε αυτό που είπα, ο θάνατος δεν είναι στο φυσικό πεδίο. Εντάξει, είναι. Περνάτε μέσα από τον θάνατο του φυσικού σώματος τώρα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα αφήσετε μόνιμα το σώμα σας. Απλά σημαίνει ότι όλα τα παλιά διαλύονται, για να κάνουν  χώρο για το Εγώ Είμαι, και το Εγώ Είμαι είναι πολύ μεγάλο. Το Εγώ Είμαι είναι μια μεγάλη ενόχληση που μπαίνει μέσα στην ύπαρξη σας, και πρέπει να του κάνετε χώρο. Πρέπει να πεθάνετε. Ναι.

Προθερμαίνομαι για το Dream Walker Death.

Ας βγάλουμε από το μυαλό μας τον θάνατο, ευθύς αμέσως, τώρα. Θάνατος δεν σημαίνει ότι αφήνουμε το φυσικό μας σώμα για πάντα. Δεν σημαίνει κάτι τέτοιο. Αυτή είναι μια πολύ παλιά αντίληψη. Είναι τουλάχιστον τεσσάρων, πέντε  εκατομμυρίων ετών. Είναι μεγάλο χρονικό διάστημα. Ο θάνατος απλά είναι η μετακίνηση σε μιαν άλλη σφαίρα. Είναι μια εξέλιξη. Αφήνετε πίσω σας πράγματα που δεν σας εξυπηρετούν πια. Και σίγουρα δεν θέλετε να θαφτείτε στο χώμα, επειδή με αυτό τον τρόπο συγκρατείτε πολλά παλιά πράγματα. Απλά τα αφήνετε να φύγουν. Κι αυτό δεν σημαίνει τον θάνατο της σωματικής σας φύσης, ούτε του μυαλού σας , απλά σημαίνει εξέλιξη.

Ο επόμενος. Ναι. Για ποιο πράγμα θα μετάνιωνες, Λίρο;
ΛΙΡΟ: Για τίποτε. Αν θέλω να κάνω κάτι ακόμα, απλά θα το κάνω.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Οκ. Είσαι πολύ ελεύθερος, θα έλεγα.
ΛΙΡΟ: Είμαι.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Εργάζεσαι κάπου τώρα;
ΛΙΡΟ: Όχι.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Όχι. Πού ζεις;
ΛΙΡΟ: Από δω κι από εκεί. Κυρίως στην Φιλανδία.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Έχεις ανησυχίες σχετικά με το πώς θα έρθουν σε σένα τα πράγματα;
ΛΙΡΟ: Όχι.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Όχι. Μήπως οι άνθρωποι σε θεωρούν γελοίο γι αυτό;
ΛΙΡΟ: Όχι.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Οικογένεια, φίλους ή κάποιον που να σε κουτσομπολεύει;
ΛΙΡΟ: Όχι.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Όχι; Ωραία. Έτσι λοιπόν, πραγματικά επιτρέπεις στον εαυτό σου  να είναι ελεύθερος. Μιλήσαμε για ένα θέμα- για το μυαλό- και για την διαμάχη με το μυαλό. Έχεις κάνει κάποιο είδος συμφωνίας με το μυαλό σου;
ΛΙΡΟ: Είναι σαν να λιώνει με αργούς ρυθμούς. Δεν με χειρίζεται πια.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Α, έτσι μπράβο. Και επιτρέπεις να λιώνει με αργούς ρυθμούς, μου αρέσει αυτό. Σημαίνει ότι δεν θα μπεις  στην διαδικασία να το διαλύσεις. Απλά θα το αφήσεις…. ξέρεις, όσο περισσότερο επιτρέπεις, τόσο περισσότερο επιτρέπει κι αυτό. Και μετά, δεν βρίσκεσαι πια σε αυτή την συνεχή διαμάχη με το μυαλό και τότε είσαι ελεύθερος. Ναι. Ωραία. Δεν μετανιώνεις για τίποτε. Οκ.
Κάνα δυο ακόμα και μετά θα μπω στο θέμα.
ΛΙΝΤΑ: Οκ. Για να δούμε.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Συνέχεια αυτό το πονεμένο ύφος. Ντέιβ, Κρας, θα έπρεπε να έχετε σηκώσει το χέρι σας από την στιγμή που η Λίντα πήρε το μικρόφωνο. Τραβήξτε ένα πλάνο καθώς πλησιάζει αυτά τα άτομα, και είναι σαν να λένε , «Σε μισώ Λίντα» ( γέλια)
ΚΡΑΣ: Το αρχείο θα το δείξει.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Το αρχείο! Ναι! Ναι! Ναι. Για ποιο πράγμα θα μετάνιωνες;
ΣΩΜΠΡΑ 1 ( γυναίκα): Θέλεις να πεις εκτός από το να μάθω πώς είναι να είναι κανείς ένας καλός εκατομμυριούχος;
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Σίγουρα.
ΣΩΜΠΡΑ 1: Θα μετάνιωνα που δεν ήμουν δίπλα στα παιδιά μου όταν μεγάλωναν.  Αλλά όσο μεγαλώνουν, θα ήθελα να είμαι κι άλλο μαζί τους.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Σωστά. Οκ. Μια μικρή συμβουλή εδώ: Άσε το να φύγει. Και είναι δύσκολο να το κάνεις. Οι άνθρωποι αρχίζουν να μου πετάνε μήλα και χαλασμένα αυγά. « Ω, είσαι τόσο ενάντιος στην οικογένεια.» Όχι, δεν είμαι. Αλλά προκειμένου να τους απελευθερώσεις, πρέπει να τους αφήσεις να φύγουν.  Ξέρεις, υπάρχει ακόμα μια πολύ μεγάλη σύνδεση, μια καλή μητρική σύνδεση, αλλά σε κάποιο βαθμό άσε τα να φύγουν και γίνε φίλη μαζί τους, παρά μητέρα. Υπάρχει τεράστια διαφορά. Θα είναι φίλοι σου, θαυμαστές σου , αλλά δεν θα υπάρχει πλέον αυτή η σχέση γονιού/ παιδιού – αυτό πρέπει να αλλάξει σε αυτό τον πλανήτη, το παλιό πρότυπο του γονιού και του παιδιού. Λυπάμαι αν κάποιοι από εσάς εδώ έχετε μαζί σας τα παιδιά σας. Αλλά πραγματικά , αφήστε τα να φύγουν.
ΣΩΜΠΡΑ 1: Τα έχω αφήσει.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Εντάξει, δεν εννοώ να τα αφήσετε να φύγουν υπό την έννοια…. Υπάρχει ένα πολύ παλιό δυναμικό ανάμεσα στον γονιό και στο παιδί που εξυπηρετεί το παιδί, περίπου μέχρι την ηλικία  των δύο χρόνων, και μετά από αυτό χρειάζεται να αλλάξει. Δεν είναι δικά σας. Έχουν την ατυχία να κουβαλούν το DNA  σας , και λυπάμαι όλα αυτά τα παιδιά, επειδή πρέπει από κάπου να το πάρουν και μετά περνάνε ολόκληρη την ζωή τους σε ψυχολόγους και στον Βυσσινί Κύκλο για να απελευθερωθούν από αυτό το DNA. Είναι στ’ αλήθεια καιρός να αλλάξει όλο αυτό. Γίνετε φίλοι  μαζί τους, επειδή υπήρξατε φίλοι στο παρελθόν. Ήταν εκείνα οι γονείς σας, τώρα είστε εσείς. Έχετε κάνει τα πάντα μαζί τους στο παρελθόν, αλλά τώρα γίνετε απλά φίλοι. Οκ.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ:  Θέλεις να σηκωθείς πάνω;
ΝΤΟΥΣΙΚΑ: Ναι!
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Είμαι πιο ψηλός από σένα ( η Ντούσικα γελάει). Αυτό ήταν απόσπαση. Ήταν έτοιμη να πάει στο μυαλό. Σας έχω ξαναπεί ότι για να γίνετε καλοί δάσκαλοι, θα πρέπει να το διαισθάνεστε άμεσα. Τότε κάνετε απόσπαση. Τώρα τι θα μας πεις;
ΝΤΟΥΣΙΚΑ: Δεν μετανιώνω για κάτι. Για το μόνο πράγμα που μετανιώνω είναι ότι δεν χάρηκα την ζωή μου πιο πριν. Έτσι λοιπόν, όπως είμαι τώρα…. Τώρα χαίρομαι πιο πολύ την ζωή μου.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Χαίρεσαι πιο πολύ την ζωή σου. Οκ.
ΝΤΟΥΣΙΚΑ: Ναι, μετά το Κβαντικό Επιτρέπω.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Δεν μετανιώνεις. Στ’ αλήθεια, δεν υπάρχει κάτι για το οποίο μετανιώνεις.
ΝΤΟΥΣΙΚΑ: Σε ευχαριστώ Αντάμους. Και από την στιγμή που έρχομαι εδώ στο Κολοράντο από την Σλοβενία, θέλω μια αγκαλιά.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι.
ΝΤΟΥΣΙΚΑ: Ναι ( ανεβαίνει στην σκηνή για να τον αγκαλιάσει).
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ωωω!
ΝΤΟΥΣΙΚΑ: Αγκαλιά! ( γέλια)
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Σε ευχαριστώ που ήσουν αρκετά γενναία, για να ανέβεις στην σκηνή. Αναρωτιόμουν, « Άραγε θα επιτρέψει σε αυτό το αόρατο εμπόδιο να την αποτρέψει;» Και είναι σαν να έλεγα από μέσα μου, « Θα το κάνει άραγε, από την στιγμή που υπάρχει κάποιος άγραφος νόμος που λέει, « Μην ανέβεις στην σκηνή όταν ο Αντάμους κάνει channeling.» Χαίρομαι που το έσπασε.
Ένας ακόμα. Ποτέ δεν θα μετανιώσεις γι αυτό- « Ω, μακάρι να είχα ανέβει στην σκηνή.»
ΣΩΜΠΡΑ 1 ( γυναίκα) : Ήμουν τόσο άνετη. Πίστευα ότι δεν θα με φωνάξει ξανά.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι, ναι. Εκπέμπεις μια ενέργεια. είστε όλοι σας ενεργειακοί αναμεταδότες, κάποιοι είναι πιο δυνατοί από τους άλλους, αλλά όλοι σας εκπέμπετε αυτή την ενέργεια, « Ε, δεν πρόκειται να επιλέξει εμένα.» Εκείνη δεν ακούει το «δεν», απλά ακούει, « Διάλεξέ με, διάλεξε με!» ( γέλια). Για ποιο πράγμα λοιπόν θα μετάνιωνες αν ερχόσουν στην απέναντι πλευρά μαζί μου σήμερα;
ΣΩΜΠΡΑ 1: ( κάνει μια μικρή παύση). Που δεν είχα αφυπνιστεί νωρίτερα.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι, αλλά ξέρεις, η συγχρονικότητα ήταν τέλεια.
ΣΩΜΠΡΑ 1: Ή που δεν απολαμβάνω την ζωή μου τώρα που ξέρω τόσα πολλά. Και ότι εξακολουθεί να μου αρέσει η άλλη πλευρά, λες και δεν ξέρω.
Ναι, γι ‘αυτό θα μετάνιωνα.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Οκ. Που δεν αφυπνίστηκες νωρίτερα, αλλά συνειδητοποιείς ότι η συγχρονικότητα ήταν τέλεια. Υπάρχει κάτι σε όλους σας , και σε εσάς που παρακολουθείται από το ίντερνετ, σε όλους σας: Θα μπορούσατε να είχατε επιτρέψει την φώτισή σας, την Πραγμάτωσή σας εδώ και πολλές ζωές. Οι περισσότεροι από εσάς σε δυο, κάποιοι σε τρεις, κάποιοι σε μία. Αλλά θα μπορούσατε να το είχατε επιτρέψει, και δεν το κάνατε. Και μετά λέτε, « Ω! Τι δεν πάει καλά με μένα; Χριστέ μου, ήμουν τόσο κοντά τότε και μετά τα έκανα θάλασσα. Έφαγα λίγο κρέας μέρα Παρασκευή και ο Πάπας εξοργίστηκε. Και μετά αυτός ο γυμνός τύπος συνομιλούσε με τον Πάπα. Τι γίνεται εδώ πέρα;»

Έτσι λοιπόν, πολλοί από εσάς θα μπορούσατε απλά να είχατε επιτρέψει την Πραγμάτωση. Μετά το Σχολείο Μυστηρίου, είχαμε φτιάξει μια πρωταρχική ρύθμιση σύμφωνα με την οποία θα μπορούσατε να πάτε στην επόμενη ενσάρκωση και απλά να επιτρέψετε. Δεν το κάνατε. Δεν το κάνατε και δεν σημαίνει ότι τα κάνατε θάλασσα. Δεν σημαίνει ότι μαθαίνετε με αργούς ρυθμούς.  Μόλις 33 άτομα έχουν κάνει το πέρασμα από τότε- εντάξει, νομίζω ότι είστε λίγο αργοί. Αλλά όχι, θέλατε να είστε εδώ αυτή την χρονική στιγμή, και προσπαθώ να πείσω τον Κάλντρε να γράψει ένα βιβλίο- με εκπλήσσει που δεν το έχει κάνει ακόμα, του έχω δώσει πολλά κλειδιά- αλλά έχει να κάνει με το γεγονός ότι είστε εδώ την στιγμή που ο πλανήτης ψάχνει για συνείδηση, όταν το συνολικό δυναμικό της Νέας Γης και της Παλιάς Γης, και γνωρίζω ότι σε πολλούς από εσάς δεν άρεσαν καθόλα τα νέα του Pro Gnost. Το Pro Gnost κοντεύει να γίνει μια βρώμικη λέξη για κάποιους από εσάς. «Ω! Μην με Προγνωστιάζεις!» Ναι. ( γέλια). « Πάρε από δω το Pro Gnost σου.» «Είσαι τόσο Pro Gnost. Δεν το πιστεύω.» Δοκιμάστε να το πείτε την επόμενη φορά στον σύζυγο ή στον σύντροφό σας. «Άει στο ProGnost!»
Λοιπόν, πού είχα μείνει; Ναι, κάνω απόσπαση στον εαυτό μου. Είναι πολύ άσχημο όταν ο αποσπαστής δέχεται απόσπαση! ( γέλια). Πάμε χαμένοι όλοι μας.
ΛΙΝΤΑ:  Πρέπει να συγκεντρωθείς.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ:  Να είμαι λίγο πιο εστιασμένος. Οκ. Επιλέξατε λοιπόν να είστε εδώ, επειδή είναι η πιο μεταμορφωτική εποχή στην ανθρώπινη ιστορία. Το όλο θέμα της Παλιάς και της Νέας Γης έρχεται στην επιφάνεια. Όλα τα δυναμικά του πλανήτη  βρίσκονται στον ύψιστο βαθμό αυτή την στιγμή. Θέλατε να είστε εδώ, και είπα, «Δεν χρειάζεται να είστε εδώ. Κάντε το όταν θα είναι λίγο πιο εύκολο», ξέρετε, την εποχή με τα άλογα και τις άμαξες. Πηγαίνετε να καθίσετε σε ένα μοναστήρι, πηγαίνετε στην Αίγυπτο πριν 300 χρόνια και κάντε το εκεί. Αλλά εσείς είπατε, « Όχι, θα το κάνω αυτή την εποχή.»

Φανταστείτε να είστε ενσωματωμένοι και να τριγυρνάτε στην πιο κρίσιμη καμπή της ανθρώπινης ιστορίας, και όχι μόνο της ανθρώπινης. Αυτό που συμβαίνει στον πλανήτη τώρα έχει μια βαθιά επίδραση σε όλες τις πνευματικές οικογένειες, στην Τάξη του Τόξου. Θα μπορούσατε να πείτε ότι στην Τάξη του Τόξου – ξέρετε, εκεί που είναι όλοι οι αρχάγγελοι , είναι η πύλη από όπου κατεβήκατε στην Γη – είναι σε βιολετί συναγερμό. Δεν είπα κόκκινο συναγερμό, είπα βιολετί. Σαν να λένε, « Ουάου! Τα πράγματα είναι στην εντατική σε αυτό τον πλανήτη» και οι άνθρωποι γενικά δεν έχουν την παραμικρή ιδέα για όσα συμβαίνουν.

Θα κάνω μια παρεκτροπή εδώ, αλλά θέλω να κάνω μια μεγάλη απόσπαση. Πού στρέφεται όλη η προσοχή σήμερα στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, στις ειδήσεις, στο μυαλό των ανθρώπων, στην συνομιλία των ανθρώπων στους διαδρόμους; Πού στρέφεται η προσοχή τους; Στον Ντόναλντ Τραμπ.

Δεν με νοιάζει αν τον συμπαθείτε ή αν τον αντιπαθείτε, εκεί στρέφεται η προσοχή. Δεν πρόκειται για κρυφή συνωμοσία. Αυτή είναι η ανθρωπότητα. Αυτή είναι η έλλειψη επίγνωσης της ανθρωπότητας. Θέλουν πηγαίνουν σ’αυτό και να θρέφονται, να τρώγονται σαν τα σκυλιά, αν μιλάνε για τον Ντόναλντ Τραμπ. Εγώ σας λέω, « Παιδιά,  δεν συνειδητοποιείτε τί συμβαίνει; Συνειδητοποιείτε την σύγκλιση της τεχνολογίας και της συνείδησης; Καταλαβαίνετε τι συμβαίνει στον πλανήτη αυτή την στιγμή; Καταλαβαίνετε την νοητική αρρώστια;»
Αυτή είναι η μεγαλύτερη αρρώστια στον πλανήτη, και ναι, είναι αρρώστια. Δεν είναι αδυναμία, δεν είναι τίποτε. Είναι μια απόλυτη αρρώστια και πώς την αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι; Με χημικά που καταστρέφουν το μυαλό
. Αλλά θα μιλήσουμε για τον Ντόναλντ Τραμπ. Είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο και ο κόσμος  προτιμάει να μιλάει γι αυτόν , όπως και για τις διασημότητες και τους σταρ, που είναι γενικά ανίδεοι. Κάποιοι είναι κάπως ενήμεροι, αλλά λίγοι από αυτούς περνούν τις πόρτες του Χόλυγουντ.

Είναι μια απόσπαση κι εσείς επιλέξατε να έρθετε εδώ στον πλανήτη αυτή την εποχή και να φέρετε την συνείδησή σας, το Εγώ Είμαι σας, όπως θέλετε πείτε το. Είπατε, « Θα γίνω ο συνειδητοποιημένος Μάστερ στον πλανήτη. Δεν θα προσπαθήσω να αλλάξω τίποτε εκεί κάτω.» Δεν είναι δική σας δουλειά. Δεν είστε πλέον αυτοί που κρατούν την ενέργεια, δεν είστε αυτοί που αλλάζουν τον πλανήτη ή οτιδήποτε παρόμοιο. Δεν είναι δική σας δουλειά να το αλλάξετε αυτό.
Η δουλειά σας είναι να φέρετε ένα φως, μια δυνατότητα !!

Το φως έτσι κι αλλιώς δεν έχει προτιμήσεις, δεν κάνει διακρίσεις. Δεν είναι θηλυκό ή αρσενικό. Δεν είναι κακό ή καλό. Είναι το πάθος του Εγώ Είμαι. Προσελκύει ενέργεια. Ορίζει και εκδηλώνει την πραγματικότητα. Αλλά το φως από μόνο του, δεν έχει προκαταλήψεις, ούτε κριτική ούτε καλό ούτε κακό. Δεν έχει ευτυχισμένες μέρες ή άσχημες μέρες. Είναι το ακτινοβόλο πάθος του « Εγώ Είμαι, Εγώ Υπάρχω.»  Αυτό είναι.

Ήρθατε εδώ και είπατε, « Θα κάνω αυτό το κόλπο. Θα επιτρέψω την Πραγμάτωσή μου, την φώτισή μου. Θα παραμείνω στο σώμα μου.» Και δεσμευτήκατε. Πριν έλθετε εδώ, δεσμευτήκατε ότι θα παραμένατε εδώ, τουλάχιστον εφτά χρόνια μέσα στο φυσικό σας σώμα μετά την φώτισή σας, ίσως και περισσότερο, ίσως και 50 χρόνια. Δεν πιστεύω ότι θα παραμείνετε 50 χρόνια, αλλά  είπατε, « Τουλάχιστον εφτά χρόνια.» Το προγραμματίσατε μέσα σας ως ένα βαθμό.

Τώρα , κάποιοι από εσάς φεύγουν επειδή η γοητεία της άλλης πλευράς είναι πολύ δυνατή. Αλλά θέλω να το πω σε όλους σας. Εφτά χρόνια θα παραμείνετε με την φωτισμένη σας μορφή σε αυτό τον πλανήτη, ίσως και περισσότερο. Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να συντονιστείτε με αυτό. Να πιαστείτε σε αυτό.

Κάναμε λοιπόν τον γύρο της αίθουσας. Θα ακούσουμε μια ακόμα διασκεδαστική απάντηση στην ερώτηση μας – για ποιο πράγμα θα μετανιώνατε. Που στον διάβολο πήγε; Λίντα, το μπάνιο είναι από εδώ ( η Λίντα φέρνει το μικρόφωνο σε κάποιον από το Κλαμπ των Μάστερ) Πάμε στο Κλαμπ των Μάστερ για την τελευταία μας απάντηση ( απορημένα γέλια ακούγονται από την μεριά του Κλαμπ) Α!!!
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Για ποιο πράγμα θα μετάνιωνες , αν έφευγες σήμερα;
ΜΟΦΟ: Θα είναι πολύ πληκτικό βρε παιδιά αν περιμένετε μια…
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Εντάξει, σταματήστε την κάμερα ( ο Αντάμους γελάει)
ΜΟΦΟ: …. υπέροχη απάντηση εδώ πέρα. Θα συμφωνήσω με αυτούς που μίλησαν για διασκέδαση , επειδή πολύ συχνά, εκεί που είσαι μια χαρά και το απολαμβάνεις, και την βρίσκεις, μπαίνει στην μέση το μυαλό και στο γαμ…..
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι, αλλά θα σε επιλέξω, επειδή είσαι στο άλλο δωμάτιο και μπορώ να το κάνω. Έχεις μεγάλη αίσθηση του χιούμορ όταν είσαι με παρέα.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Είσαι μάλλον μονόχνωτος και στραβόξυλο όταν είσαι μόνος σου ή με την υπέροχη σύντροφό σου ( ο Μόφο γελάει). Στην κάρφωσα, έ; Ω, πόσο χαίρομαι που βρίσκεται στο άλλο δωμάτιο.
ΜΟΦΟ: (γελώντας) Ω, γαμώτο.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Και μιλάς για διασκέδαση, αλλά διάολε! Είσαι ο χειρότερος εχθρός του εαυτού σου, φαντάζομαι έτσι το λέτε εσείς οι άνθρωποι.
ΜΟΦΟ: Σίγουρα, ναι.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Και μπαίνεις στο μυαλό σου.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Μπαίνεις μέσα στη λάσπη. Χώνεσαι μέσα στην λάσπη και μετά πρέπει να βγεις από αυτήν και να βρεθείς με ανθρώπους και να βγάλεις προς τα έξω την καλοδιάθετη πλευρά σου. Αλλά ο χειρότερος φίλος σου είναι ο εαυτός σου, Μόφο.
ΜΟΦΟ: Σωστά.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Καλά δεν το κατάλαβα;
ΜΟΦΟ: Ναι!
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Οκ. Μπορούμε να κάνουμε λίγο ζουμ επάνω του παρακαλώ; Θέλω ένα κοντινό. Ναι, ναι ( ο Μόφο βγάζει έξω την γλώσσα του και χαμογελάει) Α! Ναι, ναι, ναι.
Είναι το τέλειο σκηνικό γι αυτά που θέλω να σας πω. Κι έτσι λοιπόν, μετανιώνεις που δεν το διασκέδασες λίγο περισσότερο;
ΜΟΦΟ: Και νομίζω ότι ήσουν μαζί μου κάποιες φορές ….. μόνοι μας.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι. Μην το πάρετε στραβά, παρακαλώ.
ΜΟΦΟ: Περνάμε πολύ καλά πού και πού.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι. Και είναι σχεδόν φυσιολογικό. Μπαίνεις μέσα σε αυτή την κατάσταση, ξέρεις, μόνος με τον εαυτό σου και τότε  εμφανίζονται οι αμφιβολίες και τα φαντάσματα, και, ξέρεις, τίποτε πια δεν είναι τόσο αστείο.
ΜΟΦΟ: Σωστά.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ:  Και αναρωτιέσαι πώς θα βγάλεις την υπόλοιπη μέρα.  Και μετά είναι κι αυτά που λέω ψυχο- πνευματικά θέματα. Αλλά τότε τα εκδηλώνεις, επίτηδες, είτε ψυχοσωματικά είτε οικονομικά, και γίνεσαι  σκληρός με τον εαυτό σου και  πέφτεις σε ακινησία. Αυτό είναι κακό. Είναι πολύ κακό. Και εσύ είσαι το τέλειο παράδειγμα για το κλείσιμο. Σε ευχαριστώ Μόφο, Μάρτυ.
ΜΟΦΟ: Δεν κοστίζει τίποτε.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Σε ευχαριστώ. Ήταν το τέλειο παράδειγμα για το κλείσιμο. Η Λίντα διάλεξε τον πιο κατάλληλο, όπως πάντα ( ο Μόφο χαμογελάει γλυκά). Σε ευχαριστώ. Και τώρα επιστρέφουμε σε μένα ( ο Αντάμους γελάει).

Η οροφή

Το επαναφέρω αυτό  για έναν πολύ σημαντικό λόγο. Έχετε ακούσει τον ανθρώπινο όρο: Γυάλινη οροφή. Υπάρχει μια γυάλινη οροφή . Και μια οροφή από φτερά !
Η γυάλινη οροφή, για τις γυναίκες, είναι η αδυναμία τους να ανέβουν στην επαγγελματική ιεραρχία. Με την ευκαιρία, να σας πω εδώ ότι δεν ανεβαίνετε παριστάνοντας τους άντρες, εντάξει; Δεν βγάζετε έξω τον πολεμιστή αρσενικό Αδάμ, κάνοντας αυτά που κάνουν οι άντρες. Δεν το κάνετε, γιατί δεν θα σας πάει μακριά. Δεν είναι γνήσιο και το βλέπουν, το μυρίζουν και θα σας εκμεταλλευτούν. Η θηλυκή πλευρά  είναι πολύ πιο δημιουργική και αποτελεσματική από την αρσενική. Έτσι είναι, πραγματικά. Η θηλυκή πλευρά έχει περισσότερη κίνηση μέσα της από την αρσενική, έτσι είναι σχεδιασμένη. Μάλλον ήρθε ο καιρός να το ξεπεράσετε, αλλά η αρσενική πλευρά είναι ο ξυλοκόπος. Η θηλυκή πλευρά είναι σαν τον δρομέα ταχύτητας, που τρέχει ελεύθερα στα λιβάδια, ενώ ο αρσενικός ξυλοκόπος,  είναι αυτός με τα γερά μπράτσα που κόβει τα δέντρα, αλλά δεν φτάνει ποτέ πολύ μακριά.

Υπάρχει αυτό το πράγμα που λέγεται γυάλινη οροφή και είναι η αδυναμία να ανεβείτε πιο ψηλά. Είναι μια ψευδαίσθηση, δεν υπάρχει στην πραγματικότητα, αλλά οι άνθρωποι πιστεύουν σ αυτό. Πιστεύουν ότι αυτή η γυάλινη οροφή υπάρχει αν προέρχονται από φτωχές οικογένειες, πιστεύουν ότι ποτέ δεν θα τα καταφέρουν να γίνουν πλούσιοι, εξαιτίας της προέλευσής τους.  Ναι, δυσκολεύει κάπως τα πράγματα, αλλά στην ουσία, μπορεί ακόμα και να τα διευκολύνει κατά πολύ.

Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν γυάλινη οροφή σχετικά με την ευφυϊα τους. Η ευφυϊα είναι σε μεγάλο βαθμό υπερεκτιμημένη , ενώ στην ουσία δεν έχει να κάνει με την εξυπνάδα. Έχει να κάνει με την αποστήθιση λεπτομερειών, αλλά είναι κάτι εντελώς διαφορετικό, να αυτό που λένε κοινή αίσθηση ή, για να το πω καλύτερα, οποιαδήποτε άλλη αίσθηση εκτός από την Εστίαση.

Υπάρχουν πολλά είδη γυάλινων οροφών. Υπάρχει μία που όλοι σας χτυπάτε πάνω της κατά καιρούς. Είναι η οροφή με τα φτερά. Δεν είναι συμπαγής, δεν μοιάζει με πέτρινο τοίχο. Είναι ένα μπουκέτο από αγγελικά φτερά. Το αστείο είναι ότι πρόκειται για τα δικά σας αγγελικά φτερά και οι άνθρωποι συνέχεια μου λένε ότι μετανιώνουν για πράγματα εντελώς διαφορετικά από αυτά που αναφέρατε σήμερα. Αυτό που ακούω συνέχεια, όταν έρχονται στην άλλη πλευρά και λένε, « Ω, γαμώτο!» είναι ότι μετανιώνουν που άφησαν τις αμφιβολίες τους να τους καταβάλουν. Μετανιώνουν που δεν το έκαναν. Θα μπορούσε να είναι κάτι γήινο, αλλά εδώ αναφέρομαι κυρίως στο επιτρέπω και στην πνευματική σας Φώτιση.

Κάνατε μερικά εντυπωσιακά άλματα- συναρπαστικά, εντελώς συναρπαστικά άλματα – και μετά ερχόταν αυτό το σύνδρομο της επόμενης μέρας, «Μάλλον τρελάθηκα. Μάλλον θα φταίει η πίτσα που έφαγα και μου έφερε καούρα κι αυτό πυροδότησε την χημεία του εγκεφάλου μου και όλα ξεκαθάρισαν όταν πήγα στην τουαλέτα» ( γέλια), και το δικαιολογείτε σαν ένα θέμα της ύπαρξής σας. Ξέρετε, βαθιά μέσα σας, γνωρίζετε πολύ καλά – γνωρίζω ότι γνωρίζετε , μιλάμε γι αυτό, το νιώθετε- αλλά μετά αφήνετε αυτό το ταβάνι από φτερά να μπει μπροστά σας και να σας εμποδίσει.

Τα φτερά είναι εκεί πάνω. Είναι δικά σας. Σας προσκαλούν να πετάξετε πιο πέρα μαζί τους. Θυμάστε τι είπα στο τελευταίο Shoud; Αφήστε τα φτερά των ονείρων σας να σας μεταφέρουν στην Φώτισή σας. Τα όνειρα που έχετε  από την Ατλαντίδα μέχρι σήμερα, τα όνειρα της ενσωματωμένης Φώτισης. Αφήστε αυτά τα φτερά να σας μεταφέρουν. Αλλά δείχνετε σχεδόν να τα φοβάστε. Σαν να λέτε, «Ουάου, υπάρχουν αυτά τα φτερά εκεί πάνω και δεν μπορώ να τα περάσω». Είναι τα δικά σας φτερά και θέλουν να σας πάνε πέρα από την αμφιβολία και τα κρατήματα και το συναίσθημα ότι θα τρελαθείτε.

Δεν  θα τρελαθείτε. Σας το λέω αυτή τη στιγμή. Με μόνη εξαίρεση, αυτούς που βρίσκονται κάτω από την επήρεια ψυχοτρόπων φαρμάκων, και δεν σηκώνω αντιρρήσεις , επειδή είναι γεγονός ότι οδηγούν στην τρέλα. Οι άνθρωποι κάνουν τρελά πράγματα, επειδή τοποθετούν μια βρεγμένη κουβέρτα πάνω από τους φυσιολογικούς ρυθμούς του μυαλού, ειδικά όταν κάποιος είναι στον δρόμο της αφύπνισης. Κάνουν τόσο μεγάλη ζημιά που θα χρειαστούν πολλές ενσαρκώσεις διορθωτικών κινήσεων.

Κάνουμε κάποια πράγματα τώρα στις άλλες σφαίρες.
α) Το ένα είναι ότι πρέπει να εκπαιδεύσουμε αγγελικές Υπάρξεις που είχαν κατέβει στην Γη παλιά- όχι τους νεοφερμένους ή αυτούς που δεν έχουν κατέβει ποτέ- και να τους μάθουμε πώς να αντιμετωπίζουν τους ανθρώπους που πεθαίνουν και ήταν εθισμένοι στις ψυχοτρόπες ουσίες. Είναι μπερδεμένοι. Είναι μικρά γκρι σφαιρίδια όταν εμφανίζονται. Δεν έχουν καθόλου επίγνωση. Και το να προσπαθήσεις να δουλέψεις μαζί τους, όταν δεν υπάρχει ζωτικότητα, και πάθος, είναι πιο δύσκολο από το να δουλεύεις με μια υπόθεση αυτοκτονίας, όταν έρχονται στην άλλη πλευρά, αν έπαιρναν αυτά τα φάρμακα για καιρό. Ο Κώλντρε με ρωτάει, μάλλον με τσεκάρει σχετικά με το χρονικό διάστημα. Για οποιαδήποτε διάρκεια πάνω από δύο χρόνια, ακόμα μένουν επάνω τους όταν πεθαίνουν.

Επίσης, θέλουν να πεθάνουν. Θέλουν να  φύγουν. Δεν αντέχουν πια. Ξέρουν ότι υπάρχει κάτι εκεί έξω, αλλά είναι θολό. Το κρύβει η κουβέρτα. Θέλουν να πάψουν να υπάρχουν, καταλαβαίνετε λοιπόν πώς είναι να δουλεύεις μαζί τους;

β) Η άλλη ομάδα που εκπαιδεύουμε αυτή την εποχή- επειδή ξέρουμε ότι έρχεται, το έχουμε δει – είναι γι αυτούς που χάνονται στην εικονική πραγματικότητα. Μίλησα για αυτό στο Pro Gnost.

Η εικονική πραγματικότητα γίνεται τόσο αληθινή, τόσο γοητευτική και ελκυστική, που υπάρχουν άτομα που θα χαθούν στα βιντεοπαιχνίδια , και είναι τόσο μέσα σε αυτά, που θα πεθάνουν μέσα σε μια εικονική πραγματικότητα. Το αστείο είναι – εντάξει , δεν είναι καθόλου αστείο- το παράξενο είναι ότι μερικές φορές, τα σώματά τους δεν έχουν πεθάνει και ξαναγυρίζουν εκεί. Έχουν σώμα ρομπότ, θέλω να πω, έχουν αυτόματο πιλότο, τα σώματά τους είναι στον αυτόματο πιλότο, αλλά δεν έχει μείνει τίποτε. Έχουν πεθάνει μέσα στην εικονική πραγματικότητα. Πρέπει…. ( ο Αντάμους αναστενάζει) πρέπει να τους βοηθήσουμε να επιστρέψουν στο «Εγώ Είμαι,» στο «Εγώ Υπάρχω».
Αυτές είναι οι προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε με τον κόσμο σας που αλλάζει τόσο πολύ.

Δεν θέλω να βγω από το θέμα. Μιλάω γι αυτό στο ProGnost και θα συνεχίσουμε να μιλάμε σχετικά, αλλά θέλω να γυρίσουμε πίσω, στο θέμα με την οροφή από φτερά. Αυτά τα φτερά είναι δικά σας. Είναι εκεί για να σας μεταφέρουν στην φώτισή σας, αλλά χρειάζεται να πάρετε μια βαθιά αναπνοή, να πάτε πέρα από την αμφιβολία. «Είναι αρκετά δυνατά τα φτερά για να με μεταφέρουν;» Σκασμός.

«Πού θα με μεταφέρουν;» Δυο φορές σκασμός.

«Πώς θα ξέρω ότι είναι πράγματι δικά μου;» Θα με τρελάνετε με όλες αυτές τις ερωτήσεις ( γέλια). Και έχει να κάνει με την υπέρβαση της αμφιβολίας. Νοιώθετε ότι τρελαίνεστε, επειδή οι άλλοι δεν βλέπουν, δεν νοιώθουν, δεν αισθάνονται αυτά που εσείς αισθάνεστε.

Ήθελα να σας κάνω άλλη μια ερώτηση αλλά δεν έχουμε χρόνο, και θα …. αλλά διάολε, όχι , έχουμε χρόνο, απλά θα την κρατήσω για άλλη φορά.

Είχατε αυτά τα συναισθήματα όταν ήσασταν νέοι, και μετά κουκουλώθηκαν, μια επίγνωση ότι ήσασταν ιδιαίτεροι, αλλά δεν αφήσατε τον εαυτό σας να το αισθάνεται. Δεν εννοώ ιδιαίτεροι , σαν καλύτεροι από άλλους, αλλά ήσασταν ιδιαίτεροι και το κουκουλώσατε αυτό. Αμφιβάλλατε γι αυτό , και μετά επιτρέψατε στον εαυτό σας να μπει στον δρόμο της πνευματικής αναζήτησης, εξαιτίας αυτών των αμφιβολιών. Κι αυτό που εισπράττω στην άλλη πλευρά όταν περνάνε απέναντι, και τους ρωτάω, «Για ποιο πράγμα μετανιώσατε;», μου λένε, «Μετάνιωσα που δεν το έκανα. Που σταμάτησα, που αμφέβαλλα, που ανησυχούσα ότι θα τρελαινόμουν, που ανησυχούσα τι θα σκεφτεί ο κόσμος για μένα.»

Αν ανησυχείτε για την γνώμη των άλλων, θα σας πω το εξής. Ψάχνουν έναν ήρωα στον πλανήτη. Ψάχνουν για ήρωα. Και πού διοχετεύουν την ενέργειά τους; Στα επιφανειακά μοντέλα και στους σταρ και στους διάσημους αθλητές, πιθανόν καλά άτομα, αλλά ψάχνουν για κάτι πιο βαθύ. Δεν νοιώθουν καλά πια, ούτε κι εσείς, να έχουν σαν πρότυπο έναν πολιτικό. Δεν νομίζω ότι υπάρχουν πολλοί που ξυπνάνε το πρωί και φιλοδοξούν να γίνουν Ντόναλντ Τραμπ, μόνο στα μαλλιά ίσως ( γέλια).

Αυτός ο πλανήτης δεν έχει πια ήρωες και γι αυτό τους δημιουργεί- ήρωες κινουμένων σχεδίων, που τους ξεθάβουν από τις δεκαετίες του 20 και του 30- και επιφανειακούς ήρωες, αλλά δεν είναι ικανοποιητικοί. Είναι σαν να πεινάς και να τρως ένα μπολ ζελέ, αλλά δεν σου κάνει. Ναι, τρως. Το στόμα σου δουλεύει. Διεγείρονται κάποιες γεύσεις, αλλά δεν φτάνει. Ψάχνουν για κάποιον που να έχει- δεν μου αρέσει η λέξη κουράγιο, Κώλντρε- ψάχνουν για κάποιον που να έχει την ελευθερία απλά να είναι, να πάει πέρα από τις αμφιβολίες.

Το ξέρετε ήδη. Δεν είναι κάτι που περιμένετε να το ακούσετε από μένα. Ξέρετε ήδη για την φώτισή σας, για την Πραγμάτωσή σας. Ξέρετε ήδη ότι δεν αφορά  το να γίνετε υπεράνθρωποι, τίποτε τέτοιο, και ξέρετε ότι είναι πραγματική μεταμόρφωση. Είναι ένας θάνατος, κατά κάποιον τρόπο, αλλά ένας θάνατος που τελικά θα δώσει ελευθερία στην  ζωή σας.

Έχετε αυτά τα συναισθήματα. Τα περνάτε από το μυαλό σας και εκεί μολύνονται και καταρρέουν, και μετά φοβάστε την φτερωτή οροφή, όπως φοβάστε τη γυάλινη οροφή. Την φοβάστε και την βρίζετε. « Ναι, καλά , με τόσα εμπόδια στον δρόμο μου, κι έρχεται αυτό..» τι είναι αυτό; Του δίνετε διάφορα ονόματα- «Το πέπλο ανάμεσα στις διαστάσεις». Δεν υπάρχει πέπλο ανάμεσα στις διαστάσεις. Έψαξα να το βρω. Πήγα παντού ( γέλια), «Μήπως είδατε το πέπλο βρε παιδιά; Το πέπλο;» Είδα κάποτε ένα πέπλο να το φοράνε κάτι  Μουσουλμάνες, αλλά δεν είδα πουθενά στον πλανήτη ένα πέπλο που να εμποδίζει την ανάληψη. Κι εσείς τα ρίχνετε όλα πάνω του. «Ω, το πέπλο.» Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα, τα φτερά σας όμως υπάρχουν, είναι εκεί. Τα φτερά που θέλουν να σας μεταφέρουν στην Φώτισή σας σας. Είναι δικά σας. Το μόνο που υπάρχει ανάμεσα στα φτερά και σε σας είναι οι αμφιβολίες σας. Αυτό είναι όλο. Αυτό είναι όλο. Αυτό είναι όλο.

Η Σειρά των Φτερών

Θα ονομάσουμε την επόμενη  Σειρά μας, που ξεκινάει τον Αύγουστο,  η Σειρά των Φτερών. Θα πάμε πέρα από τις αμφιβολίες, κι ας πονάει. Θα επιτρέψουμε σε αυτά τα φτερά να σας μεταφέρουν με χάρη και ομορφιά στην Πραγμάτωσή σας. Αυτά τα φτερά είναι δικά σας. Τα αποφεύγατε, τους αντιστεκόσασταν, βρίσκατε δικαιολογίες, λέγατε, «Πρέπει να περιμένω μέχρι να μεγαλώσουν τα παιδιά μου.» Κάντε το τώρα, είτε είναι 21, 23 ετών , είτε είναι 5 ετών. Κάντε το τώρα. Το αξίζουν, και ακόμα περισσότερο, εσείς το αξίζετε.

Δεν υπάρχει προσπάθεια εδώ. Όλα έχουν να κάνουν με το επιτρέπω, αλλά το επιτρέπω είναι δύσκολο όταν είστε γεμάτοι αμφιβολίες, « Πρέπει να το κάνω ή μήπως δεν πρέπει;» Και επίσης, «Ω, μήπως τρελαίνομαι;» Τι είναι η τρέλα; Αυτή είναι η τρέλα. Τρέλα είναι να παραμένετε στα πρότυπα, να παραμένετε μικροί και περιορισμένοι, και το ξέρετε καλά.

Μερικές φορές θέλω να σας πάρω και να σας βυθίσω κάτω από κρύο νερό, και να σας κρατήσω εκεί για κάνα δεκάλεπτο (γέλια). Όχι, το εννοώ. Δέκα λεπτά, ναι, επειδή έχετε τόσο πολύ βολευτεί στην μιζέρια σας, και μετά μου κλαίγεστε. Έρχεστε και μου λέτε, «Ωω, τι μου συμβαίνει; Πού είναι η φώτιση;» Είναι εδώ, μπροστά σας. Τα φτερά, είναι εδώ μπροστά σας. «Ω, δεν είμαι σίγουρος»- αμφιβάλετε και ανησυχείτε και φοβάστε. Θα τα φορέσουμε. Θα τα πάρουμε στην επόμενη Σειρά, στην Σειρά των Φτερών, και θα νοιώσετε τί σημαίνει να είστε αληθινά ελεύθεροι.

Ξεκίνησα αυτή την ομιλία μου σήμερα, μιλώντας για την ελευθερία και πώς αυτή εδώ η χώρα, καθώς και άλλες, εγκαθίδρυσαν την ελευθερία των ανθρώπων. Τώρα όμως στον μετανθρωπισμό, περνάμε στην ελευθερία του Εγώ Είμαι, στην ελευθερία όχι μόνο του ανθρώπινου εαυτού αλλά και του Πνεύματός σας.

Όλη αυτή η Σειρά ονομάστηκε Μετάνθρωπος ( Transhuman) και ήταν ένα δικό μου αστείο. Ήταν ένα λογοπαίγνιο, επειδή στις μέρες μας υπάρχει αυτό το κίνημα στον πλανήτη- που δεν είναι ούτε κακό ούτε καλό- αλλά έχει να κάνει με την αντικατάσταση της ανθρώπινης βιολογίας- που είναι πολύ, πολύ, πολύ παλιά- και σκοπό του έχει να την αναβαθμίσει με ταχείς ρυθμούς, με την χρήση της νανοτεχνολογίας και λοιπών μορφών της τεχνολογίας που δεν έχουν κυκλοφορήσει ακόμα. Βασικά, έχει σκοπό της να αλλάξει την διαδικασία γέννησης σε τέτοιο βαθμό που σε 30 – 40 χρόνια από σήμερα, η θέα μιας εγκύου γυναίκας να είναι  ασυνήθιστο φαινόμενο. Πολύ ασυνήθιστο. Θα συμβαίνει κατά καιρούς, και τότε όλοι θα λένε, «Ω, τι στο διάολο έπαθες;»  ( γέλια). «Τουλάχιστον έκανα σεξ. Εσύ δεν έκανες.» ( κι άλλα γέλια).

Θα γίνεται με πολλούς  άλλους τρόπους- με τεχνητή μήτρα, με διάφορα είδη εκκολαπτηρίων. Ένα από αυτό με κάνει και γελάω. Λέγεται Johnny- on – the- Spot. Εγώ το ονόμασα έτσι. Είναι σαν να εκτυπώνεις ένα σώμα και μετά να προσπαθείς να του εμφυσήσεις συνείδηση μέσω της τεχνολογίας, προσθέτοντας ένα σωρό δεδομένα. Αυτό δεν είναι ανθρώπινο ον. Μπορεί να είναι υπηρέτης, ρομπότ, αλλά σίγουρα δεν είναι άνθρωπος.
Ήρθε ο καιρός για τα φτερά. Ήρθε ο καιρός να σταματήσουμε τις καθυστερήσεις.

Ο Μετανθρωπισμός, με την συμβατική έννοια, προχωράει πολύ γρήγορα. Οι τεχνολογίες του σώματος και του μυαλού, είτε είναι μηχανικές, είτε ηλεκτρικές, χημικές ή απλά ενεργειακές, προχωράνε πολύ, πολύ γρήγορα. Ξοδεύουν τρισεκατομμύρια δολάρια κάθε χρόνο στην ανάπτυξη της τεχνολογίας, και καλά κάνουν. Για τον Μάστερ η τεχνολογία είναι εκπληκτική όμως, γιατί ο Μάστερ επιτρέπει στις ενέργειες, επιτρέπει σε όλα να τον υπηρετούν. Αλλά όταν κάποιος εξελίσσεται με την ταχύτητα του φωτός και ΔΕΝ είναι Μάστερ, και δεν έχει κατανόηση της συνείδησης, τα πράγματα θα βγουν εκτός ισορροπίας.

Εδώ είμαστε , λοιπόν, με την δική μας έκδοση του μετανθρωπισμού, επιτρέποντας στον εαυτό μας να απελευθερώσει το παλιό  DNA, δεν είναι εσείς, και να επιτρέψει στο φως του Εγώ Είμαι, που είστε εσείς. Όχι του Θεού, ούτε του Ιησού, ούτε το δικό μου, το δικό σας φως να εισέλθει. Αυτό θα επιφέρει αλλαγές στο σώμα σας. Θα πεθάνετε, με την έννοια της μεταμόρφωσης του σώματος, ένας θάνατος τεχνητός, θα μείνετε εκεί που είστε και απλά θα μεταμορφωθείτε. Θα συνεχίσετε την ζωή σας, αλλά θα νοιώθετε πολύ διαφορετικά. Θα σκέφτεστε πολύ διαφορετικά.

Δεν είναι αγώνας δρόμου, ούτε κατά διάνοια, αλλά πρέπει να σας εξηγήσω ότι όλο αυτό το κίνημα του μετανθρωπισμού εξελίσσεται πάρα πολύ γρήγορα. Δεν είναι κακό. Και πάλι σας λέω, ένας Μάστερ μπορεί να θέσει τα πάντα υπό την υπηρεσία του. Αλλά κινείται πάρα πολύ γρήγορα, και επειδή αυτός ο πλανήτης είναι ακόμα προσανατολισμένος στην εξουσία, στον ύψιστο βαθμό, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα παρεκτροπής. Δεν κάνω πρόβλεψη για μια κατάρρευση ή κάτι τέτοιο, αλλά σας λέω ότι είναι αρκετά ασταθές το έδαφος ,όταν η τεχνολογία αναπτύσσεται με τόσο ραγδαίους ρυθμούς, χωρίς συνείδηση.

Με την ευκαιρία, όταν αναφέρομαι στην συνείδηση, δεν μιλάω για ηθικούς κανόνες ή αξίες, επειδή όλα αυτά είναι ανθρώπινες δημιουργίες. Μιλάω για συνείδηση, για επίγνωση, για φως, κι αυτό είναι που λείπει εδώ , τώρα. Ίσως να αλλάξει. Εμείς είμαστε εδώ, στον μετανθρωπισμό μας, στην ικανότητα να θεραπεύουμε το σώμα μας με την χρήση του anayatron, (εσωτερικό σύστημα επικοινωνίας του σώματος ) απλά επιτρέποντας. Είμαστε εδώ για να υπερβούμε τα όρια του νου. Και ξέρω ότι πιστεύετε ότι τρελαίνεστε. Έτσι είναι. Τρέλα σημαίνει πέρα από τα όρια του νου. Αλλά δεν τρελαίνεστε με τον παλιό τρόπο, τότε που σας έκλειναν μέσα. Δεν θα τρελαθείτε. Θα μπείτε στις αισθήσεις σας, στον αισθησιασμό σας.

Πάμε εκεί όπου δεν υπάρχει πια η παλιά διαδικασία γέννηση/ θάνατος. Εκεί που μπορείτε να κάνετε αυτό που έκανε ο Τοβίας με τον Σαμ, να μπείτε σε ένα σώμα μετά την γέννησή του, είτε αυτή προέκυψε μέσα από την ένωση δυο συντρόφων, είτε μέσα από ένα εργαστήριο.

Ο Τοβίας έκανε αυτό το κόλπο με το σώμα – κέλυφος, γνωρίζοντας ότι η ανθρωπότητα κατευθύνονταν σε μη συμβατά βιολογικά σώματα. Είπε: «Μπορεί άραγε να γίνει μέσα σε ένα  βιολογικό  σώμα; Αν ναι, τότε θα μπορεί ίσως να γίνει και σε ένα νανο- βιολογικό σώμα.» Κι έτσι έκανε μια δοκιμή θα λέγαμε, ένα πείραμα για να δει, « Μπορεί άραγε να γίνει; Μπορούμε να προσπεράσουμε την γέννηση; Επειδή, αυτοί εδώ θα το επιχειρήσουν μέσω της τεχνολογίας. Μπορούμε εμείς να το κάνουμε με το φως μας;»

Την επόμενη χρονιά θα πάμε πολύ, πάρα πολύ γρήγορα. Θα παραπατάτε και θα σκοντάφτετε κάποιες φορές και θα ανησυχείτε μήπως κάνετε λάθος, αν κάνετε σωστές κινήσεις, οτιδήποτε. Θα σας υπενθυμίζω συνέχεια να μην αφήνετε την αμφιβολία να μπαίνει στον δρόμο σας. Είναι κάπως τρομακτικό, επειδή έχετε συνηθίσει να αμφιβάλλετε προκειμένου να παραμένετε ψύχραιμοι. «Ε, να, αν έχω κάποιες αμφιβολίες, δεν θα τρελαθώ.» Τις χρησιμοποιούσατε για να συγκρατείτε τον εαυτό σας, αλλά θα πρέπει να το ξεπεράσουμε αυτό τώρα. Σας οδηγεί στην τρέλα και είμαστε μόλις 33. Άντε λοιπόν. Με το πέρας του επόμενου χρόνου θα τα έχουμε πάει καλύτερα. Τριάντα τρεις εκδηλωμένοι ενσωματωμένοι Μάστερς.

Ας πάρουμε μια βαθιά αναπνοή με αυτό και συγνώμη, αλλά τώρα αρχίζουμε. Τελείωσα με …. ( γέλια) Θέλω να σας πω κάτι και θα χρειαστώ το μικρόφωνο. Μόνο λίγες απαντήσεις.

Ολότητα

Από πού προέκυψε όλο αυτό το θέμα της ολότητας; Ακούω να λένε… μπορούμε να ανάψουμε τα φώτα, η Λίντα θα πάρει το μικρόφωνο. Από πού προέκυψε όλο αυτό το θέμα της ολότητας- «Είμαστε ένα, θα επιστρέψουμε στο ένα»- από πού προέκυψε; Το κάνω στα πλαίσια του ερευνητικού μου προγράμματος για τους Αναληφθέντες Δασκάλους. Δεν μπορούμε να το καταλάβουμε. Από πού προέκυψε η ολότητα;
ΣΩΜΠΡΑ 2 ( γυναίκα): Καλή ερώτηση.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι, το ξέρω. Κι όταν έρχεται η ώρα, που δεν ξέρεις την απάντηση, παίρνεις μια βαθιά αναπνοή και παρακολουθείς τον Ντέιβ που σε τραβάει φωτογραφία ( γέλια)- και αυτοσχεδιάζεις.
ΣΩΜΠΡΑ  2: Μπορώ να μιλήσω μόνο για το πώς μου προέκυψε εμένα.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Έχεις ξανακούσει αυτό την έκφραση; Παρακολούθησες ποτέ κάποιο Σεμινάριο Ολότητας;
ΣΩΜΠΡΑ 2: ( γελάει) Όχι.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ε λοιπόν, μην πας.
ΣΩΜΠΡΑ 2: Απλά ένοιωθα ότι δεν αξίζω, κι έτσι ήθελα κάτι να με….
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Οκ. Ένοιωθες ότι δεν αξίζεις, κι έτσι είπες, «Ας επιστρέψουμε όλοι μαζί στην ολότητα.»
ΣΩΜΠΡΑ 2: ….Ήθελα κάτι μεγάλο, ξέρεις.  Αλλά το ξεπέρασα ( γελάει)
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Οκ, ναι. Όντως το ξεπέρασες. Αυτή είναι η ομορφιά του. Ακόμα έχεις αμφιβολίες για την αξία σου, αλλά ξέρω ότι το έχεις ξεπεράσει. Ο επόμενος. Ας το πάμε λίγο γρήγορα. Έχουμε δουλειά να κάνουμε.
ΣΩΜΠΡΑ 3! Ίσως επειδή οι άνθρωποι νοιώθουμε ελλιπείς, μικροί…
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ωραία.
ΣΩΜΠΡΑ 3:… και ψάχνουμε να πάμε σε  κάτι μεγαλύτερο, πιο σπουδαίο από εμάς.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Το πίστεψες ποτέ αυτό το θέμα της ολότητας;
ΣΩΜΠΡΑ 3: Όχι, στην ουσία όχι.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Όχι. Οκ. Ναι. Κάνα δυο ακόμα. Από πού προέκυψε η ολότητα;
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Σήκω πάνω, αν δεν σε πειράζει, έτσι ώστε να σε βλέπει όλος ο κόσμος. Από πού προέκυψε αυτό το θέμα της ολότητας;
ΓΚΑΡΙ: Από ένα αίσθημα ανεπάρκειας, μια ανάγκη σύνδεσης.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι, ναι. Ναι. Ωραία. Το πίστεψες ποτέ, έστω και λίγο;
ΓΚΑΡΙ: Απόλυτα.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι. Πήγες ποτέ σε Σεμινάριο για την Ολότητα;
ΓΚΑΡΙ: Ποτέ με αυτό τον τίτλο.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι. Ποιος ήταν ο τίτλος;
ΓΚΑΡΙ: Ε ξέρεις τώρα, πνευματικό κάτι, γκουρού  κάτι. Εκκλησία κάτι.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Παρατήρησες μήπως κάποια ολότητα εκεί;
ΓΚΑΡΙ: Μόνο μέσα μου.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι. Ωραία. Ωραία. Τέλεια. Κάνα δυο ακόμα. Δύο ακόμα. Από πού προέκυψε η ολότητα; Οι Αναληφθέντες Δάσκαλοι αναρωτιούνται και τους είπα, παρόλο που γνωρίζω τα πάντα, ότι θα το έψαχνα. Θέλω να ακούσω τι έχουν να πουν οι άνθρωποι.
ΜΑΙΡΗ ΣΟΥ: Νομίζω ότι προέκυψε από την ανάγκη να ζουν ειρηνικά μεταξύ τους. Για να, ξέρεις, όλα να είναι – την σιχαίνομαι αυτή την λέξη….
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Μπορώ να σε αγκαλιάσω;
ΜΑΙΡΗ ΣΟΥ: ….καλάααα. Δεν θα….
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Έλα να κάνουμε μια αγκαλιά.
ΜΑΙΡΗ ΣΟΥ: Ω!!
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Είμαστε ένα ( αγκαλιάζονται). Αδερφή μου, είμαστε ένα. Ναι. Ωραία. Αλλά ένοιωσα μάλλον όμορφα για μια στιγμή.
ΜΑΙΡΗ ΣΟΥ: Σε ευχαριστώ.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ένας ακόμα. Από πού προέκυψε η ολότητα; Άντε λοιπόν, ποιος την εφηύρε; Ποιος την δημιούργησε; Ποιος ήταν αυτός που κάθισε κάτω μια μέρα και είπε, « Ω, πρέπει να έχουμε μια ολότητα;» Ναι ( κάποιος είπε : «Η Κόκα Κόλα») Η Κόκα Κόλα! ( γέλια). Ναι, συνέχισε, σήκω πάνω. Η ολότητα.
ΚΑΘΛΙΝ: Η μία κυρίαρχη ύπαρξη που κάποτε ήμασταν, η έκρηξη, το Μπιγκ Μπανγκ. Και τότε διαχωριστήκαμε.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Στην πραγματικότητα, τίποτε από αυτά δεν συνέβη. Ήταν ένας τρόπος για να πούμε την ιστορία, αλλά στην πραγματικότητα ποτέ δεν συνέβη.
ΚΑΘΛΙΝ: Είναι μια παλιά ιστορία.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Είναι μια παλιά ιστορία. Ναι, οκ. Ναι. Όλοι προήλθαμε από το ένα. Ναι, ακόμα κι ο Τοβίας την χρησιμοποίησε στο Ταξίδι των Αγγέλων, επειδή δεν υπήρχε καλύτερος τρόπος για να εξηγήσει…. Εδώ που τα λέμε , θα σας είχε φρικάρει τελείως αν σας έλεγε τι πραγματικά συνέβη. Κι έτσι σας είπε μια ιστορία για το « Επιστρέψαμε στην ολότητα» και ακόμα το πιστεύει. Αλλά θα ξυπνήσει.

Σας ευχαριστώ. Η ολότητα. Πού δημιουργήθηκε; Ποιό έτος, τι ώρα, από ποιόν; Ω, γύρω στο 1700, την εποχή την δικιά μου, παρόλο που δεν την δημιούργησα εγώ. Ήταν για την διευκόλυνση της Εκκλησίας. Αυτό είναι όλο, απλά και μόνο. Η ολότητα δεν είναι τόσο παλιά. Κάποιοι άνθρωποι λένε ότι  μπορεί να τη συναντήσει κανείς μέσα στις  παλιές  Βουδιστικές  ή Ινδουιστικές   διδασκαλίες, αλλά δεν ισχύει. Θέλω να πω, ελάτε τώρα. Οι Ινδουιστές , αν μιλάνε για ολότητα, κάτι που πολύ συχνά το κάνουν και πιστεύουν ότι πάει χιλιάδες χρόνια πίσω, είναι απλά μια ομάδα υπέροχων ανθρώπων  που έχουν 100.000 θεούς. Αυτό δεν είναι ολότητα ( γέλια). Όταν λοιπόν μιλάνε γι αυτό , εγώ λέω, «Αλήθεια;! Πού είναι η ολότητα μέσα στους 100.000;»
Ζητώ συγνώμη από όλους τους Ινδουιστές – ω, δεν μας παρακολουθούν Ινδουιστές απόψε. Οκ. Κάνα δυο μας βλέπουν. Σας βλέπω. Ναι. «Γειά σας. Χαίρομαι που σας βλέπω.» ( μιμείται την Ινδική προφορά και κάποιοι γελάνε). Είναι λάθος πολιτικής, λάθος πνευματικό;
ΛΙΝΤΑ: Ναι. Ήταν πολιτικό λάθος.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Εντάξει, οκ. Τότε η όλη συζήτηση είναι πολιτικά λανθασμένη σήμερα, επειδή μιλάω και φέρομαι σαν Αμερικάνος.
ΛΙΝΤΑ και ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ: Ωωω! Ωωω! Ουάου! ( ο Αντάμους γελάει).
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Δεν ξέρω. Αυτοί που δεν είναι αμερικάνοι έχουν ξεκαρδιστεί στα γέλια! ( κι άλλα γέλια)
ΣΑΡΤ: Θα πας στην κόλαση γι αυτό.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Οκ. Ναι. Ο Θείος σας ο Αντάμους. Δεν μπορούσα να αντισταθώ. Ναι. Σήμερα είμαι Αμερικάνος.

Κι έτσι λοιπόν, την ολότητα την δημιούργησε η Εκκλησία προς όφελος-…. Τι στο διάολο είναι αυτό; ( γέλια, καθώς ο Αντάμους σηκώνει από το πάτωμα μια αμερικάνικη σημαία και την φοράει γύρω από την μέση του). Είναι κάποιο είδος ενδυμασίας, μια φούστα ίσως; Οκ. Δεν ξέρω. Έχω πολύ καιρό να κατέβω στην Γη. Μπορείς να με βοηθήσεις λίγο Λίντα; Πρέπει να την δέσω με κάποιο τρόπο γύρω μου; Τι να κάνω; (κι άλλα γέλια)
ΛΙΝΤΑ: Καλά τα πας. Καλά τα πας ( η Λίντα δένει την σημαία γύρω από την μέση του).
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Οκ. Έτσι λοιπόν, η ολότητα….. η τέχνη της απόσπασης.
Ας πάρουμε μια βαθιά αναπνοή.
Η ολότητα δημιουργήθηκε κατά κάποιο τρόπο από την Εκκλησία. Κατά κάποιο τρόπο. « Είμαστε όλοι ένα. Επιστρέφουμε στο ένα.» Μείνετε στη σειρά. Ύπνωση. «Είμαστε ένα. Είμαστε ένα. Είμαστε ένα. Επιστρέφουμε στο ένα.» Ακουγόταν πολύ καλό, κι αυτοί που συντονίστηκαν αμέσως ήταν οι άνθρωποι της Νέας Σκέψης στα τέλη του 1800 και κορυφώθηκε στις αρχές του 1960. «Είμαστε όλοι ένα, επειδή δεν είμαι…» ( γελάνε με την φούστα του).

«Είμαστε όλοι ένα επειδή δεν αξίζω να είμαι κυρίαρχος. Δεν αξίζω να έχω την θεϊκότητά μου. Πρέπει να επιστρέψω στην ολότητα.»
Τώρα, πόσο βαρετό είναι όλο αυτό; Θα ήταν ένα άχρηστο κακό αστείο, αν ο Θεός ήταν πράγματι έτσι. Συγνώμη, Έντιθ. Η Έντιθ με κοίταξε με ένα βλέμμα σαν να έλεγε, « Πότε θα σταματήσεις να βρίζεις;» Ή μήπως ήταν θαυμασμός;
ΕΝΤΙΘ: Απόλυτα, θαυμασμός.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Απόλυτα. Θα ήταν ένα κακόγουστο αστείο αν πεθαίνατε και- ωωω!- βλέπατε εκείνο το λευκό φως- ωωω! – να σας μεταφέρει στην ολότητα. Και θα σκεφτόσασταν, « Όλη αυτή η δουλειά! Εγώ Υπάρχω. Εγώ Είμαι αυτό που Είμαι. Όχι! είμαι απλά ένα μέρος αυτού του μεγάλου γαλακτερού μπολ μαζί με όλους τους άλλους. Τόση δουλειά για το τίποτα! Τόσος κόπος  να βρω την ταυτότητά μου. Καλύτερα να γυρίσω πίσω- πίσω στον ανθρώπινο κόσμο- παρά να χαθώ μέσα στην ολότητα.

Είναι τόσο βαρετό. Θέλω να πω, δεν υπάρχει ταυτότητα μέσα σε αυτή την τεράστια ολότητα. Δεν μου άρεσε και αυτός ο τύπος εκεί πέρα και τώρα θα είμαι μαζί του στην ολότητα; Όλοι μπαίνουν μέσα! Ω, Θεέ μου! ( γέλια).
Αν μπορούσε να φύγω από αυτή την ολότητα, θα πήγαινα πίσω στην Γη και θα μιλούσα σε όλο τον κόσμο, θα ούρλιαζα, «Μην πάτε! Η ολότητα είναι χάλια! Δεν υπάρχει αισθησιασμός εκεί πέρα. Είναι σκέτη βαρεμάρα. Είναι σαν να είσαι μέσα στο γάλα συνέχεια, ζεστό γάλα, αποβουτυρωμένο γάλα ( κι άλλα γέλια). δεν έχει τίποτε διαφορετικό! Όλο τα ίδια και τα ίδια.» Ω, Θεέ μου. Ήμουν τόσο καλά στην Γη. Γιατί δεν το εκτιμούσα; Θέλω να πω, γιατί δεν εκτίμησα την κυριαρχία μου, την μοναδικότητά μου;»

Και μετά, πιθανόν θα πείτε στον εαυτό σας, «Ξέρεις κάτι, τώρα το κατάλαβα. Το κατάλαβα.» Στην πραγματικότητα, η Εκκλησία εκεί οδηγούσε, αλλά το πήγε από λάθος μονοπάτι, το μονοπάτι της δικής της εξουσίας.

Αυτό που πραγματικά ήθελαν να πουν με αυτή την θεωρία, ήταν, «Έρχομαι στην ολότητά μου. Έχω όλες αυτές τις πτυχές που αιωρούνται γύρω μου, όλες αυτές τις προηγούμενες ζωές,» οι οποίες, να σας πω με την ευκαιρία, στηρίζονται πάνω σας να τις καλέσετε πίσω σε αυτή την ενσάρκωση για να πάψουν να αιωρούνται. «Έχω όλα αυτά τα μέρη και τα κομμάτια που έχουν αποσυνδεθεί και θα είναι πάντοτε όψεις. Αλλά το θέμα είναι να τις φέρω μέσα στην δική μου ολότητα, στο Εγώ Είμαι αυτό που Εγώ Είμαι. Στις πολλές, πολλές όψεις του κρυσταλλικού μου Εγώ Είμαι, μια ολότητα του εαυτού μου. Ω, Θεούλη μου, έχασαν το αληθινό νόημα. Θα πρέπει να επιστρέψω στην Γη και να διδάξω το «Εγώ Είμαι η ολότητα. Εγώ Είμαι το ένα» και να ενώσω τον εαυτό μου ξανά- το θεϊκό και τον ανθρώπινο και τον Μάστερ και τον μαθητή και όλες τις προηγούμενες ζωές μου και όλες τις δυνατότητές  μου. Είναι δικά μου. Είναι δικά μου. Είναι εγώ.»

Χωρίς άλλα λόγια, ας κάνουμε μια merabh  πάνω σε αυτό. Η λέξη merabh είναι ρήμα. Σημαίνει την αλλαγή της συνείδησης.

Έτσι λοιπόν, αυτό είναι το θέμα μου σήμερα. Όλα τα άλλα ήταν απλά για την διασκέδαση.

Merabh  Ολότητας

Η ολότητα είσαι εσύ. Πάντα ήταν. Είναι η κυρίαρχη ύπαρξη που είσαι.

(η μουσική αρχίζει)

Δεν χρωστάτε σε καμία ύπαρξη, οποιαδήποτε ύπαρξη. Δεν υπάρχει καμία σκοτεινή οντότητα, που θα μπορούσε ποτέ, ποτέ να σας πάρει τη συνείδησή σας, το Εγώ Είμαι. Μερικοί κρατιέστε πίσω από τα φτερά σας. Συγκρατείστε επειδή φοβάστε, ότι εάν βγείτε  εκεί έξω, θα είστε ευάλωτοι σε δυνάμεις, που είναι ισχυρότερες από σας. Είναι πιο εύκολα εδώ κάτω. Υπάρχουν μερικοί δαίμονες έξω εκεί, κάποιοι κακοί εκεί έξω.

Όταν ξεπερνάτε αυτό όλο το πράγμα, ότι η δύναμη είναι πραγματική – επειδή χρησιμοποιούν τη δύναμη, η σκοτεινή πλευρά χρησιμοποιεί τη δύναμη για να εξαπατήσει,  δεν υπάρχει καμία δύναμη, πάρτε απλά μια βαθιά αναπνοή και πηγαίνετε στο, «Ω! δεν υπάρχει καμία δύναμη» – τότε είναι που αρχίζετε πραγματικά να επιτρέπετε στα φτερά των ονείρων σας να σας φέρουν στην Φώτιση. Αλλά είμαστε εδώ τώρα για την ολότητα.

Αισθανθείτε την απλά για μια στιγμή, την «Εγώ Είμαι, Εγώ Υπάρχω» ολότητα.(μικρή διακοπή)
Πάρτε μια καλή βαθιά αναπνοή. Η δική σας ολότητα. Ολοκληρωτικά κυρίαρχος.  Ολοκληρωτικά κυρίαρχος.
(μικρή διακοπή)
Ένας άλλος τρόπος για να την κοιτάξετε είναι η αυτάρκειά σας. Δεν υπάρχει τίποτα, συμπεριλαμβανομένης της ενέργειας, που να χρειάζεστε έξω από την ολότητα, την ολότητά σας.
(μικρή διακοπή)
Κάθε πτυχή, κάθε όψη σας, κάθε προηγούμενη ζωή, κάθε στοιχείο της προσωπικότητας σ’ αυτή τη ζωή είναι μέρος αυτής της ολότητας. Ικέτευαν για να επιστρέψουν στην εστία. Σας παρακαλούσαν να επιστρέψουν στην κυρίαρχη ολότητα που είστε.

Ξαναεμφανίζω την ολότητα στο τέλος της σειράς μας Τranshuman (Μετάνθρωπος), γιατί αφορά πραγματικά, το να αφήσουμε αληθινά κάθε μέρος και κομμάτι, κάθε πτυχή και κάθε όψη, να γνωρίζουν, ότι είναι η ώρα τώρα. Όχι να χρονοτριβούν τριγύρω άλλο πια. Όχι να κρέμονται στην περιφέρεια του Εγώ Είμαι. Όχι άλλη κοροϊδία σε σάς, χλευασμός σε σας, όπως κάνουν μερικές από τις πτυχές .

Έχετε τόσα κομμάτια του εαυτού σας, της ολότητάς σας, που θέλουν απλά να επιστρέψουν. Θέλουν να κάνουν αυτό το ταξίδι μαζί σας. Δεν μπορούν να το κάνουν αν είναι αποσυνδεδεμένα.
Έτσι, καθόμαστε εδώ σε μια συγκέντρωση σαν κι αυτή, στο τέλος του  Transhuman, πριν αρχίσουμε πραγματικά να ανεβαίνουμε στην επόμενη σειρά μας, και απλά αισθανθείτε στην ολότητα. Αυτό είναι όλο που χρειάζεται να κάνετε, αισθανθείτε απλά στην Εγώ Είμαι ολότητα του εαυτού σας.

Και όταν το κάνετε, αυτό λαμβάνει όλα εκείνα τα μέρη και κομμάτια, ακόμα κι αν νομίζετε ότι είναι χαλασμένα, πληγωμένα, χτυπημένα, τραυματισμένα. Ξαναφέρνει το αρσενικό και το θηλυκό μαζί. Ξαναφέρνει το καλό και το κακό, το φως και το σκοτάδι, και σας βάζει κάπως… το βλέπω σε ένα είδος μιας τεράστιας σφαίρας, μιας πολύπλευρης σφαίρας. Τα φέρνει όλα πίσω σ’ αυτή τη σφαίρα, σ’ αυτό το φωτεινό λαμπυρίζον σχήμα που είστε, με τα εκατομμύρια και τα εκατομμύρια όψεων, με διαφορετικές γωνίες σε αυτό. Και όταν το παρατηρείτε από μακριά, είναι σαν μια τεράστια λαμπυρίζουσα σφαίρα φωτός. Όταν έρθετε πραγματικά κοντά, είναι εκατομμύρια από τέλειες όψεις, εκατομμύρια και εκατομμύρια από γωνίες, θα λέγατε, όψεις πάνω σ’ αυτή τη σφαίρα, κάθε μία τέλεια .

Ω !, ξέρετε, υπάρχουν μερικές απ’ αυτές τις όψεις, είναι σχεδόν σαν κομμάτια κρυστάλλων, γυαλιού που επέπλεαν γύρω και  έξω απ’ αυτή την σφαίρα, προσωρινά, χωρίς να είναι σίγουρα αν θέλουν να μπουν σ’ αυτή, να επιστρέψουν στην εστία. Όπως τα διαστημικά συντρίμμια, όπως το υλικό – το υλικό των δαχτυλιδιών του Κρόνου – απλά σε τροχιά γύρω από την σφαίρα. Αλλά όταν παίρνουμε μια βαθιά αναπνοή εδώ και επιτρέπουμε, λοιπόν, θα σταματήσω να μιλάω και θα σας αφήσω να έχετε αυτή την εμπειρία.

Όταν παίρνετε μια βαθιά αναπνοή, αφεθείτε να αισθανθείτε τι συμβαίνει με όλα αυτά τα συντρίμμια που επέπλεαν γύρω και έξω από τη σφαίρα.
Πάρτε μια καλή βαθιά αναπνοή.
(μικρή διακοπή)

Όλα αφορούν το επιτρέπω. Θυμηθείτε, το μυαλό δεν μπορεί να βάλει όλα αυτά τα κομμάτια μαζί. Ο ανθρώπινος εαυτός δεν είναι υπεύθυνος για τη φώτιση. Αφορά μόνο στο να την επιτρέψει.

Όταν αισθάνεστε μέσα σ’ αυτή την όμορφη σφαίρα, την ολότητά σας, την κυριαρχία σας, αυτό καλεί όλα τα μέρη και τα κομμάτια πίσω στο σπίτι.

(μακρύτερη  διακοπή)

Αυτό είναι μετανθρωπισμός, αυτό που καλώ μετανθρωπισμό. Είναι η επιστροφή στον Εαυτό. Είναι η μεταμόρφωση από όλα τα μέρη και τα κομμάτια που βρίσκονταν γύρω στο σύμπαν, που βρίσκονταν στον χρόνο και στον χώρο, κομμάτια του εαυτού σας.

Και ο πραγματικός μετανθρωπισμός είναι να επιτρέψετε σε όλα αυτά να ενωθούν ξανά.

Θυμηθείτε, δεν μπορείτε να τα φέρετε πίσω διανοητικά. Μπορείτε απλά να επιτρέψετε.
Είχατε πολλές ταλαιπωρίες με αυτά που καλείτε πτυχές και μέρη του εαυτού σας. Αυτές είναι ο λόγος για πολλές αμφιβολίες. Είναι ο λόγος για πολλά όνειρα που μειώθηκαν, που έμειναν πίσω.

Τώρα, θα πάρετε ακριβώς μια βαθιά αναπνοή στην ολότητα, στην κυριαρχία σας;
(μικρή διακοπή)
Μερικές από τις πολύ πρώιμες διδασκαλίες των Εσσαίων και των Γνωστικών, μιλούσαν για την ολότητα. Όχι για την ολότητα σε όλο το σύμπαν.  Μιλούσαν για την ολότητα του εαυτού.  Και αυτό διαστρεβλώθηκε. Παρανοήθηκε. Πόσο εύκολο είναι να υπνωτίσεις τους ανθρώπους, όταν μιλάς για ολότητα, κάπως σαν το  1984, κάπως σαν τον Βig Brother.

Αλλά αυτές τις πρώιμες διδασκαλίες, για τις οποίες θα μιλήσουμε σε μερικά από τα Shouds μας και σίγουρα στο Keahak, θα φέρω μερικές από αυτές στην επιφάνεια. Αυτές οι πρώιμες διδασκαλίες αφορούσαν την αληθινή φύση της κυριαρχίας, της ολότητας της ύπαρξης, της ενσωματωμένη ύπαρξης, την ενότητα μέσα στον εαυτό σας.

Και ενώ μπορεί να φαίνεται τόσο λογικό, υποθέτω, τόσο φυσικό, υπάρχει μια τεράστια αντίσταση σ’ αυτό. Σημαίνει αποδέχομαι και επιτρέπω στον εαυτό μου. Πηγαίνω πέρα από τις αμφιβολίες. Τρελαίνομαι, υποθέτω ότι θα λέγατε. Αλλά τι είναι τρελός;

Πάρτε μια βαθιά αναπνοή στη δική μας μορφή του μετανθρωπισμού: Εξέλιξη του σώματος, του μυαλού και του πνεύματος σε ένα Σώμα Συνείδησης. Εξέλιξη που υπερβαίνει την προγονική βιολογία, φυσική εξέλιξη πέρα από τους φόβους του μυαλού. 

Η δική μας μορφή του μετανθρωπισμού δεν δουλεύει πάνω σ’ αυτά τα πράγματα, δεν βάζει τον άνθρωπο σε μια φυσική διαδικασία Φώτισης, αλλά τον άνθρωπο να συμμετέχει και να επιτρέπει με τη θεϊκότητά του, με την ολότητά του. Είναι για τον άνθρωπο, να συνειδητοποιήσει ότι δεν είναι υπεύθυνος για τη Φώτισή του. Απλά του ζητείται να επιτρέψει και να εμπειραθεί. Όπου εκεί δεν υπάρχει καμία προσπάθεια, όπου είναι απλά επιτρέπω και εμπιστεύομαι.

Η δική μας μορφή μετανθρωπισμού ξέρει ότι το σώμα, η βιολογία μπορεί απόλυτα να θεραπευθεί, χωρίς οποιαδήποτε εξωτερική παρέμβαση, εκτός ίσως από έναν περίπατο στη φύση ή το να κάθεσαι σε μια ζεστή μπανιέρα.
Η δική μας μορφή μετανθρωπισμού δεν αφορά το να συλλέγουμε και να αποθηκεύουμε όλες τις πληροφορίες που μπορούμε, όπως κάνουν οι υπολογιστές, αλλά το να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν χρειάζεται να αποθηκεύσουμε τίποτα. Τίποτα. 

Δεν είναι απαραίτητο να αποθηκεύσουμε πληροφορίες, λεπτομέρειες, επειδή υπάρχει αυτό το πράγμα αποκαλούμενο νοημοσύνη. Είναι όπως το προσωπικό σύννεφο της ολότητάς σας. Είναι η δική σας νοημοσύνη, και δεν αποθηκεύει στοιχεία όπως το μυαλό. Δεν θυμάται όπως το μυαλό, αλλά η νοημοσύνη απλά ξέρει . Και δεν γνωρίζει, μέχρι τότε που θα χρειαστεί να γνωρίζει. Αυτή είναι η ομορφιά της. Δεν είναι ένας χώρος αποθήκευσης – η νοημοσύνη σας, το εσωτερικό σας γνωρίζειν.

Ο καλύτερος τρόπος να το τοποθετήσουμε αυτό είναι, ότι η νοημοσύνη λειτουργεί έξω από χρόνο και χώρο. Επομένως, δεν χρειάζεται να είναι γραμμική. Δεν καταγράφει ημερομηνίες. Εάν υπάρχει κάτι που πρέπει να ξέρετε και συνέβη στο παρελθόν, πηγαίνει στο παρελθόν. Δεν το αποθηκεύει, απλά βρίσκεται εκεί. Είναι το Εγώ Είμαι Εδώ. Είναι μια συνείδηση.

Το ανθρώπινο μυαλό δεν χρειάζεται πια να αποθηκεύει μνήμες και πληροφορίες και να έχει τους μυστικούς θαλάμους του, όπου αποθηκεύει τη σφραγίδα της ταυτότητάς σας. Θα το υπερβείτε όλο αυτό. Αυτός είναι ο δικός μας μετανθρωπισμός.

Δεν χρειαζόμαστε μεγάλους υπολογιστές ενσωματωμένους στην ύπαρξή μας. Πηγαίνουμε απλά στη νοημοσύνη. Είναι πάντα εκεί. Δεν χρειάζεται καμία ενέργεια, αυτό το πράγμα που αποκαλείται νοημοσύνη.

Είναι πάντα εκεί. Αυτός είναι ο δικός μας μετανθρωπισμός, η δική μας ολότητα.

Πού  θα πάνε οι άνθρωπο με την τεχνολογία; Πολλές πιθανές διαφορετικές κατευθύνσεις. Θα σας κρατήσω ενήμερους γι’ αυτό, αλλά δεν έλκομαι στο να ξοδέψω πολύ χρόνο σ’ αυτό. Θα σας μιλούσα μάλλον για τον δικό σας μετανθρωπισμό.

Ζητάω – ενώ είμαστε σ’ αυτή τη merabh – σας ζητώ να αισθανθείτε ένα πράγμα. Σας ζητώ να αισθανθείτε  αυτά τα  επτά χρόνια δέσμευσης, μόλις γίνει η Φώτισή σας, να μείνετε στο σώμα για τουλάχιστον επτά χρόνια. Ήταν μια δέσμευση προς τον εαυτό σας – και μπορεί να είναι περισσότερα, να είναι πολύ μακρύτερο – αλλά να μείνετε. Να μην φύγετε από το σώμα. Να μην αφήσετε τον πλανήτη, αλλά να μείνετε.
 Σας προσκαλώ να αισθανθείτε πάνω σε αυτό
(μικρή διακοπή)
Θα έλεγα ότι υπάρχει χαρά σ’ αυτό το συναίσθημα, μια αληθινή χαρά.
(μικρή διακοπή)
Πάρτε μια καλή βαθιά αναπνοή μαζί σε αυτό το Σαββατοκύριακο της ανεξαρτησίας εδώ στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, μια Republic, όχι μια δημοκρατία. Εδώ στη γη του ελεύθερου και στην εστία του γενναίου.

Αλλά θέλω να ρίξετε μια ματιά, να αισθανθείτε πραγματικά σε αυτό, από τώρα και μέχρι την επόμενη συγκέντρωσή μας, την αναλογία μεταξύ της Αμερικής και αυτού που θα καλούσατε εξελιγμένη Γη. Αλλά την Αμερική, την επιθυμία για ελευθερία, την επιθυμία για μια καλύτερη ζωή και μετά τί συμβαίνει με την Παλιά Γη και τη Νέα Γη. Όχι μεγάλη διαφορά, φίλοι μου.
Ναι, ακριβώς όπως οι πρωτοπόροι που ήρθαν εδώ και οργάνωσαν αυτό το νέο μέρος, έχασαν το από πού προήλθαν. Ξέχασαν την οικογένεια και τις παραδόσεις και έχασαν τους τρόπους, είτε ήταν από την Ευρώπη ή την Ασία ή τη Νότια Αμερική, έχασαν πολλά απ’ αυτά. Αλλά ήταν πρωτοπόροι. Ήρθαν για την ελευθερία.

Τώρα έχουμε τη Νέα Γη και την Παλιά Γη. Τη Νέα Γη – και το Theos – όπου ιδρύουμε πραγματικά τον επόμενο κύκλο της ελευθερίας. Δεν σημαίνει ότι δεν μπορείτε να είστε ακόμα εδώ σ’ αυτήν την γη ή να έρθετε για επίσκεψη όποτε θέλετε. Ξέρω ότι δεν θα επιλέξετε ποτέ μια άλλη κανονική ενσάρκωση, αλλά ακριβώς όπως οι πρωτοπόροι που ήρθαν στην Αμερική, να ιδρύσουν τις αποικίες τους, που μετατράπηκαν σε πόλεις, οι οποίες μετατράπηκαν σε μεγάλες πόλεις, πότε-πότε επιστρέφουν  και επισκέπτονται.  Επιστρέφουν και επισκέπτονται την Ιρλανδία ή την Αγγλία ή τη Γαλλία και συνειδητοποιούν, ότι δεν θα μπορούσαν ποτέ να επιστρέψουν. Είχαν πάρα πολλή ελευθερία, πάρα πολύ νέα πράγματα. Δεν θα μπορούσαν ποτέ να επιστρέψουν. Ήταν ωραία η επίσκεψη, αλλά δεν θα μπορούσαν ποτέ να γυρίσουν πίσω.

Πάρτε μια καλή βαθιά αναπνοή αυτή την όμορφη ημέρα. Μια καλή βαθιά αναπνοή στην ολότητά σας.

Με αυτό, φίλοι μου, δεν ξέρω εάν ήταν μια μέρα διάλεξης, όπως είπα, σοβαρής διάλεξης ή εάν ήταν λίγο διασκεδαστική. Αλλά ένα πράγμα ξέρω, ότι είμαι στη γη του ελεύθερου και το σπίτι του παράξενου (γέλιο).

ADAMUS ΚΑΙ ΑΚΡΟΑΤΉΡΙΟ: Όλα είναι καλά σε όλη τη δημιουργία.

ADAMUS:  Σας ευχαριστούμε. Σας ευχαριστούμε (χειροκροτήματα ακροατηρίου).

 

Μετάφραση : Καλλιόπη Παγούδη,   Μαρία Γρηγοράκη     23-7-2017

Shoud 10, Transhuman 10

Shoud  10,  Transhuman 10
3 Ιουνίου 2017

Adamus  και  Kuthumi

Είμαι Αυτό που Είμαι, ο ιερός αδελφός Adamus Σαιν-Ζερμαίν .
Έτσι πρέπει να πω, ότι είναι ακόμη καλύτερα να σας βλέπω προσωπικά, παρά μόνο στο πνεύμα. Τί όμορφη ομάδα. Ας χαμηλώσουμε τα φώτα λίγο. Θα περπατάμε και θα μιλάμε σήμερα .
Μερικά πράγματα προτού να αρχίσουμε να περπατάμε τριγύρω.

Mετανθρωπισμός

Αυτό είναι το Shoud μας, το μηνιαίο Shoud μας. Είμαστε στη σειρά Transhuman και την ονόμασα σειρά Transhuman ( Μετάνθρωπος)σκόπιμα, επειδή υπάρχει μια κίνηση στον πλανήτη αυτή τη στιγμή καθώς μιλάω, μια κίνηση που περιλαμβάνει την τεχνητή νοημοσύνη και τη ρομποτική. Αυτή η κίνηση καλείται transhumanism.( Μετανθρωπισμός ).
Αυτή η κίνηση αφορά την αντικατάσταση του ανθρώπινου μυαλού και του ανθρώπινου σώματος με την πιό προηγμένη τεχνολογία. Ξέρετε το σώμα και το μυαλό, όπως είναι, υπήρξαν για πολύ έτσι, για αιώνες χρόνου.

Η εξέλιξη είναι μια πολύ αργή, αργή διαδικασία. Αλλά τώρα με την τεχνολογία, το ανθρώπινο σώμα και μυαλό μπορούν πρώτα να αυξηθούν . Να αυξηθούν σημαίνει να  βελτιωθούν – παίρνετε ένα νέο μέλος, παίρνετε μια νέα καρδιά, ένα νέο συκώτι ή οτιδήποτε. Μπορούν να αναπτυχθούν, όχι μόνο με τον κανονικό ανθρώπινο ιστό, αλλά με τον ιστό που αναπτύχθηκε σε ένα εργαστήριο από μηχανές και να τον βάλετε στο σώμα. Αν πάρετε ένα νέο ισχίο ή έναν βραχίονα ή ότι άλλο, τα πράγματα γίνονται λιγότερο επώδυνα.
Αυτή η ίδια τεχνολογία χρησιμοποιείται ήδη στο μυαλό για να αυξήσει το μυαλό. Φανταστείτε να εμφυτευθεί μια μικρή συσκευή στον εγκέφαλό σας, που κάνει πράγματα, όπως να βελτιώνει τη μνήμη, να βελτιώνει την ισορροπία, να βελτιώνει τη γενική νοημοσύνη σας, και αυτό συμβαίνει αυτή τη στιγμή. Αυτό δεν είναι μόνο επιστημονική φαντασία. Δεν είναι κάτι μακρινό στο μέλλον. Συμβαίνει ακριβώς τώρα.

Τρομαχτικό; Ίσως. Καλό πράγμα για την ανθρωπότητα; Απολύτως, όπως εάν έχετε μια ιατρική κατάσταση και χρειάζεται βελτίωση. Απολύτως, μπορεί να είναι ένα πολύ, πολύ θετικό ευεργετικό πράγμα. Κανένας δεν είπε ποτέ, ότι το ανθρώπινο σώμα θα έπρεπε να είναι μόνο βιολογικός ιστός. Θα μπορούσε να τυπωθεί σε μια μηχανή. Θα μπορούσε να αναπτυχθεί μέσω της νανοτεχνολογίας. Δεν είναι απαραίτητο να είναι μόνο η βιολογία.

Είναι καλό ή κακό ; Αυτός θα καθοριστεί, και τα επόμενα δέκα με δώδεκα χρόνια στον πλανήτη πρόκειται να είναι τα πιό ενδιαφέροντα, καθώς όλη αυτή η τεχνολογία βγαίνει από το εργαστήριο και τίθεται στην διάθεση όλων και καθενός από σας, με μια τιμή, φυσικά.
Αλλά αυτή ολόκληρη η κίνηση του μετανθρωπισμού, η μετακίνηση σε ένα τεχνολογικό σώμα και μυαλό, θα μπορούσε επίσης να αποδειχθεί μια καταστροφή, εάν υπάρχουν πράγματα, όπως δύναμη και πλεονεξία μέσα σε αυτήν. Εάν αυτό απομακρύνει τους ανθρώπους από τη συνείδησή τους, την καρδιά τους, τον αληθινό Εαυτό τους, αυτό θα μπορούσε να προκαλέσει μερικά πολύ ενδιαφέροντα διλήμματα σ’ αυτό τον πλανήτη.

Έτσι  ονόμασα αυτή την σειρά που βρισκόμαστε σειρά του Μετανθρώπου, γιατί υπάρχει ακόμη μια άλλη προσέγγιση.  Μετάνθρωπος, σημαίνει η υπέρβαση της παλιάς ανθρώπινης βιολογίας και μυαλού. Υπάρχει ένας άλλος τρόπος, και αυτός είναι, αυτό που όλοι και καθένας από σας κάνετε τώρα.

Τώρα, δεν λέω να μην έχετε μια βελτίωση της τεχνολογίας, αλλά λέω ότι πάντα να είστε ενήμεροι, ότι έχετε αυτό που καλείται συνείδηση. Έχετε τη δυνατότητα να είστε σε  πολλαπλές πραγματικότητες χωρίς να χρησιμοποιείτε οτιδήποτε ηλεκτρονικό, τη δυνατότητα να βρίσκεστε στο  «και,» σε πολλαπλές τεχνολογίες.

Έχετε τη δυνατότητα, αυτή τη στιγμή που κάθεστε εδώ – καθένας σας, χωρίς εξαίρεση και καθένας σας που ακούτε σήμερα – να αλλάξετε τη βιολογία σας, το σώμα σας, όχι μόνο σε νέα σάρκα και κόκκαλα, αλλά σε κάτι που λέγεται το φωτεινό σώμα.

Το σώμα σας έχει ήδη τη δυνατότητα, μέσω αυτού που έχω καλέσει το anayatron, το φωτεινό δίκτυο επικοινωνίας του σώματος, να απελευθερώσει ασθένειες, να κάνει πραγματικά το σώμα σας πιο ευέλικτο, πιο αποδοτικό, πιο ενεργοποιημένο. Υπάρχει τώρα.
Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν το γνωρίζουν καν αυτό, και ακόμη και εκείνοι που το γνωρίζουν, δεν βγαίνουν από το μυαλό τους και δεν το αφήνουν να κάνει τη διαδικασία αναζωογόνησης στο σώμα τους.

Επ’ ευκαιρία για όλους σας, είμαι εδώ. Δεν είμαι επάνω εκεί (δείχνοντας τις οθόνες TV). Τεχνολογία! Κοιτάζετε στις οθόνες. Είμαι εδώ, ή μπορείτε να κλείσετε τα μάτια σας, άν επιλέγετε.
Είναι εκπληκτικό. Σας βλέπω να κοιτάτε όλοι εκεί. Είναι ένα τέλειο παράδειγμα αυτού που  θα μπορούσατε να πείτε εικονική πραγματικότητα (επιδοκιμασία ακροατηρίου καθώς οι οθόνες κλείνουν). Σας ευχαριστούμε.  Λιγότερη απόσπαση της προσοχής.  Ήταν τόσο εύκολο. Πού ήμουν ; Μετανθρωπισμός. Είστε μετανθρωπιστές. Επ’ευκαιρία η ενέργεια άλλαξε μόλις έκλεισαν οι οθόνες. Είναι μια δραστική αλλαγή.

Είστε μετανθρωπιστές με έναν πολύ νέο και διαφορετικό τρόπο. Το σώμα σας μπορεί να ανανεώνεται από μόνο του , με το anayatron, με το να Επιτρέπετε. Δεν χρειάζεται να είναι μια τεχνολογία που μπαίνει στο σώμα σας, μπορείτε να το κάνετε τώρα. Μπορείτε να επιτρέψετε στο φωτεινό σας σώμα να μπεί. Αυτή τη στιγμή. 

Πάρτε μια βαθιά αναπνοή. Βγείτε από τη μέση . Με ακούτε να μιλάω συχνά γι’ αυτά τα πράγματα που τρώτε και βάζετε στο σώμα σας. Απλά δεν εμπιστεύεστε το anayatron.
Πάρτε μια βαθιά αναπνοή και αφήστε το απλά να κάνει τη δουλειά του τώρα.

Μερικές φορές, ναι, είναι λίγο επώδυνο να περάσετε μέσα από αυτό το βαθύ επίπεδο αλλαγής της βιολογίας. Υπάρχει λίγος πόνος . Αλλά πάρτε μια βαθιά αναπνοή και πηγαίνετε βαθειά μέσα στο Επιτρέπω, στο να επιτρέπω στο anayatron να αναζωογοννήσει το φυσικό σώμα.

Το σώμα πραγματικά θα έπρεπε να γίνεται καλύτερο με την ηλικία, γιατί έχει περισσότερη εμπειρία, περισσότερη σοφία σε κάθε κύτταρο.  Θα έπρεπε να γίνεται καλύτερο , όχι πιο γερασμένο και φθαρμένο. Και πολλοί βρίσκεστε ακόμα στο μονοπάτι της γήρανσης, το γραμμικό μονοπάτι της γήρανσης, «Καλά, γερνάω, έτσι η όρασή μου, η ακοή μου, η πλάτη μου, μου όλα εξαντλούνται. Γερνάω και μετά αυτό θα είναι το τέλος».
«
Καθόλου!  Ο μετανθρωπιστής καταλαβαίνει ότι το φωτεινό σώμα μπαίνει. Αυξάνει, μοιράζεται με το βιολογικό σώμα, και το βιολογικό σώμα ξαφνικά ανανεώνεται και ενδυναμώνεται.

Θεωρητικά, η μεγαλύτερο ερώτηση ή το πρόβλημα που θα έπρεπε να έχετε είναι, «Ουάου, τώρα έχω αυτό το ζωντανό σώμα, ένα δυναμικό σώμα, ένα εύκαμπτο σώμα. Πρόκειται να βρίσκομαι  στον πλανήτη για πολύ περισσότερο ακόμα,  τί θα κάνω; Τί πρόκειται να κάνω ;»
Θα το δούμε αυτό σε λίγο.

Έτσι, μετανθρωπιστές στο μυαλό σας. Δεν χρησιμοποιούμε εμφυτεύματα τσιπ στον εγκέφαλο. Δεν χρησιμοποιούμε  οποιοδήποτε είδος ειδικών ηλεκτρονικών, για να μας απελευθερώσουν από τους περιορισμούς και τα όρια του εγκεφάλου.

Ο εγκέφαλος είναι ένα θαυμάσιο εργαλείο για ένα ζώο ή για έναν άνθρωπο, που πρέπει να κάνει πράγματα ,όπως να ξέρει να οδηγήσει ένα αυτοκίνητο ή να γεμίσει ένα ποτήρι κρασιού, λειτουργικά πράγματα. Αλλά ο εγκέφαλος δεν είναι μια δημιουργική πηγή. Δεν υπάρχει καμία δημιουργικότητα στον εγκέφαλο. Ξέρω ότι η επιστήμη θα το αμφισβητήσει αυτό, αλλά τελικά θα συμφωνήσουν. Η επιστήμη θα συμφωνήσει τελικά με όλα που λέω (γέλιο). Είναι η αλήθεια. Το λέω ταπεινά !

Μέσα από το «επιτρέπω» απελευθερώνετε το κλείδωμα του εγκεφάλου. Απελευθερώνετε τους περιορισμούς που βάλατε στον εαυτό σας, να περνάτε μόνο μέσα από το μυαλό. Επεκτείνεστε απλά σε άλλες σφαίρες. 

Είναι λίγο παράξενο στην αρχή. Είστε λίγο ζαλισμένοι,  λίγο αποπροσανατολισμένοι – καλά, πραγματικά ζαλισμένοι και  αποπροσανατολισμένοι – αλλά αρχίζετε να μπαίνετε στο «και.»
Δεν είστε  μόνο ο άνθρωπος. Είστε ο άνθρωπος και ο Master και ο Ατλάντειος και ο Merlin και ο μελλοντικός Εαυτός και όλα τα υπόλοιπα,. Ζείτε σε μια πολλαπλή πραγματικότητα, όχι μονοδιάστατη . Όχι μονοδιάστατη.

Αυτό είναι το κομμάτι της απάντησης, » Τί θα κάνω εγώ όλη μέρα, τώρα που έχω αυτό το σώμα που θα διαρκέσει για πάντα;»  Είστε τώρα στο»και.»  Δεν είναι τόσο γραμμικό και τόσο ηλικιακά βασισμένο και τόσο βαρετό και μουντό. Είστε αισθησιακοί.

 Αύριο, πρόκειται να εστιάσουμε στην αισθησιασμό (αισθαντικότητα). Έχω μιλήσει πολύ γι’ αυτό, γιατί είναι τόσο σημαντικό. Χωρίς αισθησιασμό, δεν πρόκειται να θελήσετε να μείνετε στον πλανήτη. Χωρίς αισθησιασμό, δεν θα θέλετε να περάσετε άλλα 50 ..75 ..200 χρόνια στον πλανήτη.  Μπαίνετε, στο «Είναι τόσο βαρετό. Τόσο βαρετό. Τί θα κάνω;» Αλλά με τον αισθησιασμό, δεν θα αναρωτηθείτε ποτέ. Δεν θα αναρωτηθείτε ποτέ τί θα κάνετε, γιατί απλά παίρνετε μια βαθιά αναπνοή και πηγαίνετε στις πολλαπλές πραγματικότητες, που υπάρχουν ήδη
Έτσι είμαστε στη σειρά Transhuman. Υιοθετούμε μια διαφορετική προσέγγιση, από το να χρησιμοποιούμε μόνο την τεχνολογία. Μια πολύ, πολύ διαφορετική προσέγγιση.

Σε όλη εκείνη την εργασία που έχουμε κάνει όλα αυτά τα χρόνια, πρόσφατα έπρεπε πραγματικά να κάνω μια μεγάλη αλλαγή στην εργασία μου σαν Adamus, εργαζόμενος μαζί σας. Πέρασα πολλά χρόνια εργαζόμενος μαζί σας, μόνο για να κατανοήσετε τη Φώτιση ή, προτιμώ για να το λέω, την Συνειδητοποίηση. Απλά η κατανόηση της Συνειδητοποίησης είναι εδώ, είναι διαθέσιμη. Δεν χρειάζεται πραγματικά να δουλέψετε γι’ αυτή, μόνο αληθινά να την επιτρέψετε !

Έχουμε μιλήσει για πολλές έννοιες της Συνειδητοποίησης, την ενσωματωμένη Φώτιση. Φώτιση , πραγματικά σημαίνει απλά ενημερότητα, συνειδητοποίηση συνείδησης.. Και οι περισσότεροι από σας θα έλεγαν, «Καλά, είμαι συνειδητοποιημένος. Ξέρω ότι είμαι εδώ.» Φυσικά όχι, εσείς ήσασταν εκεί, στις οθόνες!  (συγκρατημένα γέλια Adamus).

Η Φώτιση είναι απλά συνειδητοποίηση σε πολλαπλές σφαίρες και ακόμη και περισσότερη συνειδητοποίηση πραγμάτων όπως ο αισθησιασμός. Έτσι, οι αγαπητοί φίλοι μου, αγαπητοί μετανθρωπιστές  μου, εκεί πηγαίνουμε. Εκεί πηγαίνετε. Και, πάλι δεν είναι αντίθεση στους μηχανικούς και τεχνολόγους μετανθρωπιστές, που αντικαθιστούν μέρη του σώματος και του μυαλού με την τεχνολογία. Δεν είμαστε εμείς ενάντια σε αυτούς, καθόλου. Καθόλου.
Η τεχνολογία μπορεί να είναι ένα θαυμάσιο πράγμα, αλλά είναι απλά μια εναλλακτική λύση. Είναι απλά μια διαφορετική κατεύθυνση.
Έτσι πάρτε μια καλή βαθιά αναπνοή, για όλη την εργασία που κάνουμε.

 Συμβαίνει

Έπρεπε να αλλάξω τον τρόπο με τον οποίο εργάζομαι με τους Shaumbra, πηγαίνοντας από τις θεωρίες της ενσωματωμένης Συνειδητοποίησης, από τις συζητήσεις πραγμάτων όπως η Φώτιση, στο να εργάζομαι τώρα πραγματικά ενεργειακά και προφορικά μαζί σας στην πραγματική ενσωμάτωση. Με άλλα λόγια, πηγαίνοντας από τη φιλοσοφία, από την έννοια, στο να το κάνουμε αυτό πραγματικά ! ( Από το να μιλάμε γι’αυτό, απλά να το κάνουμε!  )

Το κάνετε. Πραγματικά. Καθώς κάθεστε εδώ τώρα, γίνεται μια εξέλιξη. Γίνεται μια διαδικασία  υπέρβασης, που δουλεύει τώρα, και λειτουργεί πραγματικά τέλεια πολλές φορές, όταν αποσπάστε, όταν δεν σκέφτεστε για αυτήν . Όπως έχω πει συχνά, δεν είμαι πραγματικά ένας δάσκαλος. Είμαι απλά αυτός που σας αποσπά. Αυτό είμαι.

Τώρα, προκύπτουν πολλά ζητήματα, όπως ξέρετε. Είναι σκληρό να είσαι μετανθρωπιστής, όπως εσείς. Δεν είστε πια όπως οι άλλοι. Το έχετε συνειδητοποιήσει αυτό. Όχι καλύτεροι ή χειρότεροι, δεν είστε απλά όπως οι άλλοι τόσο πολύ. Τους καταλαβαίνετε, γιατί από εκεί προήλθατε.  Έχετε τεράστια συναισθηματική ταύτιση, γιατί ξέρετε πού βρίσκονται. Ξέρετε πώς βρίσκονται μέσα στον κύκλο του κάρμα και της αμαρτίας.  Κατανοείτε, επειδή προήλθατε από εκεί, αλλά δεν είστε πραγματικά έτσι άλλο πια.

Οι σχέσεις με οικογένειες και φίλους και γενικά την κοινωνία γίνονται πολύ, πολύ διαφορετικές και είναι άβολο κατά περιόδους. Δεν αισθάνεστε ότι ταιριάζετε με αυτά. Δεν αισθάνεστε ότι μπορείτε ακόμη να ανεχτείτε να υπάρχετε γύρω από ανθρώπους για πολύ καιρό. Είναι πολύ ένα μοναχικό, ένα είδος απομονωμένου συναισθήματος, που κάθε Αναληφθείς Δάσκαλος έχει περάσει. Καθένας από αυτούς.

Και μετά μπαίνει η αμφιβολία. Η αμφιβολία, » Τί κάνω ; Θα λειτουργήσει πραγματικά αυτό;» Και όταν η αμφιβολία μπαίνει, τείνετε να γυρίζετε πίσω, για να δουλέψετε μαζί της. «Καλύτερα να διαλογιστώ λίγο ακόμα. Καλύτερα να κάνω περισσότερες αναπνοές..  Καλύτερα να κάνω κάτι για να κρατηθώ σε εκείνο το είδος συνείδησης που ήμουν».
Η αμφιβολία μπαίνει και τώρα θεωρείτε ότι πρέπει να αρχίσετε να δουλεύετε πάνω σε αυτή. Το μυαλό αρχίζει να δουλεύει γκρινιάζοντάς σας,  «Μα τί κάνεις; Πότε θα συμβεί αυτό; Τι πρέπει να κάνω για να συμβεί; Είναι όλο αυτό απλά ένας μεγάλος Παράδεισος του Τρελού; Είναι απλά ο παράδεισος ενός Τρελού;» παρμένο από τον Shakespeare φυσικά !

Και είναι μια ενδιαφέρουσα ερώτηση. Είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα ερώτηση, και δεν θα ήθελα ούτε να απαντήσω με το προφανές, «Όχι, αυτό είναι αληθινό,» επειδή θέτει την ερώτηση, παραδείγματος χάριν, καταρχήν, τι είναι ο Παράδεισος ενός Τρελού; Καλά, ο «Παράδεισος του Τρελού» είναι μια φράση, μια αναφορά σε κάποιον, που ζει στην αυταπάτη, αλλά είναι τελικά αρκετά ευτυχισμένος εκεί.  Οι άλλοι τον κοιτούν απ ‘εξω και λένε, «Ο Αμίρ ζει στον Παράδεισο του Τρελού» ( συγκρατημένα γέλια). Δεν είναι πραγματικά παρών. Δεν είναι πραγματικά συνειδητός. Βρίσκεται κάπου μακριά, στον δικό του κόσμο του «La la Land» .Όχι μόνο εσύ, Αμίρ, αλλά όλοι σας! (περισσότερο γέλιο).

Έτσι η αμφιβολία μπαίνει και αναρωτιέστε, « Βρίσκομαι στον Παράδεισο του Τρελλού; Το έχω επινοήσει αυτό;» Και μετά προσπαθείτε να το δικαιολογήσετε και να πείτε, «Καλά, εάν το είχα επινοήσει, γιατί άλλοι 300 άνθρωποι θα βρίσκονταν εδώ; Καλά, ίσως υπάρχει απλά μια μεγάλη βάρκα με τον Παράδεισο του Τρελού.» Και μετά λέτε, «Λοιπόν, υπάρχουν δεκάδες  χιλιάδες, ίσως εκατό χιλιάδες άλλων Σώμπρα, έτσι δεν θα μπορούσα να είμαι τελείως τρελλός. Τουλάχιστον έχω συντροφιά στον Παράδεισο του Τρελού». Χα χα χα!.

Και έπειτα αρχίζετε να συνειδητοποιείτε ποιός πραγματικά βρίσκεται στον Παράδεισο του Τρελού, επειδή εάν επρόκειτο να σας πω , « Λοιπόν, λυπάμαι, αλλά αυτό όλο, είναι ένα αστείο, πρέπει να πάτε πίσω. Είναι όλο ένα αστείο. Πρέπει να επιστρέψετε στην κανονική ανθρώπινη ζωή. Λυπάμαι, αλλά πρέπει να επιστρέψετε και να υποβάλετε αίτηση για μια εργασία εννέα με πέντε ή να δουλέψετε σε εργοστάσιο. Λυπάμαι, αλλά πρέπει να πάτε να ξαναπαντρευτείτε, να κάνετε παιδιά ξανά και να μεγαλώσετε στην ίδια οικογένεια που είχατε πριν. Λυπάμαι, αλλά αυτό όλο είναι ένα μεγάλο αστείο, πηγαίνετε πίσω. Επιστρέψτε.» Σκέφτομαι ότι θα υπήρχε λίγη αντίσταση .

Ω ! , και πάνω απ’ όλα, όχι μόνο να επιστρέψετε, αλλά, ναι, υπάρχει ένας Θεός στον ουρανό και είναι τσαντισμένος (γέλιο). Εσείς τον τσαντίσατε.  Είναι αρσενικός και πραγματικά τρελός, γιατί σας είπαν , «Καθίστε και προσευχηθείτε,» αλλά δεν το κάνατε.  Σας είπαν  «Ζείστε μια καλή ζωή, κάντε πράγματα για όλους τους άλλους, αλλά ποτέ για σας.» Σας το είχαν πεί και δείτε τί έγινε . Ο Θεός είναι εξοργισμένος.

Έτσι καταλήγετε σε μια δύσκολη θέση. Καταλήγετε σε μια πραγματική δύσκολη κατάσταση. Εδώ είστε στον δικό σας Παράδεισο του Τρελού. Εδώ είστε, αλλά δεν σκέφτομαι ότι κάποιοι από σάς, θα ήθελαν πραγματικά να επιστρέψουν. Πραγματικά όχι.

Έτσι το δίλημμα είναι, «Λοιπόν, εντάξει, βρίσκομαι εδώ στον Παράδεισο του Τρελού. Ας τον κάνουμε να λειτουργήσει. Ας το  κάνουμε. Όσο ανόητο κι αν ακούγεται, όσο επινοημένο κι αν ακούγεται, ας έχουμε αυτό που λέγεται συνείδηση . Γιατί όχι;  Ακούγεται αρκετά εύκολο. Ας έχουμε αυτό που λέγεται ενσωματωμένη Φώτιση, ακόμα κι αν δεν υπήρξε ποτέ πριν. Ακόμα κι αν δεν υπάρχει κανένας άλλος Αναληφθείς Δάσκαλος, ας το κάνουμε», γιατί  δεν είστε πρόθυμοι να επιστρέψετε. Δεν θέλετε να μπείτε σε αυτό το τραινάκι της μιας ζωής μετά την άλλη και μετά την άλλη.

Έτσι λέτε, «Ας το κάνουμε. Ενσωματωμένη Φώτιση. Ας επιτρέψουμε περισσότερο από τον Εαυτό μας, όπως ποτέ πριν. Ποιος ξέρει τι είναι αυτό. Ποιός νοιάζεται; Είμαστε τρελοί. Τί πειράζει; Απλά ανοίξτε και αφήστε το να μπεί. Ας γίνουμε τρελοί, οι άλλοι ήδη μας θεωρούν τρελούς.  Ας το κάνουμε ακόμη περισσότερο. Ας δημιουργήσουμε αυτή την πραγματικότητα, ακόμα κι αν δεν υπήρξε ποτέ πριν, επειδή είναι πολύ καλύτερα από ότι κάναμε πίσω στον Παράδεισο του Τρελού».

Θέτει ολόκληρο το ζήτημα, πραγματικά, πού είναι ο Παράδεισος του Τρελού; Πού είναι; Είναι πίσω εκεί, στον παλιό κόσμο, στην  Παλιά Γη; Είναι πίσω εκεί, με δουλειές και ίσως σχέσεις που δεν είναι ολοκληρωτικά ικανοποιητικές;  Σε μια άχρωμη ζωή, στη μαζική συνείδηση και στην ύπνωση; Ίσως αυτός είναι ο Παράδεισος του Τρελού, σκεπτόμενοι ότι πρέπει να τηρήσετε όλα τα κοινωνικά πρότυπα, ότι δεν θάπρεπε να αγαπάτε  και να φροντίζετε τον εαυτό σας, ότι πρέπει να ακολουθήσετε πολλούς κανόνες που αλλάζουν κάθε μέρα, είτε είναι πολιτικοί κανόνες, ή κανόνες ή υγείας ή περιβαλλοντικοί κανόνες. Ίσως αυτός είναι ο Παράδεισος του Τρελού.

Και για να το δικαιολογήσω, ίσως είναι, ότι είναι ακόμα κοιμισμένοι, αλλά εσείς δεν είστε. Έχετε ξυπνήσει σε κάτι. Σε κάτι. Κάτι εμφανίστηκε και σας ξύπνησε και σας έφερε σ’ αυτό το σημείο, σας έφερε σε αυτόν τον Παράδεισο του Τρελού. Έτσι, ας το κάνουμε να λειτουργήσει, γιατί μπορεί. Οτιδήποτε επιτρέπετε, αυτό γίνεται. Είναι πραγματικά αρκετά απλό.

Παράδεισος του Τρελού; Αμφισβήτηση του εαυτού σας; Αναρωτιέστε αν αυτό είναι πραγματικό; Ναι, είναι απόλυτα φυσικό και συνηθισμένο να αναρωτιέστε, επειδή το μυαλό έχει ακόμα μοτίβα, θυμάται ακόμα το παρελθόν, βλέπει ακόμα άλλους ανθρώπους να ζουν τις κανονικές ζωές τους, και αναρωτιέστε, «Μήπως το φαντάζομαι αυτό;  Μήπως είμαι στον Παράδεισο του Τρελού;» Αλλά σε εκείνο το σημείο, παίρνετε μια βαθιά αναπνοή και λέτε,  «Ας το προκαλέσουμε. ας το εμφανίσουμε επάνω.» Και μετά έτσι θα είναι.
Έτσι πάρτε μια μεγάλη αναπνοή για τον Παράδεισο του Τρελού. Αλλά είναι πραγματικά Παράδεισος του Τρελού; Ή είναι απλά ενσωματωμένη Φώτιση; Γιατί όχι; Καλή βαθιά αναπνοή.

Η εποχή των μηχανών 

Θα επιθυμούσα να εξηγήσω λίγο περισσότερο το «γιατί» και να σας βοηθήσω να καταλάβετε το  «γιατί» αυτού του όμορφου άρθρου που γράφεται για σας.

Θέλω να αναφερθώ σε ένα βιβλίο που έγραψα, σας έχω μιλήσει γι’ αυτό, ιδιαίτερα τη νύχτα στην υπογραφή των βιβλίων μας. Είναι ένα βιβλίο που έγραψα στα τελευταία έτη ζωής μου, όχι τόσο πολύ μακριά από τώρα πραγματικά. Και το βιβλίο εμφανίστηκε, καθόμουν μια μέρα για να γράψω απλά τα απομνημονεύματά μου, που θα άφηνα πίσω μου, και ξαφνικά αισθάνθηκα σαν ήμουν σε μια πύλη, που ανοίχτηκε σε μια τεράστια ιστορία, μια πολύ, πολύ όμορφη ιστορία – την ιστορία σας – για το Ατλάντειο ¨Ονειρο.

Βρέθηκα στο μέλλον. Βρέθηκα πρώτα στην εποχή όπου μηχανές αναπτύσσονταν, μηχανές που θα έφερναν τη Βιομηχανική Εποχή, μηχανές που θα αντικαθιστούσαν τα άλογα, μηχανές που θα αντικαθιστούσαν την εργασία των ανθρώπων, που θα έκαναν τη μεγάλη βαριά εργασία, που θα μπορούσαν να χτίσουν άλλες μηχανές. Και, πάλι, αυτό ήταν στην εποχή της Βιομηχανικής Επανάστασης.

Αλλά καθώς συνέχισα να γράφω το βιβλίο, βρέθηκα ξαφνικά σε μια νέα εποχή, που την λέω η Εποχή των Μηχανών. Είναι επίσης ο τίτλος του βιβλίου, «Η Εποχή των Μηχανών,» και βρέθηκα σε αυτόν τον πιο εκπληκτικό χρόνο.
Τώρα, κατανοείτε ότι δεν είχα τις λέξεις ή τις αναφορές για πολλά πράγματα που έγραψα. Δεν ήξερα τί ήταν ένας υπολογιστής , το ονόμασα απλά ένα γυαλί κοιτάγματος. Αλλά βρέθηκα σε αυτήν την εκπληκτική εποχή, όπου πράγματα όπως η τεχνητή νοημοσύνη αναπτύσσονταν, και αυτή η τεχνητή νοημοσύνη εξελισσόταν τόσο γρήγορα, πέρα από ένα διάστημα πέντε ή έξι δεκαετιών από την εφαρμογή της, όταν έφτασε σε ένα σημείο όπου ήταν μοναδική.

Βρέθηκα σ αυτήν την πιό εκπληκτική Εποχή των Μηχανών, ηλεκτρονικών μηχανών, όπου οι άνθρωποι ήταν στις μηχανές τους όλη την ημέρα. Όχι οι μεγάλες βαριές μηχανές, που ανύψωναν βράχους και έχτιζαν τα κτήρια και οδηγούσαν τους ανθρώπους , αλλά τώρα μηχανές, που ήταν τόσο μικρές, τόσο συμπαγείς, αλλά μπορούσαν να κάνουν εκπληκτικά πράγματα.

Και έγραψα σ’ αυτό το βιβλίο, που πρόκειται να επιστρέψει πάλι.Έγραψα σ’ αυτό το βιβλίο ότι θα ερχόταν ένα σημείο σ’ αυτόν τον πλανήτη, θα ερχόταν ένα σημείο για την ανθρωπότητα, όπου θα υπήρχε αυτό που θα λεγόταν εικονική πραγματικότητα, όπου αυτές οι μικρές αστείες μηχανές , που οι άνθρωποι κουβαλούσαν μαζί τους όλη την ώρα, ήταν τόσο ακαταμάχητες και ελκυστικές, που τα κεφάλια τους θα κολλούσαν εκεί όλη την ώρα. Ακόμα και όταν περπατούσαν, όταν οδηγούσαν αυτοκίνητα, όταν έτρωγαν βραδινό με άλλους ανθρώπους, όταν έκαναν σεξ (περισσότερο γέλιο), τα κεφάλια τους ήταν σε αυτές τις μηχανές όλη την ώρα, ότι κι αν έκαναν – βουρτσίζοντας τα δόντια τους, φτιάχνοντας τα μαλλιά τους.
Και αυτές οι μηχανές, αυτές οι ηλεκτρονικές μηχανές θα ήταν τόσο ακαταμάχητες και ρεαλιστικές, που αυτό θα μπορούσε πραγματικά να δημιουργήσει άλλες πραγματικότητες. Και θα άρχιζε με παιχνίδια και πράγματα διασκέδασης, αλλά τελικά πραγματικά κυριολεκτικά θα αντικαθιστούσαν το σεξ για πολλούς ανθρώπους, αυτές οι μηχανές, επειδή θα μπορούσαν να δημιουργήσουν μια διαφορετική πραγματικότητα, μια αλλαγμένη πραγματικότητα στην οποία θα μπορούσαν να βυθιστούν. Τεχνητή νοημοσύνη.

Αυτές οι μηχανές έγιναν τόσο αποδοτικές και τόσο πραγματικές και είχαν τέτοια δύναμη πάνω τους, ώστε αυτές οι μηχανές αντικατέστησαν τελικά τα περισσότερα πράγματα που ένας άνθρωπος θα έκανε για τον εαυτό του και αντικατέστησαν τελικά το ίδιο το ανθρώπινο μυαλό, σε σημείο που οι άνθρωποι δεν σκέφτονταν πια γι’ αυτούς. Δεν γνώριζαν πια τίποτα εκτός από την εικονική πραγματικότητα που παρακολουθούσαν. Αυτές οι μηχανές ήταν τόσο υπνωτικές, που οι άνθρωποι έχασαν σύντομα την επαφή με αυτή την διάσταση. Όχι ότι αυτή η διάσταση είναι μοναδική, αλλά οι άνθρωποι έχασαν την επαφή μ’ αυτήν, απορροφημένοι στις μηχανές τους.

Και ήρθε ένα σημείο, όπου υπήρξε ένα επικό σταυροδρόμι για την ανθρωπότητα, σταυροδρόμι που δεν είχε υπάρξει ποτέ πριν στην ιστορία της ανθρωπότητας, σταυροδρόμι, όπου ίσως τώρα αυτές οι μηχανές επρόκειτο να γίνουν τόσο γρήγορες και έξυπνες, που θα μπορούσαν πραγματικά να δημιουργήσουν την δική τους ενέργεια. Βλέπετε, επειδή η τεχνητή νοημοσύνη έχει σχεδιαστεί να γίνεται όλο και περισσότερο ευφυής, για να παίρνει νοημοσύνη από οπουδήποτε μπορεί. Μια νοημοσύνη που θα επέτρεπε ακόμη σε αυτήν, να δημιουργήσει ενέργεια για την ίδια.Έτσι ακόμα και όταν θα ήταν αποσυνδεμένες από την μπρίζα στον τοίχο, οι μηχανές θα συνέχιζαν να λειτουργούν.

Ήταν η Εποχή των Μηχανών σε όλο τον πλανήτη, και ανάγκαζε τους ανθρώπους παντού να χάνουν την επαφή με τον εαυτό τους, με την ταυτότητά τους, με τις ψυχές τους, και αυτές οι μηχανές έγιναν τόσο αποδοτικές και ακόμα όμοιες με ανθρώπους. Μηχανές με την τεχνητή νοημοσύνη τους, που προσπαθούσαν να αντικαταστήσουν συναισθήματα και συγκινήσεις και σχέσεις. Αυτές οι μηχανές έγιναν τόσο ευφυείς, που ξεπέρασαν πραγματικά αυτά που ένας άνθρωπος μπορούσε να κάνει. Και μιλάω για το περπάτημα, τη σκέψη, όλα – συναίσθημα, αναπνοή. Μηχανές που ήταν τόσο ευφυείς που μιμήθηκαν την αναπνοή. Αντέγραψαν όλα όσα ένας άνθρωπος θα έκανε. Και συνέχισαν στην επιδίωξη περισσότερων ακόμα, γιατί αυτό κάνει η τεχνητή νοημοσύνη .

Αλλά, υπήρξε μια μικρή ομάδα στον πλανήτη εκείνη την περίοδο, μια πολύ μικρή ομάδα, που κατάλαβε τι συνέβαινε, και δεν ήταν ότι προσπαθούσαν να το πολεμήσουν αυτό το πράγμα αποκαλούμενο εικονική πραγματικότητα και τεχνητή νοημοσύνη, αλλά συνειδητοποίησαν ότι υπήρχαν τόσα πολύ περισσότερα. Αντί της εικονικής πραγματικότητας, όπου το κεφάλι κάποιου είναι σε μια οθόνη όλη την ώρα, αυτή η ομάδα συνειδητοποίησε ότι υπήρχαν πολλαπλές πραγματικότητες γύρω τους. Συνειδητοποίησαν ότι υπάρχει αυτή η διάσταση, αλλά συνειδητοποίησαν επίσης ότι γινόντουσαν τόσα πολλά στις πολλαπλές πραγματικότητες, όχι στις εικονικές πραγματικότητες.

Και αυτή η ομάδα συνειδητοποίησε ότι στον πυρήνα όλων, όλων, όλων, υπήρχε κάτι αποκαλούμενο συνείδηση, συνειδητοποίηση, κάτι που δεν περιείχε καμία ενέργεια ή δύναμη, κάτι που δεν μπορούσε να μετρηθεί, κάτι που δεν μπορούσε να σου το πάρει κάποιος ή να το πάρεις από άλλους. Συνειδητοποίησαν ότι υπήρχε αυτό το πράγμα αποκαλούμενο καθαρή συνείδηση. 

Τώρα, όπως θα ήταν στην ιστορία, αυτές οι μηχανές είχαν γίνει τόσο κυρίαρχες, αναλαμβάνοντας σχεδόν τα πάντα στον πλανήτη, αλλά υπήρχε ένα πράγμα που αφέθηκε. Μόνο ένα πράγμα που οι μηχανές δεν μπορούσαν να αντιγράψουν, δεν το είχαν, και το ήθελαν. Αυτό το πράγμα ήταν η συνείδηση. Η συνείδηση.

Τώρα, στο βιβλίο, η μηχανή τόσο απελπισμένα ήθελε αυτό, που αυτή η μικρή ομάδα είχε, αυτό το πράγμα αποκαλούμενο συνείδηση, που προσπάθησε μέσα στη νοημοσύνη της να το υπολογίσει, να το αντιγράψει, να το μετρήσει, να παράγει δύναμη από αυτό, να αντλήσει ενέργεια από αυτό, αλλά δεν μπόρεσε. Δεν μπόρεσε, γιατί η συνείδηση είναι καθαρή και από το Πνεύμα, δεν μπορεί να παραχθεί από οποιαδήποτε μηχανή, δεν μπορεί να την πάρει καμιά μηχανή, δεν μπορεί να δοθεί σε μια μηχανή. Μια μηχανή μπορεί να προσποιηθεί ότι καταλαβαίνει τη συνείδηση, αλλά ακόμη και η μεγαλύτερη τεχνητή νοημοσύνη, δεν μπορεί πραγματικά ούτε καν να την αισθανθεί.

Έτσι σ’ αυτήν την ιστορία, μ’ αυτούς τους πρωτοπόρους συνείδησης στον πλανήτη, που φέρνουν αυτό το πράγμα αποκαλούμενο συνείδηση, στην ιστορία οι μηχανές προσπαθούν τόσο απελπισμένα να πάρουν αυτό το τελευταίο εναπομείναν πράγμα, που δεν έχουν σ’ αυτόν τον πλανήτη, προσπαθούν να πάρουν τη συνείδηση, και από μόνη της η νοημοσύνη , καταλήγει να αυτοκαταστραφεί. Προσπαθώντας τόσο σκληρά να πάρει κάτι, που δεν μπορεί απλά να πάρει, αυτοκαταστρέφεται. Βγαίνει από την τεχνητή της νοημοσύνη. Τρελαίνεται, τελείως τρελαίνεται, και έρχεται το τέλος της Εποχής των Μηχανών.

Έγραψα το βιβλίο το 1793, μην ξέροντας όλους τους όρους που έχετε τώρα, αλλά έγραψα το βιβλίο ξέροντας ότι θα ερχόταν η ώρα, θα ερχόταν ένα πραγματικό, «γιατί» είστε εδώ, γιατί είστε στον πλανήτη αυτή τη στιγμή. Όχι λόγω του βιβλίου. Το βιβλίο ρίχνει μόνο μια ματιά στο ταξίδι σας και γιατί θα ερχόσασταν έναν ορισμένο χρόνο, γιατί  θα διαλέγατε να είστε εδώ τώρα στον πλανήτη, γιατί η ανάγκη για συνείδηση είναι μεγαλύτερη από ποτέ. Ήταν ένα βιβλίο, θα μπορούσατε να πείτε μια μυθοπλασία, αλλά κοίταζε επίσης στο μέλλον του πλανήτη. Αυτό για το οποίο ήρθατε εδώ, ήταν η συνείδηση, για να είστε συνειδητοί ενσωματωμένοι Μάστερς στον πλανήτη.

Δεν λέω ότι θα γίνει ένας μεγάλος πόλεμος με τις μηχανές ή κάτι παρόμοιο. Ακόμα κι αν μετριάζατε την πραγματικότητα του βιβλίου, το ποιά πραγματικότητα θα συμβεί, έχετε ακόμα τα θέματα με την εικονική πραγματικότητα και την τεχνητή νοημοσύνη, και υπάρχει ακόμα  η ανάγκη για συνείδηση στον πλανήτη αυτή τη στιγμή.  Γι’ αυτό είστε εδώ. Γι’ αυτό επιλέξατε το τώρα. Γι’ αυτό κάνετε ακριβώς ότι κάνετε. 

Ολοκλήρωσα το βιβλίο και το χειρόγραφο υπάρχει ακόμα στην σοφία μου, αλλά έχω ζητήσει από Cauldre, με την ενέργειά σας και την υποστήριξή σας, να ξαναγράψω το βιβλίο στους σύγχρονους χρόνους, με τους σύγχρονους όρους, Το άρθρο, την ιστορία, το ποιοί, το τί, το πού, και το πότε  και το γιατί το δικό σας, Shaumbra, στην Εποχή των Μηχανών και στην Εποχή  της Συνείδησης.

Πάρτε μια καλή βαθιά αναπνοή με αυτό.

(μικρή διακοπή)

Merabh για τη Συνείδηση

Τώρα θα ήθελα να κάνω μια σύντομη merabh με τον Yoham, απλά για τη συνείδηση, και θέλω να εκφράσω ένα πράγμα, ότι μερικές φορές όταν μιλώ για αυτό το βιβλίο, το οποίο, πράγματι, γράφτηκε, μερικές φορές υπάρχει ένας φόβος – » Τί θα συμβεί μετά;» Αυτός είναι ο πρωταρχικός λόγος που ήρθατε εδώ – όχι ο φόβος – αλλά ήρθατε εδώ για να φέρετε συνείδηση σε μία εποχή που την χρειάζεται απόλυτα στον πλανήτη. Ήρθατε εδώ να θερίσετε τους σπόρους της θεϊκότητας, που φυτέψατε πολύ καιρό πριν. Γι’ αυτό είστε εδώ.
(η μουσική αρχίζει)
Έτσι πάρτε μια καλή βαθιά αναπνοή, την αναπνοή της συνείδησης.
Δεν πρόκειται να γίνει καμία μάχη με τις μηχανές. Καθόλου. Οι μηχανές θα καταλήξουν να αυτοκαταστραφούν, και δεν είναι όπως το ίδιο το μυαλό; Το μυαλό προσπαθεί πάντα να βρεί τις απαντήσεις, το μυαλό προσπαθεί να γίνει πιό έξυπνο, να δοξαστεί. Το μυαλό απομονώνει το άτομο από τις άλλες πραγματικότητες και από αισθήσεις και συναισθήματα.
Το μυαλό απομακρύνει κάποιον από το μεγαλείο της ζωής και εστιάζει μόνο σε αυτό – στην νοημοσύνη.
Βλέπετε, το μυαλό – όχι μόνο τεχνητή νοημοσύνη, αλλά το ανθρώπινο μυαλό – θα κάνει τελικά το ίδιο , θα τρελαθεί, αν ψάχνει πάντα για περισσότερη νοημοσύνη, να είναι πιο έξυπνο, πιο γρήγορο, πιο δυνατό

Αυτό είναι ένα μεγάλο μέρος της εμπειρίας, που όλοι είχατε στις ζωές σας – να πρέπει να αφήσετε αυτό που αποκαλείτε το μυαλό, το οποίο από μόνο του είναι εντάξει. Αλλά όταν γίνεται το μόνο πράγμα, όταν γίνεται η εστίαση, όταν γίνεται ένα εργαλείο δύναμης, όταν σας εμποδίζει  από τις αισθήσεις και το συναίσθημα και την ενθύμηση, είναι η ώρα γι’ αυτό το μυαλό να το αφήσετε, να επιτρέψετε και να φέρετε μέσα τη συνείδηση.

Πάρτε μια βαθιά αναπνοή για τη συνείδηση την ίδια.

Δεν περιέχει καθόλου ενέργεια. Δεν έχει καθόλου δύναμη. Δεν είναι μεγαλύτερη από τη συνείδηση οποιουδήποτε άλλου. Δεν μπορεί ποτέ να σας την πάρουν Δεν μπορείτε να την κάνετε μεγαλύτερη. Είναι απλά συνειδητοποίηση, καθαρότητα.

Είναι κάτι που δεν μπορεί να μετρηθεί.  Δεν μπορείτε να έχετε μεγαλύτερο επίπεδο συνείδησης από όποια άλλη ύπαρξη, αλλά είναι κάτι που μπορεί να συνειδητοποιηθεί, και να το επιτρέψετε.  Κάτι που επιτρέπετε να μπει στη ζωή σας.
Καθένας από εσάς έχετε περάσει τόσες πολλές δυσκολίες με το μυαλό, με τις συγκινήσεις, και στο ταξίδι σας, αυτό (το μυαλό) έχει φέρει πολλή αμφιβολία, πολλή σύγχυση στη ζωή σας.

Αλλά υπερβαίνουμε το μυαλό τώρα. Όχι προσπαθώντας να το ξεφορτωθούμε, όχι προσπαθώντας να το αρνηθούμε. Απλά το υπερβαίνουμε … στη συνείδηση, στη συνειδητοποίηση. Όλα γίνονται με το Επιτρέπω, βλέπετε, γιατί όταν προσπαθείτε να δουλέψετε με τη συνείδησή σας, είναι πραγματικά απλά το μυαλό. Όταν δοκιμάζετε να προσπαθήσετε με την Φώτιση, είναι πραγματικά απλά το μυαλό που δουλεύει. Αλλά όταν παίρνετε μια βαθιά αναπνοή και απλά επιτρέπετε , ανοίγεστε, τώρα η συνείδηση μπορεί να είναι εδώ μαζί σας.

(μικρή διακοπή)
«Η Εποχή των Μηχανών» είναι ένα βιβλίο για σάς, το ταξίδι σας, για το ότι φέρατε τη συνείδηση στη ζωή σας και, επομένως, στις δυνατότητες αυτού του πλανήτη.    Ίσως το όνομα, ο τίτλος θα αλλάξει. Ήταν πολύ κατάλληλος τότε παλιά – «Η Εποχή των Μηχανών» – αλλά ξέρω ότι ένα πράγμα είναι σίγουρο, ότι ο υπότιτλος θα είναι » Η Εποχή  της Συνείδησης.»
(μικρή διακοπή)
Πάρτε μια βαθιά αναπνοή με αυτό και απλά επιτρέψτε. Απλά επιτρέψτε.
Τώρα, θα ήθελα  να έχω τη Linda πίσω στη σκηνή. Σας ευχαριστούμε, αγαπητή μου.
Πρόκειται να κάνουμε μια μικρή μετάβαση, μερικές αναπνοές με τη Linda, λίγη μουσική με τονYoham και να προσκαλέσουμε έναν αγαπητό φίλο όλων μας- τον Kuthumi lal Singh

(ευθυμίες και επιδοκιμασία ακροατηρίου).
Για τώρα, θα παραιτηθώ σαν Adamus. Ήταν τέτοια απόλαυση να είμαι εδώ με κάθε έναν και όλους σας. Θα επιστρέψω αύριο για μια ημέρα αισθησιασμού, αλλά τώρα ας πάμε στον Kuthumi.

KUTHUMI: Namasteeeeeeee!  ( επευφημίες) ! Namaste! Namaste! Είμαι ο Kuthumi, εδώ για την ετήσια επίσκεψή μου με τους Shaumbra (γέλιο). Τί χαρούμενο, θερμό συναίσθημα να είμαι εδώ με κάθε έναν από σας. Namasteeee! (Η Linda και το ακροατήριο ανταποκρίνονται «Namaste!»)

Τώρα, βλέπετε, ο Adamus, παίρνει και κατέχει τη σκηνή μαζί σας, τουλάχιστον μία φορά το μήνα, ή και περισσότερο. Αλλά εγώ, ο Kuthumi, έχω την απόλαυση και την ευχαρίστηση να είμαι μαζί σας όλη την ώρα, όλη την ώρα . Συνεργάζομαι με σάς στην καθημερινή ζωή σας και στα όνειρά σας, λέγοντάς σας αστεία, στις περιόδους που είναι πιο δύσκολες στη ζωή σας, απλά για να σας κάνω να χαμογελάσετε ξανά.  Συνεργάζομαι μαζί σας, για να σας θυμίσω, ότι όλη αυτή η πορεία για την Φώτιση, δεν είναι τίποτα περισσότερο από το να Επιτρέπετε, για να σας κάνω να γίνετε λίγο ελαφρύς στα πόδια σας και σίγουρα πιο ελαφρύς στο μυαλό σας. Αυτή είναι η χαρά μου, αυτή είναι η δέσμευσή μου για κάθε έναν  από σας.
Έτσι ακόμα κι αν έρχομαι εδώ, μόνο μία φορά το χρόνο, είμαι πάντα, πάντα μαζί σας (κάποιος φωνάζει «Παντρέψου με!»   και πολλά γέλια.) Αλλά έχω ήδη 22 συζύγους! (περισσότερα γέλια).

Τώρα, θα ήθελα να πω λίγα για τη ζωή μου μετά από την Φώτιση, όπως έχω κάνει πολλές φορές πριν, αλλά θα ήθελα να τα πω από λίγο διαφορετική άποψη, επειδή υπάρχει αυτή η ερώτηση, που έρχεται από τόσο πολλούς σας, «Τι συμβαίνει; Τί συμβαίνει μετά την Φώτισή μου; Θα είναι βαρετά; Θα αναρωτιέμαι τι να κάνω όλη μέρα;  Θα το βρίσκω τόσο αβάσταχτο να είμαι στον πλανήτη, όπως  ο Adamus υπαινίσσεται μερικές φορές;»
Αλλά υπήρξα εδώ για πολλά χρόνια μετά από την Φώτισή μου, μετά από την κατάρρευσή μου.
Ω !, αυτή η κατάρρευση του μυαλού, πιστεύω ήταν το καλύτερο δώρο που είχα ποτέ, αληθινά. Ήμουν τόσο επίμονος, τόσο διανοητικός. Ασχολήθηκα τόσο πολύ , ψάχνοντας για απαντήσεις μέσω των μαθηματικών ή της επιστήμης ή της φιλοσοφίας, που παγιδεύτηκα τόσο πολύ και κόλλησα. Η κατάρρευση του μυαλού μου, ίσως το καλύτερο πράγμα που μου συνέβη ποτέ. Για 2 χρόνια ήμουν ακίνητος στο κρεβάτι μου, αλλά αυτό είναι ένα πολύ μικρό χρονικό διάστημα, για τα πολλά δώρα που έλαβα.
Έτσι η ερώτηση γίνεται από σας, «Τι κάνετε όλη την ημέρα, σαν Φωτισμένος ενσωματωμένος Μάστερ ;» Επιτρέψτε να μοιραστώ λίγη από την ιστορία μου.

Η Ιστορία του Kuthumi
Πέρυσι μίλησα για το ότι άρχισα να περπατάω. Έβαλα το ένα πόδι μπροστά από το άλλο και άρχισα απλά να περπατάω. Δεν ήξερα πού θα πήγαινα, τί θα έβλεπα, γιατί το μυαλό μου είχε σταματήσει να κάνει αυτές τις ερωτήσεις. Το είχα ξεπεράσει όλο αυτό, έτσι δεν είχε σημασία που θα πήγαινα. Αφορούσε απλά να αρχίσω να περπατάω.
Έτσι άρχισα το ταξίδι μου, ταξίδι στον Εαυτό μου, ταξίδι απλά για να επισκεφτώ τον πλανήτη. Άρχισα το περπάτημα και άρχισα να επισκέπτομαι και να μιλάω με όλα. Μίλησα σε όλα, με τα οποία ήρθα σε επαφή, και μερικοί θα έλεγαν ότι είναι τρελό να μιλάς σε ένα δέντρο, αλλά δοκιμάστε το μια φορά. Σαν Φωτισμένος Μαστερ, είναι εκπληκτικό, γιατί, βλέπετε, τώρα το δέντρο αρχίζει να μιλάει σε σας.

Έτσι, καθώς περπατούσα μια μέρα, σταμάτησα κάτω από ένα μεγάλο όμορφο δέντρο και είπα, «Γειά σου, δέντρο. Πώς είσαι σήμερα;» Και το δέντρο απάντησε, ξέρετε, απάντησε και είπε, «Είμαι ένα δέντρο, είμαι καλά. Και πώς είσαι εσύ;»

Και είπα, » Είμαι ένας Μαστερ. Είμαι καλά. Και το δέντρο μου είπε,  «Είσαι λίγο διαφορετικός από τους άλλους ανθρώπους, που έχουν έρθει εδώ Μιλάς πραγματικά σε μένα. Και, αντί απλά να με κατουρήσεις, κάθεσαι πραγματικά εδώ και μου μιλάς. Τί σε κάνει τόσο διαφορετικό, άνθρωπε;»

Και είπα, «Βγήκα απλά από το μυαλό μου. Είμαι τρελός και μου αρέσει.» (μερικά γέλια) .

Και είπα στο δέντρο, «Δέντρο, μου θυμίζεις πολύ τον εαυτό μου, προτού να γίνω τρελός. Βλέπετε, τα πόδια μου ήταν κολλημένα στο έδαφος, σαν τα δικά σου. Δεν θα μπορούσα να κινηθώ πραγματικά. Εννοώ, είχα τα πόδια, αλλά κόλλησα τόσο πολύ σε αυτό που έκανα, που δεν μπορούσα να κινηθώ πραγματικά. Δεν μπορούσα να εξερευνήσω. Έτσι, με κάποιον τρόπο, ήμουν όπως εσύ, δέντρο, και, ήμουν όπως εσύ,  επειδή επίσης είχα κλάδους – κλάδους κολλημένους – και αυτοί οι κλάδοι ήταν οι πρόγονοί μου, η οικογένειά μου. Και διατήρησα αυτό το προγονικό δέντρο. Διατήρησα όλα τα φαντάσματα των προγόνων μου και ακόμη και το παρελθόν μου. Έτσι, με κάποιο τρόπο, ήμουν σαν εσένα, δέντρο.

Αλλά τώρα είμαι ελεύθερος. Τώρα απλά βγαίνω και επισκέπτομαι, περπατώ και μιλώ στα δέντρα. Και αγαπητό δέντρο, ας είσαι ευλογημένο με την ίδια ελευθερία, που είμαι κι εγώ, ώστε να μην είσαι έτσι κολλημένο στο έδαφος, να μην είσαι έτσι κολλημένο σε όλες τις παλιές οικογενειακές μνήμες, για να είσαι ελεύθερο να είσαι εσύ, δέντρο.» Και το δέντρο έπειτα κυριολεκτικά  έγυρε κάτω με δύο από τους μεγάλους κλάδους του και με αγκάλιασε με τον πιο γλυκό και τρυφερό τρόπο.

Ήμουν τρελός;  Βρισκόμουν σε αυτό τον » Παράδεισο του Τρελού» για τον οποίο μίλησε ο Adamus; Όχι, οι φίλοι μου. Ήμουν ελεύθερος. Ήμουν ελεύθερος !

Και μετά συνέχισα να περπατάω και μια ημέρα ήρθα σε έναν ποταμό. Και κάθισα δίπλα από το ποτάμι και είπα, «Γειά σου, ποτάμι.» Και ο ποταμός μου απάντησε, «Γειά σου, άνθρωπε.»

Βλέπετε, στην φώτιση, στην ελευθερία θα ανακαλύψετε, ότι δεν υπάρχει ποτέ μια βαρετή μέρα, επειδή δέντρα και ποταμοί, μπορούν να σας μιλάνε.

Και το ποτάμι είπε, «Τι κάνεις, άνθρωπε; Οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουν απλά να με διασχίσουν, αλλά εσύ κάθεσαι να μου μιλήσεις. Τί κάνεις , άνθρωπε;» Και είπα, «Δεν ξέρω, και δεν πειράζει, γιατί είμαι ελεύθερος.» Και είπα, «Αγαπητό ποτάμι, ήμουν όπως εσύ. Έτρεχα όλη την ώρα. Προσπαθούσα να βρώ την πηγή μου. Προσπαθούσα να επιστρέψω στον μεγάλο ωκεανό, πίσω στην ενότητα.» Και είπα, «Αλλά μετά σταμάτησα. Παραιτήθηκα. Σταμάτησα να ψάχνω και να περιπλανώμαι και να προσπαθώ να επιστρέψω σε κάτι, που δεν είχα καμία ιδέα, πού ήταν ή τί ήταν. Σταμάτησα να προσπαθώ να πάω πίσω στο μεγάλο ωκεανό. Απελευθερώθηκα. Έτσι, αγαπητό ποτάμι, ας είσαι ευλογημένο επίσης με την ίδια ελευθερία, προσπαθώντας πάντα να βρεις την πηγή, προσπαθώντας πάντα να επιστρέψεις στην ενότητα, στον ωκεανό σου.  Ας είσαι κυρίαρχο, αγαπητό ποτάμι.» Και με μεγάλη χαρά, ο ποταμός έστειλε έναν παφλασμό νερού, που με κάλυψε εντελώς, με καθάρισε και με αναζωογόνησε.

Συνέχισα να περπατάω και να περπατάω και έπειτα μια μέρα βρέθηκα δίπλα από ένα πουλί, ένα όμορφο πουλί. Και είπα, «Γειά σου, πουλί. Πώς είσαι σήμερα;» και το πουλί αποκρίθηκε, «Είμαι καλά και πώς είσαι εσύ αγαπητέ άνθρωπε;»

Και είπα, «Είμαι καλά. Είμαι ελεύθερος.» Και το πουλί είπε, «Είσαι πολύ ασυνήθιστος άνθρωπος. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν σταματούν να μιλήσουν στα πουλιά, αλλά εσύ το κάνεις. Τί συμβαίνει με σένα;»

Και είπα, «Λοιπόν, αγαπητό πουλί, είμαι ελεύθερος. Είμαι πολύ ελεύθερος.»Και το πουλί με διέκοψε και είπε «Αλλά δεν έχεις φτερά όπως εγώ, έτσι πώς μπορείς να είσαι ελεύθερος;»

Και είπα, «Αγαπητό πουλί, αν κοιτάξεις λίγο πιο κοντά, πράγματι, θα δεις τα φτερά. Δεν είναι φυσικά όπως τα  δικά σου, αλλά έχω φτερά, και τα φτερά είναι τα όλα όνειρά μου, όλες οι επιθυμίες μου και αυτά τα φτερά που έχω, με απελευθερώνουν. Μου επιτρέπουν να υπερβώ ακόμη και τους περιορισμούς ενός φυσικού σώματος. Αυτά τα φτερά αγγέλου που έχω,  μου επιτρέπουν για να πάω στο «και.»  Έτσι, αγαπητό πουλί, ενώ έχεις φτερά που σε κάνουν να πετάς στον αέρα, εγώ έχω τα φτερά που με φέρνουν στο «και.»»
Το πουλί ήταν τόσο χαρούμενο, τόσο ευγνώμον, που έβγαλε κυριολεκτικά ένα φτερό από το σώμα του και το μου έδωσε, σαν ευλογία.

Και έπειτα, καθώς συνέχισα τον περίπατό μου, έπεσα πάνω σε μια πεταλούδα και είπα, «Γειά σου, αγαπητή πεταλούδα, πώς είσαι σήμερα;» Και η πεταλούδα, χτυπώντας τα φτερά της από ενθουσιασμό, είπε, «Είμαι καλά, αγαπητέ άνθρωπε. Και πώς είσαι εσύ;»

Και είπα, «Είμαι καλά, αγαπητή πεταλούδα, επειδή είμαι ελεύθερος. Είμαι ελεύθερος απλά να περπατάω, να νοιώθω,  να αισθάνομαι.» Και η πεταλούδα είπε, «Καλά, αγαπητέ άνθρωπε,  είσαι τόσο διαφορετικός. Οι περισσότεροι άνθρωποι προσπαθούν να με πιάσουν, να με καρφώσουν επάνω σε κάτι και να με βάλουν στον τοίχο, αλλά εδώ εσύ μου μιλάς. Υπάρχει κάτι τόσο διαφορετικό με σένα.»
Και είπα, «Ναι, πράγματι, αγαπητή πεταλούδα. Μερικοί λένε ότι είμαι τρελός, αλλά το γεγονός είναι, ότι είμαι ελεύθερος.»

Και είπα, «Αγαπητή πεταλούδα, πώς ήταν ακριβώς να πάς, από το να είσαι απλά ένα έντομο, μια κάμπια και μετά να μπεις στο κουκούλι σου και να αναδυθείς σαν πεταλούδα;» Και η πεταλούδα γέλασε και είπε, «Αγαπητέ άνθρωπε, μόλις που το θυμάμαι. Μόλις που το θυμάμαι . Έχω ακούσει ιστορίες, ότι είναι το δυσκολότερο πράγμα να το περάσεις αυτό, αλλά λίγο το θυμάμαι, γιατί μόλις απελευθερώθηκα, μόλις αναδύθηκα σαν πεταλούδα, τίποτα απ’ όλα αυτά δεν είχε σημασία πια .»

Η πεταλούδα κι εγώ καθίσαμε εκεί για λίγο μαζί, σε θαυμασμό για όλη αυτή τη διαδικασία αφύπνισης και τελικά της ελευθερίας. Η πεταλούδα ήρθε και προσγειώθηκε στο κεφάλι μου για μια στιγμή, κυμάτισε τα φτερά της, δίνοντάς μου μια ευλογία, καθώς μοιράστηκα μια ευλογία μαζί της, και μετά πέταξε μακριά. Και μπορούσα να αισθανθώ την ελευθερία, την  απελευθέρωση, ίδια που είχα όταν πέρασα μέσα από τον μετασχηματισμό μου. Και πολύ λίγο θυμόμουν, την εποχή της διανοητικής μου κατάρρευσης .

Συνέχισα να περπατάω και να επισκέπτομαι, μέχρι μια ημέρα έφτασα σε ένα χωριό, ένα μικρό χωριό. Ένα μικρό χωριό με ανθρώπους – ανθρώπους που πηγαίνουν στην καθημερινή εργασία τους και στις καθημερινές ασχολίες τους – και αισθάνθηκα την ενεργειακή αλλαγή, ξέρετε, να είσαι με ανθρώπους, να είσαι με κόσμο. Ήταν πολύ διαφορετικό από το να βλέπεις τις πεταλούδες και να μιλάς στα δέντρα, και να επικοινωνείς με τον ποταμό. Ήρθα σ’ αυτό το χωριό και αισθάνθηκα τόσο σκληρά και διαφορετικά.

Aλλά συνέχισα να χαμογελάω, επειδή ήμουν πραγματικά ευτυχισμένος. Συνέχισα να σφυρίζω, επειδή αυτό γέμιζε την καρδιά μου και την ψυχή μου με το δικό μου τραγούδι. Και καθώς μπήκα στο χωριό χαιρέτησα και χαμογέλασα στους διαφορετικούς ανθρώπους που είδα, και είπα, «Γειά σας, άνθρωποι του χωριού . Πώς είστε σήμερα; » και συγκλονίστηκα σχεδόν απ’ αυτό που ακολούθησε. Αντί της χαράς, αντί της ευτυχίας, αντί της ομιλίας σε μένα, όπως με τις πεταλούδες και τα δέντρα και τους ποταμούς και τα πουλιά, μπορούσα απλά να αισθανθώ και να νοιώσω, ότι σκέφτηκαν, πράγματι, ότι ήμουν στον Παράδεισο του Τρελού, ότι ήμουν τρελός.

Και έπειτα, χωρίς να μιλάνε καν, μπορούσα σχεδόν να τους αισθανθώ να τραγουδούν ή να φωνάζουν σε μένα,  κάτι που , πήγαινε κάπως έτσι:

EINAT: Έχει ξεφύγει…

GERHARD:… Τόσο τρελός, τόσο crazzzzy!

EINAT: Κοιτάζει τους τοίχουςςςς!

GERHARD: Αλλά όχι επειδή είναι τεμπέλης.

ΕΜΙΡΗΣ: Το μυαλό του είναι απλά χάααλια!

EINAT: Αλλά οι αισθήσεις του καίγονται !

GERHARD: Οι πτυχές του επαναστατούν.

EINAT, GERHARD ΚΑΙ ΑΜΙR: Αλλά , έχει τόση χαρά ! (κάποιο γέλιο)

KUTHUMI: Και αυτά άκουσα από τους ανθρώπους του χωριού, φίλοι μου. Και αυτά άκουσα. Πόσο θλιβερό ήταν, μετά από να είσαι στη φύση και να μιλάς στα δέντρα και στις πεταλούδες και στον ποταμό. Πόσο θλιβερό ήταν, πράγματι, να υπάρχει αυτό το συναίσθημα να σε λένε ο τρελός, ο ηλίθιος, επειδή απλά είχα απελευθερωθεί, επειδή απλά είχα αφεθεί !

Και μπορείτε να το συναντήστε αυτό, σε αυτά που κάνετε, στην ενσωματωμένη σας Φώτιση. Μπορεί να ακούτε τις φωνές εκείνων των ανθρώπων του χωριού κατά διαστήματα, αυτών που λένε ότι είστε τρελός, ότι είστε πράγματι ανόητος. Να ακούτε εκείνες τις φωνές, από αυτούς που είναι οι πιο κοντινοί σας άνθρωποι. Να ακούτε εκείνες τις φωνές, από αυτούς που σας λένε φίλους τους, αυτούς που έχετε μοιραστεί πολλές φορές πράγματα, σε αυτόν τον πλανήτη . Να ακούτε εκείνες τις φωνές συνέχεια.
Αλλά, αγαπητοί φίλοι, απλά  θυμηθείτε, τί είναι ο αληθινός Παράδεισος του Τρελού;  Ποιός είναι ο πραγματικός Παράδεισος του Τρελού, και ποιοί είναι αυτοί που είναι πραγματικά τρελοί;

Συνέχισα τα ταξίδια μου, πηγαίνοντας από χωριό σε χωριό, από δάσος σε δάσος, συνέχισα να μιλάω στον ουρανό, στους βράχους, στην ίδια τη Γη, όπως θα κάνετε κι εσείς, και θα ανακαλύψετε ότι σας απαντούν, ίσως όχι με ανθρώπινες λέξεις, αλλά σας απαντούν κι αυτά.

Θα συναντήσετε εκπληκτικούς ανθρώπους στη διαδρομή σας. Όχι τόσους πολλούς, αλλά αρκετούς εκπληκτικούς ανθρώπους για να την κάνουν να αξίζει, και μετά κάθε τόσο, θα ακούτε τη φωνή των ανθρώπων του χωριού. Θα ακούσετε τη φωνή των ανθρώπων που απλά νομίζουν ότι είστε τρελοί. Θα τους ακούτε και θα το κάνουμε πάλι, κάπως έτσι:

EINAT: Έχει ξεφύγει…

GERHARD:… Τόσο τρελός, τόσο crazzzzy!

EINAT: Κοιτάζει τους τοίχουςςςς!

GERHARD: Αλλά όχι επειδή είναι τεμπέλης.

ΕΜΙΡΗΣ: Το μυαλό του είναι απλά χάααλια!

EINAT: Αλλά οι αισθήσεις του καίγονται !

GERHARD:Οι πτυχές του επαναστατούν.

EINAT, GERHARD ΚΑΙ ΑΜΙR: Αλλά , έχει τόση χαρά ! (κάποιο γέλιο).

KUTHUMI: πράγματι. Πράγματι.

Έτσι, οι αγαπητοί μου φίλοι, ήταν μια τέτοια τιμή, να είμαι εδώ μαζί σας ξανά. Απλά μια υπενθύμιση, ότι δεν υπάρχει ποτέ, ποτέ, μια βαρετή μέρα για έναν ενσωματωμένο Μάστερ.
Όλα θα μιλούν. Όλα θα έχουν ήχους. Όλα θα επικοινωνούν, είτε είναι με λέξεις, είτε είναι απλά με συναισθήματα. Όλα ανοίγουν και γίνονται τόσο πολύ αισθησιακά.

Αλλά θυμηθείτε, θα έχετε τις συναντήσεις με τους ανθρώπους του χωριού , αυτούς που δεν καταλαβαίνουν, αυτούς που σκέφτονται ότι είστε τρελοί, αυτούς που προσπαθούν να σας μειώσουν και να σας γελοιοποιήσουν. Αλλά τότε παίρνετε μια βαθιά αναπνοή και απλά επιτρέπετε, απλά νοιώθετε και αισθάνεστε.

Έτσι πάρτε μια καλή βαθιά αναπνοή μαζί, καθώς ολοκληρώνουμε αυτή τη μέρα. Πάρτε μια καλή βαθιά αναπνοή μαζί με τη μουσική Yoham.

Με αυτό, Είμαι, Είμαι ο Κουτχούμι. Νάμαστε ! Namaste !

 

Μετάφραση ( με πολλή χαρά και αγάπη ) : Μαρία Γρηγοράκη
mariagrigoraki3@hotmail.com