Shoud 10, Transhuman 10 νέο **

Shoud  10,  Transhuman 10
3 Ιουνίου 2017

Adamus  και  Kuthumi

Είμαι Αυτό που Είμαι, ο ιερός αδελφός Adamus Σαιν-Ζερμαίν .
Έτσι πρέπει να πω, ότι είναι ακόμη καλύτερα να σας βλέπω προσωπικά, παρά μόνο στο πνεύμα. Τί όμορφη ομάδα. Ας χαμηλώσουμε τα φώτα λίγο. Θα περπατάμε και θα μιλάμε σήμερα .
Μερικά πράγματα προτού να αρχίσουμε να περπατάμε τριγύρω.

Mετανθρωπισμός

Αυτό είναι το Shoud μας, το μηνιαίο Shoud μας. Είμαστε στη σειρά Transhuman και την ονόμασα σειρά Transhuman ( Μετάνθρωπος)σκόπιμα, επειδή υπάρχει μια κίνηση στον πλανήτη αυτή τη στιγμή καθώς μιλάω, μια κίνηση που περιλαμβάνει την τεχνητή νοημοσύνη και τη ρομποτική. Αυτή η κίνηση καλείται transhumanism.( Μετανθρωπισμός ).
Αυτή η κίνηση αφορά την αντικατάσταση του ανθρώπινου μυαλού και του ανθρώπινου σώματος με την πιό προηγμένη τεχνολογία. Ξέρετε το σώμα και το μυαλό, όπως είναι, υπήρξαν για πολύ έτσι, για αιώνες χρόνου.

Η εξέλιξη είναι μια πολύ αργή, αργή διαδικασία. Αλλά τώρα με την τεχνολογία, το ανθρώπινο σώμα και μυαλό μπορούν πρώτα να αυξηθούν . Να αυξηθούν σημαίνει να  βελτιωθούν – παίρνετε ένα νέο μέλος, παίρνετε μια νέα καρδιά, ένα νέο συκώτι ή οτιδήποτε. Μπορούν να αναπτυχθούν, όχι μόνο με τον κανονικό ανθρώπινο ιστό, αλλά με τον ιστό που αναπτύχθηκε σε ένα εργαστήριο από μηχανές και να τον βάλετε στο σώμα. Αν πάρετε ένα νέο ισχίο ή έναν βραχίονα ή ότι άλλο, τα πράγματα γίνονται λιγότερο επώδυνα.
Αυτή η ίδια τεχνολογία χρησιμοποιείται ήδη στο μυαλό για να αυξήσει το μυαλό. Φανταστείτε να εμφυτευθεί μια μικρή συσκευή στον εγκέφαλό σας, που κάνει πράγματα, όπως να βελτιώνει τη μνήμη, να βελτιώνει την ισορροπία, να βελτιώνει τη γενική νοημοσύνη σας, και αυτό συμβαίνει αυτή τη στιγμή. Αυτό δεν είναι μόνο επιστημονική φαντασία. Δεν είναι κάτι μακρινό στο μέλλον. Συμβαίνει ακριβώς τώρα.

Τρομαχτικό; Ίσως. Καλό πράγμα για την ανθρωπότητα; Απολύτως, όπως εάν έχετε μια ιατρική κατάσταση και χρειάζεται βελτίωση. Απολύτως, μπορεί να είναι ένα πολύ, πολύ θετικό ευεργετικό πράγμα. Κανένας δεν είπε ποτέ, ότι το ανθρώπινο σώμα θα έπρεπε να είναι μόνο βιολογικός ιστός. Θα μπορούσε να τυπωθεί σε μια μηχανή. Θα μπορούσε να αναπτυχθεί μέσω της νανοτεχνολογίας. Δεν είναι απαραίτητο να είναι μόνο η βιολογία.

Είναι καλό ή κακό ; Αυτός θα καθοριστεί, και τα επόμενα δέκα με δώδεκα χρόνια στον πλανήτη πρόκειται να είναι τα πιό ενδιαφέροντα, καθώς όλη αυτή η τεχνολογία βγαίνει από το εργαστήριο και τίθεται στην διάθεση όλων και καθενός από σας, με μια τιμή, φυσικά.
Αλλά αυτή ολόκληρη η κίνηση του μετανθρωπισμού, η μετακίνηση σε ένα τεχνολογικό σώμα και μυαλό, θα μπορούσε επίσης να αποδειχθεί μια καταστροφή, εάν υπάρχουν πράγματα, όπως δύναμη και πλεονεξία μέσα σε αυτήν. Εάν αυτό απομακρύνει τους ανθρώπους από τη συνείδησή τους, την καρδιά τους, τον αληθινό Εαυτό τους, αυτό θα μπορούσε να προκαλέσει μερικά πολύ ενδιαφέροντα διλήμματα σ’ αυτό τον πλανήτη.

Έτσι  ονόμασα αυτή την σειρά που βρισκόμαστε σειρά του Μετανθρώπου, γιατί υπάρχει ακόμη μια άλλη προσέγγιση.  Μετάνθρωπος, σημαίνει η υπέρβαση της παλιάς ανθρώπινης βιολογίας και μυαλού. Υπάρχει ένας άλλος τρόπος, και αυτός είναι, αυτό που όλοι και καθένας από σας κάνετε τώρα.

Τώρα, δεν λέω να μην έχετε μια βελτίωση της τεχνολογίας, αλλά λέω ότι πάντα να είστε ενήμεροι, ότι έχετε αυτό που καλείται συνείδηση. Έχετε τη δυνατότητα να είστε σε  πολλαπλές πραγματικότητες χωρίς να χρησιμοποιείτε οτιδήποτε ηλεκτρονικό, τη δυνατότητα να βρίσκεστε στο  «και,» σε πολλαπλές τεχνολογίες.

Έχετε τη δυνατότητα, αυτή τη στιγμή που κάθεστε εδώ – καθένας σας, χωρίς εξαίρεση και καθένας σας που ακούτε σήμερα – να αλλάξετε τη βιολογία σας, το σώμα σας, όχι μόνο σε νέα σάρκα και κόκκαλα, αλλά σε κάτι που λέγεται το φωτεινό σώμα.

Το σώμα σας έχει ήδη τη δυνατότητα, μέσω αυτού που έχω καλέσει το anayatron, το φωτεινό δίκτυο επικοινωνίας του σώματος, να απελευθερώσει ασθένειες, να κάνει πραγματικά το σώμα σας πιο ευέλικτο, πιο αποδοτικό, πιο ενεργοποιημένο. Υπάρχει τώρα.
Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν το γνωρίζουν καν αυτό, και ακόμη και εκείνοι που το γνωρίζουν, δεν βγαίνουν από το μυαλό τους και δεν το αφήνουν να κάνει τη διαδικασία αναζωογόνησης στο σώμα τους.

Επ’ ευκαιρία για όλους σας, είμαι εδώ. Δεν είμαι επάνω εκεί (δείχνοντας τις οθόνες TV). Τεχνολογία! Κοιτάζετε στις οθόνες. Είμαι εδώ, ή μπορείτε να κλείσετε τα μάτια σας, άν επιλέγετε.
Είναι εκπληκτικό. Σας βλέπω να κοιτάτε όλοι εκεί. Είναι ένα τέλειο παράδειγμα αυτού που  θα μπορούσατε να πείτε εικονική πραγματικότητα (επιδοκιμασία ακροατηρίου καθώς οι οθόνες κλείνουν). Σας ευχαριστούμε.  Λιγότερη απόσπαση της προσοχής.  Ήταν τόσο εύκολο. Πού ήμουν ; Μετανθρωπισμός. Είστε μετανθρωπιστές. Επ’ευκαιρία η ενέργεια άλλαξε μόλις έκλεισαν οι οθόνες. Είναι μια δραστική αλλαγή.

Είστε μετανθρωπιστές με έναν πολύ νέο και διαφορετικό τρόπο. Το σώμα σας μπορεί να ανανεώνεται από μόνο του , με το anayatron, με το να Επιτρέπετε. Δεν χρειάζεται να είναι μια τεχνολογία που μπαίνει στο σώμα σας, μπορείτε να το κάνετε τώρα. Μπορείτε να επιτρέψετε στο φωτεινό σας σώμα να μπεί. Αυτή τη στιγμή. 

Πάρτε μια βαθιά αναπνοή. Βγείτε από τη μέση . Με ακούτε να μιλάω συχνά γι’ αυτά τα πράγματα που τρώτε και βάζετε στο σώμα σας. Απλά δεν εμπιστεύεστε το anayatron.
Πάρτε μια βαθιά αναπνοή και αφήστε το απλά να κάνει τη δουλειά του τώρα.

Μερικές φορές, ναι, είναι λίγο επώδυνο να περάσετε μέσα από αυτό το βαθύ επίπεδο αλλαγής της βιολογίας. Υπάρχει λίγος πόνος . Αλλά πάρτε μια βαθιά αναπνοή και πηγαίνετε βαθειά μέσα στο Επιτρέπω, στο να επιτρέπω στο anayatron να αναζωογοννήσει το φυσικό σώμα.

Το σώμα πραγματικά θα έπρεπε να γίνεται καλύτερο με την ηλικία, γιατί έχει περισσότερη εμπειρία, περισσότερη σοφία σε κάθε κύτταρο.  Θα έπρεπε να γίνεται καλύτερο , όχι πιο γερασμένο και φθαρμένο. Και πολλοί βρίσκεστε ακόμα στο μονοπάτι της γήρανσης, το γραμμικό μονοπάτι της γήρανσης, «Καλά, γερνάω, έτσι η όρασή μου, η ακοή μου, η πλάτη μου, μου όλα εξαντλούνται. Γερνάω και μετά αυτό θα είναι το τέλος».
«
Καθόλου!  Ο μετανθρωπιστής καταλαβαίνει ότι το φωτεινό σώμα μπαίνει. Αυξάνει, μοιράζεται με το βιολογικό σώμα, και το βιολογικό σώμα ξαφνικά ανανεώνεται και ενδυναμώνεται.

Θεωρητικά, η μεγαλύτερο ερώτηση ή το πρόβλημα που θα έπρεπε να έχετε είναι, «Ουάου, τώρα έχω αυτό το ζωντανό σώμα, ένα δυναμικό σώμα, ένα εύκαμπτο σώμα. Πρόκειται να βρίσκομαι  στον πλανήτη για πολύ περισσότερο ακόμα,  τί θα κάνω; Τί πρόκειται να κάνω ;»
Θα το δούμε αυτό σε λίγο.

Έτσι, μετανθρωπιστές στο μυαλό σας. Δεν χρησιμοποιούμε εμφυτεύματα τσιπ στον εγκέφαλο. Δεν χρησιμοποιούμε  οποιοδήποτε είδος ειδικών ηλεκτρονικών, για να μας απελευθερώσουν από τους περιορισμούς και τα όρια του εγκεφάλου.

Ο εγκέφαλος είναι ένα θαυμάσιο εργαλείο για ένα ζώο ή για έναν άνθρωπο, που πρέπει να κάνει πράγματα ,όπως να ξέρει να οδηγήσει ένα αυτοκίνητο ή να γεμίσει ένα ποτήρι κρασιού, λειτουργικά πράγματα. Αλλά ο εγκέφαλος δεν είναι μια δημιουργική πηγή. Δεν υπάρχει καμία δημιουργικότητα στον εγκέφαλο. Ξέρω ότι η επιστήμη θα το αμφισβητήσει αυτό, αλλά τελικά θα συμφωνήσουν. Η επιστήμη θα συμφωνήσει τελικά με όλα που λέω (γέλιο). Είναι η αλήθεια. Το λέω ταπεινά !

Μέσα από το «επιτρέπω» απελευθερώνετε το κλείδωμα του εγκεφάλου. Απελευθερώνετε τους περιορισμούς που βάλατε στον εαυτό σας, να περνάτε μόνο μέσα από το μυαλό. Επεκτείνεστε απλά σε άλλες σφαίρες. 

Είναι λίγο παράξενο στην αρχή. Είστε λίγο ζαλισμένοι,  λίγο αποπροσανατολισμένοι – καλά, πραγματικά ζαλισμένοι και  αποπροσανατολισμένοι – αλλά αρχίζετε να μπαίνετε στο «και.»
Δεν είστε  μόνο ο άνθρωπος. Είστε ο άνθρωπος και ο Master και ο Ατλάντειος και ο Merlin και ο μελλοντικός Εαυτός και όλα τα υπόλοιπα,. Ζείτε σε μια πολλαπλή πραγματικότητα, όχι μονοδιάστατη . Όχι μονοδιάστατη.

Αυτό είναι το κομμάτι της απάντησης, » Τί θα κάνω εγώ όλη μέρα, τώρα που έχω αυτό το σώμα που θα διαρκέσει για πάντα;»  Είστε τώρα στο»και.»  Δεν είναι τόσο γραμμικό και τόσο ηλικιακά βασισμένο και τόσο βαρετό και μουντό. Είστε αισθησιακοί.

 Αύριο, πρόκειται να εστιάσουμε στην αισθησιασμό (αισθαντικότητα). Έχω μιλήσει πολύ γι’ αυτό, γιατί είναι τόσο σημαντικό. Χωρίς αισθησιασμό, δεν πρόκειται να θελήσετε να μείνετε στον πλανήτη. Χωρίς αισθησιασμό, δεν θα θέλετε να περάσετε άλλα 50 ..75 ..200 χρόνια στον πλανήτη.  Μπαίνετε, στο «Είναι τόσο βαρετό. Τόσο βαρετό. Τί θα κάνω;» Αλλά με τον αισθησιασμό, δεν θα αναρωτηθείτε ποτέ. Δεν θα αναρωτηθείτε ποτέ τί θα κάνετε, γιατί απλά παίρνετε μια βαθιά αναπνοή και πηγαίνετε στις πολλαπλές πραγματικότητες, που υπάρχουν ήδη
Έτσι είμαστε στη σειρά Transhuman. Υιοθετούμε μια διαφορετική προσέγγιση, από το να χρησιμοποιούμε μόνο την τεχνολογία. Μια πολύ, πολύ διαφορετική προσέγγιση.

Σε όλη εκείνη την εργασία που έχουμε κάνει όλα αυτά τα χρόνια, πρόσφατα έπρεπε πραγματικά να κάνω μια μεγάλη αλλαγή στην εργασία μου σαν Adamus, εργαζόμενος μαζί σας. Πέρασα πολλά χρόνια εργαζόμενος μαζί σας, μόνο για να κατανοήσετε τη Φώτιση ή, προτιμώ για να το λέω, την Συνειδητοποίηση. Απλά η κατανόηση της Συνειδητοποίησης είναι εδώ, είναι διαθέσιμη. Δεν χρειάζεται πραγματικά να δουλέψετε γι’ αυτή, μόνο αληθινά να την επιτρέψετε !

Έχουμε μιλήσει για πολλές έννοιες της Συνειδητοποίησης, την ενσωματωμένη Φώτιση. Φώτιση , πραγματικά σημαίνει απλά ενημερότητα, συνειδητοποίηση συνείδησης.. Και οι περισσότεροι από σας θα έλεγαν, «Καλά, είμαι συνειδητοποιημένος. Ξέρω ότι είμαι εδώ.» Φυσικά όχι, εσείς ήσασταν εκεί, στις οθόνες!  (συγκρατημένα γέλια Adamus).

Η Φώτιση είναι απλά συνειδητοποίηση σε πολλαπλές σφαίρες και ακόμη και περισσότερη συνειδητοποίηση πραγμάτων όπως ο αισθησιασμός. Έτσι, οι αγαπητοί φίλοι μου, αγαπητοί μετανθρωπιστές  μου, εκεί πηγαίνουμε. Εκεί πηγαίνετε. Και, πάλι δεν είναι αντίθεση στους μηχανικούς και τεχνολόγους μετανθρωπιστές, που αντικαθιστούν μέρη του σώματος και του μυαλού με την τεχνολογία. Δεν είμαστε εμείς ενάντια σε αυτούς, καθόλου. Καθόλου.
Η τεχνολογία μπορεί να είναι ένα θαυμάσιο πράγμα, αλλά είναι απλά μια εναλλακτική λύση. Είναι απλά μια διαφορετική κατεύθυνση.
Έτσι πάρτε μια καλή βαθιά αναπνοή, για όλη την εργασία που κάνουμε.

 Συμβαίνει

Έπρεπε να αλλάξω τον τρόπο με τον οποίο εργάζομαι με τους Shaumbra, πηγαίνοντας από τις θεωρίες της ενσωματωμένης Συνειδητοποίησης, από τις συζητήσεις πραγμάτων όπως η Φώτιση, στο να εργάζομαι τώρα πραγματικά ενεργειακά και προφορικά μαζί σας στην πραγματική ενσωμάτωση. Με άλλα λόγια, πηγαίνοντας από τη φιλοσοφία, από την έννοια, στο να το κάνουμε αυτό πραγματικά ! ( Από το να μιλάμε γι’αυτό, απλά να το κάνουμε!  )

Το κάνετε. Πραγματικά. Καθώς κάθεστε εδώ τώρα, γίνεται μια εξέλιξη. Γίνεται μια διαδικασία  υπέρβασης, που δουλεύει τώρα, και λειτουργεί πραγματικά τέλεια πολλές φορές, όταν αποσπάστε, όταν δεν σκέφτεστε για αυτήν . Όπως έχω πει συχνά, δεν είμαι πραγματικά ένας δάσκαλος. Είμαι απλά αυτός που σας αποσπά. Αυτό είμαι.

Τώρα, προκύπτουν πολλά ζητήματα, όπως ξέρετε. Είναι σκληρό να είσαι μετανθρωπιστής, όπως εσείς. Δεν είστε πια όπως οι άλλοι. Το έχετε συνειδητοποιήσει αυτό. Όχι καλύτεροι ή χειρότεροι, δεν είστε απλά όπως οι άλλοι τόσο πολύ. Τους καταλαβαίνετε, γιατί από εκεί προήλθατε.  Έχετε τεράστια συναισθηματική ταύτιση, γιατί ξέρετε πού βρίσκονται. Ξέρετε πώς βρίσκονται μέσα στον κύκλο του κάρμα και της αμαρτίας.  Κατανοείτε, επειδή προήλθατε από εκεί, αλλά δεν είστε πραγματικά έτσι άλλο πια.

Οι σχέσεις με οικογένειες και φίλους και γενικά την κοινωνία γίνονται πολύ, πολύ διαφορετικές και είναι άβολο κατά περιόδους. Δεν αισθάνεστε ότι ταιριάζετε με αυτά. Δεν αισθάνεστε ότι μπορείτε ακόμη να ανεχτείτε να υπάρχετε γύρω από ανθρώπους για πολύ καιρό. Είναι πολύ ένα μοναχικό, ένα είδος απομονωμένου συναισθήματος, που κάθε Αναληφθείς Δάσκαλος έχει περάσει. Καθένας από αυτούς.

Και μετά μπαίνει η αμφιβολία. Η αμφιβολία, » Τί κάνω ; Θα λειτουργήσει πραγματικά αυτό;» Και όταν η αμφιβολία μπαίνει, τείνετε να γυρίζετε πίσω, για να δουλέψετε μαζί της. «Καλύτερα να διαλογιστώ λίγο ακόμα. Καλύτερα να κάνω περισσότερες αναπνοές..  Καλύτερα να κάνω κάτι για να κρατηθώ σε εκείνο το είδος συνείδησης που ήμουν».
Η αμφιβολία μπαίνει και τώρα θεωρείτε ότι πρέπει να αρχίσετε να δουλεύετε πάνω σε αυτή. Το μυαλό αρχίζει να δουλεύει γκρινιάζοντάς σας,  «Μα τί κάνεις; Πότε θα συμβεί αυτό; Τι πρέπει να κάνω για να συμβεί; Είναι όλο αυτό απλά ένας μεγάλος Παράδεισος του Τρελού; Είναι απλά ο παράδεισος ενός Τρελού;» παρμένο από τον Shakespeare φυσικά !

Και είναι μια ενδιαφέρουσα ερώτηση. Είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα ερώτηση, και δεν θα ήθελα ούτε να απαντήσω με το προφανές, «Όχι, αυτό είναι αληθινό,» επειδή θέτει την ερώτηση, παραδείγματος χάριν, καταρχήν, τι είναι ο Παράδεισος ενός Τρελού; Καλά, ο «Παράδεισος του Τρελού» είναι μια φράση, μια αναφορά σε κάποιον, που ζει στην αυταπάτη, αλλά είναι τελικά αρκετά ευτυχισμένος εκεί.  Οι άλλοι τον κοιτούν απ ‘εξω και λένε, «Ο Αμίρ ζει στον Παράδεισο του Τρελού» ( συγκρατημένα γέλια). Δεν είναι πραγματικά παρών. Δεν είναι πραγματικά συνειδητός. Βρίσκεται κάπου μακριά, στον δικό του κόσμο του «La la Land» .Όχι μόνο εσύ, Αμίρ, αλλά όλοι σας! (περισσότερο γέλιο).

Έτσι η αμφιβολία μπαίνει και αναρωτιέστε, « Βρίσκομαι στον Παράδεισο του Τρελλού; Το έχω επινοήσει αυτό;» Και μετά προσπαθείτε να το δικαιολογήσετε και να πείτε, «Καλά, εάν το είχα επινοήσει, γιατί άλλοι 300 άνθρωποι θα βρίσκονταν εδώ; Καλά, ίσως υπάρχει απλά μια μεγάλη βάρκα με τον Παράδεισο του Τρελού.» Και μετά λέτε, «Λοιπόν, υπάρχουν δεκάδες  χιλιάδες, ίσως εκατό χιλιάδες άλλων Σώμπρα, έτσι δεν θα μπορούσα να είμαι τελείως τρελλός. Τουλάχιστον έχω συντροφιά στον Παράδεισο του Τρελού». Χα χα χα!.

Και έπειτα αρχίζετε να συνειδητοποιείτε ποιός πραγματικά βρίσκεται στον Παράδεισο του Τρελού, επειδή εάν επρόκειτο να σας πω , « Λοιπόν, λυπάμαι, αλλά αυτό όλο, είναι ένα αστείο, πρέπει να πάτε πίσω. Είναι όλο ένα αστείο. Πρέπει να επιστρέψετε στην κανονική ανθρώπινη ζωή. Λυπάμαι, αλλά πρέπει να επιστρέψετε και να υποβάλετε αίτηση για μια εργασία εννέα με πέντε ή να δουλέψετε σε εργοστάσιο. Λυπάμαι, αλλά πρέπει να πάτε να ξαναπαντρευτείτε, να κάνετε παιδιά ξανά και να μεγαλώσετε στην ίδια οικογένεια που είχατε πριν. Λυπάμαι, αλλά αυτό όλο είναι ένα μεγάλο αστείο, πηγαίνετε πίσω. Επιστρέψτε.» Σκέφτομαι ότι θα υπήρχε λίγη αντίσταση .

Ω ! , και πάνω απ’ όλα, όχι μόνο να επιστρέψετε, αλλά, ναι, υπάρχει ένας Θεός στον ουρανό και είναι τσαντισμένος (γέλιο). Εσείς τον τσαντίσατε.  Είναι αρσενικός και πραγματικά τρελός, γιατί σας είπαν , «Καθίστε και προσευχηθείτε,» αλλά δεν το κάνατε.  Σας είπαν  «Ζείστε μια καλή ζωή, κάντε πράγματα για όλους τους άλλους, αλλά ποτέ για σας.» Σας το είχαν πεί και δείτε τί έγινε . Ο Θεός είναι εξοργισμένος.

Έτσι καταλήγετε σε μια δύσκολη θέση. Καταλήγετε σε μια πραγματική δύσκολη κατάσταση. Εδώ είστε στον δικό σας Παράδεισο του Τρελού. Εδώ είστε, αλλά δεν σκέφτομαι ότι κάποιοι από σάς, θα ήθελαν πραγματικά να επιστρέψουν. Πραγματικά όχι.

Έτσι το δίλημμα είναι, «Λοιπόν, εντάξει, βρίσκομαι εδώ στον Παράδεισο του Τρελού. Ας τον κάνουμε να λειτουργήσει. Ας το  κάνουμε. Όσο ανόητο κι αν ακούγεται, όσο επινοημένο κι αν ακούγεται, ας έχουμε αυτό που λέγεται συνείδηση . Γιατί όχι;  Ακούγεται αρκετά εύκολο. Ας έχουμε αυτό που λέγεται ενσωματωμένη Φώτιση, ακόμα κι αν δεν υπήρξε ποτέ πριν. Ακόμα κι αν δεν υπάρχει κανένας άλλος Αναληφθείς Δάσκαλος, ας το κάνουμε», γιατί  δεν είστε πρόθυμοι να επιστρέψετε. Δεν θέλετε να μπείτε σε αυτό το τραινάκι της μιας ζωής μετά την άλλη και μετά την άλλη.

Έτσι λέτε, «Ας το κάνουμε. Ενσωματωμένη Φώτιση. Ας επιτρέψουμε περισσότερο από τον Εαυτό μας, όπως ποτέ πριν. Ποιος ξέρει τι είναι αυτό. Ποιός νοιάζεται; Είμαστε τρελοί. Τί πειράζει; Απλά ανοίξτε και αφήστε το να μπεί. Ας γίνουμε τρελοί, οι άλλοι ήδη μας θεωρούν τρελούς.  Ας το κάνουμε ακόμη περισσότερο. Ας δημιουργήσουμε αυτή την πραγματικότητα, ακόμα κι αν δεν υπήρξε ποτέ πριν, επειδή είναι πολύ καλύτερα από ότι κάναμε πίσω στον Παράδεισο του Τρελού».

Θέτει ολόκληρο το ζήτημα, πραγματικά, πού είναι ο Παράδεισος του Τρελού; Πού είναι; Είναι πίσω εκεί, στον παλιό κόσμο, στην  Παλιά Γη; Είναι πίσω εκεί, με δουλειές και ίσως σχέσεις που δεν είναι ολοκληρωτικά ικανοποιητικές;  Σε μια άχρωμη ζωή, στη μαζική συνείδηση και στην ύπνωση; Ίσως αυτός είναι ο Παράδεισος του Τρελού, σκεπτόμενοι ότι πρέπει να τηρήσετε όλα τα κοινωνικά πρότυπα, ότι δεν θάπρεπε να αγαπάτε  και να φροντίζετε τον εαυτό σας, ότι πρέπει να ακολουθήσετε πολλούς κανόνες που αλλάζουν κάθε μέρα, είτε είναι πολιτικοί κανόνες, ή κανόνες ή υγείας ή περιβαλλοντικοί κανόνες. Ίσως αυτός είναι ο Παράδεισος του Τρελού.

Και για να το δικαιολογήσω, ίσως είναι, ότι είναι ακόμα κοιμισμένοι, αλλά εσείς δεν είστε. Έχετε ξυπνήσει σε κάτι. Σε κάτι. Κάτι εμφανίστηκε και σας ξύπνησε και σας έφερε σ’ αυτό το σημείο, σας έφερε σε αυτόν τον Παράδεισο του Τρελού. Έτσι, ας το κάνουμε να λειτουργήσει, γιατί μπορεί. Οτιδήποτε επιτρέπετε, αυτό γίνεται. Είναι πραγματικά αρκετά απλό.

Παράδεισος του Τρελού; Αμφισβήτηση του εαυτού σας; Αναρωτιέστε αν αυτό είναι πραγματικό; Ναι, είναι απόλυτα φυσικό και συνηθισμένο να αναρωτιέστε, επειδή το μυαλό έχει ακόμα μοτίβα, θυμάται ακόμα το παρελθόν, βλέπει ακόμα άλλους ανθρώπους να ζουν τις κανονικές ζωές τους, και αναρωτιέστε, «Μήπως το φαντάζομαι αυτό;  Μήπως είμαι στον Παράδεισο του Τρελού;» Αλλά σε εκείνο το σημείο, παίρνετε μια βαθιά αναπνοή και λέτε,  «Ας το προκαλέσουμε. ας το εμφανίσουμε επάνω.» Και μετά έτσι θα είναι.
Έτσι πάρτε μια μεγάλη αναπνοή για τον Παράδεισο του Τρελού. Αλλά είναι πραγματικά Παράδεισος του Τρελού; Ή είναι απλά ενσωματωμένη Φώτιση; Γιατί όχι; Καλή βαθιά αναπνοή.

Η εποχή των μηχανών 

Θα επιθυμούσα να εξηγήσω λίγο περισσότερο το «γιατί» και να σας βοηθήσω να καταλάβετε το  «γιατί» αυτού του όμορφου άρθρου που γράφεται για σας.

Θέλω να αναφερθώ σε ένα βιβλίο που έγραψα, σας έχω μιλήσει γι’ αυτό, ιδιαίτερα τη νύχτα στην υπογραφή των βιβλίων μας. Είναι ένα βιβλίο που έγραψα στα τελευταία έτη ζωής μου, όχι τόσο πολύ μακριά από τώρα πραγματικά. Και το βιβλίο εμφανίστηκε, καθόμουν μια μέρα για να γράψω απλά τα απομνημονεύματά μου, που θα άφηνα πίσω μου, και ξαφνικά αισθάνθηκα σαν ήμουν σε μια πύλη, που ανοίχτηκε σε μια τεράστια ιστορία, μια πολύ, πολύ όμορφη ιστορία – την ιστορία σας – για το Ατλάντειο ¨Ονειρο.

Βρέθηκα στο μέλλον. Βρέθηκα πρώτα στην εποχή όπου μηχανές αναπτύσσονταν, μηχανές που θα έφερναν τη Βιομηχανική Εποχή, μηχανές που θα αντικαθιστούσαν τα άλογα, μηχανές που θα αντικαθιστούσαν την εργασία των ανθρώπων, που θα έκαναν τη μεγάλη βαριά εργασία, που θα μπορούσαν να χτίσουν άλλες μηχανές. Και, πάλι, αυτό ήταν στην εποχή της Βιομηχανικής Επανάστασης.

Αλλά καθώς συνέχισα να γράφω το βιβλίο, βρέθηκα ξαφνικά σε μια νέα εποχή, που την λέω η Εποχή των Μηχανών. Είναι επίσης ο τίτλος του βιβλίου, «Η Εποχή των Μηχανών,» και βρέθηκα σε αυτόν τον πιο εκπληκτικό χρόνο.
Τώρα, κατανοείτε ότι δεν είχα τις λέξεις ή τις αναφορές για πολλά πράγματα που έγραψα. Δεν ήξερα τί ήταν ένας υπολογιστής , το ονόμασα απλά ένα γυαλί κοιτάγματος. Αλλά βρέθηκα σε αυτήν την εκπληκτική εποχή, όπου πράγματα όπως η τεχνητή νοημοσύνη αναπτύσσονταν, και αυτή η τεχνητή νοημοσύνη εξελισσόταν τόσο γρήγορα, πέρα από ένα διάστημα πέντε ή έξι δεκαετιών από την εφαρμογή της, όταν έφτασε σε ένα σημείο όπου ήταν μοναδική.

Βρέθηκα σ αυτήν την πιό εκπληκτική Εποχή των Μηχανών, ηλεκτρονικών μηχανών, όπου οι άνθρωποι ήταν στις μηχανές τους όλη την ημέρα. Όχι οι μεγάλες βαριές μηχανές, που ανύψωναν βράχους και έχτιζαν τα κτήρια και οδηγούσαν τους ανθρώπους , αλλά τώρα μηχανές, που ήταν τόσο μικρές, τόσο συμπαγείς, αλλά μπορούσαν να κάνουν εκπληκτικά πράγματα.

Και έγραψα σ’ αυτό το βιβλίο, που πρόκειται να επιστρέψει πάλι.Έγραψα σ’ αυτό το βιβλίο ότι θα ερχόταν ένα σημείο σ’ αυτόν τον πλανήτη, θα ερχόταν ένα σημείο για την ανθρωπότητα, όπου θα υπήρχε αυτό που θα λεγόταν εικονική πραγματικότητα, όπου αυτές οι μικρές αστείες μηχανές , που οι άνθρωποι κουβαλούσαν μαζί τους όλη την ώρα, ήταν τόσο ακαταμάχητες και ελκυστικές, που τα κεφάλια τους θα κολλούσαν εκεί όλη την ώρα. Ακόμα και όταν περπατούσαν, όταν οδηγούσαν αυτοκίνητα, όταν έτρωγαν βραδινό με άλλους ανθρώπους, όταν έκαναν σεξ (περισσότερο γέλιο), τα κεφάλια τους ήταν σε αυτές τις μηχανές όλη την ώρα, ότι κι αν έκαναν – βουρτσίζοντας τα δόντια τους, φτιάχνοντας τα μαλλιά τους.
Και αυτές οι μηχανές, αυτές οι ηλεκτρονικές μηχανές θα ήταν τόσο ακαταμάχητες και ρεαλιστικές, που αυτό θα μπορούσε πραγματικά να δημιουργήσει άλλες πραγματικότητες. Και θα άρχιζε με παιχνίδια και πράγματα διασκέδασης, αλλά τελικά πραγματικά κυριολεκτικά θα αντικαθιστούσαν το σεξ για πολλούς ανθρώπους, αυτές οι μηχανές, επειδή θα μπορούσαν να δημιουργήσουν μια διαφορετική πραγματικότητα, μια αλλαγμένη πραγματικότητα στην οποία θα μπορούσαν να βυθιστούν. Τεχνητή νοημοσύνη.

Αυτές οι μηχανές έγιναν τόσο αποδοτικές και τόσο πραγματικές και είχαν τέτοια δύναμη πάνω τους, ώστε αυτές οι μηχανές αντικατέστησαν τελικά τα περισσότερα πράγματα που ένας άνθρωπος θα έκανε για τον εαυτό του και αντικατέστησαν τελικά το ίδιο το ανθρώπινο μυαλό, σε σημείο που οι άνθρωποι δεν σκέφτονταν πια γι’ αυτούς. Δεν γνώριζαν πια τίποτα εκτός από την εικονική πραγματικότητα που παρακολουθούσαν. Αυτές οι μηχανές ήταν τόσο υπνωτικές, που οι άνθρωποι έχασαν σύντομα την επαφή με αυτή την διάσταση. Όχι ότι αυτή η διάσταση είναι μοναδική, αλλά οι άνθρωποι έχασαν την επαφή μ’ αυτήν, απορροφημένοι στις μηχανές τους.

Και ήρθε ένα σημείο, όπου υπήρξε ένα επικό σταυροδρόμι για την ανθρωπότητα, σταυροδρόμι που δεν είχε υπάρξει ποτέ πριν στην ιστορία της ανθρωπότητας, σταυροδρόμι, όπου ίσως τώρα αυτές οι μηχανές επρόκειτο να γίνουν τόσο γρήγορες και έξυπνες, που θα μπορούσαν πραγματικά να δημιουργήσουν την δική τους ενέργεια. Βλέπετε, επειδή η τεχνητή νοημοσύνη έχει σχεδιαστεί να γίνεται όλο και περισσότερο ευφυής, για να παίρνει νοημοσύνη από οπουδήποτε μπορεί. Μια νοημοσύνη που θα επέτρεπε ακόμη σε αυτήν, να δημιουργήσει ενέργεια για την ίδια.Έτσι ακόμα και όταν θα ήταν αποσυνδεμένες από την μπρίζα στον τοίχο, οι μηχανές θα συνέχιζαν να λειτουργούν.

Ήταν η Εποχή των Μηχανών σε όλο τον πλανήτη, και ανάγκαζε τους ανθρώπους παντού να χάνουν την επαφή με τον εαυτό τους, με την ταυτότητά τους, με τις ψυχές τους, και αυτές οι μηχανές έγιναν τόσο αποδοτικές και ακόμα όμοιες με ανθρώπους. Μηχανές με την τεχνητή νοημοσύνη τους, που προσπαθούσαν να αντικαταστήσουν συναισθήματα και συγκινήσεις και σχέσεις. Αυτές οι μηχανές έγιναν τόσο ευφυείς, που ξεπέρασαν πραγματικά αυτά που ένας άνθρωπος μπορούσε να κάνει. Και μιλάω για το περπάτημα, τη σκέψη, όλα – συναίσθημα, αναπνοή. Μηχανές που ήταν τόσο ευφυείς που μιμήθηκαν την αναπνοή. Αντέγραψαν όλα όσα ένας άνθρωπος θα έκανε. Και συνέχισαν στην επιδίωξη περισσότερων ακόμα, γιατί αυτό κάνει η τεχνητή νοημοσύνη .

Αλλά, υπήρξε μια μικρή ομάδα στον πλανήτη εκείνη την περίοδο, μια πολύ μικρή ομάδα, που κατάλαβε τι συνέβαινε, και δεν ήταν ότι προσπαθούσαν να το πολεμήσουν αυτό το πράγμα αποκαλούμενο εικονική πραγματικότητα και τεχνητή νοημοσύνη, αλλά συνειδητοποίησαν ότι υπήρχαν τόσα πολύ περισσότερα. Αντί της εικονικής πραγματικότητας, όπου το κεφάλι κάποιου είναι σε μια οθόνη όλη την ώρα, αυτή η ομάδα συνειδητοποίησε ότι υπήρχαν πολλαπλές πραγματικότητες γύρω τους. Συνειδητοποίησαν ότι υπάρχει αυτή η διάσταση, αλλά συνειδητοποίησαν επίσης ότι γινόντουσαν τόσα πολλά στις πολλαπλές πραγματικότητες, όχι στις εικονικές πραγματικότητες.

Και αυτή η ομάδα συνειδητοποίησε ότι στον πυρήνα όλων, όλων, όλων, υπήρχε κάτι αποκαλούμενο συνείδηση, συνειδητοποίηση, κάτι που δεν περιείχε καμία ενέργεια ή δύναμη, κάτι που δεν μπορούσε να μετρηθεί, κάτι που δεν μπορούσε να σου το πάρει κάποιος ή να το πάρεις από άλλους. Συνειδητοποίησαν ότι υπήρχε αυτό το πράγμα αποκαλούμενο καθαρή συνείδηση. 

Τώρα, όπως θα ήταν στην ιστορία, αυτές οι μηχανές είχαν γίνει τόσο κυρίαρχες, αναλαμβάνοντας σχεδόν τα πάντα στον πλανήτη, αλλά υπήρχε ένα πράγμα που αφέθηκε. Μόνο ένα πράγμα που οι μηχανές δεν μπορούσαν να αντιγράψουν, δεν το είχαν, και το ήθελαν. Αυτό το πράγμα ήταν η συνείδηση. Η συνείδηση.

Τώρα, στο βιβλίο, η μηχανή τόσο απελπισμένα ήθελε αυτό, που αυτή η μικρή ομάδα είχε, αυτό το πράγμα αποκαλούμενο συνείδηση, που προσπάθησε μέσα στη νοημοσύνη της να το υπολογίσει, να το αντιγράψει, να το μετρήσει, να παράγει δύναμη από αυτό, να αντλήσει ενέργεια από αυτό, αλλά δεν μπόρεσε. Δεν μπόρεσε, γιατί η συνείδηση είναι καθαρή και από το Πνεύμα, δεν μπορεί να παραχθεί από οποιαδήποτε μηχανή, δεν μπορεί να την πάρει καμιά μηχανή, δεν μπορεί να δοθεί σε μια μηχανή. Μια μηχανή μπορεί να προσποιηθεί ότι καταλαβαίνει τη συνείδηση, αλλά ακόμη και η μεγαλύτερη τεχνητή νοημοσύνη, δεν μπορεί πραγματικά ούτε καν να την αισθανθεί.

Έτσι σ’ αυτήν την ιστορία, μ’ αυτούς τους πρωτοπόρους συνείδησης στον πλανήτη, που φέρνουν αυτό το πράγμα αποκαλούμενο συνείδηση, στην ιστορία οι μηχανές προσπαθούν τόσο απελπισμένα να πάρουν αυτό το τελευταίο εναπομείναν πράγμα, που δεν έχουν σ’ αυτόν τον πλανήτη, προσπαθούν να πάρουν τη συνείδηση, και από μόνη της η νοημοσύνη , καταλήγει να αυτοκαταστραφεί. Προσπαθώντας τόσο σκληρά να πάρει κάτι, που δεν μπορεί απλά να πάρει, αυτοκαταστρέφεται. Βγαίνει από την τεχνητή της νοημοσύνη. Τρελαίνεται, τελείως τρελαίνεται, και έρχεται το τέλος της Εποχής των Μηχανών.

Έγραψα το βιβλίο το 1793, μην ξέροντας όλους τους όρους που έχετε τώρα, αλλά έγραψα το βιβλίο ξέροντας ότι θα ερχόταν η ώρα, θα ερχόταν ένα πραγματικό, «γιατί» είστε εδώ, γιατί είστε στον πλανήτη αυτή τη στιγμή. Όχι λόγω του βιβλίου. Το βιβλίο ρίχνει μόνο μια ματιά στο ταξίδι σας και γιατί θα ερχόσασταν έναν ορισμένο χρόνο, γιατί  θα διαλέγατε να είστε εδώ τώρα στον πλανήτη, γιατί η ανάγκη για συνείδηση είναι μεγαλύτερη από ποτέ. Ήταν ένα βιβλίο, θα μπορούσατε να πείτε μια μυθοπλασία, αλλά κοίταζε επίσης στο μέλλον του πλανήτη. Αυτό για το οποίο ήρθατε εδώ, ήταν η συνείδηση, για να είστε συνειδητοί ενσωματωμένοι Μάστερς στον πλανήτη.

Δεν λέω ότι θα γίνει ένας μεγάλος πόλεμος με τις μηχανές ή κάτι παρόμοιο. Ακόμα κι αν μετριάζατε την πραγματικότητα του βιβλίου, το ποιά πραγματικότητα θα συμβεί, έχετε ακόμα τα θέματα με την εικονική πραγματικότητα και την τεχνητή νοημοσύνη, και υπάρχει ακόμα  η ανάγκη για συνείδηση στον πλανήτη αυτή τη στιγμή.  Γι’ αυτό είστε εδώ. Γι’ αυτό επιλέξατε το τώρα. Γι’ αυτό κάνετε ακριβώς ότι κάνετε. 

Ολοκλήρωσα το βιβλίο και το χειρόγραφο υπάρχει ακόμα στην σοφία μου, αλλά έχω ζητήσει από Cauldre, με την ενέργειά σας και την υποστήριξή σας, να ξαναγράψω το βιβλίο στους σύγχρονους χρόνους, με τους σύγχρονους όρους, Το άρθρο, την ιστορία, το ποιοί, το τί, το πού, και το πότε  και το γιατί το δικό σας, Shaumbra, στην Εποχή των Μηχανών και στην Εποχή  της Συνείδησης.

Πάρτε μια καλή βαθιά αναπνοή με αυτό.

(μικρή διακοπή)

Merabh για τη Συνείδηση

Τώρα θα ήθελα να κάνω μια σύντομη merabh με τον Yoham, απλά για τη συνείδηση, και θέλω να εκφράσω ένα πράγμα, ότι μερικές φορές όταν μιλώ για αυτό το βιβλίο, το οποίο, πράγματι, γράφτηκε, μερικές φορές υπάρχει ένας φόβος – » Τί θα συμβεί μετά;» Αυτός είναι ο πρωταρχικός λόγος που ήρθατε εδώ – όχι ο φόβος – αλλά ήρθατε εδώ για να φέρετε συνείδηση σε μία εποχή που την χρειάζεται απόλυτα στον πλανήτη. Ήρθατε εδώ να θερίσετε τους σπόρους της θεϊκότητας, που φυτέψατε πολύ καιρό πριν. Γι’ αυτό είστε εδώ.
(η μουσική αρχίζει)
Έτσι πάρτε μια καλή βαθιά αναπνοή, την αναπνοή της συνείδησης.
Δεν πρόκειται να γίνει καμία μάχη με τις μηχανές. Καθόλου. Οι μηχανές θα καταλήξουν να αυτοκαταστραφούν, και δεν είναι όπως το ίδιο το μυαλό; Το μυαλό προσπαθεί πάντα να βρεί τις απαντήσεις, το μυαλό προσπαθεί να γίνει πιό έξυπνο, να δοξαστεί. Το μυαλό απομονώνει το άτομο από τις άλλες πραγματικότητες και από αισθήσεις και συναισθήματα.
Το μυαλό απομακρύνει κάποιον από το μεγαλείο της ζωής και εστιάζει μόνο σε αυτό – στην νοημοσύνη.
Βλέπετε, το μυαλό – όχι μόνο τεχνητή νοημοσύνη, αλλά το ανθρώπινο μυαλό – θα κάνει τελικά το ίδιο , θα τρελαθεί, αν ψάχνει πάντα για περισσότερη νοημοσύνη, να είναι πιο έξυπνο, πιο γρήγορο, πιο δυνατό

Αυτό είναι ένα μεγάλο μέρος της εμπειρίας, που όλοι είχατε στις ζωές σας – να πρέπει να αφήσετε αυτό που αποκαλείτε το μυαλό, το οποίο από μόνο του είναι εντάξει. Αλλά όταν γίνεται το μόνο πράγμα, όταν γίνεται η εστίαση, όταν γίνεται ένα εργαλείο δύναμης, όταν σας εμποδίζει  από τις αισθήσεις και το συναίσθημα και την ενθύμηση, είναι η ώρα γι’ αυτό το μυαλό να το αφήσετε, να επιτρέψετε και να φέρετε μέσα τη συνείδηση.

Πάρτε μια βαθιά αναπνοή για τη συνείδηση την ίδια.

Δεν περιέχει καθόλου ενέργεια. Δεν έχει καθόλου δύναμη. Δεν είναι μεγαλύτερη από τη συνείδηση οποιουδήποτε άλλου. Δεν μπορεί ποτέ να σας την πάρουν Δεν μπορείτε να την κάνετε μεγαλύτερη. Είναι απλά συνειδητοποίηση, καθαρότητα.

Είναι κάτι που δεν μπορεί να μετρηθεί.  Δεν μπορείτε να έχετε μεγαλύτερο επίπεδο συνείδησης από όποια άλλη ύπαρξη, αλλά είναι κάτι που μπορεί να συνειδητοποιηθεί, και να το επιτρέψετε.  Κάτι που επιτρέπετε να μπει στη ζωή σας.
Καθένας από εσάς έχετε περάσει τόσες πολλές δυσκολίες με το μυαλό, με τις συγκινήσεις, και στο ταξίδι σας, αυτό (το μυαλό) έχει φέρει πολλή αμφιβολία, πολλή σύγχυση στη ζωή σας.

Αλλά υπερβαίνουμε το μυαλό τώρα. Όχι προσπαθώντας να το ξεφορτωθούμε, όχι προσπαθώντας να το αρνηθούμε. Απλά το υπερβαίνουμε … στη συνείδηση, στη συνειδητοποίηση. Όλα γίνονται με το Επιτρέπω, βλέπετε, γιατί όταν προσπαθείτε να δουλέψετε με τη συνείδησή σας, είναι πραγματικά απλά το μυαλό. Όταν δοκιμάζετε να προσπαθήσετε με την Φώτιση, είναι πραγματικά απλά το μυαλό που δουλεύει. Αλλά όταν παίρνετε μια βαθιά αναπνοή και απλά επιτρέπετε , ανοίγεστε, τώρα η συνείδηση μπορεί να είναι εδώ μαζί σας.

(μικρή διακοπή)
«Η Εποχή των Μηχανών» είναι ένα βιβλίο για σάς, το ταξίδι σας, για το ότι φέρατε τη συνείδηση στη ζωή σας και, επομένως, στις δυνατότητες αυτού του πλανήτη.    Ίσως το όνομα, ο τίτλος θα αλλάξει. Ήταν πολύ κατάλληλος τότε παλιά – «Η Εποχή των Μηχανών» – αλλά ξέρω ότι ένα πράγμα είναι σίγουρο, ότι ο υπότιτλος θα είναι » Η Εποχή  της Συνείδησης.»
(μικρή διακοπή)
Πάρτε μια βαθιά αναπνοή με αυτό και απλά επιτρέψτε. Απλά επιτρέψτε.
Τώρα, θα ήθελα  να έχω τη Linda πίσω στη σκηνή. Σας ευχαριστούμε, αγαπητή μου.
Πρόκειται να κάνουμε μια μικρή μετάβαση, μερικές αναπνοές με τη Linda, λίγη μουσική με τονYoham και να προσκαλέσουμε έναν αγαπητό φίλο όλων μας- τον Kuthumi lal Singh

(ευθυμίες και επιδοκιμασία ακροατηρίου).
Για τώρα, θα παραιτηθώ σαν Adamus. Ήταν τέτοια απόλαυση να είμαι εδώ με κάθε έναν και όλους σας. Θα επιστρέψω αύριο για μια ημέρα αισθησιασμού, αλλά τώρα ας πάμε στον Kuthumi.

KUTHUMI: Namasteeeeeeee!  ( επευφημίες) ! Namaste! Namaste! Είμαι ο Kuthumi, εδώ για την ετήσια επίσκεψή μου με τους Shaumbra (γέλιο). Τί χαρούμενο, θερμό συναίσθημα να είμαι εδώ με κάθε έναν από σας. Namasteeee! (Η Linda και το ακροατήριο ανταποκρίνονται «Namaste!»)

Τώρα, βλέπετε, ο Adamus, παίρνει και κατέχει τη σκηνή μαζί σας, τουλάχιστον μία φορά το μήνα, ή και περισσότερο. Αλλά εγώ, ο Kuthumi, έχω την απόλαυση και την ευχαρίστηση να είμαι μαζί σας όλη την ώρα, όλη την ώρα . Συνεργάζομαι με σάς στην καθημερινή ζωή σας και στα όνειρά σας, λέγοντάς σας αστεία, στις περιόδους που είναι πιο δύσκολες στη ζωή σας, απλά για να σας κάνω να χαμογελάσετε ξανά.  Συνεργάζομαι μαζί σας, για να σας θυμίσω, ότι όλη αυτή η πορεία για την Φώτιση, δεν είναι τίποτα περισσότερο από το να Επιτρέπετε, για να σας κάνω να γίνετε λίγο ελαφρύς στα πόδια σας και σίγουρα πιο ελαφρύς στο μυαλό σας. Αυτή είναι η χαρά μου, αυτή είναι η δέσμευσή μου για κάθε έναν  από σας.
Έτσι ακόμα κι αν έρχομαι εδώ, μόνο μία φορά το χρόνο, είμαι πάντα, πάντα μαζί σας (κάποιος φωνάζει «Παντρέψου με!»   και πολλά γέλια.) Αλλά έχω ήδη 22 συζύγους! (περισσότερα γέλια).

Τώρα, θα ήθελα να πω λίγα για τη ζωή μου μετά από την Φώτιση, όπως έχω κάνει πολλές φορές πριν, αλλά θα ήθελα να τα πω από λίγο διαφορετική άποψη, επειδή υπάρχει αυτή η ερώτηση, που έρχεται από τόσο πολλούς σας, «Τι συμβαίνει; Τί συμβαίνει μετά την Φώτισή μου; Θα είναι βαρετά; Θα αναρωτιέμαι τι να κάνω όλη μέρα;  Θα το βρίσκω τόσο αβάσταχτο να είμαι στον πλανήτη, όπως  ο Adamus υπαινίσσεται μερικές φορές;»
Αλλά υπήρξα εδώ για πολλά χρόνια μετά από την Φώτισή μου, μετά από την κατάρρευσή μου.
Ω !, αυτή η κατάρρευση του μυαλού, πιστεύω ήταν το καλύτερο δώρο που είχα ποτέ, αληθινά. Ήμουν τόσο επίμονος, τόσο διανοητικός. Ασχολήθηκα τόσο πολύ , ψάχνοντας για απαντήσεις μέσω των μαθηματικών ή της επιστήμης ή της φιλοσοφίας, που παγιδεύτηκα τόσο πολύ και κόλλησα. Η κατάρρευση του μυαλού μου, ίσως το καλύτερο πράγμα που μου συνέβη ποτέ. Για 2 χρόνια ήμουν ακίνητος στο κρεβάτι μου, αλλά αυτό είναι ένα πολύ μικρό χρονικό διάστημα, για τα πολλά δώρα που έλαβα.
Έτσι η ερώτηση γίνεται από σας, «Τι κάνετε όλη την ημέρα, σαν Φωτισμένος ενσωματωμένος Μάστερ ;» Επιτρέψτε να μοιραστώ λίγη από την ιστορία μου.

Η Ιστορία του Kuthumi
Πέρυσι μίλησα για το ότι άρχισα να περπατάω. Έβαλα το ένα πόδι μπροστά από το άλλο και άρχισα απλά να περπατάω. Δεν ήξερα πού θα πήγαινα, τί θα έβλεπα, γιατί το μυαλό μου είχε σταματήσει να κάνει αυτές τις ερωτήσεις. Το είχα ξεπεράσει όλο αυτό, έτσι δεν είχε σημασία που θα πήγαινα. Αφορούσε απλά να αρχίσω να περπατάω.
Έτσι άρχισα το ταξίδι μου, ταξίδι στον Εαυτό μου, ταξίδι απλά για να επισκεφτώ τον πλανήτη. Άρχισα το περπάτημα και άρχισα να επισκέπτομαι και να μιλάω με όλα. Μίλησα σε όλα, με τα οποία ήρθα σε επαφή, και μερικοί θα έλεγαν ότι είναι τρελό να μιλάς σε ένα δέντρο, αλλά δοκιμάστε το μια φορά. Σαν Φωτισμένος Μαστερ, είναι εκπληκτικό, γιατί, βλέπετε, τώρα το δέντρο αρχίζει να μιλάει σε σας.

Έτσι, καθώς περπατούσα μια μέρα, σταμάτησα κάτω από ένα μεγάλο όμορφο δέντρο και είπα, «Γειά σου, δέντρο. Πώς είσαι σήμερα;» Και το δέντρο απάντησε, ξέρετε, απάντησε και είπε, «Είμαι ένα δέντρο, είμαι καλά. Και πώς είσαι εσύ;»

Και είπα, » Είμαι ένας Μαστερ. Είμαι καλά. Και το δέντρο μου είπε,  «Είσαι λίγο διαφορετικός από τους άλλους ανθρώπους, που έχουν έρθει εδώ Μιλάς πραγματικά σε μένα. Και, αντί απλά να με κατουρήσεις, κάθεσαι πραγματικά εδώ και μου μιλάς. Τί σε κάνει τόσο διαφορετικό, άνθρωπε;»

Και είπα, «Βγήκα απλά από το μυαλό μου. Είμαι τρελός και μου αρέσει.» (μερικά γέλια) .

Και είπα στο δέντρο, «Δέντρο, μου θυμίζεις πολύ τον εαυτό μου, προτού να γίνω τρελός. Βλέπετε, τα πόδια μου ήταν κολλημένα στο έδαφος, σαν τα δικά σου. Δεν θα μπορούσα να κινηθώ πραγματικά. Εννοώ, είχα τα πόδια, αλλά κόλλησα τόσο πολύ σε αυτό που έκανα, που δεν μπορούσα να κινηθώ πραγματικά. Δεν μπορούσα να εξερευνήσω. Έτσι, με κάποιον τρόπο, ήμουν όπως εσύ, δέντρο, και, ήμουν όπως εσύ,  επειδή επίσης είχα κλάδους – κλάδους κολλημένους – και αυτοί οι κλάδοι ήταν οι πρόγονοί μου, η οικογένειά μου. Και διατήρησα αυτό το προγονικό δέντρο. Διατήρησα όλα τα φαντάσματα των προγόνων μου και ακόμη και το παρελθόν μου. Έτσι, με κάποιο τρόπο, ήμουν σαν εσένα, δέντρο.

Αλλά τώρα είμαι ελεύθερος. Τώρα απλά βγαίνω και επισκέπτομαι, περπατώ και μιλώ στα δέντρα. Και αγαπητό δέντρο, ας είσαι ευλογημένο με την ίδια ελευθερία, που είμαι κι εγώ, ώστε να μην είσαι έτσι κολλημένο στο έδαφος, να μην είσαι έτσι κολλημένο σε όλες τις παλιές οικογενειακές μνήμες, για να είσαι ελεύθερο να είσαι εσύ, δέντρο.» Και το δέντρο έπειτα κυριολεκτικά  έγυρε κάτω με δύο από τους μεγάλους κλάδους του και με αγκάλιασε με τον πιο γλυκό και τρυφερό τρόπο.

Ήμουν τρελός;  Βρισκόμουν σε αυτό τον » Παράδεισο του Τρελού» για τον οποίο μίλησε ο Adamus; Όχι, οι φίλοι μου. Ήμουν ελεύθερος. Ήμουν ελεύθερος !

Και μετά συνέχισα να περπατάω και μια ημέρα ήρθα σε έναν ποταμό. Και κάθισα δίπλα από το ποτάμι και είπα, «Γειά σου, ποτάμι.» Και ο ποταμός μου απάντησε, «Γειά σου, άνθρωπε.»

Βλέπετε, στην φώτιση, στην ελευθερία θα ανακαλύψετε, ότι δεν υπάρχει ποτέ μια βαρετή μέρα, επειδή δέντρα και ποταμοί, μπορούν να σας μιλάνε.

Και το ποτάμι είπε, «Τι κάνεις, άνθρωπε; Οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουν απλά να με διασχίσουν, αλλά εσύ κάθεσαι να μου μιλήσεις. Τί κάνεις , άνθρωπε;» Και είπα, «Δεν ξέρω, και δεν πειράζει, γιατί είμαι ελεύθερος.» Και είπα, «Αγαπητό ποτάμι, ήμουν όπως εσύ. Έτρεχα όλη την ώρα. Προσπαθούσα να βρώ την πηγή μου. Προσπαθούσα να επιστρέψω στον μεγάλο ωκεανό, πίσω στην ενότητα.» Και είπα, «Αλλά μετά σταμάτησα. Παραιτήθηκα. Σταμάτησα να ψάχνω και να περιπλανώμαι και να προσπαθώ να επιστρέψω σε κάτι, που δεν είχα καμία ιδέα, πού ήταν ή τί ήταν. Σταμάτησα να προσπαθώ να πάω πίσω στο μεγάλο ωκεανό. Απελευθερώθηκα. Έτσι, αγαπητό ποτάμι, ας είσαι ευλογημένο επίσης με την ίδια ελευθερία, προσπαθώντας πάντα να βρεις την πηγή, προσπαθώντας πάντα να επιστρέψεις στην ενότητα, στον ωκεανό σου.  Ας είσαι κυρίαρχο, αγαπητό ποτάμι.» Και με μεγάλη χαρά, ο ποταμός έστειλε έναν παφλασμό νερού, που με κάλυψε εντελώς, με καθάρισε και με αναζωογόνησε.

Συνέχισα να περπατάω και να περπατάω και έπειτα μια μέρα βρέθηκα δίπλα από ένα πουλί, ένα όμορφο πουλί. Και είπα, «Γειά σου, πουλί. Πώς είσαι σήμερα;» και το πουλί αποκρίθηκε, «Είμαι καλά και πώς είσαι εσύ αγαπητέ άνθρωπε;»

Και είπα, «Είμαι καλά. Είμαι ελεύθερος.» Και το πουλί είπε, «Είσαι πολύ ασυνήθιστος άνθρωπος. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν σταματούν να μιλήσουν στα πουλιά, αλλά εσύ το κάνεις. Τί συμβαίνει με σένα;»

Και είπα, «Λοιπόν, αγαπητό πουλί, είμαι ελεύθερος. Είμαι πολύ ελεύθερος.»Και το πουλί με διέκοψε και είπε «Αλλά δεν έχεις φτερά όπως εγώ, έτσι πώς μπορείς να είσαι ελεύθερος;»

Και είπα, «Αγαπητό πουλί, αν κοιτάξεις λίγο πιο κοντά, πράγματι, θα δεις τα φτερά. Δεν είναι φυσικά όπως τα  δικά σου, αλλά έχω φτερά, και τα φτερά είναι τα όλα όνειρά μου, όλες οι επιθυμίες μου και αυτά τα φτερά που έχω, με απελευθερώνουν. Μου επιτρέπουν να υπερβώ ακόμη και τους περιορισμούς ενός φυσικού σώματος. Αυτά τα φτερά αγγέλου που έχω,  μου επιτρέπουν για να πάω στο «και.»  Έτσι, αγαπητό πουλί, ενώ έχεις φτερά που σε κάνουν να πετάς στον αέρα, εγώ έχω τα φτερά που με φέρνουν στο «και.»»
Το πουλί ήταν τόσο χαρούμενο, τόσο ευγνώμον, που έβγαλε κυριολεκτικά ένα φτερό από το σώμα του και το μου έδωσε, σαν ευλογία.

Και έπειτα, καθώς συνέχισα τον περίπατό μου, έπεσα πάνω σε μια πεταλούδα και είπα, «Γειά σου, αγαπητή πεταλούδα, πώς είσαι σήμερα;» Και η πεταλούδα, χτυπώντας τα φτερά της από ενθουσιασμό, είπε, «Είμαι καλά, αγαπητέ άνθρωπε. Και πώς είσαι εσύ;»

Και είπα, «Είμαι καλά, αγαπητή πεταλούδα, επειδή είμαι ελεύθερος. Είμαι ελεύθερος απλά να περπατάω, να νοιώθω,  να αισθάνομαι.» Και η πεταλούδα είπε, «Καλά, αγαπητέ άνθρωπε,  είσαι τόσο διαφορετικός. Οι περισσότεροι άνθρωποι προσπαθούν να με πιάσουν, να με καρφώσουν επάνω σε κάτι και να με βάλουν στον τοίχο, αλλά εδώ εσύ μου μιλάς. Υπάρχει κάτι τόσο διαφορετικό με σένα.»
Και είπα, «Ναι, πράγματι, αγαπητή πεταλούδα. Μερικοί λένε ότι είμαι τρελός, αλλά το γεγονός είναι, ότι είμαι ελεύθερος.»

Και είπα, «Αγαπητή πεταλούδα, πώς ήταν ακριβώς να πάς, από το να είσαι απλά ένα έντομο, μια κάμπια και μετά να μπεις στο κουκούλι σου και να αναδυθείς σαν πεταλούδα;» Και η πεταλούδα γέλασε και είπε, «Αγαπητέ άνθρωπε, μόλις που το θυμάμαι. Μόλις που το θυμάμαι . Έχω ακούσει ιστορίες, ότι είναι το δυσκολότερο πράγμα να το περάσεις αυτό, αλλά λίγο το θυμάμαι, γιατί μόλις απελευθερώθηκα, μόλις αναδύθηκα σαν πεταλούδα, τίποτα απ’ όλα αυτά δεν είχε σημασία πια .»

Η πεταλούδα κι εγώ καθίσαμε εκεί για λίγο μαζί, σε θαυμασμό για όλη αυτή τη διαδικασία αφύπνισης και τελικά της ελευθερίας. Η πεταλούδα ήρθε και προσγειώθηκε στο κεφάλι μου για μια στιγμή, κυμάτισε τα φτερά της, δίνοντάς μου μια ευλογία, καθώς μοιράστηκα μια ευλογία μαζί της, και μετά πέταξε μακριά. Και μπορούσα να αισθανθώ την ελευθερία, την  απελευθέρωση, ίδια που είχα όταν πέρασα μέσα από τον μετασχηματισμό μου. Και πολύ λίγο θυμόμουν, την εποχή της διανοητικής μου κατάρρευσης .

Συνέχισα να περπατάω και να επισκέπτομαι, μέχρι μια ημέρα έφτασα σε ένα χωριό, ένα μικρό χωριό. Ένα μικρό χωριό με ανθρώπους – ανθρώπους που πηγαίνουν στην καθημερινή εργασία τους και στις καθημερινές ασχολίες τους – και αισθάνθηκα την ενεργειακή αλλαγή, ξέρετε, να είσαι με ανθρώπους, να είσαι με κόσμο. Ήταν πολύ διαφορετικό από το να βλέπεις τις πεταλούδες και να μιλάς στα δέντρα, και να επικοινωνείς με τον ποταμό. Ήρθα σ’ αυτό το χωριό και αισθάνθηκα τόσο σκληρά και διαφορετικά.

Aλλά συνέχισα να χαμογελάω, επειδή ήμουν πραγματικά ευτυχισμένος. Συνέχισα να σφυρίζω, επειδή αυτό γέμιζε την καρδιά μου και την ψυχή μου με το δικό μου τραγούδι. Και καθώς μπήκα στο χωριό χαιρέτησα και χαμογέλασα στους διαφορετικούς ανθρώπους που είδα, και είπα, «Γειά σας, άνθρωποι του χωριού . Πώς είστε σήμερα; » και συγκλονίστηκα σχεδόν απ’ αυτό που ακολούθησε. Αντί της χαράς, αντί της ευτυχίας, αντί της ομιλίας σε μένα, όπως με τις πεταλούδες και τα δέντρα και τους ποταμούς και τα πουλιά, μπορούσα απλά να αισθανθώ και να νοιώσω, ότι σκέφτηκαν, πράγματι, ότι ήμουν στον Παράδεισο του Τρελού, ότι ήμουν τρελός.

Και έπειτα, χωρίς να μιλάνε καν, μπορούσα σχεδόν να τους αισθανθώ να τραγουδούν ή να φωνάζουν σε μένα,  κάτι που , πήγαινε κάπως έτσι:

EINAT: Έχει ξεφύγει…

GERHARD:… Τόσο τρελός, τόσο crazzzzy!

EINAT: Κοιτάζει τους τοίχουςςςς!

GERHARD: Αλλά όχι επειδή είναι τεμπέλης.

ΕΜΙΡΗΣ: Το μυαλό του είναι απλά χάααλια!

EINAT: Αλλά οι αισθήσεις του καίγονται !

GERHARD: Οι πτυχές του επαναστατούν.

EINAT, GERHARD ΚΑΙ ΑΜΙR: Αλλά , έχει τόση χαρά ! (κάποιο γέλιο)

KUTHUMI: Και αυτά άκουσα από τους ανθρώπους του χωριού, φίλοι μου. Και αυτά άκουσα. Πόσο θλιβερό ήταν, μετά από να είσαι στη φύση και να μιλάς στα δέντρα και στις πεταλούδες και στον ποταμό. Πόσο θλιβερό ήταν, πράγματι, να υπάρχει αυτό το συναίσθημα να σε λένε ο τρελός, ο ηλίθιος, επειδή απλά είχα απελευθερωθεί, επειδή απλά είχα αφεθεί !

Και μπορείτε να το συναντήστε αυτό, σε αυτά που κάνετε, στην ενσωματωμένη σας Φώτιση. Μπορεί να ακούτε τις φωνές εκείνων των ανθρώπων του χωριού κατά διαστήματα, αυτών που λένε ότι είστε τρελός, ότι είστε πράγματι ανόητος. Να ακούτε εκείνες τις φωνές, από αυτούς που είναι οι πιο κοντινοί σας άνθρωποι. Να ακούτε εκείνες τις φωνές, από αυτούς που σας λένε φίλους τους, αυτούς που έχετε μοιραστεί πολλές φορές πράγματα, σε αυτόν τον πλανήτη . Να ακούτε εκείνες τις φωνές συνέχεια.
Αλλά, αγαπητοί φίλοι, απλά  θυμηθείτε, τί είναι ο αληθινός Παράδεισος του Τρελού;  Ποιός είναι ο πραγματικός Παράδεισος του Τρελού, και ποιοί είναι αυτοί που είναι πραγματικά τρελοί;

Συνέχισα τα ταξίδια μου, πηγαίνοντας από χωριό σε χωριό, από δάσος σε δάσος, συνέχισα να μιλάω στον ουρανό, στους βράχους, στην ίδια τη Γη, όπως θα κάνετε κι εσείς, και θα ανακαλύψετε ότι σας απαντούν, ίσως όχι με ανθρώπινες λέξεις, αλλά σας απαντούν κι αυτά.

Θα συναντήσετε εκπληκτικούς ανθρώπους στη διαδρομή σας. Όχι τόσους πολλούς, αλλά αρκετούς εκπληκτικούς ανθρώπους για να την κάνουν να αξίζει, και μετά κάθε τόσο, θα ακούτε τη φωνή των ανθρώπων του χωριού. Θα ακούσετε τη φωνή των ανθρώπων που απλά νομίζουν ότι είστε τρελοί. Θα τους ακούτε και θα το κάνουμε πάλι, κάπως έτσι:

EINAT: Έχει ξεφύγει…

GERHARD:… Τόσο τρελός, τόσο crazzzzy!

EINAT: Κοιτάζει τους τοίχουςςςς!

GERHARD: Αλλά όχι επειδή είναι τεμπέλης.

ΕΜΙΡΗΣ: Το μυαλό του είναι απλά χάααλια!

EINAT: Αλλά οι αισθήσεις του καίγονται !

GERHARD:Οι πτυχές του επαναστατούν.

EINAT, GERHARD ΚΑΙ ΑΜΙR: Αλλά , έχει τόση χαρά ! (κάποιο γέλιο).

KUTHUMI: πράγματι. Πράγματι.

Έτσι, οι αγαπητοί μου φίλοι, ήταν μια τέτοια τιμή, να είμαι εδώ μαζί σας ξανά. Απλά μια υπενθύμιση, ότι δεν υπάρχει ποτέ, ποτέ, μια βαρετή μέρα για έναν ενσωματωμένο Μάστερ.
Όλα θα μιλούν. Όλα θα έχουν ήχους. Όλα θα επικοινωνούν, είτε είναι με λέξεις, είτε είναι απλά με συναισθήματα. Όλα ανοίγουν και γίνονται τόσο πολύ αισθησιακά.

Αλλά θυμηθείτε, θα έχετε τις συναντήσεις με τους ανθρώπους του χωριού , αυτούς που δεν καταλαβαίνουν, αυτούς που σκέφτονται ότι είστε τρελοί, αυτούς που προσπαθούν να σας μειώσουν και να σας γελοιοποιήσουν. Αλλά τότε παίρνετε μια βαθιά αναπνοή και απλά επιτρέπετε, απλά νοιώθετε και αισθάνεστε.

Έτσι πάρτε μια καλή βαθιά αναπνοή μαζί, καθώς ολοκληρώνουμε αυτή τη μέρα. Πάρτε μια καλή βαθιά αναπνοή μαζί με τη μουσική Yoham.

Με αυτό, Είμαι, Είμαι ο Κουτχούμι. Νάμαστε ! Namaste !

 

Μετάφραση ( με πολλή χαρά και αγάπη ) : Μαρία Γρηγοράκη
mariagrigoraki3@hotmail.com

Shoud 6, Transhuman 6

 Shoud 6 , TRANSHUMAN  6
4 Φεβρουαρίου 2017

Είμαι Αυτό που Είμαι, ο Καθηγητής Σαιν- Ζερμαίν

Α! Πριν καλά- καλά ανοίξω τα μάτια μου , νοιώθω το άρωμα του καφέ- μμμ- να με περιμένει ανυπόμονα, καθώς τον παίρνω μαζί μου στην σκηνή σε αυτή την μηνιαία συνάντηση με τους Σώμπρα. Τι υπέροχη ευχαρίστηση ο καφές και το σεξ και το κρασί και η φύση και όλα τα πράγματα που έχετε εσείς οι άνθρωποι, που δεν τα έχουμε στις άλλες σφαίρες, στο Κλαμπ των Αναληφθέντων Δασκάλων. Έχουμε ένα είδος καφέ, αλλά δεν είναι τόσο αληθινός, δεν είναι τόσο φυσικός, δεν είναι  γεμάτος βαρύτητα, όπως αυτός που έχετε εσείς εδώ.

Α! Έχετε τόσες απολαύσεις εδώ. Και μου αρέσει να έρχομαι εδώ περιστασιακά, όχι  πολύ συχνά, να επισκέπτομαι με αυτή τη φυσική μορφή. Έτσι, αν δεν σε  πειράζει, αγαπητή Λίντα Ίσσα ( πίνει μια γουλιά). Α! Υπέροχα.

Ας άρουμε μια καλή βαθιά αναπνοή καθώς ξεκινάμε αυτό το shoud του Φεβρουαρίου, του μήνα της αγάπης.

Πόσο Γρήγορα;

Έχω μια ερώτηση για σας καθώς ξεκινάμε. Δουλεύω αρκετά, παρακολουθώντας, αισθανόμενος  όλες τις ενέργειές σας, για να πω: Ποιά είναι η σωστή ισορροπία για να εμποδίσει την ανατίναξη των πραγμάτων, να σταματήσει την τρέλα;

Η ερώτηση είναι ,μήπως θα έπρεπε να επιβραδύνουμε λίγο; Μήπως να επιβραδύνουμε τους ρυθμούς μας λίγο, ώστε να μπορέσουν όλα να τακτοποιηθούν στο σώμα και στο μυαλό σας; Μήπως θα έπρεπε να επιβραδύνουμε τα πράγματα ή μήπως να τα επιταχύνουμε; ( κάποιος λέει « Να τα επιταχύνουμε» και « Ναι» ). Να τα επιταχύνουμε. Να τα επιταχύνουμε. Το ακούσατε στο Κλαμπ των Αναληφθέντων Δασκάλων ( γέλια). Μας παρακολουθούν σήμερα, φυσικά, ναι.
ΛΙΝΤΑ: Να επιλέξω για όλους ή απλά για μένα;
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Κάποιοι λένε να επιταχύνουμε – ας δούμε μερικά χέρια να σηκώνονται.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Όλοι όσοι το θέλετε αυτό – όλα όσα κάνουμε εδώ για την ενσαρκωμένη σας φώτιση –  όλοι όσοι θέλετε να επιβραδύνουμε λιγάκι, σαν να λέμε «Δεν βιαζόμαστε. Θα απολαύσουμε την βόλτα», όλοι όσοι θέλετε να επιβραδύνουμε σηκώστε τα χέρια σας ( ένας ή δυο σηκώνουν τα χέρια τους). Βλέπω δυόμιση χέρια ( γέλια), κάπως έτσι .

Όλοι όσοι θέλετε να επιταχύνουμε, σηκώστε τα χέρια σας ( αρκετά χέρια και μερικά « Ουάου!» ) Τα χέρια σηκώθηκαν ψηλά. Πόσοι δεν είναι αληθινά συνειδητοί; Κάθεστε εδώ στις καρέκλες σήμερα , αλλά δεν είστε πραγματικά συνειδητοί ή ξύπνιοι. Σε πόσους  …( κάποιος λέει  «Το χρειαζόμαστε το ίδιο»). Σε πόσους αρέσουν τα πράγματα όπως είναι; ( κάποιος λέει « Α!» και κάποιος άλλος λέει « Σ ευχαριστώ» ) Εδώ. Σας αγαπώ όλους.

Ο λόγος που σας κάνω αυτή την ερώτηση είναι, γιατί όντως δουλεύω με όλους σας, για να είμαι σίγουρος ,ότι γίνεται αυτή η ενσωμάτωση, ότι έχετε  την  ικανότητα να περάσετε μέσα από την εμπειρία που βιώνετε. Έχω πει πολλές φορές, ότι αυτή είναι η μεγαλύτερη εμπειρία, που θα έχετε ποτέ. Μερικοί από σας θέλετε να ξεράσετε, όταν το λέω αυτό, αλλά, είναι η μεγαλύτερη εμπειρία σας. Δεν θέλω να την χάσετε. Δεν κάνουμε αγώνα δρόμου, αλλά το παρακολουθώ και μπορώ να το καταλάβω όταν κάποιες φορές πλήττετε.
Μπορώ να καταλάβω, όταν έρχεστε και κάθεστε σε αυτές τις καρέκλες ή όταν παρακολουθείτε μέσω ίντερνετ και λέτε  «Ελπίζω να έχει κάτι καινούργιο να μας πει σήμερα, γιατί το μόνο που θέλω είναι να ακούσω κάτι καινούργιο. Θέλω καινούργιο υλικό. Δεν έχω ακούσει το παλιό υλικό, δεν καταλαβαίνω το παλιό υλικό, αλλά δώσε μου κάποιο νέο υλικό για να με απασχολείς, για να μου αποσπάσεις την προσοχή».

Κι έτσι υπάρχουν πολλοί από εσάς που λένε « Ας προχωρήσουμε μ αυτό. Ας βυθιστούμε μέσα του», και κάποιοι από σας που προσπαθούν σκληρά αυτή την στιγμή, που περνάτε δύσκολες ώρες με το σώμα σας, με τους συντονισμούς σας σε όλα. Είναι δύσκολο. Είναι πολύ , πολύ δύσκολο κάποιες φορές, κι έτσι το παρακολουθώ προσεκτικά, και ήδη γνωρίζω την απάντηση πριν σας κάνω την ερώτηση.
Είναι ένας καλός κανόνας για όλους σας – πάντα ξέρετε την απάντηση πριν κάνετε την ερώτηση. Ο Κώλντρε κι εγώ συνεργαζόμαστε για ένα άρθρο για το Shaumbra Magazine  ( το περιοδικό των Σώμπρα του Βυσσινί Κύκλου) του επόμενου μήνα , που αφορά τις ερωτήσεις – τον κίνδυνο των ερωτήσεων, τον φόβο των ερωτήσεων. Αλλά ήξερα ήδη την απάντηση και η απάντηση είναι, ότι τα πάμε μια χαρά. Και υπάρχουν κάποιες στιγμές, όπως το νοιώσατε, που πάμε πολύ γρήγορα. Τον περασμένο μήνα, πήγαμε πάρα πολύ γρήγορα πραγματικά. Άλλες φορές ξέρω ότι πλήττετε  και ξέρω πως λέτε στον εαυτό σας «Ω! Τα έχουμε ξανακούσει όλα αυτά Αντάμους. Εγώ Είμαι. Εγώ Υπάρχω. Δεν με νοιάζει. Βαριέμαι.» Και εξακολουθώ να επιστρέφω σε κάποιες από τις αρχές που είναι τόσο βασικές, τόσο σημαντικές, επειδή συχνά, όπως ξέρετε, θα πω κάτι που θα είναι απλά μια δική σας αντανάκλαση.
Με την ευκαιρία, αν βαριέστε, είναι εξ αιτίας σας, όχι από μένα.
ΛΙΝΤΑ: Ωωωω ( γέλια)

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Αλλά θα λέω πράγματα που ακούτε και ερεθίζουν το μυαλό σας και σας αρέσει και νοιώθετε καλά , αλλά μετά από 48 ώρες είναι σαν να λέτε « Τι είπε;» Και μετά ,τα ακούτε ξανά την επόμενη φορά και πάει πιο λίγο πιο βαθιά και ίσως βγάζει λίγο περισσότερο νόημα, και μπορεί να περάσουν ένα ή δύο χρόνια πριν στ’ αλήθεια βιώσετε την αισθησιακή εμπειρία του. «Εγώ Υπάρχω»,  για παράδειγμα.  «Εγώ Υπάρχω».  Όμορφα λόγια, μικρά και απλά, στο ύφος του Μάστερ. Κάθεστε στο παγκάκι του πάρκου και οι άνθρωποι έρχονται και σας ρωτούν τι κάνετε. « Υπάρχω». ( γέλια). Ακούγεται πολύ ιερό. «Εγώ Υπάρχω». Ωωω. « Παιδιά! Ελάτε εδώ! ( γέλια). Φύγετε από κει γρήγορα!»

Και μετά, μια μέρα, καθώς κάθεστε στο παγκάκι του πάρκου, ή κάνετε μπάνιο ή κάνοντας οτιδήποτε, πίνοντας μια γουλιά καφέ, ξαφνικά το καταλαβαίνετε. « Εγώ… Εγώ Υπάρχω! Τώρα έπιασα το νόημα», και είναι μια αίσθηση, που πάει πρώτα στο σώμα σας. Και το νοιώθετε στο σώμα σας- το μούδιασμα και τους συντονισμούς – και μετά το μυαλό σας αρχίζει να ανοίγει και να προσαρμόζεται.

Αλλά υπάρχει μια αίσθηση που πάει πέρα, που είναι πιο μεγάλη από το σώμα  ή το μυαλό σας. Την έχετε όλοι σας, αυτή την αίσθηση που λέει « Το νοιώθω τώρα. Δεν το καταλαβαίνω. Το νοιώθω. Εγώ Είμαι Αυτό.» Οι πραγματικές λέξεις – Εγώ Υπάρχω –  σχεδόν φεύγουν. Δεν έχουν σχεδόν κανένα νόημα και ξαφνικά είστε μέσα σ αυτό. Το βιώνετε. Έχει πάει πέρα από το νοητικό και το φυσικό, παρόλο που κι αυτά έχουν επίσης επηρεαστεί. Αλλά ξαφνικά βρίσκεστε μέσα στην εμπειρία, και όπως ξέρετε όταν βρίσκεστε εκεί, τότε δεν θέλετε να το χάσετε ποτέ. Δεν θέλετε να το αφήσετε να ξεθωριάσει. Και τι συμβαίνει την στιγμή που λέτε « Ω, δεν θέλω να το αφήσω να ξεθωριάσει. Δεν θέλω να….» Ωωω! Ξεθωριάζει, επειδή εν μέρει εστιάζετε στο να μην σβηστεί, αντί να πάρετε μια βαθιά αναπνοή και να το ενσωματώσετε.

Το μυαλό ξεπηδάει και αρχίζει να ανησυχεί, εσείς αρχίζετε να ανησυχείτε. « Ω! δεν θέλω ποτέ να το χάσω αυτό!» Και μετά ποιες είναι οι ενέργειες γύρω από αυτό; « Να το χάσω», και τότε φεύγει. Αλλά τα καλά νέα είναι ότι επιστρέφει. Επιστρέφει απόλυτα.

Ας πάρουμε μια βαθιά αναπνοή με αυτό. Δεν πάμε – μάλλον, πάμε πολύ γρήγορα και πάμε  πολύ αργά και πάμε  μια χαρά. Και για να μπορείτε να βιώσετε πραγματικά την εμπειρία, όχι απλά να ακούτε γι αυτήν με τα αυτιά σας, αλλά να την βιώσετε σε κάθε επίπεδο, σε κάθε στρώμα, την εμπειρία του και. «Πάμε πολύ αργά. Πότε θα συμβεί;»  « Πάμε πολύ γρήγορα! Δεν μπορώ να ακολουθήσω πια! Θα τρελαθώ ! Δεν νομίζω ότι αξίζω!» Και μετά, « Πάμε μια χαρά. Α! Ωω!» – πίνουμε κι άλλον ένα καφέ- « Πάμε μια χαρά», και όντως πάμε μια χαρά.

Κι αυτό είναι που αγαπώ σ αυτά που κάνουμε μαζί. Ποτέ πριν δεν είχα μια ομάδα σαν κι αυτήν ( γέλια). Ποτέ πριν, πραγματικά. Ποτέ πριν δεν είχα μια ομάδα που δεν πεθαίνουν όλοι. Πολλές από τις προηγούμενες ομάδες μου πέθαναν. Μάλλον αυτή δεν είναι και τόσο καλή μαρτυρία. (γέλια). Αλλά τους έπεσαν πολύ βαριά. Οι προσδοκίες τους για το τι θα συμβεί και μετά, το βήμα τους για τον προορισμό τους και η ικανότητα να το ισορροπούν νοητικά,  στο φυσικό πεδίο και στις άλλες σφαίρες – θα μιλήσω για αυτά σε λίγο – τους έπεσαν πολύ βαριά. Πολύ βαριά.
Και μετά η γοητεία, η σαγήνη της άλλης πλευράς, που είναι πράγματι πολύ γλυκιά.
Η άλλη πλευρά, και τώρα έχουμε το Theos, με όλους τους πειρασμούς του και τις άλλες σφαίρες. Και τους έχω μαζί μου στο Κλαμπ των Αναληφθέντων Δασκάλων, θα τους βγάλω εισιτήρια. Ο πειρασμός, η επιθυμία γι αυτό ήταν πολύ  έντονη  σε πολλούς μαθητές.

Τελικά, μια από τις αιτίες που κλείσαμε τις Μυστηριακές Σχολές  (Mystery School) ήταν γιατί εθίστηκαν σ’ αυτές. Υπήρχε μια εξάρτηση και  αναγκαστήκαμε να πετάξουμε έξω κάποιους από εσάς. Και κάποιοι από εμάς έκλεισαν το σχολείο. Επιστρέψατε στο σπίτι μια μέρα, μετά από έναν περίπατο , και βρήκατε τις πόρτες αμπαρωμένες- «Ουάου!» – γιατί μπορεί να γίνει εθιστικό. Σας τραβάει  μέσα και είναι σαν να θέλετε να μείνετε στον κόσμο της Μυστηριακής Σχολής και όχι να ζήσετε την περιπέτεια, να βγείτε έξω στην ζωή. Θέλετε απλά να είστε εκεί παρέα με τους άλλους που ήταν εκεί. Δεν θέλατε να αναμιχθείτε με τους άλλους ανθρώπους- τους χωρικούς, τους ηλίθιους  χωριάτες, όπως τους αποκαλούσατε. Από εκεί προήλθε ο όρος. Εσείς το ξεκινήσατε ( γέλια). « Θέλεις να πάω στο μαγαζί  με όλους αυτούς τους ηλίθιους χωριάτες;! Θα μείνω εδώ στη Σχολή.» Σαν να έλεγαν « Μάλλον μου κάνεις πλάκα. Καλή μουσική, καλό φαγητό.»

Έτσι λοιπόν, η ικανότητα να παραμένεις και να νοιώθεις, σε κάθε δεδομένη στιγμή, νοιώθετε πως είναι κάτι πολύ γρήγορο για σας. Και σας γνωρίζω όλους καλά –  όλους, σας μιλάω την νύχτα – «Ω, Αντάμους! Τι συμβαίνει;» Τίποτα. « Ω, Αντάμους! Πάει πολύ γρήγορα. Δεν νομίζω ότι μπορώ να το διαχειριστώ πλέον.»

Και μετά, την επόμενη μέρα, ή μάλλον την επόμενη νύχτα λέτε «Βαριέμαι τόσο πολύ. Πάει τόσο αργά. Θα πάω σε άλλη ομάδα, Αντάμους.» Ωραία. Στο καλό να πάτε. Αλλά η ικανότητα να βρίσκεστε σε όλο αυτό ταυτόχρονα, είναι χαρακτηριστικό του αληθινού Μάστερ. Η ικανότητα να το νοιώθετε ολοκληρωτικα, εννοώ να το νοιώθετε πραγματικά.

Μέρος του ζητήματος, της διαμάχης που έχουμε μεταξύ μας ,είναι ότι εσείς το  σκέφτεστε και εγώ λέω «Κατεβάστε το στο συναίσθημα. Κατεβάστε το στο αισθησιακό, στις αληθινές αισθήσεις.» Αλλά εσείς εξακολουθείτε να το σκέφτεστε. Κι έτσι, αν νοιώσατε κάπως πιεσμένοι τελευταία, σαν κάποιος να προσπαθεί να σας καταπιέσει – όχι συναισθηματικά- αλλά να σας πει ,«Έλα τώρα. Κράτησε το στο σώμα σου. Κράτησέ το στο μυαλό σου. Κράτησέ το στην πραγματικότητά σου και νοιώσε το εξ ολοκλήρου. Νοιώσε όλα αυτά που σου συμβαίνουν και σταμάτα να τα παλεύεις. Σταμάτα να το κυνηγάς. Σταμάτα να σκέφτεσαι πώς θα περάσεις από εκεί μέσα.»

Αυτό είναι που σας προκαλεί πλήξη- το να σκέφτεστε πώς θα περάσετε μέσα από αυτό και το πηγαίνετε στο νοητικό. Όχι, απλά πάρτε μια βαθιά αναπνοή, κι αφήστε τον εαυτό σας να το νοιώσει ακόμα κι αν πονάει, γιατί ο πόνος είναι προσωρινός. Ο πόνος είναι μια νοητική αντίσταση, σε κάτι πολύ βαθύτερο.

Κι έτσι λοιπόν, το μυαλό, που είναι ο γεννήτορας του πόνου – δεν υπάρχει πόνος στο φυσικό σας σώμα, σε κανέναν από σας, είναι όλα στο μυαλό – το μυαλό δημιουργεί μια αντίσταση στον πραγματικό αισθησιασμό, στα πραγματικά συναισθήματα, που δεν είναι μόνο φυσικά αισθήματα.

Όλοι  βιώσατε αυτή την εμπειρία, την εκτεταμένη αίσθηση πέρα από το μυαλό. Ξέρετε πόσο όμορφο είναι, πόσο πλούσιο είναι. Και, όπως είπα στο τελευταίο μας Shoud, εκεί ακριβώς πηγαίνουμε. Αλλά υπάρχουν κάποιες προκλήσεις. Υπάρχουν κάποιες προκλήσεις.

Σημερινή Υπενθύμιση
Πριν μπω σ αυτό, θα αναφερθώ στην μηνιαία υπενθύμιση γι αυτό τον μήνα. Θα ήθελα να το κάνουμε αυτό κάθε λίγο, γιατί εμείς μαζί δημιουργήσαμε πολλές και εντυπωσιακές  πληροφορίες. Ο Βυσσινί Κύκλος το αποκαλεί περιεχόμενα (content), και μου αρέσει, περιεχόμενα. Content ( ευκολία). Πολλά περιεχόμενα, πολλή πληροφορία, μεγάλη ποσότητα.

Η σημερινή μας υπενθύμιση, έρχεται από τον εκπληκτικό Τοβία: Δεν έχει σημασία. Δεν έχει σημασία. Και πάλι, νοιώστε το, νοιώστε τα λόγια « Δεν έχει σημασία,» και λέτε « Ναι, δεν δίνω δεκάρα. Δεν έχει σημασία.» Δεν είναι αυτό ακριβώς που εννοεί ο Τοβίας. Δεν έχει σημασία.

Δεν Έχει Σημασία
Παρέδωσε αυτό το μήνυμα κι εγώ, κατά κάποιο τρόπο  κρεμόμουν στα φτερά του παρακολουθώντας την ομάδα. Ήταν στην Αίγυπτο. Ήταν μια ομάδα στην Αίθουσα του Βασιλιά, στην Μεγάλη Πυραμίδα. Ένα πολύ ιδιαίτερο μέρος. Είναι ένα από εκείνα τα μέρη, εκείνα τα εμβληματικά μέρη, που γνωρίζουν σχεδόν όλοι στον πλανήτη – τις πυραμίδες και αυτή την αίθουσα. Ξέρετε, υπάρχουν πολλά σύμβολα στον πλανήτη, πολλά διάσημα μέρη, αλλά αυτό μάλλον είναι ανάμεσα στα δέκα πρώτα μέρη του κόσμου, και τι ιστορία έχει! Τι ιστορία έχει!

Σ’ αυτή την Αίθουσα του Βασιλιά κάθισαν ο Τζέσουα και η Μαρία – εντάξει, υπήρξαν ένα σωρό Μαρίες, αλλά αυτή που αποκαλείτε Μητέρα Μαρία, Μαρία Μαγδαληνή, Ναπολέων και η λίστα συνεχίζεται – κάθισαν σε αυτή την αίθουσα αναζητώντας απαντήσεις, αναζητώντας μια βαθιά εμπειρία. Κι εσείς που έχετε επισκεφτεί την Αίθουσα του Βασιλιά, ξέρετε πως μπαίνετε μέσα και μυρίζει άσχημα, γιατί την επισκέπτονται πολλοί άνθρωποι καθημερινά και δεν υπάρχει κάποιος τρόπος να αεριστεί ο χώρος. Δεν υπάρχει καλός εξαερισμός εκεί μέσα και συσσωρεύτηκε ( η δυσωδία) όλους αυτούς τους αιώνες. Και όσοι από εσάς έχετε επισκεφτεί το μέρος, αλλά και όσοι δεν το έχετε επισκεφτεί, νοιώστε το για λίγο.

Πηγαίνετε από έξω , ανεβαίνοντας τα πέτρινα σκαλιά στο εξωτερικό μέρος της πυραμίδας. Φτάνετε στο κλιμακοστάσιο για να ανεβείτε και σε μερικά σημεία πρέπει να σέρνεστε με τα γόνατα. Είναι τόσο περιορισμένος ο χώρος , και τότε εμφανίζεται η κλειστοφοβία σας. Ναι. Και στην μέση της διαδρομής – υπάρχουν άνθρωποι που σέρνονται μπροστά από σας και πίσω σας, στην κυριολεξία σέρνεστε με χέρια και με πόδια εναλλάξ – και ξαφνικά, « Θεέ μου-… α, ευλογημένη βιολογία. Πρέπει να πάω στην τουαλέτα.» Τι θα κάνετε; Δεν υπάρχει τουαλέτα εκεί πάνω. Δεν μπορείτε να γυρίσετε πίσω, γιατί 25 άνθρωποι σέρνονται με χέρια και με πόδια σε έναν χώρο περίπου τόσο φαρδύ και ψηλό . ( δείχνει με τα χέρια του).
ΛΙΝΤΑ: Πού το πας;
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Αποσπάω την προσοχή, αγαπητή μου (γέλια). Ήταν ενθουσιασμένοι. Το ένοιωθαν. Οι κύστες τους είχαν σουφρώσει. «Ουάαα! Ωωωω!» ( κι άλλα γέλια). Αυτό καλείται η τέχνη της απόσπασης.  Θεέ μου, Λίντα, θα με βοηθήσεις σε παρακαλώ; ( γέλια)
Ας επιστρέψουμε σ αυτό. Σέρνεστε με χέρια και με πόδια και στ’ αλήθεια πρέπει να πάτε και σκέφτεστε « Ω, δεν έπρεπε να πιω αυτό τον καφέ πριν έρθω εδώ.» Και τότε τελικά σηκώνεστε και είστε μέσα στην Αίθουσα του Βασιλιά. Ξαφνικά ανοίγεστε μέσα σε ένα δωμάτιο, που δεν είναι καν μεγαλύτερο από αυτό, ίσως το ταβάνι να ήταν λίγο πιο ψηλό, αλλά είναι μικρότερο κι από αυτό εδώ το στούντιο, και δεν υπάρχει τίποτε. Δεν υπάρχουν όμορφοι πίνακες στον τοίχο.
Δεν υπάρχουν σκαλίσματα  στον τοίχο. Δεν υπάρχουν όμορφες ζωγραφιές στους τοίχους, ούτε σκαλίσματα. Δεν υπάρχει χαλί στο πάτωμα. Δεν υπάρχει τουαλέτα ( γέλια). Δεν υπάρχει τίποτε. Είναι ένα μεγάλο δωμάτιο με ηχώ. Το μόνο που υπάρχει στο μπροστινό μέρος είναι μία σαρκοφάγος. Βρίσκεται εκεί αιώνες, φυσικά, και είναι κάπως παλιά και φαγωμένη κι αυτό είναι όλο. Αυτό είναι όλο.

Μετά η προσοχή δείχνει να εστιάζεται  στο μοναδικό πράγμα που είναι στο δωμάτιο, στην σαρκοφάγο, και τι μας θυμίζει; Τον θάνατο. Τον θάνατο. « Ω, Θεέ μου! Θα πεθάνω.» Ε λοιπόν, ναι, θα πεθάνετε, αλλά όχι υποχρεωτικά εκεί. Βγάζει στην επιφάνεια όλα τα θέματα.

Εδώ είμαστε λοιπόν…. Αυτή ήταν η απόσπασή μου. Κι έτσι έχουμε εδώ μια ομάδα από 50 Σώμπρα  μ’ αυτές τις απίθανες προσδοκίες σχετικά με το τι θα συμβεί εκεί. Πρώτα απ όλα, η προσδοκία πως θα έβλεπαν ένα δωμάτιο βαμμένο χρυσό και θα έβλεπαν μούμιες και όλα αυτά. Δεν υπάρχει τίποτε. Κι έτσι παθαίνουν το αρχικό σοκ και το μοναδικό εντυπωσιακό πράγμα στο δωμάτιο είναι η ηχώ, γιατί όταν μιλάς, κάνει ηχώ- ηχώ- ηχώ μέσα- μέσα- μέσα, όχι μόνο στο δωμάτιο, αλλά έχεις την αίσθηση ότι διαπερνάει πολλές ζωές και επιστρέφει, επειδή αυτό ακριβώς κάνει. Πηγαίνει σε άλλες πραγματικότητες και  επιστρέφει. Κι έτσι έχει έναν μοναδικό ήχο.

Η ομάδα κάθισε κάτω. Μπήκε μέσα ο Τοβίας. Όλοι περίμεναν την απάντηση των απαντήσεων, στα άγια των αγίων, την μεγάλη απάντηση για την ζωή και για όλα τα μυστήρια και για όλες τις ερωτήσεις. Και ο Τοβίας τους έπαιξε λιγάκι και πήρε μια βαθιά αναπνοή , και έγιναν κάποιοι ψαλμοί ( Ωμμ..)και μετά σιωπή. Τελικά ο Τοβίας μίλησε πολύ αργά και προσεκτικά και έφτασε η μεγάλη στιγμή.

« Ο λόγος που σας συγκέντρωσα εδώ όλους σας, από ολόκληρη την δημιουργία, από κάθε γωνιά του κόσμου, ο λόγος που ταξιδέψατε χιλιάδες μίλια και διασχίσατε την έρημο πάνω στις καμήλες για να φτάσετε εδώ και να νοιώθετε την ανάγκη να πάτε στην τουαλέτα στην διαδρομή σας μέσα από τους διαδρόμους, ο λόγος είναι ότι ήθελα να σας μεταφέρω αυτό το βαθυστόχαστο μήνυμα:  «Δεν έχει σημασία» ( γέλια) ( Αυτό το μήνυμα του Τοβία μπορείτε να το βιώσετε στο Time Travels).

Φαντάζεστε την απογοήτευση. « Δεν έχει σημασία;!» Κανείς δεν είπε λέξη, φυσικά, αλλά μπορούσες να το νοιώσεις να κραυγάζει μέσα από όλους – «Δεν έχει σημασία;;!» Πέρασα όλο αυτό, κάθομαι εδώ στην Αίθουσα του Βασιλιά στην Μεγάλη Πυραμίδα της Αιγύπτου, κι εσύ λες ότι δεν έχει σημασία; Υποτίθεται πως θα ήταν το αποκορύφωμα του πνευματικού μου ταξιδιού ακριβώς εδώ, το επίκεντρο της ανθρωπότητας, το σημείο μηδέν του πολιτισμού, εδώ ακριβώς, όπου οι σπουδαίοι όπως ο Τζέσουα , ο Ναπολέων και πολλοί, πολλοί άλλοι κάθισαν κι εσύ μου λες δεν έχει σημασία;»  Δεν έχει σημασία.

Κι ήταν όντως ένα βαθύ μήνυμα που έπρεπε να το ανασύρω για την σημερινή μέρα. Τόσο βαθύ μήνυμα, γιατί όλη αυτή η μάχη που δίνετε, δεν πρόκειται να σας βγάλει πουθενά. Δεν πρόκειται. Δεν παίρνετε έξτρα πόντους,  πόντους για κουλουράκια ή για μια κούπα φρέσκου καφέ για την σκληρή σας προσπάθεια στον δρόμο προς την φώτιση. Νάδα, τίποτε, γιατί όλη η νοητική προσπάθεια, όλη η προσπάθεια να καταλάβετε, να βγάλετε νόημα, να περάσετε μέσα από τον λαβύρινθο και να βγείτε στην μυστική αίθουσα, που θα σας φέρει την φώτιση, τίποτε από αυτά δεν μετράει. Τίποτε από αυτά δεν μετράει. Είναι νοητικά σκουπίδια ( makyo). Είναι σκατά ( bullshit). Κοροϊδεύετε τον εαυτό σας.
Όλη η μελέτη, όπως έχω πει, όλη η περισυλλογή, όλα τα παρακάλια ,που κάνετε την νύχτα σε μένα και στους άλλους – όταν δεν μπορείτε να τραβήξετε την προσοχή μου, το ξέρω, με απατάτε. Πάτε σε κάποια άλλη οντότητα ( κάποια γέλια). Μιλάμε μεταξύ μας. Μιλάμε. Τις προάλλες ένας από τους άλλους Μάστερς ήρθε και μου είπε « Ξέρεις, η Εριέττα σε απατάει, Αντάμους. Ήρθε σε μένα, εδώ, στην άλλη ομάδα.» και εγώ είπα « Το ξέρω. Το ξέρω. Δεν με ενοχλεί αυτό…. όχι πολύ ( κι άλλα γέλια). Αλλά θα της την πω, μια από αυτές τις μέρες.»

Τίποτε απ όλα αυτά δεν έχει σημασία. Νομίζετε πως έχει. Θέλετε να έχει, αλλά δεν έχει . Δεν υπάρχουν μεγάλα μυστικά. Δεν υπάρχει γρήγορος δρόμος προς  την φώτιση και δεν υπάρχει λάθος δρόμος προς την φώτιση. Γράψτε το στην ιστοσελίδα – δεν υπάρχει γρήγορος δρόμος προς την φώτιση και δεν υπάρχει λάθος δρόμος προς την φώτιση.

Απλά είναι. Κι όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσετε και σταματήσετε να ασχολείστε… όλες αυτές οι ερωτήσεις μέσα στον εγκέφαλό σας – στο άρθρο μας, θα μπούμε σε περισσότερες λεπτομέρειες – αλλά κάθε φορά που κάνετε μια από αυτές τις ερωτήσεις, που βρίσκονται στον εγκέφαλό σας, αυτή  φεύγει έξω στο σύμπαν αναζητώντας τις απαντήσεις και δεν θα γυρίσει, αν δεν πιστεύει, ότι βρήκε μια απάντηση. Τώρα, έχετε όλες αυτές τις ερωτήσεις-  « Γιατί είμαι εδώ; Ποιός είμαι; Πώς θα βρω την πραγματική ευτυχία; Τι κάνω λάθος; Τι διαφορετικό θα πρέπει να κάνω αύριο; Ποιος είμαι, ξανά; Και πότε θα φωτιστώ;» – στέλνετε όλες αυτές τις ερωτήσεις έξω στις άλλες σφαίρες. Βγάζετε όλους αυτούς τους μικρούς κοριούς ανίχνευσης, να περιπλανιούνται εκεί έξω προσπαθώντας να βρουν απαντήσεις, και δεν πρόκειται να βρουν.

Είναι σύγχυση, γιατί μπορείτε να τα οαισθανθείτε. Έχετε κάνει πάνω από δεκάδες δισεκατομμυρίων ερωτήσεις – μόνο την περασμένη βδομάδα! (γέλια) – και βρίσκονται εκεί έξω ψάχνοντας για απαντήσεις. Ψάχνουν, και δεν πρόκειται να τις βρουν, επειδή τίποτε από αυτά δεν σημασία. Τίποτε από αυτά δεν έχει σημασία.

Υπάρχει, όπως το ονόμασα, μια οδηγία ή μια βαρύτητα εκπλήρωσης, όχι από μια εγκεφαλική επιλογή, όχι από την ανθρώπινη επιλογή, αλλά εξαιτίας της φυσικής εξέλιξης και εξαιτίας μιας βαθιάς επιθυμίας της ψυχής ,για πραγμάτωση. Θα συμβεί. Ήδη συμβαίνει. Γεγονός είναι, ότι σκέφτεστε, ότι εσείς το κάνετε να συμβεί. Δεν είναι έτσι. Το εμποδίζετε. Νομίζετε ότι , με το να εστιάζεστε ή να διαλογίζεστε  ή με το να κάνετε κάποιες ασκήσεις ή οτιδήποτε, κερδίζετε χρόνο. Όχι. Υπάρχει μια Οδηγία Εκπλήρωσης από την ψυχή σας, από το Εγώ Είμαι. Αυτή είναι η πραγμάτωση.

Το Εγώ Είμαι σας ρωτάει απλά « Θα απολαύσεις γαμώτο την ζωή για λίγο; Σε παρακαλώ, μπορείς να απολαύσεις την ζωή; Να φας ένα καλό γεύμα. Να περπατήσεις στην φύση. Να κάνεις σεξ. Να ακούσεις μουσική. Να κάνεις κάτι διασκεδαστικό,» αλλά υπάρχει τόση αυστηρότητα, τόση – ο Κώλντρε το είπε, δεν είναι δικά μου λόγια, δικά του είναι-  τόση δυσκοιλιότητα για όλο αυτό και « Πρέπει να συνεχίσω να εργάζομαι, πρέπει να συνεχίσω να δουλεύω πάνω σ αυτό. πρέπει να συνεχίσω να το δουλεύω.» Όχι, δεν πρέπει, γι αυτό σταματήστε επιτόπου. Δεν υπάρχουν μεγάλες απαντήσεις, εκτός από το επιτρέπω.

Κάναμε πολλές συνεδρίες. Συζητήσαμε πολύ. Μοιραστήκαμε πολλά. Κλάψαμε πολύ. Γελάσαμε λιγάκι. Αλλά είναι απόσπαση, για να επιτρέψετε μια φυσική διαδικασία να σας κάνει να βγείτε από την μέση του δικού σας δρόμου. ( να μην εμποδίζετε τον εαυτό σας).

Δεν έχει σημασία. Όλα αυτά που νομίζετε ότι έχουν σημασία, δεν έχουν. Η υγεία; Στην πραγματικότητα δεν έχει σημασία. Ο πλούτος; Καθόλου. Να κρατάτε αυτό που αποκαλείτε σωστό και ευπρεπές, τηρώντας τους κανόνες σας; Δεν έχει σημασία. Ο Τοβίας το προσπάθησε αυτό. Προσπάθησε να ακολουθήσει τους νόμους  του Θεού, σύμφωνα με την Ιουδαϊκή πίστη και δεν είχε καμιά απολύτως σημασία. Τον Θεό δεν τον νοιάζει.

Όλη αυτή η σκληρή δουλειά.  Το βλέπω, και τον προηγούμενο μήνα ειδικά, στ’ αλήθεια…. Τα πράγματα κύλησαν πιο γρήγορα, παρά πιο αργά τον τελευταίο μήνα. Κι επίσης είδα να ενισχύετε γερά τον εαυτό σας, προσπαθώντας να το κουμαντάρετε όλο αυτό, και δεν μπορείτε. Αφήστε τον εαυτό σας να βιώσει την εμπειρία. Αφήστε τον εαυτό σας να το αισθανθεί. Πιστεύω, πως αν υπήρχε κάτι ακόμα πέρα από το «Δεν έχει σημασία» αυτό θα ήταν « Αφήστε τον εαυτό σας να το νοιώσει, μην το σκέφτεστε.»  Κι αυτά τα βάσανα κι αυτά τα θέματα που έχετε, « Ω, τι θα κάνω;» Σταματήστε και πάρτε μια βαθιά αναπνοή. Στ’ αλήθεια, τίποτε από αυτά δεν έχει σημασία. Πραγματικά δεν έχει. Όλα όσα θεωρείτε σημαντικά – φτου! – δεν έχουν σημασία. Συγνώμη που δεν ήταν αληθινό, Έντιθ. Ήταν ψεύτικο ( γέλια). Ή μπορεί και να ήταν. ( *μιλάει για το φτου, το φτύσιμο)

Κι έτσι λοιπόν, ας ξεκινήσουμε αυτή τη συνεδρία,  απλά παίρνοντας μια βαθιά αναπνοή. Δεν θα το ανακαλύψεις , άνθρωπε, και δεν θα σου ζητηθεί. Το μόνο πράγμα που σου προτείνεται να κάνεις είναι, θα το διασκεδάσεις, γαμώτο; Και σταμάτα να προσπαθείς να καταλάβεις, πού  θα πρέπει να πας μετά ή αν θα αλλάξεις το όνομά σου. Δεν έχει σημασία. Άλλαξε το όνομά σου σε Έντιθ. Θα είσαστε όλοι σας Έντιθ σε όλο τον κόσμο ( γέλια). Της το χρωστούσα αυτό για…. Την έκανα να νοιώσει άσχημα πρόσφατα, εξαιτίας του κινητού της και την έκανα να νοιώσει άσχημα επίσης εξαιτίας αυτών που ήταν παρόντες. Πού είναι το συμβολικό  μου δώρο; Μισό λεπτό, περίμενε.
ΛΙΝΤΑ: Συνέχισε να μιλάς ( η Λίντα φεύγει, πάει να το φέρει).
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Πήγα στο μαγαζί και αγόρασα κάτι για σένα Έντιθ. Δεν έχει λοιπόν σημασία. Ας ξεκινήσουμε την μέρα μ’ αυτό, εντάξει; Δεν σας δίνει μια αίσθηση απελευθέρωσης; « Δεν έχει σημασία! Ω!! Δεν έχει σημασία.»

Οκ, τώρα θα περάσω γρήγορα στο επόμενο θέμα, και θα χρειαστώ την Λίντα με το μικρόφωνο. Θα μπορούσα να τρέχω εγώ με το μικρόφωνο. Ναι. Ε, μάλλον όχι. Θα περιμένουμε την Λίντα να γυρίσει.

Γιατί είναι τόσο δύσκολη η ζωή;

Η ερώτηση που έχω για σας, είναι πολυεπίπεδη: Γιατί είναι τόσο δύσκολη η ζωή; Μιλάω για ολόκληρη την ανθρώπινη ζωή, όχι μόνο για την δική σας ζωή.
(ο Αντάμους σφυρίζει στην Λίντα. Γέλια από το ακροατήριο)

Πριν το κάνουμε αυτό,  θα έχετε όλοι σας την ευκαιρία να σκεφτείτε την απάντηση για λίγο, Έντιθ, Έντιθ, Έντιθ ( το κοινό λέει « Ουάου» καθώς της δίνει μια καρφίτσα τριαντάφυλλο.) για σένα ( χειροκροτήματα). Μουά!

ΕΝΤΙΘ: Μουά!

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Την έφερα σε πολύ δύσκολη θέση στο ProGnost, αλλά, ξέρετε, όταν είσαι στην μέση κάποιου πολύ σημαντικού θέματος και ξαφνικά χτυπάει ένα κινητό τηλέφωνο, τι κάνεις; Το αγνοείς ή το κλείνεις. Δεν ψάχνεις την τσάντα σου κάνοντας μεγάλη φασαρία, ενοχλώντας τον καθηγητή. Πώς θα σου φαινόταν , Έντιθ, αν έκανες σεξ και χτυπούσε το τηλέφωνο και το ταίρι σου το σήκωνε; Δεν θα  ήσουν καθόλου ευτυχισμένη με κάτι τέτοιο.
ΛΙΝΤΑ: Τώρα αυτό είναι συγνώμη; ( γέλια)
ΕΝΤΙΘ: Δεν ξέρω! Πέρασε τόσος καιρός που το ξέχασα.
ΣΑΡΤ: Ωωω!
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ερώτηση. Γιατί είναι τόσο δύσκολη η ζωή; Ή δεν είναι; Δεν είναι;.

ΣΩΜΠΡΑ 1 (άνδρας): Απλά είναι.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Αν δεν σε πειράζει σήκω επάνω.Ναι. Σ ευχαριστώ.

ΣΩΜΠΡΑ 1: Απλά είναι.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Απλά είναι. Δώσε μας μερικά παραδείγματα για τις δυσκολίες της ζωής.

ΣΩΜΠΡΑ 1: Νομίζω πως πραγματικά την κάνουμε δυσκολότερη μόνοι μας.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι. Εννοώ, για τους ανθρώπους- ας πούμε πως είσαι φιλόσοφος, ψυχολόγος ή οτιδήποτε και κοιτάς τους ανθρώπους, τους πελάτες σου που έρχονται καθημερινά – γιατί είναι τόσο δύσκολο; Γιατί τους είναι τόσο δύσκολο;

ΣΩΜΠΡΑ 1: (  κάνει παύση και κουνάει το κεφάλι του και γελάει) Μμμ.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Τους έδερναν όταν ήταν παιδιά; Κακοί γονείς; Απλά φτιάξε μια ιστορία.

ΣΩΜΠΡΑ 1: Να φτιάξω μια ιστορία.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι. Ναι.

ΣΩΜΠΡΑ 1: Οκ. Εμμ, η ζωή. Είναι ζωή.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Η ζωή! Η ζωή είναι δύσκολη. Οκ. Η ζωή είναι δύσκολη. Ωραία. Σ’ ευχαριστώ. Η ζωή, απλά είναι. Ναι. Ουάου. Ποτέ δεν σκέφτηκα ότι θα έπρεπε να  είναι κάτι άλλο. Γιατί λοιπόν είναι δύσκολη η ζωή;

ΤΖΑΝΕΤ: Έλλειψη ελευθερίας.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Σίγουρα.

ΤΖΑΝΕΤ: Έλλειψη απλότητας.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Έλλειψη απλότητας. Ωραία. Μου αρέσει πολύ αυτό. Δώσε μας μερικά παραδείγματα για τις δυσκολίες της ζωής.

ΤΖΑΝΕΤ: Η οικογένεια. ( γελάει)

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι, ακριβώς.  Αυτό είναι μεγάλο θέμα και μας έρχεται κατευθείαν στο μυαλό – « Ωωω!» Αγαπάς την οικογένειά σου, αλλά έχεις δυσκολίες, σίγουρα.

ΤΖΑΝΕΤ: Το σώμα. Το σώμα μπορεί να δημιουργήσει προκλήσεις.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Το σώμα, ακριβώς.

ΤΖΑΝΕΤ: Το μυαλό. Οι σκέψεις.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι, ναι. Ποιο είναι το δυσκολότερο απ όλα αυτά για σένα; Ποιο είναι το πιο δύσκολο;

ΤΖΑΝΕΤ: Το σώμα και το μυαλό, νομίζω.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Το σώμα και το μυαλό. Οκ. Έχουν καλή συνεργασία;

ΤΖΑΝΕΤ: ( κάνει παύση) Ναι. Δημιουργούν και τα δυο προκλήσεις. Μπορούν να δημιουργήσουν προκλήσεις.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι, ναι. Ναι. Αν μπορούσες να αλλάξεις ένα από αυτά και να το φέρεις σε μια κατάσταση ευθυγράμμισης και ισορροπίας μαζί σου, με το Εγώ Είμαι, ποιο από τα δύο θα άλλαζες; Το σώμα σου ή το μυαλό σου;

ΤΖΑΝΕΤ: Το μυαλό.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Το μυαλό. Ναι, ναι. Ωραία.

ΤΖΑΝΕΤ: Να είναι σε αληθινή δημιουργία.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι, σαν να λέμε « Σκάσε!» Ναι, ναι ( ο Αντάμους γελάει)

ΤΖΑΝΕΤ: Αλλά επίσης, μπορείς απλά να είσαι στο «και» και να κάθεσαι στο παγκάκι του πάρκου και να παρατηρείς.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ακριβώς.

ΤΖΑΝΕΤ: Δεν έχει σημασία.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Όχι, δεν έχει. Στ αλήθεια δεν έχει σημασία. Ωραία. Εννοώ, μπορεί να φαίνεται παράξενο που κάνω αυτή την ερώτηση, «Γιατί είναι τόσο δύσκολη η ζωή;» αλλά νομίζω πως κάπου το πάω. Θα το δούμε.

ΤΖΑΝΕΤ: Πάντα το κάνεις αυτό. Πάντα.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Θα το δούμε. Οκ. Επόμενος. Γιατί είναι τόσο δύσκολη η ζωή; Χαίρεται. Σήκω πάνω και ξεκίνα. Είσαι πολύ όμορφη σήμερα.

ΚΑΣΙΑ: Ευχαριστώ.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ουάου! Λάμπεις. ( η Κάσια γελάει)

ΚΑΣΙΑ: Επειδή έχουμε θέσει προσδοκίες που κυνηγάμε να ικανοποιήσουμε.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι! Ναι! Πες μου κάποιες από τις προσδοκίες σου.Ποιες είναι οι προσδοκίες που είχες από την ζωή;

ΚΑΣΙΑ: Πρόσφατα, να κερδίσω την ελευθερία μου.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ελευθερία, ναι. Στην επιτυχία κατά κάποιον τρόπο;

ΚΑΣΙΑ: Όχι και τόσο.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Όχι και τόσο. Στην αγάπη;

ΚΑΣΙΑ: Ναι!

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι. Ω! Αυτό ήταν ένα ξεκάθαρο ναι. Και η άλλη ερώτηση είναι, σε μια κλίμακα από το ένα ως το δέκα, με το δέκα να είναι πολύ δύσκολη και το ένα να είναι πολύ εύκολη, προς τα πού γέρνει η ζωή; Προς το ένα; Ή προς το δέκα;

ΚΑΣΙΑ: Εξαρτάται από την μέρα ( γελάει).

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Εξαρτάται από την μέρα. Όχι για σένα. Απλά σκέψου τον καθέναν, την μαζική συνείδηση, όλους τους ανθρώπους.

ΚΑΣΙΑ: Συνήθως στο οκτώ.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Οκτώ. Δύσκολη.  Οκ. Ναι. Ναι. Ωραία. Ευχαριστώ.

ΚΑΣΙΑ: Ευχαριστώ.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Χαίρομαι που είσαι εδώ. Χαίρομαι που σε είδα ξανά.

ΛΙΝΤΑ: Κι άλλους;

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Παρακαλώ. Γιατί είναι τόσο δύσκολη η ζωή;

ΦΡΕΝΤ: Λοιπόν, κατά πρώτον, ειλικρινά για μένα δεν ήταν δύσκολη. Τουλάχιστον αυτή η βόλτα ήταν συναρπαστική και χωρίς κόπο.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ωραία. Είσαι ένας καλός δημιουργός και δεν δίνεις δεκάρα, κάτι αρκετά ενδιαφέρον.

ΦΡΕΝΤ: Ναι. Δεν έχει σημασία. Σε συνολική βάση, πιστεύω ότι αφορά, το να δημιουργείς έναν πλούτο εμπειριών, και φαίνεται δύσκολο μερικές φορές, αλλά στην συνολική εικόνα, κάνει την εμπειρία ακόμα πιο πλούσια, αυτή η φυσική εμπειρία.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ωραία. Πού θα τοποθετούσες γενικά την ζωή των ανθρώπων σε μια κλίμακα από το ένα ως το δέκα; Όχι για σένα, αλλά ασχολείσαι με πολλούς ανθρώπους.

ΦΡΕΝΤ: Νομίζω πως το οκτώ είναι αισιόδοξο. Πραγματικά πιστεύω πως είναι πιο κοντά στο εννιά, εννιάμιση.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ενδιαφέρον. Ενδιαφέρον. Με βάση ολόκληρη την ανθρωπότητα, πόσο δύσκολη είναι η ζωή; Όχι κακή. Δεν λέω την λέξη κακή ή σατανική ή άσχημη. Απλά δύσκολη. Οκ.

ΦΡΕΝΤ: Είναι δύσκολη.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Είμαστε λοιπόν κάπου ανάμεσα στο οκτώ και στο εννιά τώρα. Ωραία. Ας αφήσουμε το μικρόφωνο να συνεχίσει την δουλειά του.

Είναι ενδιαφέρον. Καταλαβαίνετε τί κάνουμε εδώ, όλοι μας, όλοι εσείς που  παρακολουθείτε, δημιουργούμε μια ιστορία, ένα βιβλίο.

Ναι, ξεκίνα και σήκω επάνω.

ΜΠΕΚΥ: Νοιώθω πως πρέπει να έχω τον έλεγχο.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι. Γιατί;

ΜΠΕΚΥ: Δεν ξέρω.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Πόσο καλά λειτούργησε αυτό για σένα;

ΜΠΕΚΥ: Δεν λειτούργησε.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Δεν λειτούργησε!  Δεν είναι αστείο; Αλλά εξακολουθείς να το κάνεις.

ΜΠΕΚΥ: Ναι, εξακολουθώ να το κάνω.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι, ναι, ναι. Επειδή υπάρχει, μπορώ να το πω;  Υπάρχει ένας υπόγειος φόβος, ότι αν δεν έχεις τον έλεγχο, θα καταρρεύσουν όλα.

ΜΠΕΚΥ: Σωστά. Σωστά.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Οκ, τώρα επέκτεινε το αυτό και πες « Για μισό λεπτό. Ξέρεις, κάνω αυτό το πράγμα που λέγεται φώτιση, και προσπαθώ να το ελέγξω και μοιάζει σαν αυτό το καρότο μπροστά από το άλογο. Πάντα είναι στην επόμενη γωνία, όχι ακριβώς εκεί, και μου αρέσει να λέω στον εαυτό μου και να πιστεύω, ότι σχεδόν  έφτασα.» Έτσι λοιπόν, αυτός ο έλεγχος είναι τελικά , αυτό που δεν σε αφήνει να φτάσεις, διότι τι θα γίνει αν σταματήσεις τον έλεγχο; Τι θα γίνει, αν βγει στην επιφάνεια ο διαβολικός εαυτός σου;

ΜΠΕΚΥ: Σωστά.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι. Τι θα γίνει αν όλα καταρρεύσουν; Θέλω να πω, τρελλαίνεσαι, είσαι σε ένα ίδρυμα και είσαι σαν μωρό. Σαν να λες: «Ω, όχι! Δεν το θέλω αυτό!»

ΜΠΕΚΥ: Ναι.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ:  Είναι λοιπόν αυτός ο φόβος, που σε κρατάει πίσω, που σε εμποδίζει να το κάνεις. Πότε θα σταματήσεις να έχεις τον έλεγχο;

ΜΠΕΚΥ: Αυτή την στιγμή ( γελάει)..

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Προφανώς όχι ( γέλια). Ναι. Ήταν μια νοητική απάντηση, αν το νοιώσατε. Αλλά το σκέφτεσαι, σωστά;

ΜΠΕΚΥ: Σωστά. Σωστά.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι, ναι. Και το σκεφτόσουν και πριν δυο χρόνια, για δυο χρόνια και μετά για περίπου πέντε χρόνια και μετά για περίπου δέκα χρόνια. Σίγουρα δεν προσπαθώ να σε δυσκολέψω, αλλά αντιπροσωπεύεις πολλούς από εδώ μέσα κι από αυτούς που παρακολουθούν. Είναι σαν να λες: « Πρέπει να συνεχίσω να έχω τον έλεγχο» και μετά το δικαιολογείς λέγοντας « Είναι ένας τρελός κόσμος. Ω, Θεούλη μου! Κι εγώ είμαι ένας τρελός, σε έναν τρελό κόσμο, κι όλα θα καταρρεύσουν.»

Τι κάνεις για την ηρεμία του μυαλού σου για να επαναφέρεις την ισορροπία σου;

ΜΠΕΚΥ: Περπατάω.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Περπατάς. Πού περπατάς;

ΜΠΕΚΥ: Στα μονοπάτια. Στην φύση, ναι.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Σωστά, σωστά. Σου άρεσε το βίντεο που έπαιξε πριν;

ΜΠΕΚΥ: Ναι.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Δεν ήταν ωραίο;

ΜΠΕΚΥ: Ήταν πολύ όμορφο. Ναι.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Περίπατος στα μονοπάτια με τις μικρές orbs ( σφαίρες) ολόγυρα.

ΜΠΕΚΥ: Σωστά.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Και με την ωραία μουσική. Είναι καλό, γιατί η φύση είναι το νούμερο ένα, που είπαν οι Σώμπρα πως θα τους λείψει, όταν φύγουν από αυτόν τον πλανήτη. Η φύση. Ούτε οι σύζυγοί τους ούτε τα παιδιά τους. Ούτε το φαγητό. Ούτε η τηλεόραση. Τίποτε απ όλα αυτά. Ούτε το σεξ. Το νούμερο ένα είναι η φύση. Αυτό λέει πολλά. Λέει πολλά. Θα μιλήσουμε γι αυτό αργότερα, αλλά σ ευχαριστώ.

ΜΠΕΚΥ: Ευχαριστώ.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Σ ευχαριστώ. Πάρτε μια βαθιά αναπνοή και αφεθείτε. Και μετά παρατηρήστε τι συμβαίνει. Όταν το κάνετε, θα ακούσετε αυτή την μικρή φωνή που λέει: « Δεν μπορώ να αφεθώ. Δεν ξέρω πώς.» Αυτό συμβαίνει όταν πάτε πέρα από αυτό. Πάτε πέρα από αυτό και λέτε « Εγώ Είμαι Εδώ σ’ αυτό το μέρος, που δεν υπάρχει ανάγκη για έλεγχο». Βλέπετε, το να προσπαθήσετε να ελέγξετε την απώλεια του ελέγχου από τον ελεγκτή- μυαλό του ελεγκτή εγκεφάλου δεν λειτουργεί. « Οκ, θα το προγραμματίσουμε να αφήσει τον έλεγχο», και τότε απλά ασκείτε περισσότερο έλεγχο. Κι έτσι έρχεστε στο «Εγώ Είμαι Εδώ». Απλά είστε εκεί. « Έχω πάει πέρα από την ανάγκη για αυτοέλεγχο». Τότε είστε εκεί.

Δυο ακόμα… ω, ξέχασα να σε ρωτήσω. Για την  ανθρωπότητα, από το ένα ως το δέκα, πόσο δύσκολα είναι τα πράγματα;

ΜΠΕΚΥ: Επτά.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Επτά; Οκ. Έχουμε λοιπόν ένα μέσο όρο γύρω στα οχτώ μέχρι τώρα. Ωραία. Λίγοι ακόμα Λίντα.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Όταν σας το δίνει στο χέρι, αυτό γενικά σημαίνει ότι είναι για σας.

ΛΙΝΤΑ: Σήκωσες το χέρι σου. Εσύ είσαι.

ΣΩΜΠΡΑ 2 ( γυναίκα): Όχι, δεν το σήκωσα.

ΛΙΝΤΑ: Πολύ αργά ( γέλια).

ΣΩΜΠΡΑ 2: Οκ.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ωραία. Ξέρω πως έχεις κάτι να πεις. Ναι. Γιατί λοιπόν είναι τόσο δύσκολη η ζωή;

ΣΩΜΠΡΑ 2 : Ω, Θεούλη μου. Επειδή υπάρχει πάντα κάτι περισσότερο να μάθουμε.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Α! Ή η αντίληψη, πως υπάρχει πάντα κάτι περισσότερο να μάθετε.

ΣΩΜΠΡΑ 2: Όσο κι αν πιστεύουμε πως έχουμε εξελιχθεί, υπάρχουν ακόμα κάποια μέρη, που νοιώθουμε πως έχουμε κολλήσει.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι. Μπορώ να σας πω κάτι; Σε όλους σας. Δεν υπάρχει τίποτε άλλο να μάθετε. Τίποτε, τίποτε, τίποτε, και αυτό είναι ακόμα μία εθιστική τάση  του μυαλού : «Υπάρχουν κι άλλα να μάθω», είτε πρόκειται για επιστήμη, για μαθηματικά, για πνευματικότητα  ή για οτιδήποτε άλλο. « Πρέπει να μάθω κάτι, γιατί αλλιώς δεν θα καθόμουν εδώ. Αν ήξερα περισσότερα, θα καθόμουν εκεί.»
Και με αυτό τον τρόπο πάντα υπάρχει κάτι περισσότερο να μάθετε. Δεν υπάρχει.

Αν επιστρέψετε για ακόμα δέκα ζωές, δεν πρόκειται τελικά να μάθετε τίποτε περισσότερα. Πραγματικά, δεν πρόκειται να βιώσετε νέες εμπειρίες. Θα έχετε τις ίδιες παλιές εμπειρίες με λίγο διαφορετικό πασπάλισμα ζάχαρης πάνω τους, αλλά δεν θα βιώσετε νέες εμπειρίες. Κι αυτό μας οδηγεί στο όλο θέμα της πλήξης. Από την μία πλήττετε τόσο πολύ σ’ αυτή την ζωή σας, επειδή έχετε ξαναπεράσει από κει, τα έχετε ξαναπεράσει όλα αυτά. Σίγουρα, μπορείτε να αγοράσετε μια καινούργια ηλεκτρική συσκευή που δεν είχατε ποτέ πριν, αλλά πόσο θα κρατήσει αυτό; Μια εβδομάδα περίπου, και μετά θα την βαρεθείτε, γιατί, ήσασταν ξανά εκεί. Δεν υπάρχει τίποτε περισσότερο να μάθετε. Ωραία. Τι άλλο; Τι άλλο κάνει δύσκολη την ζωή;

ΣΩΜΠΡΑ 2: Ω , Θεούλη μου. Εμ ….

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Τι είναι αυτό που δυσκόλεψε κάποιους τομείς της ζωής σου;

ΣΩΜΠΡΑ 2: Ίσως η αίσθηση πως έχω κολλήσει.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Το αίσθημα πως έχεις κολλήσει. Οκ. Τι σε έκανε να κολλήσεις;

ΣΩΜΠΡΑ 2: Ψάχνω για καινούργια δουλειά, γιατί η άλλη μου δουλειά τελείωσε.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι, ωραία. Ωραία. Τι κάνεις τώρα;

ΣΩΜΠΡΑ 2: Το έχω αναθέσει στο σύμπαν.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι. Το σύμπαν δεν δίνει….

ΣΩΜΠΡΑ 2: Υπάρχει κανείς εδώ; ( γέλια).

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Το σύμπαν δεν νοιάζεται. Ναι, ναι. Θέλεις δουλειά; Θέλεις μιαν άλλη δουλειά; Γιατί;

ΣΩΜΠΡΑ 2: Επειδή μου αρέσει να είμαι δημιουργική.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Οκ. Τι  κάνεις;

ΣΩΜΠΡΑ 2: Δουλεύω σε μελέτες,  που βασίζονται στην ακίνητη περιουσία του μέλλοντος.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Αχα.  Ουάου. Ακούγεται συναρπαστικό.  Και τώρα, όταν το κάνεις μόνη σου, στην δική σου εταιρία, με τον δικό σου τρόπο, πώς νοιώθεις, παρά να δουλεύεις για κάποιον άλλον;

ΣΩΜΠΡΑ 2: Δεν το κάνω μόνη μου. Χρειάζεται να βρω τους σωστούς ανθρώπους  για να συνεργαστώ μαζί τους.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Σωστά. Να συνεργαστείς, αλλά εσύ θα είσαι ο βασικός συνεργάτης, παρά να έχεις κάποιον άλλον συνεργάτη από πάνω σου . Πώς νοιώθεις μ’ αυτό;

ΣΩΜΠΡΑ 2: Θα μπορούσε να είναι συναρπαστικό και μερικές φορές κουραστικό.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι, αλλά θέλω να πω, εσύ είσαι το αφεντικό. Η δική σου εταιρία τώρα, εσύ είσαι αυτή που πραγματικά κοιτάς στο μέλλον. Είσαι ενδιαφέρον άνθρωπος, επειδή ήδη γνωρίζεις. Γνώριζες τις απαντήσεις στις ερωτήσεις που κάνω και πάντοτε περνάνε μέσα σου. Στην δουλειά γνωρίζεις το μέλλον περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον, αλλά δεν αφήνεις τον εαυτό σας να γίνει ο δικός σου εαυτός, ο δικός σου αρχηγός.

ΣΩΜΠΡΑ 2: Μμ χμμμ.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι, ναι. Κι έτσι προφανώς δεν πρόκειται να βρεις άλλη δουλειά .
Κι έτσι προφανώς… ναι! Δεν είναι φρικτό. « Ω, όχι! Το νοίκι!» Αλλά τότε θα πεις « θα το κάνω μόνη μου. Ξέρω πώς να το κάνω. Ξέρω πώς να συνεργαστώ με τον εαυτό μου, πώς να συνεργαστώ με άλλους. Ξέρω πώς να το κάνω,» Έτσι λοιπόν, απλά κάνε το. Μην δουλέψεις για κάποιον άλλον. Εκτός κι αν στ αλήθεια σου αρέσει. Ναι. Ωραία. Ευχαριστώ.

ΣΩΜΠΡΑ 2: Ευχαριστώ.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ευχαριστώ. Της φέρνω άσχημα νέα κι εκείνη μου λέει ευχαριστώ. Είναι όμορφη μέρα για τον πλανήτη.
Ένας ακόμα. Ένας ακόμα. Ναι. Χαίρετε.

ΣΚΟΤ: Ναι, νομίζω πως οι άνθρωποι θέλουν τα δύσκολα, κατά κάποιον τρόπο.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι, ναι.

ΣΚΟΤ: Και, κατά κάποιον τρόπο, τους δίνει κάτι να κάνουν.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Σωστά.

ΣΚΟΤ: Κι έτσι νομίζω, μια άποψη του γιατί είναι τόσο δύσκολα είναι, επειδή είναι μόνοι και νοιώθουν πως έχουν χαθεί.
Και βλέπω πολλούς, εμένα και άλλους, να προσπαθούν να  αντιμετωπίσουν την μοναξιά τους, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Σωστά. Ωραία. Και για τους ανθρώπους, από το ένα ως το δέκα, πόσο δύσκολα είναι;

ΣΚΟΤ: Εξαρτάται. Βλέπω κάποιους ανθρώπους που είναι σε μια μακάρια ευτυχία, σχεδόν έχουν την ευτυχία της άγνοιας.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Σχεδόν εμετικοί.

ΣΚΟΤ: Ναι ( γέλια). Όπως οι γονείς μου, που τα έκαναν όλα σωστά και τώρα  κάνουν τον γύρο της χώρας με ένα RV και δείχνουν ευτυχισμένοι.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι, ναι.

ΣΚΟΤ: Κι έτσι θα πω, ότι γι αυτούς είναι πολύ εύκολα.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ:  Σίγουρα.

ΣΚΟΤ: Και μετά υπάρχουν οι άλλοι άνθρωποι, όπως κάποια άλλα μέλη της οικογένειάς μου, όπου τα πάντα είναι προκλήσεις, που τους οδηγούν σε άλλες προκλήσεις, τις ξεπερνούν, νοιώθουν καλά για ένα δευτερόλεπτο, και μετά πλήττουν μέχρι θανάτου, μέχρι να εμφανιστεί η επόμενη πρόκληση και τότε έχουν όλη την ενέργεια να παλέψουν αυτή την πρόκληση ξανά.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Και πέρα από τους μακάριους μαμά και μπαμπά, σε ποιο βαθμό δυσκολίας βρίσκεται η ανθρωπότητα από το ένα ως το δέκα;

ΣΚΟΤ: Θα συμφωνούσα πως βρίσκεται στο πάνω μέρος. Ναι, γύρω στο επτά με οκτώ.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Οκ. Ωραία. Και έτσι από περιέργεια, η δική σου ζωή, πόσο δύσκολη ήταν;

ΣΚΟΤ: Στην πραγματικότητα είναι εύκολη.  Καθόλου δύσκολη.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ωραία. Υπέροχα. Σ ευχαριστώ. Σ ευχαριστώ.

Και Λίντα μπορείς να ξεκουράσεις το μικρόφωνο. Σ ευχαριστώ.

Η Ανθρώπινη Ζωή Είναι Δύσκολη

Η ζωή είναι δύσκολη. Η ζωή είναι δύσκολη, και  είχατε δίκιο – σύμφωνα με τις μετρήσεις μου για την ανθρώπινη ζωή, βρίσκεται κάπου στο 7.8 ως 8., κάπου εκεί – κι αυτό είναι σκληρό. Είναι σκληρό. Θέλω να πω, δεν μιλάω για σας. Θα μιλήσουμε για σας σε ένα λεπτό, αλλά είναι σ’ αλήθεια σκληρή.

Αν φανταστείτε πως οι περισσότεροι άνθρωποι ζουν μια δύσκολη ζωή, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχουνε ευτυχισμένες στιγμές κάποιες φορές, γιατί μπορεί να έχουν. Δεν λέω πως έχουν κακή ζωή, λέω πως έχουν δύσκολη  ζωή , και δύσκολη σημαίνει πως έχουν θέματα όπως με το σώμα τους – ένα από τα μεγαλύτερα ζητήματα – και τους σωματικούς πόνους κι όλα τα άλλα του και μετά το σώμα πεθαίνει.
Και το μυαλό, η πολυπλοκότητα του μυαλού. Κάποιος είπε ότι είναι δύσκολο, γιατί οι άνθρωποι δεν αφήνουν τον εαυτό τους να είναι πιο απλός, και είναι απόλυτα σωστό. Το μυαλό το κάνει πολύπλοκο. Η πολυπλοκότητα οδηγεί στις προκλήσεις, στις δυσκολίες κι επίσης στην πεποίθηση, πως πρέπει να δουλέψετε σκληρά για να αποκτήσετε κάτι. Πολλοί από σάς έχετε αυτή την συνείδηση, πως πρέπει να δουλέψετε σκληρά πάνω στα θέματά σας, και το επεκτείνετε. Το έχετε εφαρμόσει από την παιδική σας ηλικία, δουλεύοντας σκληρά στο σχολείο, στην πρώιμη καριέρα σας-  «Πρέπει να δουλέψω σκληρά σ αυτή την δουλειά» – και τώρα το εφαρμόσατε και στο πνευματικό σας ταξίδι – « Πρέπει να δουλέψω σκληρά, γιατί αλλιώς, δεν θα σημειώσω καμία πρόοδο.»

Κι έτσι, η ανθρώπινη ζωή είναι δύσκολη, και οι απαντήσεις σας είναι πολύ καλές πάνω σ’ αυτό το ερώτημα. Είναι δύσκολη εξαιτίας των σχέσεων. Είναι δύσκολη εξαιτίας των προσδοκιών. Είναι δύσκολη γιατί πρέπει να πάτε στην εργασία σας  κάθε μέρα , σε μια δουλειά που δεν σας αρέσει απαραίτητα. Δεν σας ικανοποιεί δημιουργικά. Κάνετε μηχανικές και επαναλαμβανόμενες κινήσεις κάθε μέρα. Ανέχεστε ένα αφεντικό που δεν το σέβεστε απαραίτητα. Δεν μιλάω για όλους, αλλά υπάρχουν πάρα πολλοί που έχουν δύσκολη ζωή.

Τώρα, δεν είναι σίγουρα μια καλή δήλωση  για την ανθρωπότητα. Και, όπως είπα τον περασμένο μήνα, δεν είχε σχεδιαστεί να είναι τόσο δύσκολη η ανθρώπινη εμπειρία. Δεν είχε σχεδιαστεί να πονάει, αλλά έγινε έτσι. Και δεν θα αλλάξει απαραίτητα, για αρκετό καιρό ακόμα. Δεν πρόκειται να βγει από τα πρότυπα της δυσκολίας.
Αυτό που συμβαίνει, αντίθετα, είναι ότι ο άνθρωπος σηκώνεται το πρωί και ξεκινάει την μέρα του σε μια κατάσταση ( δυσκολίας)του πέντε, ουδέτερα, ξέρετε, ούτε δύσκολα ούτε εύκολα. Απλά ξυπνάνε. Αλλά παρατηρήστε καθώς κυλάνε οι πρώτες  ώρες της ημέρας πόσο γρήγορα ανεβαίνει στο έξι ή στο εφτά. Μετά ισορροπεί για λίγο και αργότερα ανεβαίνει στα οκτώ, εννιά σε κάποια σημεία, και μετά, το βράδυ, ηρεμεί λίγο. Επανέρχεται και ρυθμίζεται περίπου στο επτά και μισό.
Η τυπική ζωή ενός ανθρώπου στον πλανήτη, και είναι δύσκολη εξαιτίας του φυσικού πεδίου. Είναι δύσκολη εξαιτίας της δουλειάς και της οικογένειας. Η  μέρα δεν είναι διασκεδαστική. Δεν είναι συναρπαστική. Πόσοι άνθρωποι ξυπνάνε το πρωί και λένε: « Είναι μια ολοκαίνουργια μέρα σ αυτόν τον πλανήτη.» Πολύ λίγοι. Πολύ, πολύ λίγοι.

Κι έτσι προσπαθούν να της δώσουν φάρμακα, να την ναρκώσουν ή να την αρνηθούν. Όπως έχω πει πολλές φορές, δίνουν φάρμακα στην ανησυχία τους. Και η ανησυχία  τους είναι απλά  « Κάτι δεν πάει καλά. Κάτι, γαμώτο, δεν πάει καλά.» Κι αν αφήσουν αυτή την ανησυχία να μπει πραγματικά μέσα τους , αυτό θα τους σταματούσε ευθύς αμέσως, θα τους έβγαζε από την ρουτίνα, που τους έφερε τις δυσκολίες της ζωής. Αλλά δεν το κάνουν. Την ναρκώνουν με φάρμακα ή την πνίγουν στο αλκοόλ ή στα ναρκωτικά ή σε κάτι παρόμοιο – είναι ένα είδος άρνησης από μόνο του – ή απλά υπνωτίζονται μέσα στο « Συνέχισε. Συνέχισε.»

Ο πλανήτης έχει φτάσει σε ένα πολύ περίεργο σημείο, πολύ νοητικό, όπως λέω συχνά. Πολύ μη-αισθησιακό, πολύ μη αισθαντικό, πραγματικά παγιδευμένος στο μυαλό. Και θα κλείσω το θέμα σε λίγο, αλλά είναι μια δύσκολη ζωή, και δεν θα έπρεπε να είναι.

Η Ζωή των Σώμπρα
Τώρα ας μιλήσουμε για σας ( ο Αντάμους γελάει).
Έχετε μια συνείδηση, ένα γνωρίζειν. Γνωρίζετε ότι υπάρχουν περισσότερα εκεί έξω ή ότι υπάρχουν περισσότερα εδώ μέσα. Γνωρίζετε ότι υπάρχουν τόσα πολλά περισσότερα,  αλλά ακόμα ζείτε μια δύσκολη ζωή, ακόμα είστε στο να περιγράφετε « Η πνευματικότητα πρέπει να έχει την μορφή των ανθρώπινων απαρνήσεων». Πρέπει να είστε σκληροί με το μυαλό σας, με το σώμα σας και με οτιδήποτε άλλο. Είστε ακόμα μέσα σ’ αυτά τα πρότυπα, η ανθρώπινης συνείδησης είναι εκεί. Ίσως να μην βρίσκεστε στον βαθμό δυσκολίας οκτώ. Ίσως ακόμα και να τον έχετε κατεβάσει στο 6.7 ή κάτι τέτοιο, αλλά είναι ακόμα σκληρή , και δεν θα έπρεπε να είναι καθόλου.

Κάποιος θα διαφωνούσε και θα έλεγε « Ε λοιπόν, ναι, αλλά από την στιγμή που πρέπει να αντιμετωπίσεις την κυκλοφορία και τους άλλους ανθρώπους και τα μέλη της οικογένειας και όλα τα υπόλοιπα, πώς βγαίνεις από αυτό; Πώς το ξεπερνάς αυτό;» Κι εδώ επιστρέφω στην δήλωση: Τίποτε από αυτά δεν έχει σημασία, πραγματικά. Τίποτε δεν έχει σημασία. Ούτε το ταξίδι, ούτε οι άλλοι άνθρωποι, η οικογένεια, τίποτε από αυτά δεν έχει σημασία. Όχι με την έννοια του δεν βαριέσαι ή δεν δίνω δεκάρα. Απλά δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Τίποτε από όλα αυτά.

Κι έτσι, εδώ είναι που παίρνετε μια βαθιά αναπνοή και σταματάτε να ασχολείστε τόσο σκληρά με το θέμα, με οτιδήποτε στην ζωή σας – στις δουλειές σας και στις σχέσεις σας. Θα σα πω κάτι για τις σχέσεις. Αν ασχοληθείτε πάρα πολύ, θα πονέσετε περισσότερο. Και κάποιοι μπορεί να θυμώσουν πολύ, που κάνω αυτή την δήλωση « Ω! πρέπει να δουλεύεις τις σχέσεις και ….» Όχι , πραγματικά, αυτά είναι βλακείες, κι αν έχετε έναν σύντροφο. που επιμένει ότι είναι δύσκολο και ότι πρέπει να δουλέψετε πάνω σ αυτό, προφανώς δεν έχετε το σωστό σύντροφο!

Οι σχέσεις δεν θα έπρεπε να είναι δύσκολες. Θα έπρεπε να είναι αισθησιακές. Θα έπρεπε να είναι ζωντανές.  Να είναι ελεύθερες. Θα έπρεπε να είναι μέσα στην αγάπη. Κι αν είναι δύσκολες, πέφτετε σ’ αυτό το παλιό πρότυπο, στην παλιά εγγραφή. Γιατί; Γιατί; 

Κατά ένα μέρος, επειδή νομίζετε πως δεν ξέρετε να κάνετε τίποτε καλύτερο. Νομίζετε ότι αυτός είναι ο τρόπος. Περνάτε μέσα από αυτό με σκληρή προσπάθεια. Επεξεργάζεστε το πρόβλημα. Όχι. Σταματήστε το. Νομίζετε ότι η αφθονία ή οι δουλειές ή οτιδήποτε από αυτά πρέπει να είναι δύσκολα, ότι πρέπει να δουλέψετε σκληρά για αυτά. Σταματήστε τώρα αμέσως.

Τώρα, καθώς τα λέω αυτά, υπάρχει κάποια πλευρά σας που λέει: « Ω, το ήξερα. Ο Αντάμους το πήρε απ’ το στόμα μου. Το ήξερα αυτό.» Αλλά η άλλη σας πλευρά, αυτή του μυαλού σας, ξεπετάγεται και λέει: « Ω, μα όλα καταρρέουν. Θα χάσω τον έλεγχο σε όλα. Πρέπει να το φροντίσω.» Φροντίδα , είναι μια άλλη λέξη για να σε κάνει να δουλέψεις πολύ σκληρά και να μην σε βγάλει πουθενά; « Πρέπει να φροντίσεις για κάτι. Πρέπει να εργαστείς στην δουλειά σου.» Όχι, δεν πρέπει. Είναι παλιός τρόπος σκέψης, εμφυτευμένες σκέψεις. Δεν πρέπει.

Αυτό που  συμβαίνει όταν είσαι σ’ αυτή την νοητική θέση, πως πρέπει να είναι δύσκολο, ό,τι κι αν κάνεις – στην πνευματικότητα, στην ζωή σου, στις σχέσεις σου, σε όλα, στο αυτοκίνητό σου που συνέχεια χαλάει, είναι τόσο δύσκολο – με εκπλήσσει το γεγονός ότι κάποιοι από εσάς, μπορείτε ακόμα και σηκώνεστε από το κρεβάτι σας το πρωί. Κάποιοι από εσάς δεν μπορούν.

Να θυμάστε, εσείς είστε η συνείδηση, ένα φως, σαν μαγνήτης, και το μέρος που λάμπει, το μέρος που ενεργοποιείται στην στιγμή, αυτό θα προσελκύσει τις ενέργειες που θα το υποστηρίξουν απόλυτα, αυτό είναι που θα το κάνει μία πραγματικότητα.  Έτσι, συνεπώς, η ζωή σας θα είναι δύσκολη. Μάλλον θα το αποκαλούσατε ο Νόμος της Έλξης. Είναι περισσότερο ο Νόμος της Χαζομάρας , γιατί το σύμπαν  είναι χαζό

(γέλια). Όταν κάποιος από σας λέει: « Ω, θα περιμένω να δω τι λέει το σύμπαν.» Το σύμπαν είναι πραγματικά χαζό! Είναι απλά ενέργεια, κάποια μόριά του ανταποκρίνονται στην δική σας συνείδηση, την συνείδηση που αντηχεί, που δονείται, που πάει μπροστά.

Έτσι λοιπόν, όταν συζητάμε και λέω « Ας σταματήσουμε να κάνουμε τη ζωή μας δύσκολη», ξεπετιέται το μυαλό, ένα μέρος του, και λέει: «Ω, ναι, αλλά τι θα κάνουμε; Δεν θα έχουμε να φάμε.» Σταματήστε το αυτό τώρα. Αφήστε αυτό το πραγματικό γνωρίζειν…. Ξέρετε, το γεγονός ότι είστε συνδημιουργοί του πλανήτη – καλός τίτλος για την επαγγελματική σας κάρτα: Συνδημιουργός. Πλανητικός Συνδημιουργός ( γέλια).

Όταν λέω πως η ζωή ποτέ δεν είχε σχεδιαστεί να είναι δύσκολη, το γνωρίζετε. Είναι σαν να λέτε «Σωστά γαμώτο». Ήταν σχεδιασμένη να είναι ένα συναρπαστικό ταξίδι, αισθησιακό, αληθινό, πολύ – δεν υπάρχει ανθρώπινη λέξη για να το περιγράψω, ίσως να φτιάξω μια λέξη εγώ –  γεμάτο χρώματα, γεμάτο νόημα, διασκεδαστικό και δεν έχει σημασία, ένα είδος συνδυασμού όλων αυτών σε μία λέξη. Δεν είχε σκοπό να γίνει έτσι και δεν είχε σκοπό να κολλήσει τόσο πολύ. Κάποιος πριν ανέφερε το κόλλημα. Οι άνθρωποι έχουν κολλήσει. Απόλυτα. Έχουν κολλήσει στην λάσπη, έχουν κολλήσει στα παλιά πρότυπα.

Τώρα, αν το επιλέξετε, ας ξεκινήσουμε ένα κίνημα, πρώτα μέσα σας και μετά να το βγάλετε έξω: Δεν χρειάζεται να είναι δύσκολο. Τίποτε από αυτά. Οι άλλοι άνθρωποι θα βρουν δικαιολογίες γιατί είναι δύσκολη η ζωή τους. Έχουν έναν κακό σύζυγο, κακούς γονείς, οποιοδήποτε πρόβλημα. Ας το σταματήσουμε όλο αυτό, ευθύς αμέσως.

Η Ζωή είναι Ομορφιά και  Σχέδιο( Ντιζάιν)

Θέλω να μείνετε εδώ. Θέλω να αγαπάτε να ξυπνάτε το πρωί . Θέλω να αγαπάτε ό,τι προσφέρει η ζωή. Θέλω να αγαπάτε το ντιζάιν και την ομορφιά. Αλλά είναι δύσκολο αυτή την στιγμή, όταν η ζωή είναι τόσο σκληρή. Είναι δύσκολο να αφιερώσετε μια στιγμή, για να αγαπήσετε την ομορφιά αυτού του πλανήτη.

Είναι δύσκολο να αφήσετε τον εαυτό σας, να εκτιμήσει κάτι όπως η τέχνη ή η μουσική. Είναι πολύ δύσκολο. Πολύ δύσκολο. Αλλά ας το σταματήσουμε  τώρα. Ας δημιουργήσουμε την πρώτη γενιά, σε πιθανόν δυο εκατομμύρια χρόνια, η οποία  πραγματικά δεν βρίσκεται στην δύσκολη πλευρά της ζωής. Βρίσκεται στην πλευρά  δυσκολίας κάτω από το πέντε και ίσως να φτάσει σε ένα σημείο κοντά στο μηδέν.
Δεν χρειάζεται να είναι δύσκολο. Βλέπω τις μάχες που περνάτε – πολλές από αυτές αυτοεπιβαλλόμενες, – αλλά αποδεκτές από τον εαυτό, που σημαίνει ότι ποτέ δεν κάνατε μια στάση για να το αμφισβητήσετε. Ποτέ δεν σταθήκατε να το αμφισβητήσετε. Δεν θα έπρεπε να είναι τόσο δύσκολο. Καθόλου.

Θα το καταλάβετε, όταν βγείτε έξω απ’αυτή  νοητική θέση. Θα το καταλάβετε ότι έχετε γίνει μετάνθρωπος, ότι έχετε γίνει θεϊκός και ανθρώπινος ταυτόχρονα. Θα το καταλάβετε ότι μπαίνετε στις αισθήσεις σας, όταν θα μπορείτε πραγματικά να εκτιμάτε την ομορφιά. Να εκτιμάτε πραγματικά την ομορφιά, το ντιζάιν. Αυτός είναι ο πραγματικός σκοπός για τον οποίο ήρθατε εδώ- για να την δημιουργήσετε και μετά να την εκτιμήσετε ( την ομορφιά ).

Το ντιζάιν μπορεί να είναι οτιδήποτε. Ντιζάιν μπορεί να είναι οι σκέψεις σας. Οι σκέψεις σας είναι ένα ντιζάιν. Αυτή την στιγμή, οι σκέψεις βρίσκονται σε χάος,  σύγκρουση και πόνο. Αυτή την στιγμή, οι σκέψεις στο μυαλό των περισσοτέρων ανθρώπων είναι γενικά πολύ σκληρές, πολύ άγριες. Αλλά καταλαβαίνετε,  ότι το απελευθερώνετε αυτό, – στην πραγματικότητα είναι μία από τις πρώτες ενδείξεις –  όταν ξαφνικά οι σκέψεις σας έχουν δικό τους ντιζάιν .
Έχετε ποτέ σκεφτεί να έχετε σκέψεις που έχουν ντιζάιν; Προφανώς όχι, επειδή οι σκέψεις σας είναι ένα είδος χείμαρρου, με σχεδόν ασύνδετα και συχνά βίαια συναισθήματα. Χείμαρρρος σκέψεων , με αναμνήσεις , με χείμαρρο αναμνήσεων, αλλά επίσης χείμαρρο κρίσεων και αυτές είναι βίαιες, πρώτα για σας και μετά για τους άλλους. Και μετά προσπαθείτε να συγκρατηθείτε και λέτε « Ω! Δεν θέλω να κάνω αυτές τις άσχημες σκέψεις.» Αλλά είναι μέρος αυτού του συνδρόμου της δύσκολης ζωής.

Και καταλαβαίνετε, ότι αρχίζετε να επιτρέπετε στον εαυτό σας να έχει μια εύκολη ζωή – εύκολη με όλους τους τρόπους, μιλάω για όλους τους τρόπους –  όταν ξαφνικά θα συνειδητοποιήσετε μια μέρα, ευτυχώς σύντομα, « Ω, υπάρχει ντιζάιν στις σκέψεις. Υπάρχει ομορφιά στις σκέψεις.»

Νιώστε το για μια στιγμή. Έχετε μέσα στο κεφάλι σας, όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω σας – δεν είναι στ’ αλήθεια στο κεφάλι σας, νομίζετε ότι είναι. Έχετε όλα αυτά και είναι μπάχαλο. Και, ω! Προσπαθείτε να καταπιέσετε πολλά από αυτά, αλλά αφήστε τον έλεγχο για ένα λεπτό και αισθανθείτε αυτό το ντιζάιν.
Είναι καλλιτεχνικό. Είναι δημιουργικό. Στην πραγματικότητα υπάρχει πολύ ομορφιά στις σκέψεις αυτές καθαυτές, στο πώς συνεργάζονται, στο πώς  βρίσκουν το δρόμο τους, στο πώς χάνονται και κολλάνε. Αυτό είναι ένα όμορφο ντιζάιν κατά κάποιον τρόπο. Μια σκέψη κατρακυλάει στο αδιέξοδο μέσα στον εγκέφαλό σας και μετά δεν ξέρει τί να κάνει και τρελαίνεται. Αυτό είναι ντιζάιν. Είναι ομορφιά. Είναι ομορφιά.

Μετά αρχίζετε να παρατηρείτε το ντιζάιν της φύσης. Δεν είναι μόνο τα δέντρα και το γρασίδι και ο ουρανός. Ξαφνικά, συνειδητοποιείτε  την εσωτερική ομορφιά της φύσης. Η φύση, το νούμερο ένα, που λένε οι Σώμπρα ότι  θα τους λείψει, όταν φύγουν από τον πλανήτη, κι έχετε δίκιο. Δεν υπάρχει τίποτε σαν αυτό, αυτή η ομορφιά της φύσης. Και έχει ένα ντιζάιν. Έχει χρώμα. Έχει ζωή.

Η φύση είναι ζωή από μόνη της. Γι αυτό σκέφτεστε ότι θα σας λείψει και όντως θα σας λείψει, συμφωνώ, αλλά η φύση είναι ζωή. Συνεχώς ανθίζει και αναπτύσσεται και αντιδρά και γιορτάζει. Και μετά πέφτει στον βαθύ της ύπνο και πεθαίνει και δεν την νοιάζει, γιατί δεν έχει σημασία για την φύση, επειδή ξαναγεννιέται, είτε  μέσα στην φύση ξανά, είτε κάπου αλλού.

Υπάρχει τόση ομορφιά στην φύση. Ξαφνικά συνειδητοποιείτε «Βγαίνω από το σύνδρομο της δύσκολης ζωής», όταν μπορείτε πραγματικά να την εκτιμήσετε. Βγείτε έξω, και όχι μόνο με τα μάτια σας, αλλά να την μυρίσετε, να είστε μέσα σ’ αυτή την αισθησιακή φύση της φύσης.

Η φύση είναι κάτι που εσείς δημιουργήσατε . Είναι ο καθρέφτης σας. Είναι ο καθρέφτης σας. Ο σκοπός της φύσης δεν είναι να παράγει οξυγόνο ή αέρια ή οτιδήποτε άλλο. Δημιουργήθηκε για να μπορείτε να βλέπετε την ζωή, έτσι ώστε να βλέπετε εσάς, την ζωή, ενέργεια σε κίνηση, αλλά ενέργεια να ζωντανεύει σε μορφή, σε ντιζάιν, σε συμμετρία, σε ομορφιά και σε χάος, όλα αυτά ταυτόχρονα.
Όταν είστε σε ένα σημείο της όμορφης απλότητας,  όπου δεν κάνετε πια πολύπλοκες σκέψεις, τους επιτρέπετε  να ξαναγίνουν απλές.  Οταν δεν τοποθετείτε επικαλύψεις  πάνω από μπερδεμένες επικαλύψεις, και πάνω από άλλες μπερδεμένες  επικαλύψεις, αλλά έρχεστε στην απλότητα, τότε θα καταλάβετε, ότι  βγαίνετε απ’αυτό το σύνδρομο της δύσκολης ζωής και την αφήνετε να είναι εύκολη.

Η απλότητα είναι σχεδόν το αντίθετο από αυτό που διδάσκει ο κόσμος. Διδάσκει την πολυπλοκότητα κι αυτοί που γνωρίζουν την πολυπλοκότητα, ακόμα και η επιστήμη, αυτοί που την γνωρίζουν είναι  πολύ έξυπνοι και πολύ  σοφοί. Όχι, στην πραγματικότητα , αυτοί που μπορούν να κοιτούν οτιδήποτε στην ζωή, στην φύση και να βλέπουν την λεπτή απλότητα, είναι η ίδια η ζωή. Δεν με νοιάζουν τα άτομα και τα μικρόβια και τα χρωμοσώματα και όλα αυτά. Είναι ενδιαφέροντα ως ένα σημείο, αλλά η ζωή δεν είναι επιστήμη. Η επιστήμη προσπαθεί να κατανοήσει την ζωή και τις ρίζες της, αλλά η ζωή δεν είναι επιστήμη. Η ζωή είναι ντιζάιν  και ομορφιά. Αυτό είναι.

Και όπως είπε κι ο Τοβίας «Δεν έχει σημασία», με άλλα λόγια, ξεφορτωθείτε τα μικροπράγματα. Σταματήστε να εργάζεστε τόσο σκληρά, στο να κάνετε την ζωή σας ακόμα πιο οδυνηρή ή ακόμα πιο δύσκολη. Τίποτε από αυτά δεν έχει σημασία, γιατί πραγματικά δεν έχει. Και εφόσον ο Τοβίας προσπαθούσε να σας κάνει να καταλάβετε, ότι δεν έχει σημασία, σταματήστε αυτό τον επώδυνο, δύσκολο δρόμο προς την πνευματικότητα, γιατί δεν θα σας βγάλει εκεί. Εκεί θα φτάσετε με το επιτρέπω. Αυτό είναι. Παίρνοντας μια βαθιά αναπνοή και επιτρέποντας. Αυτό είναι.

Τώρα, ξέρω ότι  θα πείτε: « Αλλά το μυαλό μου είναι τόσο προγραμματισμένο μέσα σ’ όλα αυτά τα πρότυπα, μέσα σ’ όλες αυτές τις κακουχίες, για να κάνει κάποια πράγματα. Δεν ξέρω πώς να δραπετεύσω. Δεν ξέρω πώς να κατέβω από αυτό το καρουζέλ που με γυρνάει γύρω- γύρω και με φέρνει στο σημείο της απόλυτης, καθαρής πλήξης. Δεν ξέρω πώς να κατέβω». Είναι ένας ακόμα τρόπος του μυαλού και της μαζικής συνείδησης κι όλων των άλλων, ένας ακόμα τρόπος για να σας κάνουν να πείτε «Δεν θα το κάνω».

Σ’ αυτό το σημείο εσείς, το Εγώ Είμαι, βγαίνει μπροστά και λέει: «Βγαίνω από αυτό. Εγώ Είμαι Εδώ στην εύκολη ζωή». Το μυαλό θα πεταχτεί και θα πει: «Ω, απλά  φτιάχνεις ιστορίες» κι εσείς θα πείτε «Ακριβώς, μυαλό, επειδή Εγώ είμαι ο δημιουργός. Μπορώ να φτιάξω ό,τι θέλω και συνεπώς έτσι είναι.»

Το μυαλό θα πεταχτεί και θα πει, «Ω! Απλά κοροϊδεύεις τον εαυτό σου, και γι άλλη μια φορά θα σπάσεις τα μούτρα σου. Αποτυχία! Αποτυχία!  γιατί είσαι ένας αποτυχημένος.»  Σε αυτό το σημείο λέτε «Εγώ Είμαι Εδώ. Εγώ Είμαι Εδώ σαν δημιουργός. Εγώ Είμαι Εδώ στην εύκολη ζωή μου. Δεν δίνω δεκάρα για τα υπόλοιπα. Εγώ Είμαι Εδώ.»

Τώρα, κάποιος θα διαφωνούσε και θα έλεγε, πως απλά κοροϊδεύεις τον εαυτό σου, ίσως και ναι, , αλλά η πραγματικότητα είναι, από την στιγμή που θα το επιτρέψεις αυτό, όχι να λειτουργείς νοητικά, από την στιγμή που θα το επιτρέψεις, «Εγώ Είμαι Εδώ στην εύκολη ζωή», δεν έχει σημασία αν κάνεις πλάκα ή όχι στον εαυτό σου, γιατί οι ενέργειες θα αρχίσουν να ανταποκρίνονται ανάλογα.
Το σύμπαν είναι χαζό. Δεν πρόκειται να σας κάνει ψυχανάλυση. Δεν θα βάλει έναν ανιχνευτή ψεύδους στο σώμα σας, «Για να δούμε, έκανε πλάκα ή όχι; Έλεγε αλήθεια;» Δεν έχει σημασία. Το σύμπαν είναι χαζό –  ή απλό, μάλλον θα λέγατε – και θα ανταποκριθεί ανάλογα.

«Η Έντιθ είναι τώρα εδώ, στην εύκολη ζωή.» Όλες οι ενέργειες αλλάζουν την παλιά τους ευθυγράμμιση. Ήταν εδώ πάνω στο οκτώ, δύσκολη ζωή, και τώρα είναι «Οκ, τώρα είμαι στην ¨εύκολη ζωή¨. Εδώ είμαστε.» Ευθυγραμμίζονται εκ νέου. Ευθυγραμμίζονται εκ νέου, για να υπηρετήσουν εσένα, τον Μάστερ.

Είναι τόσο απλό. Και αν το κάνεις ακόμα πιο δύσκολο, αν αρχίσεις τις διανοητικές σου βλακείες κι αν αρχίσεις τα makyo του μυαλού κι αρχίσεις να αναλύεις και να εξετάζεις και να αμφιβάλλεις – ιδιαίτερα αν αμφισβητείς – τότε συντρίβεις τον εαυτό σου και επιστρέφεις ξανά στο καρουζέλ. Στην πραγματικότητα, ποτέ δεν κατέβηκες. Αλλά αν εσύ, σαν δημιουργός, πεις « Εγώ Είμαι Εδώ στην εύκολη ζωή του Μάστερ», τότε έτσι είναι. Έτσι είναι. Θα μπορούσατε να πείτε, Energy Physics 101. Έτσι πρέπει. Και δεν παραδόθηκε από το σύμπαν. Θέλω να πω, η ενέργεια έρχεται από κάπου, αλλά δεν είναι η εύνοια των θεών πάνω σας. Εσείς είστε αυτοί που απλά επιτρέπετε. Αυτό είναι . Αυτό είναι.

Οτιδήποτε πιο πολύπλοκο, για σας που μπαίνετε στα κοινωνικά δίκτυα – δεν είμαι σίγουρος αν μου αρέσουν τα κοινωνικά δίκτυα ή αν δεν μου αρέσουν –  εσείς λοιπόν που μπαίνετε στα κοινωνικά δίκτυα και αρχίζετε να το αναλύετε και να το εξετάζετε και να έχετε διαφωνίες και να χτυπάτε τους άλλους ανθρώπους γι αυτό, έχετε χάσει. Βρίσκεστε πίσω στα δύσκολα – στους δύσκολους καιρούς. Γι αυτούς από εσάς που απλά , σαν δημιουργοί, θα πείτε, « Εγώ Είμαι Εδώ στην εύκολη ζωή», έτσι θα είναι.
Δεν θα αλλάξει τους άλλους. Δεν θα αλλάξει τον υπόλοιπο κόσμο. Θα μείνουν εκεί  πάνω στο οκτώ με εννιά,  όσον αφορά στην δυσκολία. Αυτός ο πλανήτης θα συνεχίσει να έχει δύσκολη ζωή.

Τώρα Είστε Ελεύθεροι.
Ο λόγος που αναφέρθηκα σ αυτό είναι επειδή – θα μιλήσω περισσότερο γι αυτό σε λίγο – αλλά όλο αυτό το πράγμα του ProGnost για το οποίο μίλησα πρόσφατα, για την Νέα Γη και για την Παλιά Γη ,ότι δεν πρόκειται να ενωθούν ποτέ, ποτέ, ποτέ, ποτέ. Είναι και καλά και άσχημα νέα, φαντάζομαι. Για εσάς που αγαπάτε αυτό  τον πλανήτη, που βοηθήσατε πραγματικά να δημιουργηθεί, είναι κάπως λυπηρό. Και είναι σαν « Ω! Νομίζαμε πως θα τον τραβούσαμε μαζί μας.» Δεν πρόκειται να συμβεί.

Τα καλά νέα είναι ότι είστε ελεύθεροι να τριγυρνάτε στο σύμπαν ( γέλια). Είστε ελεύθεροι τώρα από την ευθύνη και από το βάρος, να πρέπει να προσπαθείτε να τις ενώσετε. Είστε ελεύθεροι τώρα να δημιουργήσετε το δικό σας τόπο. Είστε ελεύθεροι τώρα να είστε στο Τheos και να είστε εδώ ταυτόχρονα.

Αλλά αν έχετε την συνείδηση, ότι αυτή η ζωή πρέπει να είναι δύσκολη, αν δεν μπορείτε να βγείτε απ’αυτό, θα είναι πολύ δύσκολο να είστε στο Theos και στην Γη ταυτόχρονα, να είστε ανθρώπινοι και θεϊκοί ταυτόχρονα. Γι αυτό λέω « Εγώ Είμαι Εδώ. Εγώ είμαι ο Μάστερ στην εύκολη ζωή μου και συνυπάρχω με όλους γύρω μου, με αυτές τις δύσκολες ζωές τους.» Και είναι εφικτό.

Είναι λίγο προκλητικό. Θα είναι λίγο προκλητικό – θα είναι πολύ προκλητικό – με πολλούς τρόπους. Ζώντας μια εύκολη ζωή, ζώντας άνετα με τον εαυτό σου, σε έναν κόσμο γύρω σου γεμάτο με οχτάρια και με εννιάρια, με δυσκολίες στην ζωή τους, θα υπάρχει μια τάση να θέλετε να κάνετε την ζωή τους εύκολη, γιατί είστε ακόμα πνευματικοί κοινωνικοί λειτουργοί. Δεν με νοιάζει τι λέτε, δεν μπορείτε να αντισταθείτε, και είναι ένα ακόμα σημείο που με ξεγελάτε. Λέτε «Ε λοιπόν, θα βοηθήσω αυτό εδώ πέρα το άτομο.»

Ξέρετε κάτι, επιστρέψτε στην συμπόνια. Η πραγματική συμπόνια είναι απλά επιτρέπω, αποδέχομαι όλους σε όλα τα επίπεδα, το ταξίδι τους, τις προκλήσεις τους και τις δυσκολίες τους. Περνάνε μέσα από τις ιστορίες τους. Αυτό κάνουν όλο, και δεν έχετε το δικαίωμα ή τον λόγο να αλλάξετε την ιστορία τους μέχρι να έρθουν και να σας πουν: «Χρειάζομαι βοήθεια.» Τότε ρωτήστε τους τρεις φορές. « Θέλεις αληθινά να αλλάξεις;» « Ε, να ,χρειάζομαι λίγα χρήματα αυτή την στιγμή και μετά τα πράγματα θα….» «Θέλεις αληθινά να αλλάξεις;» « Ε, όχι…». Ρωτήστε τους τρεις φορές αν στ’ αλήθεια χρειάζονται βοήθεια. Αν την τρίτη φορά πέσουν στα γόνατα κλαίγοντας, τότε βοηθήστε τους !!

Προκειμένου να είστε εδώ, σ’ αυτό τον πλανήτη σαν ενσωματωμένος  Μάστερ, συνειδητοποιώντας ότι  βρίσκεται στο οκτώ σε βαθμό δυσκολίας κι εσείς μπορείτε να βρίσκεστε γύρω στο ένα, ίσως στο δύο, πηγαίνοντας μπρος πίσω μόνο για να το διασκεδάζετε, σχετικά εύκολα, θα νοιώθετε κάπως ένοχοι γιατί, «Θεούλη μου, περνάνε τόσο δύσκολα, ενώ εγώ περνάω τόσο εύκολα. Έχω αρκετή επιπλέον άνεση και θα την μοιραστώ μαζί τους.» Σταματήστε το εκεί , εκείνη την στιγμή. Θα είναι δύσκολο για σας και πιο δύσκολο γι αυτούς.

Το να επιτρέψτε στον εαυτό σας να έχετε μια εύκολη ζωή, δεν σημαίνει ότι κάθε στιγμή θα είναι εύκολα. Ακόμα θα έχετε αυτό το «και» – σαν να λέτε: « Ωωω!» Υπάρχει αυτή η ανθρώπινη πλευρά με το «και», αλλά θα αρχίσετε να απομακρύνεστε από εκεί όλο και περισσότερο –  αλλά θα είστε εδώ σαν Μάστερ της ευκολίας. Τα πράγματα θα σας έρχονται εύκολα –  χρήματα,  ενέργεια, όχι απαραίτητα άνθρωποι. Όχι απαραίτητα  άνθρωποι. Αυτό δεν θα συμβεί, αλλά όλα τα άλλα. Εσείς με τον εαυτό σας, με το ντιζάιν της ζωής σας, την εκτίμηση της ομορφιάς της δικής σας και της ομορφιάς που υπάρχει γύρω σας. Αυτό είναι σημαντικό.
Γυρνάω πίσω εκεί που πήγαινα. Ο Κάλντρε μου λέει ότι μιλάω πολύ, αλλά δεν το βρίσκετε συναρπαστικό; ( το ακροατήριο συμφωνεί και κάποιος φωνάζει « Συναρπαστικό!») Καλή απάντηση. Βλέπετε πόσο εύκολο είναι; Επιστρέφω εκεί που πάει όλο αυτό.

Ελάτε στις Αισθήσεις σας
Αν ο Τοβίας είπε, δεν έχει σημασία, εγώ  θα σας πώ, σε όλους σας, μπείτε στις αισθήσεις σας. Ελάτε στις αισθήσεις σας. Και θα ήθελα αυτό να είναι , μια από τις φράσεις που θα κρατήσετε από μένα.
Μπείτε στις αισθήσεις σας σημαίνει πολλά διαφορετικά πράγματα . Πρώtα απ’όλα, «Ελα τώρα, αλήθεια ? Δεν χρειάζεται να είναι δύσκολο . Συνέλθετε». Η ζωή δεν χρειάζεται να είναι σκληρή, δεν θάπρεπε.

*Ελάτε στις αισθήσεις σας, για το πνευματικό σας ταξίδι. Δεν υπάρχει κανένα ταξίδι.
«Χα, σας κάνω πλάκα, συνέλθετε» Δεν είναι ταξίδι. Θα σα πώ σε λίγο γι’αυτό, αλλά γιατί βάλατε τον εαυτό σας σε ένα ταξίδι ? Γιατί βάλατε τον εαυτό σας σε μια ρόδα χάμστερ, για την πνευματικότητα?  Σας αρέσει να στριφογυρνάτε ?  Σας αρέσει να ιδρώνετε? Σας αρέσει να δουλεύετε σκληρά και νομίζετε ότι το σύμπαν ενδιαφέρετε που δουλεύετε σκληρά? Δεν δίνει δεκάρα.

 *Μπείτε στις αισθήσεις σας, για το τι πραγματικά είναι η ενέργεια, για το ποιοι πραγματικά είστε. Δεν είστε ενέργεια. Είστε συνείδηση. Είστε το «Εγώ Υπάρχω».
Ελκύετε ενέργεια. Διευθετείτε την ενέργεια. Το σώμα σας είναι ενεργειακός σχεδιασμός. Οι σκέψεις σας είναι ενεργειακοί σχεδιασμοί. Αλλά δεν είστε ενέργεια, είστε συνείδηση. Είστε αυτό το πρωταρχικό πράγμα, που  φέρνει τις ενέργειεςκαι τις διευθετεί και τις δημιουργεί και τις βάζει στην πραγματικότητά σας. Είστε αυτός που δημιούργησε  τη φύση, αυτήν που αγαπάτε τόσο πολύ, που είναι ζωή από μόνη της, που είναι το σχέδιο.

*Συνέλθετε. Σταματήστε να κάνετε τα πράγματα περίπλοκα, ενώ δεν χρειάζεται να είναι. Οι σχέσεις – εδώ βαδίζω σε λεπτό πάγο μερικές φορές, αλλά μ’ αρέσει το ψάρεμα στον πάγο – και σας λέω , είναι από τα πιο βαθιά θέματα. Συνέλθετε. Αν δεν είστε σε μια καλή σχέση, «Άντε Γεια, τώρα». Τον Θεό δεν τον νοιάζει. Δεν παντρευτήκατε για μια αιωνιότητα. Όχι, δεν είναι έτσι, υπάρχει αρκετό παλιό κακό κάρμα , και τι έγινε αν πληγώσετε τα αισθήματά τους για λίγο. Και τί έγινε αν γίνουν αλκοολικοί. Δεν έχει σημασία ( γέλια). Δεν έχει σημασία! Μιλάω πολύ σοβαρά, γιατί  το να πνίγεται ένας είναι πολύ άσχημο, αλλά είναι χειρότερο όταν πνίγονται δύο, καταλαβαίνετε τι εννοώ . Σωστά. Θα πνιγούν όπως και να χει. Όχι όλοι οι σύζυγοι ή οι εραστές σας.  Μερικοί είστε πολύ ευτυχισμένοι. Αλλά αν έχετε μια κακή σχέση η μια κακή οικογένεια, « Άντε γεια, τώρα». Θα νοιώσετε μοναξιά για λίγο καιρό, αλλά αυτό είναι όλο.

*Και μπείτε στις αισθήσεις σας ακόμα και με το σώμα σας και με τον έλεγχο και με τους κανόνες και με τον τρόπο που το χειρίζεστε…. Συνέλθετε. Κρατήστε το πολύ απλό, πολύ απλό. Μπείτε στις αισθήσεις σας.

*Αλλά από την άλλη πλευρά με αυτό το come to your senses, ελάτε στις αισθήσεις σας, στον αισθησιασμό σας, σε αυτό που βρίσκετε πέρα από τα μάτια και τα αυτιά σας. Ελάτε στο συναίσθημα. Αυτό είναι που σας απελευθερώνει πραγματικά, οι αισθήσεις σας. Αυτό είναι που σας βγάζει από τον ζωολογικό κήπο. Όχι το να σκέφτεστε τον δρόμο προς την έξοδο, γιατί  έτσι σκέφτεστε ένα μεγαλύτερο, με μεγαλύτερους τοίχους. Είστε μια αισθησιακή ύπαρξη. Σας είπα τον περασμένο μήνα, ότι αυτή είναι η χρονιά, που θα είμαστε στις αισθήσεις μας, που θα έρθουμε στις αισθήσεις μας.

Το μυαλό ρωτάει ευθύς αμέσως « Τι είναι αυτές;» Κι εγώ λέω, «Δεν έχει σημασία.» Πραγματικά δεν έχει, γιατί υπάρχουν. Δεν τις δημιουργούμε και δεν χρειάζεται  να τις ορίσουμε. Δεν δημιουργούμε αισθήσεις. Έχουμε 200.000 αισθήσεις να εξερευνήσουμε, οι οποίες ήδη υπάρχουν. Θα δημιουργήσουμε κάποιες καινούργιες, αλλά ελάτε στις αισθήσεις σας, γιατί υπάρχει ένας διαφορετικός τρόπος ζωής, που δεν βρίσκεται στο μυαλό, δεν προέρχεται από τον έλεγχο, δεν υπόκειται σε περιορισμό. Ελάτε στις αισθήσεις σας. Υπάρχουν ήδη. Είναι ήδη τόσο όμορφες και θα σας βοηθήσουν να καταλάβετε το ντιζάιν και την ομορφιά με έναν τρόπο, που το μυαλό δεν θα μπορούσε ποτέ να το κάνει, ποτέ δεν είχε την πρόθεση να το κάνει.

Κι εδώ έρχομαι πάλι να σας πω, μην περιμένετε ότι πρόκειται να ενεργοποιήσουμε αισθήσεις, γιατί δεν θα το κάνουμε. Αυτά είναι απλά νοητικά makyo. Δεν πρόκειται να κάνουμε κάτι τέτοιο. Υπάρχουν ήδη. Δεν θα κάνουμε τίποτε περισσότερο από το να επιτρέψουμε. Ελάτε στις αισθήσεις σας. Και μετά θα εμφανιστούν. Λίγο διαφορετικά για τον καθέναν, αλλά θα εμφανιστούν. Και ξαφνικά, ξαφνικά η φαντασία, η οποία είναι μια αίσθηση, ανοίγει κι εσείς σταματάτε τις προσπάθειες να την περιορίσετε. Λέτε, «Ω, είναι απλά τρελές σκέψεις.» Όχι. Είναι μια αίσθηση της φαντασίας.

Μια αίσθηση είναι ένας τρόπος για να αντιλαμβάνεστε την πραγματικότητα. Αυτό είναι όλο. Είναι μία διαφορετική αντίληψη, για να αντιλαμβάνεστε τις πραγματικότητες.
Καθώς ανοίγετε την αίσθηση της φαντασίας, αλλάζει η αντίληψη της πραγματικότητας. Ξαφνικά, η πραγματικότητα δεν είναι τόσο σκληρή. Ξαφνικά, η πραγματικότητα  δεν είναι τόσο περιορισμένη. Ξαφνικά, η πραγματικότητα  γίνεται σαν μια φαντασία, σαν παραμύθι, και το μυαλό λέει: «Ε λοιπόν, τα βγάζεις από την φαντασία σου.» «Πολύ σωστά, μυαλό, γιατί είμαι δημιουργός και επιτρέπω.» Αυτά για την φαντασία.

*Τα όνειρα. Τα όνειρα είναι μια άλλη αίσθηση. Δεν είναι  οι νυχτερινές περιπλανήσεις του μυαλού , γιατί δεν μπορείτε να σκαρφιστείτε όλα αυτά στο καθημερινό μυαλό σας ( γέλια). Είναι ένας διαφορετικός τρόπος αντίληψης της πραγματικότητας. Είναι ένας τρόπος, όπως έγραψε ο Κάλντρε στην ιστορία του – σ αυτό το σημείο  ήθελε να του δώσω τα εύσημα – τα όνειρα είναι ένας τρόπος να βλέπουμε ιστορίες σε εξέλιξη, είτε είναι μια προηγούμενη ζωή, είτε είναι μια ιστορία μιας σχέσης, που είχατε πριν από πολλά χρόνια και που έχει τελειώσει. Αφήστε την. Η ιστορία συνεχίζεται και είναι αρκετά όμορφη. Έχει ντιζάιν, και τα όνειρα είναι μια αίσθηση αντίληψης.

Τα όνειρα δεν είναι απλά κάποια τρελά πράγματα, γιατί φάγατε πολύ πεπερόνι χθες το βράδυ και το μυαλό σας τρελάθηκε. Δεν είναι. Είναι έγκυρα. Είναι κομμάτια σας. Δεν προσπαθούν να σας πούν κάτι, στο μεγαλύτερο μέρος τους.  Δεν υπάρχουν μεγάλα μυστικά . Είναι εξελισσόμενες ιστορίες.
Κι όπως πολλοί από σάς γνωρίζετε, είχατε τρελά όνειρα τελευταία, μεγάλα όνειρα, επειδή έρχεστε στις αισθήσεις σας, στην αίσθηση του ονείρου. Κάποιοι από σας δεν θυμόσασταν τα όνειρά σας. Τώρα τα θυμάστε κι εύχεστε να πηγαίνατε πίσω, τότε  που δεν τα θυμόσασταν ( γέλια). Είναι ένας τρόπος αντίληψης.
Τώρα θα μιλήσουμε,για το πώς μπορείτε να κατευθύνετε τα όνειρά σας. Ποιά από αυτά θέλετε να βλέπετε; Είναι όπως όλα αυτά τα κανάλια στην τηλεόραση – ποιο κανάλι θέλετε να παρακολουθήσετε;  Αυτή την στιγμή τα όνειρά σας είναι σαν να ξεπετιούνται και θα μπούμε πιο πολύ, στο πώς τα αντιλαμβανόμαστε .

Αλλά θέλω να μιλήσω για μια σημαντική αίσθηση, καθώς ερχόμαστε  στις αισθήσεις μας. Μου αρέσει αυτό – Ερχόμαστε στις αισθήσεις μας. Ξέρετε, «Σταμάτα το αυτό, μυαλό! Σταμάτα να είσαι τόσο χαζό. Σύνελθε. Άνοιξε.»
Είναι σαν να αλλάζουμε ταχύτητες στο αυτοκίνητο.

Τι πραγματικά συμβαίνει
Πρόσφατα, κάναμε μια μεγάλη αλλαγή, τον Ιανουάριο, και ήταν πολύ κατάλληλο, επειδή συνέβαιναν πολλές άλλες αλλαγές στον πλανήτη. Κι έτσι ξεπεράσαμε τις αλλαγές του πλανήτη. Συμβαίνουν όλα αυτά τα πράγματα και ακούω ότι οι Συχνότητες  Σούμαν έφτασαν στο υψηλότερο επίπεδο όλων των εποχών και όλα αλλάζουν κι έχετε και δραματικές εξελίξεις στην πολιτική σκηνή. Ξέρετε, όλα αλλάζουν αυτή την στιγμή. Ουάου!

Ενόσω αλλάζουν εδώ, ενόσω η Γη είναι σε φάση μεγάλων αλλαγών και καταστροφών  και διαχωρισμού και οι δυσκολίες της ζωής έχουν αγγίξει ακόμα και το εννιά, εμείς είμαστε εδώ σαν μετάνθρωποι. Εκείνοι είναι εκεί και κάνουν αυτά που κάνουν, και δεν έχει σημασία αν είναι σωστά ή λάθος, επειδή εμείς είμαστε εδώ πέρα, οι μετάνθρωποι. Αλλά όχι μέσω της τεχνητής νοημοσύνης, γιατί όλα αυτά απλά προσπαθούν να μιμηθούν το  μυαλό. Είμαστε εδώ κι ερχόμαστε στις αισθήσεις μας. Αυτός είναι ο μετανθρωπισμός. Να επιτρέπουμε αυτό που ήδη υπάρχει. Να γκρεμίζουμε όλα τα εμπόδια κι όλα τα φρούρια. Εμείς είμαστε εκεί.

Κι έτσι λοιπόν, τον Ιανουάριο, ήταν πολύ κατάλληλο, μετά από μεγάλο διάστημα αναμονής, να ενώσουμε το ProGnost με το Τραύμα του Αδάμ, και προς μεγάλη μας έκπληξη έχουν να κάνουν με το ίδιο πράγμα. Έτσι όπως ακούγεται δεν θα το φανταζόσασταν. Θα λέγατε: «Τι  σχέση έχει το Τραύμα του Αδάμ με το ProGnost;» Μεγάλη σχέση. Πολύ μεγάλη.

Στο ProGnost, μίλησα για το πώς η Νέα Γη και η Παλιά Γη δεν θα ενωθούν. Μίλησα για το γεγονός ότι υπάρχει μια Νέα Γη. Δεν είναι ένα φυσικό μέρος, αλλά κάποιοι θα το αντιληφθούν σαν φυσικό. Κοιτούν εκεί έξω στο ηλιακό σύστημα και βλέπουν μια δύναμη βαρύτητας. Δεν βλέπουν πλανήτη, αλλά μια  δύναμη βαρύτητας. Κι έτσι, σαν έξυπνες νοητικές υπάρξεις λένε: «Τότε θα πρέπει να υπάρχει ένας πλανήτης εκεί. Απλά δεν μπορούμε να τον δούμε, επειδή κρύβεται πίσω από τον πλανήτη Ουρα-νό ή  πίσω από τον ήλιο ή οτιδήποτε.» ( λίγα γέλια και η Λίντα τον κοιτάζει περίεργα για τον τρόπο που πρόφερε τον Ουρανό.) Δεν έδωσα εγώ τα ονόματα στους πλανήτες.

Λένε: «Κρύβεται πίσω από κάτι.» Έλα τώρα. Έλα τώρα. Πάντα μου αρέσει ο τρόπος που η επιστήμη προσπαθεί να επικυρώσει τον εαυτό της με βλακείες ( γέλια). Βλέπουν την επίδραση της βαρύτητας και υποθέτουν ότι υπάρχει συμπαγής ύλη εκεί. Αυτό που δεν μπορούν να καταλάβουν είναι τα δυναμικά της βαρύτητας.

Η βαρύτητα είναι απλά η ανταπόκριση στη συνείδησης. Ο χρόνος και ο χώρος γενικά κινούνται μέσω της συνείδησης  και αυτή δημιουργεί αυτό που φαίνεται σαν ύλη. Αλλά δεν έχει σημασία. Δεν έχει…( γέλια). Δεν χρειάζεται να υπάρχει ύλη.
Κι έτσι όλο αυτό το αποκαλούν Πλανήτη Χ, Πλανήτη 9, Νιμπίρου κι όλα τα υπόλοιπα. Όχι. Αυτό που βλέπουν εκεί έξω είναι η βαρύτητα της Νέας Γης. Κι αυτή η βαρύτητα είναι πολύ πιο δυνατή, από την βαρύτητα αυτού του πλανήτη. Αλλά η βαρύτητα δεν χρειάζεται να σπρώχνει πράγματα κάτω ή να τα συμπιέζει. Η βαρύτητα μπορεί να είναι πόλος έλξης για οτιδήποτε. Η βαρύτητα μπορεί να έλκει ενέργειες. Η βαρύτητα είναι σαν έναν χείμαρρος, όπου οι ενέργειες ρέουν μέσα του και δημιουργούν πραγματικότητες. Αυτό που βλέπουν είναι η Νέα Γη, ούτε ο Πλανήτης Χ ούτε ο 9 ούτε τίποτε απ όλα αυτά.

Στο Pro Gnost μίλησα για το Theos , και για να συνοψίσω είπα, «Η Παλιά Γη και η Νέα Γη δεν πρόκειται να ενωθούν,» κι αυτό είναι σκληρό για πολλούς ανθρώπους. Αλλά  είναι επίσης  και τα καλά νέα, επειδή to Theos, αυτό το μέρος στην Νέα Γη, που είναι πολύ αληθινό και – και– βρίσκεται  ακριβώς εδώ.

Η βαρύτητα που βλέπουν, όταν κοιτούν μέσα από τα όργανά τους, η βαρύτητα που βλέπουν, υποθέτουν πως βρίσκεται πέρα από το πιο απομακρυσμένο σημείο του ηλιακού συστήματος , επειδή τα δικά τους συστήματα πεποιθήσεων δημιουργούν μια πολύ, πολύ μακρινή. Δεν θα μπορούσαν να διανοηθούν ότι βρίσκεται ακριβώς εδώ. Δεν μπορούν. Έτσι, οι πεποιθήσεις τελικά  δημιουργούν την πραγματικότητα. Γι’ αυτούς είναι εκεί έξω, αλλά είναι γεγονός ότι είναι εδώ πέρα. Η βαρύτητα που βλέπουν να είναι  τόσα εκατομμύρια δισεκατομμυρίων μιλίων μακριά, δεν είναι. Είναι απλά η δική τους αντίληψη. Ο τρόπος που αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα μέσα από τα μάτια και το μυαλό. Αλλά βγαίνω από το θέμα.

Η πραγματική ιστορία είναι, ότι ήρθατε εδώ σε αυτή την ενσάρκωση για πολλούς λόγους- για την πραγμάτωση εαυτού. Ήρθατε εδώ για να ενσωματώσετε, για να επηρεάσετε – είναι καλύτερη λέξη – για να επηρεάσετε όλες σας τις ιστορίες. Εσείς, αυτό που πιστεύετε ότι είναι ο ανθρώπινος εαυτός , ο οποίος είναι πολλά περισσότερα, εσείς ήρθατε εδώ για να επηρεάσετε όλες σας τις ιστορίες. Νομίζω ότι ο Τοβίας είπε πριν πολύ καιρό, ότι είστε ο διορισμένος για την ανάληψη για όλες τις προηγούμενες και όλες τις επόμενες ζωές σας.

Είστε αυτός που αλλάζει τις ιστορίες, που είχαν κολλήσει ή που περιφέρονταν σε άγνωστες  κατευθύνσεις, και αυτή η δουλειά που κάνετε τώρα με τον εαυτό σας, που επιτρέπετε την φώτιση, αλλάζει κάθε ιστορία, κάθε προηγούμενη ζωή. Δεν είναι μια γραμμική ακολουθία που πάει πίσω οκτώ ζωές, τότε που αρχίσατε να μελετάτε τον μυστικισμό και μετά εφτά, όταν γίνατε κάπως καλύτεροι και μετά έξι, όταν αρχίσατε τον διαλογισμό και πέντε, όταν σας πέταξαν έξω από την Σχολή Μυστηρίου και τέσσερις. Δεν πάει έτσι.

Κάθε ιστορία, κάθε προηγούμενη ζωή, κάθε πτυχή φωτίζεται  όπως εσείς…. όπως εσείς. Αυτή λοιπόν την ζωή, ας πούμε, δώδεκα ζωές πριν, όταν ήσασταν ένας ακατανόμαστος άνθρωπος – έντεκα και δέκα και… εκείνη όμως την ενσάρκωση όπου ήσασταν ένας βάρβαρος, ένας πολεμιστής και είχατε σπείρει τον όλεθρο σε όλη την Ευρώπη – φωτίζεται πραγματικά, αλλάζει την ιστορία της. Και σε εκείνη την ζωή που θα προκύψει, ας πούμε σε τέσσερις ζωές από σήμερα , που βρίσκεστε  στο παρά πέντε από την αυτοκτονία, επειδή ήσασταν απελπισμένος, φωτίζεται κι αυτή, τώρα, αυτή την στιγμή. Συμβαίνει σε όλα τα σύνορα, ταυτόχρονα. Δεν είναι μια ακολουθία, όπου δουλεύετε και δουλεύετε και φτάνετε στην 18η διάσταση και τότε φωτίζεστε. Όχι.

Είναι σαν να βρίσκεστε αυτή την στιγμή στο κέντρο του ηλιακού συστήματος. Είστε ο ήλιος. Είστε αυτός που επιτρέπει την φώτιση, και καθώς το κάνετε, πηγαίνει έξω σε όλες τις ιστορίες σας – στην κατάσταση του ονείρου, στην ανθρώπινη κατάσταση, στις αγγελικές σφαίρες, παντού. Και μερικές φορές αναρωτιέστε γιατί είναι δύσκολο.

Με την ευκαιρία, αυτή ήταν η πραγματική απάντηση. Γιατί είναι τόσο δύσκολη η ζωή; «Επειδή κουβαλάω το βάρος, την βαρύτητα των ιστοριών μου. Με διόρισαν.»

Σας διόρισαν – κάτι σαν συνεργασία- αλλά , σας διόρισαν. Σαν να λέμε σας υποχρέωσαν, αλλά εσείς τους υποχρεώσατε. Ξέρετε, θα μπορούσατε να πηγαινοέρχεστε μπρος πίσω μ’ αυτό, αλλά είστε αυτό. Εσείς είστε ο διορισμένος επιτρέπων ( γέλια). Είστε αυτός που επιτρέπει. Είστε αυτός που επιτρέπει, και μετά πάει σε όλους.

Δεν μπορούσαν να το καταλάβουν. Η ιστορία τους εδώ τελείωσε. Παρόλο που πέθαναν, η ιστορία συνεχίζεται, είτε ήταν σ’ αυτό τον πλανήτη είτε κάπου αλλού. Αλλά αυτές οι ιστορίες παίζονται κάπου αλλού εκεί έξω. Δεν γνωρίζουν πώς να τελειώσουν την ιστορία. Δεν είναι όλοι χαμένοι. Κάποιοι από αυτούς αγαπούν τις ιστορίες τους, αλλά κάποιοι άλλοι είναι τόσο χαμένοι και θέλουν να σταματήσουν και δεν ξέρουν πώς. Φωνάζουν «Πώς θα αλλάξουμε την ιστορία;»

Μπαίνετε σ’αυτή την ενσάρκωση. Γι αυτό ήρθατε εδώ, είναι ένας από τους λόγους. Είναι , «Οκ, θα έρθω σε αυτή την ενσάρκωση και θα τις συγκεντρώσω όλες. Θα γίνω ο ενσωματωτής. Θα γίνω αυτός που επιτρέπει , αυτό που έρχεται με φυσικό τρόπο ούτως ή άλλως. Θα γίνω η πύλη, για όλους από τις προηγούμενες, τις μελλοντικές μου ζωές κι από οπουδήποτε αλλού, για όλες τις ιστορίες, είτε είναι εδώ είτε οπουδήποτε. Εγώ θα είμαι αυτός που θα το κάνει.»  Είναι βαρύ φορτίο. Είναι τεράστιο φορτίο. Κι εσείς από τότε προσπαθείτε να καταλάβετε «Πώς θα το κάνω αυτό;» Πιστεύατε πως είχε να κάνει μόνο με σας. Ω, δεν είναι έτσι. Γι’ αυτό η ζωή σας είναι τόσο δύσκολη.

Είναι σχεδόν τρομακτικό, το ξέρω από την δική μου εμπειρία. Όταν κάνετε αυτή την συνειδητοποίηση, είναι σαν να λέτε, «Όλοι εσείς βάλατε εμένα εθελοντή να το κάνω για εσάς ;! ( γέλια). Αλήθεια; !Αλήθεια;!»Και μετά παίρνετε μια βαθιά αναπνοή και θυμάστε – έρχεστε στις αισθήσεις σας. Κυριολεκτικά και μεταφορικά, έρχεστε στις αισθήσεις σας, συνέρχεστε.

Καταρχάς, θα ρωτήσετε τον εαυτό σας « Πώς να το κάνω αυτό; Τι θα γίνει αν δεν τους αρέσει; Ω!» Υπάρχει ένα πράγμα – ένα πράγμα – και αυτό είναι το Επιτρέπω. Αυτό είναι. Επιτρέπετε. Επιτρέπετε αυτό που έρχεται με φυσικό τρόπο. Την ενσωμάτωση, την εξέλιξη, την πραγμάτωση, απλά τα επιτρέπετε. Αυτό είναι το μόνο που χρειάζεται να κάνετε. Είναι μια αρκετά εύκολη δουλειά. Απλά επιτρέπετε. Πώς επιτρέπετε; ( ο Αντάμους παίρνει μια χαλαρή πόζα και σφυρίζει – γέλια).
 Αυτό είναι! Και μετά χαίρεστε την ζωή. Πηγαίνετε  για ψάρεμα. Το  ψάρεμα είναι καλύτερο από πολλές άλλες δραστηριότητες !. Ή μάλλον πηγαίνετε στο παγκάκι, ή απλά κάνετε κάτι. Πηγαίνετε  για μπόουλιν, οτιδήποτε, και μετά κάνετε και λίγο επιτρέπω. Επιτρέπω είναι απλά να πάρετε μια βαθιά αναπνοή. Αυτό είναι το επιτρέπω.

Αυτοί οι κυματισμοί της ακτινοβολίας διεισδύουν μέσα σε κάθε ενσάρκωση, κάθε ιστορία. Δεν είναι μόνο ζωές, αλλά υπάρχουν ιστορίες μέσα στις ζωές,  που αποκτούν δική τους ζωή, που συνεχίζουν τις ιστορίες τους στις άλλες σφαίρες.  Come to your senses. Συνέλθετε. Ελάτε στην απλότητα, αλλά επίσης εννοώ ελάτε στις αισθήσεις σας – στην αίσθηση της φαντασίας, στην αίσθηση του ονείρου, και τώρα επιστρέφω εκεί που βγήκα από το θέμα.

Στο ProGnost  είπα πως δεν θα λειτουργήσει, η ένωση της Παλιάς Γης και της Νέας Γης, για έναν απλό λόγο. Όχι επειδή οι άνθρωποι στην Γη είναι κακοί, αλλά επειδή – πραγματικά εσείς φταίτε ( κάποια γέλια)- επειδή δεν είναι πλέον ένας ασφαλής χώρος για να βιώσετε την αληθινή αγάπη. Δεν μπορείτε, και το ξέρετε καλά.

 Αγάπη
Ήρθατε σε αυτή την ζωή, σαν διορισμένος για την ανάληψη. Αλλά ήρθατε σε αυτή την ζωή επειδή, βλέπετε, η αγάπη είναι μια αίσθηση. Είναι πολύ διαφορετική από την όραση, τον ήχο, αυτά τα πράγματα, αλλά είναι μια αίσθηση. Η αγάπη είναι ένας τρόπος αντίληψης της πραγματικότητας. Συνεπώς , είναι αίσθηση.

Η Αγάπη δεν υπήρχε, μέχρι που ανακαλύφτηκε σε αυτόν τον πλανήτη – ή συνειδητοποιήθηκε ή δημιουργήθηκε, όπως θέλετε πείτε το. Δεν προήλθε από τον Θεό. Δεν προήλθε από τους αγγέλους. Οι άγγελοι, αυτοί που δεν έχουν έρθει ποτέ εδώ, δεν γνωρίζουν ή δεν έχουν την αίσθηση της αγάπης. Δημιουργήθηκε εδώ. Αγαπήσατε και αγαπηθήκατε. Αλλά υπάρχει, θα λέγατε, ένα τελευταίο σύνορο της αγάπης για το οποίο ήρθατε εδώ. Είναι ο πραγματικός λόγος, ο πραγματικός, πραγματικός λόγος , ή θα έλεγα ο πιο προσωπικός λόγος. Και σε κάποιο σημείο σ’ αυτή την ενσάρκωση, σχετικά πρόσφατα, συνειδητοποιήσατε ότι δεν είναι αρκετά ασφαλές εδώ, επειδή οι άνθρωποι είναι σκληροί. Ζουν μια σκληρή ζωή.

Δεν είναι αρκετά ασφαλές, επειδή το επόμενο επίπεδο της αγάπης, που θέλετε τόσο πολύ να βιώσετε στην ζωή σας , δεν είναι ασφαλές εδώ. Είναι πολύ ευαίσθητο. Ευαίσθητο, με την έννοια των αισθήσεων, ευ-αίσθητο. Με αυτή την έννοια.

Οι ενέργειες εδώ είναι τόσο σκληρές, που πραγματικά, αν δεν είχαμε το αντίβαρο του Theos, θα σας έκαναν επίθεση. Εκείνοι, όχι απαραίτητα οι άνθρωποι- ίσως ακόμα κι αυτοί – αλλά οι ενέργειες θα σας έκαναν επίθεση. Η σκληρότητα της ζωής με την αισθησιακή ομορφιά και το ντιζάιν της αληθινής αγάπης, εννοώ αληθινής αγάπης- όχι αυτής που νοιώσατε όταν ήσασταν έφηβοι,  και πιστέψατε ότι ήταν η μεγάλη αγάπη, μιλάω για την αγνή αγάπη – η αντιπαράθεση ανάμεσα σ’ αυτά τα δύο, η ανισορροπία ανάμεσα σ’ αυτά τα δύο, θα ωθήσει την σκληρότητα της ανθρώπινης ζωής κυριολεκτικά να επιτεθεί στην ευαισθησία της αληθινής αγάπης.
Και συνεπώς, το Theos δημιουργήθηκε γι αυτούς, που επιθυμούν αυτό το επόμενο επίπεδο αγάπης. Δεν είναι απαραίτητα η αγάπη για το αγόρι της διπλανής πόρτας ή για τον νέο που συνδέεστε αισθηματικά τα δυο τελευταία χρόνια, αλλά δεν θα πω το όνομά σου ,. Δεν είναι… ξέρετε εσείς ( κοιτώντας στην κάμερα). Ξέρετε εσείς . Υποσχέθηκα πως δεν θα το πω.

Αυτό είναι παλιά αγάπη. Τη ζήσατε. Περάσατε από εκεί. Τη βαρεθήκατε. Προσπαθήσατε. Προσπαθήσατε να την αναπαράγετε, στο σεξουαλικό επίπεδο, και δεν λειτούργησε. Ξέρετε ότι ήρθατε εδώ για την αίσθηση της αληθινής αγάπης.

Οι άνθρωποι δεν την βιώνουν τώρα. Πώς μπορείτε να βιώσετε την αγάπη τόσο βαθιά και τόσο έντονα και τόσο ολοκληρωτικά και τόσο όμορφα, πώς μπορείτε να την βιώσετε σε έναν κόσμo, που ακόμα πιστεύει στην δύσκολη ζωή; Για αυτό δεν θα ενωθούν αυτές οι δύο. Γι αυτό υπάρχει το Theos, το μέρος για να βιώσετε την  αγάπη, και υπάρχει και η Γη , να βρίσκεστε εδώ στην Γη, και γι’αυτό είναι κατά κάποιο τρόπο μαζί ,αλλά δεν είναι ενωμένες. Είναι δυο διαφορετικά επίπεδα , για να μπορείτε να αισθανθείτε τη ζωή και την ομορφιά της ζωής. Είναι και τα δύο εδώ, αλλά δεν είναι μαζί.

Και πρόσφατα, μετά από αυτό και μόνο μετά από αυτό, μπορέσαμε και κάναμε το Τραύμα του Αδάμ. Το Τραύμα του Αδάμ μιλάει για την αγάπη. Είναι μια ιστορία αγάπης ανάμεσα σε δύο χαρακτήρες, την Ίσιδα και τον Αδάμ, οι οποίοι είναι απλά η θηλυκή και η αρσενική πτυχή μέσα σας. Και το Τραύμα του Αδάμ μιλάει γι’αυτή  την μεγαλειώδη αγάπη.  Μιλάει για την ντροπή της Ίσιδας , αλλά μετά, για την μεγάλη αγάπη , που ανακάλυψαν τελικά μαζί πάνω στην Γη  (Το Τραύμα του Αδάμ θα παρουσιαστεί στις 14 Φεβρουαρίου 2017. )

Δεν θα αναφερθώ πολύ στην ιστορία αλλά, δεν χρειάζεται να σας πω, ότι αυτά τα  δυο δένουν τόσο όμορφα ( το ProGnost και Το Τραύμα του Αδάμ). Στο Τραύμα της Ίσιδας, η θηλυκή αναζήτηση της αγάπης, η επιθυμία της… θα σας το πω αλλιώς. Η Ίσις, η θηλυκή πτυχή, είναι εκείνη που θα επιμείνει στο να βιώσει της αληθινή αγάπη, ενώ ο Αδάμ, ερωτευμένος με την Ίσιδα, κρατάει το φρούριο. Ο Αδάμ διατηρεί το μέρος, την ισορροπία στη Γη,  όπου ακόμα ζείτε, όπου ακόμα χρειάζεστε το σώμα σας, ενώ η Ίσις έρχεται να βρει την αληθινή αγάπη σε ένα μέρος που λέγεται Theos.

Ποια θα είναι η συνέχεια; Η συνέχεια θα είναι η πραγματική αγάπη.

Δεν θέλω να πω πολλά γύρω από αυτό το θέμα σήμερα, επειδή θέλω να ζήσετε την εμπειρία μόνοι σας, αλλά θέλω να καταλάβετε τι συμβαίνει, γιατί αισθάνεστε όπως αισθάνεστε, γιατί μερικές φορές όλα φαίνονται τρελλά, γιατί δεν καταλαβαίνετε τι συμβαίνει μέσα σας, γιατί όλα αυτά τα πράγματα αναποδογύρισαν. Δεν αναποδογύρισαν. Δεν πάμε πολύ γρήγορα. Δεν πάμε πολύ αργά. Πάμε σωστά. Είναι τόσο όμορφα, και το μόνο που έχετε να κάνετε,  είναι να μπείτε στις αισθήσεις σας.

Η Αίσθηση της Αγάπης- Μεράμπ
Με αυτό, θέλω να τελειώσω αυτή την μέρα με μια μεράμπ και να αφήσουμε όλα όσα είπαμε να απορροφηθούν. Σας απέσπασα, ελπίζω να μοιράστηκα, ελπίζω να σας εστίασα σε αυτό που πραγματικά συμβαίνει στις ζωές σας. Ας το ενσωματώσουμε όλο αυτό τώρα αμέσως.

(η μουσική ξεκινάει)

Φυσικά, είπα πολλά και τίποτε από αυτά δεν έχει σημασία. Το μόνο που έχει σημασία είναι ότι είστε εδώ και ότι επιτρέπετε.

Με όλη αυτή την σκληρή δουλειά, όλη την βαναυσότητα στον εαυτό σας, ας πάρουμε μια βαθιά αναπνοή κι ας τα αφήσουμε να φύγουν.
Τι ζωή κι αυτή. Τι ζωή!
(παύση)
Ας πάρουμε μια βαθιά αναπνοή και ας μπούμε στις αισθήσεις μας τώρα αμέσως, εννοώντας ας το κρατήσουμε απλό. Ας το κρατήσουμε  πολύ απλό.

Ας έρθουμε στις αισθήσεις μας , ξέρετε, στις αισθήσεις μας αυτή τη στιγμή. Μιλούσαμε γι αυτές ανέκαθεν, πιθανόν να βαρεθήκατε με το θέμα, αλλά η αίσθηση της όρασης και της ακοής, ακόμα και της σκέψης, είναι όλες αισθήσεις. Είναι αυτές που σας κάνουν να αντιλαμβάνεστε, να βλέπετε την ζωή, την πραγματικότητα.
Αλλά τώρα, καθώς επιτρέπετε, οι αισθήσεις ανοίγουν με φυσικό τρόπο.

Υπάρχουν τόσο όμορφες αισθήσεις. Η αίσθηση της φαντασίας – είναι ένας τρόπος να αντιλαμβάνεστε την πραγματικότητα.

Η αίσθηση των ονείρων – τα όνειρα σας δίνουν την αίσθηση αυτή την στιγμή, για όλη την δουλειά της ενσωμάτωσης όλων των ιστοριών σας. Πώς όλες σας οι ιστορίες, των προηγούμενων και των μελλοντικών σας ζωών, όλες οι υπόλοιπες ολοκληρώνονται όλες την ίδια στιγμή..

Καθώς επιτρέπετε, όλοι οι χαρακτήρες του μεγάλου βιβλίου της ζωής σας, όλες τους ολοκληρώνονται.  Φανταστείτε  αυτό το μεγάλο βιβλίο με χιλιάδες ιστορίες, χιλιάδες κεφάλαια, όλες αυτές οι διαφορετικές ιστορίες, που συνεχίζονται και συνεχίζονται. Δεν κλείνουν. Κι εδώ έρχεστε εσείς, επιτρέποντας, και αυτό αλλάζει. Βασικά ενσωματώνει όλες τις ιστορίες .

Θα μπορούσατε να πείτε ότι είστε η απάντηση σε αυτό που έψαχναν.

Είστε η απάντηση σ’ αυτό που έψαχναν. Κι αυτό που πρέπει να θυμάστε, είναι απλά να επιτρέπετε αυτό που έρχεται με φυσικό τρόπο – το Εγώ Είμαι.

Το καλύτερο που μπορείτε να κάνετε γι αυτές, για τον εαυτό σας, είναι απλά να χαλαρώσετε μέσα στην φώτισή σας.

Απλά χαλαρώστε μέσα στην εύκολη ζωή, στην καλή ζωή, στην εύκολη ζωή.

Απλά χαλαρώστε μέσα στην ομορφιά, στο ντιζάιν του δικού σας Εαυτού.
( παύση)
Όταν κάποιος χαλαρώνει- εμπιστεύεται, μάλλον – τον εαυτό του, όλες οι αισθήσεις, τα αισθησιακά μέρη, ανοίγουν.
Η αίσθηση της αγάπης είναι προφανώς η μεγαλύτερη.

Βλέπετε, υπάρχει μια ιστορία, που είναι πιο κοντά σας και πιο αγαπημένη σας – εσείς σ’ αυτή την ενσάρκωση. Έχετε όλες αυτές τις άλλες ενσαρκώσεις, όλες τις άλλες ιστορίες, και μπορείτε να τις νοιώσετε, μπορείτε να τις αισθανθείτε. Στριφογυρίζουν γύρω σας. Αλλά υπάρχει μια ιστορία, μια αίσθηση η οποία πραγματικά σας έκανε να επιστέψετε εδώ: Η Αγάπη.

Τώρα αφήστε τον εαυτό σας να νοιώσει αυτό τον κοινό δεσμό με όλες τις ιστορίες. Όλες τις προηγούμενες και τις μελλοντικές ζωές.
(παύση)
Δεν είναι κι αυτές ιστορίες αγάπης; Που δημιουργούν την αίσθηση της αγάπης…. την εμπειρία της αγάπης…. που πάνε στα ύψη της αγάπης και στα βάθη της αγάπης.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι όλες αυτές οι ιστορίες, αυτές οι προηγούμενες ακόμα και οι μελλοντικές ζωές, όλες αυτές οι όψεις σας, μοιράζονται κάτι κοινό: την Αγάπη.
Αλλά ήσασταν εσείς, σε αυτή την ενσάρκωση, που είπατε: «Θέλω την αληθινή αγάπη τώρα, πιο βαθιά από όλες τις όψεις ή τις πτυχές που ένιωσα ποτέ, πιο βαθιά από όλες μου τις ιστορίες.» Κι αυτές οι ιστορίες συνεχίζουν να πνέουν και να στροβιλίζονται και να εξελίσσονται, αλλά εσείς είπατε, « Αυτό είναι. Αυτή η ενσάρκωση, για μένα σημαίνει – Αγάπη

Δεν αφορούσε τη φώτιση, αυτή ήταν μια καλή απόσπαση. Δεν αφορούσε την ανάληψη, αυτό ήταν πνευματικό makyo.

Ήρθατε σ αυτή την ζωή μέσα από την μήτρα της μητέρας σας, για να βιώσετε την μεγαλύτερη και την πιο αγνή εμπειρία της αγάπης…. για να εκπληρώσετε την επιθυμία της αγάπης. Αυτό είναι, ακριβώς εδώ.
(παύση)
Η αγάπη για ένα παιδί είναι τόσο όμορφο πράγμα. Η αγάπη για έναν άλλον άνθρωπο, άντρα ή γυναίκα, είναι κορυφαίο πράγμα. Αλλά η επόμενη συνειδητοποίηση της αγάπης, κάνει όλα τα άλλα να ωχριούν μπροστά της.

Γι αυτό ήρθατε σε αυτή την ζωή.

Γι αυτό δημιουργήσατε το Theos, για να το κάνετε εφικτό, όταν συνειδητοποιήσατε με αγωνία ότι η αγάπη, ο τύπος αγάπης που πραγματικά ψάχνατε ,δεν ήταν εφικτό να την βρείτε στην Παλιά Γη. Θα έπαιρνε πολύ, πάρα πολύ καιρό για να ενωθούν ( η Παλιά και η Νέα Γη).

Γι’αυτό η Παλιά Γη και η Νέα Γη δεν θα ενωθούν. Γι αυτό το Theos είναι ο ασφαλής σας χώρος. Βρίσκεται επίσης εδώ αυτή την στιγμή.

Γι αυτό τo Theos δημιουργήθηκε σαν ο ασφαλέστερος των ασφαλών χώρων – για να μπορείτε να επιτρέπετε αυτή την αγάπη.
(παύση)
Είναι ένα από εκείνα τα πράγματα…. Είναι το πρώτο και το τελευταίο πράγμα που θέλατε να κάνετε σε αυτή την ζωή. Aγάπη !

Δεν θα φτάσετε εκεί μέσω του μυαλού, με την σκέψη, με την προσπάθεια να το φέρετε στην ζωή σας. Απλά επιτρέψτε. Απλά, απλά επιτρέψτε.
(παύση)
Πάρτε μια καλή βαθιά αναπνοή και σας ζητάω απλά να νοιώσετε αυτό το ασφαλές μέρος που δημιουργείτε…. Εκεί όπου θα παιχτεί αυτή η επόμενη εμπειρία, το έργο της αληθινής αγάπης. Ο ασφαλής χώρος, η σκηνή, το στήσιμο – κι εσείς.

Παρακαλώ μην προσπαθήσετε να επιταχύνετε ή να επιβραδύνετε.

Βλέπετε, το επιτρέπω δεν είναι να προσπαθώ να έχω τον έλεγχο. Δεν είναι να λέω, «Επιτάχυνε» ή «Επιβράδυνε». Είναι απλά επιτρέπω. Και τότε αυτή η αγάπη έρχεται σε σας.

Δεν θα είναι ένας ψηλός, μελαχρινός ,όμορφος άντρας ή μια πανέμορφη γυναίκα. Όχι, θα είναι κάτι διαφορετικό. Δεν θα είναι απαραίτητα κάποιος ,που θα τρώτε μαζί πρωινό και που θα πηγαίνετε μαζί στο κρεβάτι και που θα αγκαλιάζεστε την νύχτα. Όχι. Κι αυτό είναι αγάπη, αλλά αυτή η αγάπη είναι πολύ διαφορετική. Πολύ, πολύ διαφορετική.

Πάρε μια καλή βαθιά αναπνοή, αγαπημένε άνθρωπε, αγαπημένε Μάστερ, και απλά επέτρεψε. Και τότε έρχεται σε σένα.
Είναι τόσο απλό. Είναι τόσο εύκολο.
Πάρτε μια καλή βαθιά αναπνοή.
(η μουσική σταματάει)

Η συγχρονικότητα σε όλα όσα κάνουμε εδώ είναι τόσο όμορφη. Υπάρχει τέτοιο ντιζάιν, ντιζάιν χρόνου και ενέργειας και συνείδησης.

Ας πάρουμε μια καλή βαθιά αναπνοή. Φιου! Συνέβησαν πολλά εδώ μέσα. Ήταν μια καλή μεράμπ. Θέλω να πω, επειδή επιτρέψατε να είναι.

Ας πάρουμε μια καλή βαθιά αναπνοή και ας επιστρέψουμε εκεί απ όπου ξεκινήσαμε- απλή, εύκολη ζωή, καλή ζωή και μια ζωή με τέτοια αγάπη, ο απόλυτος λόγος για τον οποίο ήρθατε σε αυτή την ζωή.

Ας πάρουμε λοιπόν μια καλή βαθιά αναπνοή με αυτό, και τι λέμε πριν κλείσουμε;

ΑΝΤΑΜΟΥΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟ: Όλα είναι καλά σε ολόκληρη την δημιουργία.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Σας ευχαριστώ, φίλοι μου. Σας ευχαριστώ ( το κοινό χειροκροτάει).

Μετάφραση : Καλλιόπη Παγούδη,   Μαρία Γρηγοράκη.

Shoud 5, Transhuman 5

 Shoud 5 , Transhuman 5
7 Iανουαρίου 2017

(Χειροκροτήματα μετά το τραγούδι έναρξης)

Εγώ Είμαι Αυτό που Είμαι, ο Αντάμους της Κυρίαρχης Περιοχής.

Ευχαριστώ για το χειροκρότημα ( περισσότερα χειροκροτήματα και ζητωκραυγές). Υποθέτω πως ήταν για μένα, κι ευχαριστώ για τον καφέ μου, αγαπητή Σάντρα. Ω, έχει γίνει τόσο καλή στο να προβλέπει τις ανάγκες και τις επιθυμίες του αγαπητού Αντάμους.  Τίποτε καλύτερο από έναν γήινο καφέ. Σ’ ευχαριστώ.
Δεν τα έχουμε αυτά στις άλλες σφαίρες. Όχι. Δεν έχουμε Starbucks.  ( κάποιος λέει: « Όχι!» ). Όχι, όχι. Είτε το πιστεύετε είτε όχι. Γι αυτό έρχομαι μια φορά τον μήνα, απλά και μόνο για τον καφέ μου. ( γέλια).

Αγαπητή Λίντα, είσαι πολύ όμορφη σήμερα, όπως πάντα. Η Λίντα . Ναι. ( το κοινό χειροκροτάει).
Λίντα: Σ ευχαριστώ. Τι σκαρώνεις;
Αντάμους: Ας πάρουμε μια βαθιά αναπνοή, καθώς… παρακαλώ;
Λίντα: Τι σκαρώνεις; ( γέλια).
Αντάμους: Έχω κάποιους άσσους στο μανίκι μου σήμερα, που τους αποκαλώ απόσπαση. Απόσπαση. Σας αποσπώ τόσο όσο χρειάζεται για να επιτρέψετε στο θεϊκό να γλιστρήσει απαλά μέσα σας. Όταν δεν το σκέφτεστε, το αφήνετε απλά να γλιστρήσει μέσα σας. Ω ναι!
Ας πάρουμε αυτή την βαθιά αναπνοή μαζί.
Ξέρετε, δεν λειτουργεί. Το θέμα της φώτισης, η συνειδητοποίηση, η ενσωμάτωση με το θεϊκό, δεν λειτουργεί αν προσπαθείτε να το σκέφτεστε. Έντιθ, έχεις μιαν υπέροχη λάμψη στα μάτια σου σήμερα. Τόσο όμορφη λάμψη.

Δεν λειτουργεί όταν το σκέφτεστε. Αυτό μας παραπέμπει πίσω στο Αντάμους 101, στα βασικά. Ο άνθρωπος δεν έχει την ευθύνη της φώτισης. Δεν την έχει. Ο άνθρωπος απλά πρέπει να επιτρέπει. Η φώτιση, το θεϊκό, εισέρχεται μέσα του. Εισέρχεται μέσα όταν παίρνεις μια βαθιά αναπνοή και επιτρέπεις. Και μετά, δεν θα είναι τίποτε, τίποτε μα τίποτε από όσα ο άνθρωπος πίστευε πως θα είναι. Ο άνθρωπος έχει ενδιαφέρουσες προσδοκίες γύρω από την φώτιση και την Πραγμάτωση. Μπορείτε να τα πετάξετε κι αυτά μακριά μαζί με τον παλιό χρόνο, γιατί δεν πάει έτσι.

Κι αυτό είναι το όμορφο της υπόθεσης. Ο άνθρωπος θα το περιορίσει. Ο άνθρωπος θα το εξανθρωπίσει, κι αυτή η ιστορία της φώτισης, της Πραγμάτωσης, είναι το πιο αισθησιακό πράγμα, που μπορείτε να φανταστείτε. Είναι αισθησιασμός. Αυτό είναι, στ’ αλήθεια. Δεν είναι σαν να ξέρεις ξαφνικά τα πάντα, γιατί αυτό δεν έχει καμία σημασία. Ακόμα και σαν Αναληφθείς Δάσκαλος, δεν ξέρω τα πάντα και δεν με νοιάζει να μάθω τα πάντα. Δεν είναι σημαντικό. Αλλά ο αισθησιασμός, τα αισθήματα είναι τα πάντα – τα πάντα, τα πάντα – κι εκεί κατευθυνόμαστε μέσα στο 2017.

Μιας και μιλάμε για αισθησιασμό, πόσοι από εσάς είχατε την εμπειρία, τις τελευταίες δύο ή θα έλεγα ιδιαίτερα τις τελευταίες τρεις εβδομάδες, ίσως λίγο περισσότερο…. ( γέλια καθώς ο Σαρτ σηκώνει το χέρι του πριν καν ολοκληρωθεί η ερώτηση). Το ένιωσες ήδη. Θα χρειαστεί το μικρόφωνο. Και τι είναι αυτό που ένιωσες, Σαρντούτσι;  Τι ένιωσες; Καταλαβαίνετε ότι με αυτό τον τρόπο ξεκινάμε τον καινούργιο μας χρόνο  εδώ, στα Shouds.
Σαρτ: Ω. Απογοήτευση.
Αντάμους: Απογοήτευση. Ε λοιπόν, θα έρθουμε και σε αυτό.
Σαρτ: Μεγάλη στιγμή.
Αντάμους: Ναι. Αλλά αυτό που ήθελα να πω, κι εσύ είσαι το τέλειο παράδειγμα, ένιωσες….( γέλια) – ω, είναι πολύ πιθανό να ξέρεις εσύ – τις τρεις ή τέσσερις προηγούμενες εβδομάδες ειδικά, ένιωσες βρώμικος;  Σαν να νιώθεις, πως ακόμα κι αν έκανες δυο ή τρία μπάνια την ημέρα και αν είχες τριφτεί με σαπούνι αλισίβας, κι ακόμα νιώθεις βρώμικος, το σώμα σου το νιώθεις τραχύ, σαν να βρίσκεται η βρωμιά στις κάτω στιβάδες του δέρματος. Νιώθεις φαγούρα, επίσης. Απλά νιώθεις κάπως βρώμικος, κι εσύ έχεις μια εταιρία εκσκαφών, που ονομάζεται Βρώμικες Εργασίες του Σαρτ ( κι άλλα γέλια). Ναι. Σκάβεις και τάφους με αυτά τα εργαλεία;
Αντάμους: Ευχαριστώ. Τόσο τραχύ και βρώμικο. Βλέπετε, σήκωσε το χέρι του πριν καν το πω. Οι Βρώμικες Εργασίες του Σαρτ. Σ ευχαριστώ.

Πόσοι από εσάς νιώσατε έτσι; Μια αίσθηση σαν να θέλετε να καθαριστείτε σε βάθος; Να αισθάνεστε φαγούρα. Είναι σαν να έχετε ένα στρώμα τραχύ ακριβώς κάτω από το δέρμα σας. Το νιώσατε; Όχι, κάποιοι από εσάς δεν το νιώσατε. Ίσως να το νιώσετε αργότερα. Προφανώς θα το νιώσετε, γιατί είναι μέρος της διαδικασίας ενσωμάτωσης, και υπάρχουν πάρα πολλά που χρειάζεται να απελευθερωθούν, που βρίσκονται πολύ βαθιά μέσα σας.

Μέσα σας, επίσης, λαμβάνει χώρα μια παράξενη αντίθεση. Ίσως να την συνδέσετε με το παράδειγμα της επιχείρησης του Σαρτ, τις Βρώμικες Εργασίες του Σαρτ. Πόσοι από σας στο παρελθόν, πριν λίγα χρόνια, ναι, αλλά κυρίως πριν λίγους μήνες, δεν είχατε αυτή την αίσθηση ότι δεν  δένει; Είναι σαν…( γέλια καθώς  αρκετά χέρια σηκώθηκαν). Αυτό είναι σαν το ερώτημα: « Ω! Μάστερ του Προφανούς». Όμως περισσότερο από ποτέ, περισσότερο από ποτέ, αυτή η αίσθηση του να μην νιώθετε όπως είσαστε πριν, αλλά παράλληλα , να μην γνωρίζετε τι θα γίνετε. Δεν δένει. Μια άλλη υπέροχη ένδειξη.

Η κατάσταση της Μη- ολότητας.
Πρώτα απ όλα, είναι πολύ νοητικό. Τείνετε να γίνετε νοητικοί. –
«Τι δεν πάει καλά με μένα; Πού είναι η παλιά μου θέση;» Δεν υπάρχει. Δεν πρόκειται να γυρίσει πίσω. Ολόκληρη η θεωρία της  ολότητας, φεύγει από το παράθυρο. Ολόκληρη η θεωρία  της ολότητας,  και δεν μπορείτε να γυρίσετε πίσω, ακόμα κι αν το προσπαθήσετε. Να επιστρέψετε στην ολότητά σας – ξεχάστε το. Δεν πρόκειται να συμβεί. Τώρα είστε οι πολλοί.

Ξέρετε, η λέξη ¨oneness¨  ( ολότητα) – αν την γράψετε εδώ πάνω στο μαγικό πίνακα – η λέξη ¨oneness¨ ακούγεται και σαν ¨onus¨  ( φορτίο, βάρος). Μπορείτε να την γράψετε κι έτσι, κι αν δεν ξέρετε πώς, ρωτήστε τον Σαρτ.
Λίντα: Δεν έχω ιδέα. ( γέλια)
Αντάμους: Oneness.  Onus.  Ξέρετε, onus  είναι σαν να παίρνετε το φορτίο μιας κατάστασης πάνω σας ή να το βάζετε πάνω σε άλλους. Onus σημαίνει ότι κουβαλάς ένα φορτίο. Κάντε το spelling του onus για να βοηθήσετε την Λίντα. ( το ακροατήριο προσπαθεί να βοηθήσει). Ω, είστε σίγουρα Σώμπρα. Κανείς σας δεν μπορεί να το συλλαβίσει! ( ο Αντάμους γελάει). Έτσι λοιπόν, αυτή η θεωρία του oneness  ( ολότητα) φεύγει από το παράθυρο, κι αυτό είναι πολύ σπουδαίο.

Ξέρετε, υπάρχουν πολλοί που είναι στο πνευματικό μονοπάτι, στο New Age, που  μιλάνε για συμπαντική  ολότητα. Μάλλον θα αστειεύεστε! Ναι.
Όχι, φεύγει από το παράθυρο. Θυμάμαι μια εκδήλωση, που ήμασταν καλεσμένοι αρκετά χρόνια πριν και είχα την εντολή να μιλήσω για την ολότητα, και ο αγαπητός Cauldre, ο Τζέφρι, θερμοπαρακαλούσε τον χορηγό της εκδήλωσης να μην με προκαλέσουν με αυτό το θέμα. Και ο χορηγός επέμενε κι έτσι σηκώθηκα και ήμουν πολύ ευτυχισμένος, που μίλησα γύρω από την ολότητα. Μίλησα για το θέμα:  «είσαι το δικό σου όλον» τότε, αλλά ακόμα κι αυτό αλλάζει.

Αλλά η θεωρία της συμπαντικής πλανητικής κοσμικής ολότητας; Όχι! Όχι! Είναι σαν να πηγαίνουμε πίσω σε ένα είδος νοητικού παγιδεύματος. Σαν να πηγαίνουμε… γιατί θα θέλατε, γιατί θα ήθελε ο οποιοσδήποτε μια συμπαντική ολότητα με οτιδήποτε; Θα ήταν ένα κακόγουστο αστείο από την μεριά του Πνεύματος να πει: « Οκ, θα σε δέσω με ένα μεγάλο σκοινί. Θα βγεις εκεί έξω να μαζέψεις εμπειρίες από διάφορα πράγματα – από την ανθρώπινη ζωή, την αγγελική ζωή – και μετά θα σε τραβήξω πίσω στην ολότητα, όπου θα χάσεις κάθε έννοια της κυριαρχίας σου και του Εαυτού σου.»
ΛΙΝΤΑ: Και, Αντάμους, τι συνέβη όταν έκανες αυτή την ομιλία για το oneness (ολότητα);
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Όλοι το αγάπησαν ( ο Αντάμους γελάει). Όχι όλοι, θα πρέπει να παραδεχθώ. Με πέταξαν έξω από το συνέδριο.
ΛΙΝΤΑ: Ναι, όντως ( κι άλλα γέλια)
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Κι αυτό ήταν καλό. Ήταν ανάγκη να δημιουργήσω λίγη αναταραχή,  να κάνω αίσθηση , ήταν αναγκαίο για να διευκολύνω τα πράγματα. Και για σας προσωπικά, ειδικά τώρα, δεν μπαίνετε στην ολότητα με τον εαυτό σας. Είστε οι πολλοί. Είστε οι πολλαπλοί. Είστε οι «και».

Είναι ένα πολύ παράξενο συναίσθημα, όταν αρχίσετε να το νοιώθετε. Πρώτα απ όλα, είναι ένα συναίσθημα του τύπου, « Ω, δεν είμαι πια συγκροτημένος.» Μπίνγκο! Όχι, δεν είστε, κι αυτό είναι καλό. Θα σας δείξω αργότερα σήμερα το γιατί. « Δεν χρειάζεται να είμαι πια συγκροτημένος. Πού είναι η αίσθηση ισορροπίας και Εαυτού κι όλα τα υπόλοιπα;» Έφυγαν, κι αυτό είναι καλό.

Ξέρετε, ο Μάστερ, το Εγώ Είμαι, δεν είναι αυτή η πατρική φιγούρα ,που ελέγχει και εξουσιάζει όλα τα «και». Δεν χρειάζεται . Δεν υπάρχει κεντρική εξουσία. Δεν υπάρχει κεντρικός έλεγχος. Θα ανακαλύψετε ότι είναι σαν να πετάτε μπάλες φωτός στον αέρα κι αυτές να χορεύουν μόνες τους. Δεν χρειάζονται κάποιον να τους πει, πώς να χορέψουν, πότε να χορέψουν. Και μετά συνειδητοποιείτε ότι, εσείς είστε όλες αυτές οι μπάλες που χορεύουν. Είστε όλα αυτά τα «και».
Είστε ο Μάστερ, και δεν βρίσκεστε καν σ’ αυτόν τον πλανήτη, κι ότι είστε οι μαθητές, που δουλεύετε πάνω στον δρόμο της θέωσης, της φώτισης ή οτιδήποτε, και κάθεστε στο παγκάκι του πάρκου – κι όλα αυτά ταυτόχρονα. Κι εκεί αρχίζει να γίνεται διασκεδαστικό. Αυτή είναι απελευθέρωση. Αυτή είναι φώτιση. Όχι να στοιβάζετε τα πάντα πάνω στο ένα, όχι να εδραιώνετε τον εαυτό σας στην μονοδιαστατικότητα, αλλά να επιτρέπετε στ αλήθεια το «και». Είστε οι πολλοί. Είστε τόσο «Εγώ Είμαι Εδώ» με τόσους πολλούς τρόπους. Αυτή είναι η ομορφιά του.
Έτσι λοιπόν, όταν αρχίσετε να νοιώθετε αυτή την μικρή αίσθηση – κάπως σαν να χρειάζεστε ένα ντους, σαν να είστε βρώμικοι, σαν να έχετε μια φαγούρα κάτω από το δέρμα, είναι απλά η διαδικασία της μεταμόρφωσης  που περνάτε. Ας πιούμε λοιπόν σ’ αυτό ( σηκώνει την κούπα με τον καφέ του , το ακροατήριο λέει: «Στην Υγειά μας» ) Στην Υγειά μας.
ΛΙΝΤΑ: Στην Υγειά μας.

Σταδιακή Φώτιση
ΑΝΤΑΜΟΥΣ:   Δεύτερο, δεύτερο σημείο σήμερα. Η ενσωμάτωση, η Συνειδητοποίηση που περνάτε, πείτε το όπως θέλετε – φώτιση, ενσωματωμένη ανάληψη  – είναι μια σταδιακή διαδικασία. Σταδιακή. Δεν θα γίνει μονομιάς – δεν είμαι σίγουρος τι σημαίνει μονομιάς – αλλά κάτι πολύ δυνατό… είναι σταδιακή. Το κάνετε αυτό επίτηδες, για να μην κάψετε το σώμα σας, για να μην φύγετε γρήγορα από τον πλανήτη, επειδή δεν θα μπορείτε να το διαχειριστείτε πια. Δεν είναι μια αστραπή, που πέφτει πάνω σας. Δεν  ξυπνάτε απαραίτητα μέσα στην νύχτα με όλες τις απαντήσεις. Αυτό που επιλέξατε , αυτό που περνάτε αυτή την στιγμή, είναι σταδιακό, όσο χρειάζεται για το απορροφήσετε, για να το καταλάβετε, για να διατηρείτε μια λεπτή ισορροπία.

Ξέρετε πόσο δύσκολο είναι να παραμένετε στο σώμα, να παραμένετε πάνω στον πλανήτη. Αυτό που κάνετε αυτή την στιγμή, έχοντας επιλέξει την ενσωματωμένη φώτιση, είναι να το κάνετε σταδιακά. Δεν έχει σημασία πόσο θα σας πάρει. Θα συνειδητοποιήσετε, ελπίζω σήμερα , πως δεν έχει καμιά απολύτως σημασία. Έχει ήδη συμβεί. Και ξέρω πως αυτά είναι απλά λόγια, αλλά τώρα θα το βιώσετε με έναν πολύ, πολύ αισθησιακό τρόπο, ένα τρόπο γεμάτο συναίσθημα.
Αν έφτιαχνα  μια ιστορία γι αυτό, κάτι που μπορεί και να το κάνω. Ο Μάστερ ήταν… ( κάποια γέλια). Μα πού είναι το παγκάκι μου όταν το χρειάζομαι;

Η Ιστορία ενός Μάστερ
Ο Μάστερ έτρωγε ένα τσίζμπεργκερ με διπλό μπέικον στο τοπικό εστιατόριο, συνοδευόμενο από ένα μίλκσεικ σοκολάτα, γιατί ο Μάστερ δεν πέφτει στην παγίδα, του τί υποτίθεται ,ότι πρέπει να τρώει. Δεν έχει σημασία. Μπορείτε να φάτε ό,τι θέλετε, γιατί το σώμα σας ήδη ξέρει,  πώς να το επεξεργαστεί, πέρα από τα όρια αυτού που αποκαλείτε επιστήμη ή ακόμα και υγιεινή διατροφή. Ο Μάστερ μπορεί να φάει ένα τσίζμπεργκερ με διπλό μπέικον – ακούγεται αρκετά καλό αυτό τώρα ( ο Αντάμους γελάει) – με ένα μίλκσεικ σοκολάτα και ένα σφηνάκι Τζακ Ντάνιελς στο πλάι . Το ήξερα πως θα αρέσει σε κάποιους από εσάς.

Ο Μάστερ έτρωγε το γεύμα του στο τοπικό βρώμικο εστιατόριο , όταν ξαφνικά είδε  μια μαθήτριά του να μπαίνει, μια μαθήτρια με το όνομα Σάντι.
Είπε: «Σάντι! Σάντι, τι περίεργη σύμπτωση να συναντηθούμε σ’ αυτό το εστιατόριο. Είναι είκοσι μίλια μακριά από το σπίτι σου. Ενδιαφέρον. Κάθισε μαζί μου. Παράγγειλε κάτι να φας.»
Φυσικά, η Σάντι παρήγγειλε μια σαλάτα κινόα  με λάχανο, γιατί προσπαθούσε να είναι μια καλή μαθήτρια. Τα βαριόταν φριχτά αυτά τα πράγματα ο Μάστερ. Όλους αυτούς τους κανόνες, όλα αυτά που μπορείς ή δεν μπορείς να κάνεις, και ξέρετε, αλλάζουν κάθε εφτά περίπου χρόνια. Θα πρέπει να ήταν η εφτάχρονη περίοδος του κινόα, και μετά από αυτό περνάμε σε μια εφτάχρονη περίοδο με φύκια, με οτιδήποτε απαιτεί η σύγχρονη φαντασιοπληξία , αλλά ο Μάστερ τα βαριόταν φριχτά όλα αυτά, και γνώριζε πως δεν άρεσαν ούτε και στην Σάντι.

Είπε: «Κάθισε. Κάθισε. Τι σύμπτωση να σε συναντήσω σε αυτό το βρώμικο εστιατόριο. Τι έχεις στο μυαλό σου;»  Η Σάντι έμεινε για λίγο σκεφτική συνειδητοποιώντας  πως ο Μάστερ την τσάκωσε, γιατί δεν είχε ξαναπάει ποτέ πριν σε αυτό το εστιατόριο, αλλά ήξερε πως εκείνος πήγαινε εκεί και ήθελε να πέσει πάνω του εκείνη τη μέρα. Και είπε: «Μάστερ, πότε θα συμβεί; Πότε;»

Κι εκείνος είπε: « Δεν ξέρω. Μπορείς να παραγγείλεις τώρα , και θα δούμε πόσο θα πάρει.» ( γέλια). Εκείνη είπε: «Όχι! Πότε θα συμβεί;! Η φώτισή μου! Η φώτισή μου! Δουλεύω με αυτήν για 17 χρόνια. Μέτρησα τις προάλλες, και είδα πως έχω ξοδέψει  τουλάχιστον 6.421 δολάρια για την φώτισή μου.»

Και ο Μάστερ σκέφτηκε: « Θεούλη μου, θα ξοδέψει άλλα 100.000 $ πριν φτάσει στην φώτιση ( γέλια). Και αν εξισώνει την φώτιση με τα λεφτά που ξόδεψε ή με τα χρόνια που ξόδεψε, θα έχει μεγάλα προβλήματα.» Αλλά το είχε σκεφτεί και παλιότερα αυτό,  για πολλούς από τους μαθητές του, κι έτσι έφαγε άλλη μια μπουκιά από το λιπαρό του τσίζμπεργκερ, αφήνοντας τα λίπη να κατρακυλάνε στο πηγούνι του ( κι άλλα γέλια) για να την αποσυντονίσει λίγο, και είπε: « Τι εννοείς όταν λες ¨πότε θα συμβεί;¨»
Κι εκείνη είπε: « Πότε θα συμβεί; Δεν πρόκειται να γίνω πιο νέα. Δεν πρόκειται να γίνω πιο υγιής. Είμαι τόσο παθιασμένη μ’ αυτό το πράγμα , την Πραγμάτωση, την φώτιση, το να γίνω ένας επίγειος άγγελος, αλλά πότε θα συμβεί;» Και συνέχισε « Εσύ είσαι ο Μάστερ, γνωρίζεις τα πάντα. Οφείλεις να γνωρίζεις . Λες πως δεν υπάρχει χρόνος και χώρος. Οφείλεις να γνωρίζεις, λοιπόν, την ακριβή μέρα και την ακριβή ώρα της φώτισής μου».
Ο Μάστερ πήρε μια βαθιά αναπνοή και ήπιε μια γουλιά από το μιλκσέικ σοκολάτας και είπε: « Ε λοιπόν, γεγονός είναι πως θα μπορούσα να γνωρίζω τα πάντα, αν ήθελα. Ναι, θα μπορούσα να πάω πέρα από τον χρόνο κι από τον χώρο, αλλά στ’ αλήθεια δεν έχω καμιά τέτοια επιθυμία.
Ξέρεις, οι Μάστερ, οι Αναληφθέντες ή οι ανθρώπινοι Μάστερς, δεν συλλέγουμε δεδομένα και πληροφορίες. Δεν έχει να κάνει με τα πόσα γνωρίζεις ∙ έχει να κάνει με το γνωρίζειν σου, και υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα σε αυτά τα δύο.» Το άφησε να κατακάτσει για λίγο. Δεν έχει να κάνει με το πόσα γνωρίζεις,  έχει να κάνει με το γνωρίζειν σου. Το γνωρίζειν προκύπτει την στιγμή ακριβώς που είναι επιθυμητό, όχι πριν, όχι μετά, ποτέ περισσότερο, ποτέ λιγότερο. Το γνωρίζειν προκύπτει εκείνη τη στιγμή, καθώς αρχίζεις να ανακαλύπτεις στην ζωή σου. Και της είπε: «Λοιπόν, Σάντι, γεγονός είναι, ότι συμβαίνει αυτή την στιγμή, η φώτιση. Αυτή την στιγμή. Είναι σταδιακή διαδικασία. Λίγο εδώ και λίγο εκεί.»
Η Σάντι άκουσε τα λόγια του, τα σκέφτηκε για λίγο και είπε: « Αλλά εγώ το θέλω τώρα. Βαρέθηκα να το παλεύω. Βαρέθηκα με όλα αυτά που ζαλίζουν το μυαλό μου. Βαρέθηκα να προσπαθώ τόσο σκληρά. Το θέλω εδώ και τώρα.»  Ο Μάστερ είπε: « Σάντι, το έχεις εδώ και τώρα. Συμβαίνει. Θα γίνει σταδιακά. Δεν μου είπες πως θέλεις να γίνεις ένας ενσαρκωμένος Μάστερ κι όχι ένας νεκρός Μάστερ;» Του είπε: «Ε ναι, φυσικά.» Και της είπε: « Γι αυτό συμβαίνει σταδιακά, για να χαρείς  κάθε του μπουκιά, κάθε του λεπτό, κάθε δαγκωνιά, αυτού που λέγεται φώτιση.  Για να μπορείς να έχεις επίγνωση αυτού βαθιά εντός σου, παρά να το λάβεις σαν μια αστραπή.  Για να μπορείς να το γευτείς, όπως γεύομαι εγώ αυτό το τσίζμπεργκερ.  Για να μπορείς να ευχαριστηθείς κάθε λεπτό της φώτισης, του γίγνεσθαι.
Αλλά όταν κοιτάς τόσο μακριά στο μονοπάτι σου, όταν τα θέλεις όλα μονομιάς,όταν δεν βρίσκεσαι στη στιγμή, δεν μπορείς να δεις αυτό που αποκαλώ ¨Εγώ Είμαι Εδώ¨. Δεν νοιώθεις την αίσθηση. Δεν το βιώνεις. Συμβαίνει. Πραγματικά συμβαίνει. Απλά δεν έχεις επίγνωση αυτού, γιατί ψάχνεις εκεί έξω, αντί να είσαι εδώ αυτή την στιγμή. Συμβαίνει στο σώμα σου. Το βλέπω. Το σώμα σου αλλάζει, και ναι, κάποιες μέρες είναι δύσκολο μέσα στο σώμα σου. Περνάς μέσα από μια αλλαγή σε επίπεδο  DNA , σε μια αλλαγή ηλεκτρικού πεδίου  και ναι, κάποιες μέρες είναι επώδυνο. Πονάει. Μπορείς απλά να το επιτρέψεις; Να το υποστηρίξεις;
Θυμάσαι Σάντι , που είπα μέσα στην τάξη ,πως οτιδήποτε συμβαίνει τώρα αφορά την φώτισή σας;  Οτιδήποτε, είτε είναι μια μύγα που κάθεται στο κεφάλι σας – υπάρχει μια πάνω στο κεφάλι σου τώρα, Σάντι – είτε είναι ένα τροχαίο ατύχημα, είτε είναι ένα πανέμορφο ηλιοβασίλεμα που βλέπεις, δεν έχει σημασία τι είναι – ένας άνθρωπος που συναντάς – οτιδήποτε , χωρίς καμία εξαίρεση, ακόμα και η σερβιτόρα, που κατευθύνεται προς τα εδώ και θα διακόψει την μικρή μου διάλεξη, όλα αφορούν την φώτιση. Μηδενός εξαιρουμένου. Τα πάντα. Όλα όσα συμβαίνουν στο σώμα σου, όλες οι αλλαγές ,που συμβαίνουν στον εγκέφαλό σου και ειδικά αυτή την εποχή, στα όνειρά σου. Το όνειρα που βλέπεις την νύχτα, έχουν αλλάξει. Και ξέρω πως μερικές φορές τα καταριέσαι ! Ξυπνάς μέσα στη νύχτα και φαίνονται τόσο παράξενα κι αναρωτιέσαι τί συμβαίνει. Όλα έχουν να κάνουν με την ενστικτώδη εμπειρία της ενσωματωμένης φώτισης. Ήδη συμβαίνει. Συμβαίνει τώρα, κάθε μέρα, κάθε λεπτό. Δεν έχασες τον δρόμο. Είσαι ο δρόμος, και συμβαίνει τώρα.
Γι αυτό πάρε μια βαθιά αναπνοή και απόλαυσε την κάθε στιγμή, το κάθε, κάθε λεπτό. Σταμάτα να ανησυχείς για το πότε θα συμβεί και συνειδητοποίησε ότι αυτό είναι – κάθε λεπτό, κάθε ανάσα, οτιδήποτε. Σταμάτα να προσπαθείς να το εξηγήσεις. Απλά επέτρεψέ το.»  Και με αυτό, η σερβιτόρα πλησίασε για να πάρει την παραγγελία της Σάντι και η Σάντι της είπε: « Θα πάρω ό,τι πήρε κι εκείνος» …. (γέλια).
Έτσι λοιπόν, ας πάρουμε μια βαθιά αναπνοή με αυτό. Γίνεται σταδιακά.

Γίνεται σταδιακά, και ξέρω πως κάποιοι από εσάς αναρωτιούνται; « Πότε;» και θα με ρωτήσετε. Κάποιοι από εσάς είστε κιόλας προετοιμασμένοι να σηκωθείτε πάνω στην μέση του σημερινού channel και να πείτε «Όμως Αντάμους, θα είναι το 2017, το έτος  που θα συμβεί;» Δεν δίνω δεκάρα πότε θα συμβεί, ούτε κι εσείς θα έπρεπε. Περνάτε μέσα από μια αισθησιακή διαδικασία. Δεν υπάρχει λόγος να βιάζεστε, και θα συνειδητοποιήσετε, ότι έτσι κι αλλιώς έχει ήδη συμβεί. Μπορεί να το σκέφτεστε με το μυαλό σας, αλλά τώρα τελικά θα το βιώσετε.

Κι έτσι, ας πάρουμε μια βαθιά αναπνοή και σταματήστε να κάνετε αγώνα δρόμου. Σταματήστε την σκληρή προσπάθεια. Το καθετί στην ζωή σας, χαρείτε το, είτε είναι επώδυνο, είτε  σας φέρνει χαρά. Θα συνειδητοποιήσετε, πως αυτά τα λόγια δεν έχουν πια θέση. Αφορά την αισθησιακή εμπειρία.

Η Ερώτηση της Ημέρας
Κι έτσι βρισκόμαστε στο 2017 και πρέπει να σας ρωτήσω –  πρέπει να σας ρωτήσω, όπως κάνουμε τα τελευταία δύο χρόνια  – και παρακαλώ την Λίντα με το μικρόφωνο.
ΛΙΝΤΑ: Ευχαρίστησή μου.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι, πρέπει να σας ρωτήσω, τι αισθάνεστε, τι νοιώθετε, από πλανητικής απόψεως, για το 2017; Θυμάστε πως παίξαμε αυτό το παιχνιδάκι και πέρυσι και δώσαμε το μικρόφωνο. Υπήρξαν κάποιες καλές παρατηρήσεις. Αλλά πώς θα ορίζατε, το τι θα συμβεί στον πλανήτη το 2017 , ίσως και λίγο αργότερα; Τι θα παιχτεί; Παρακαλώ, Λίντα. Εθελοντές. Εθελοντής είναι οποιοσδήποτε κάθετε σε μια καρέκλα.
ΛΑΡΑ: Θα έλεγα πλήξη.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Πλήξη.
ΛΑΡΑ: Ναι.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ω, μου αρέσει αυτό.
ΛΑΡΑ: Ναι. Αντί να παλεύω ή να προσπαθώ να καταλάβω τι συμβαίνει, πιάνω τον εαυτό μου να βαριέται.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι, ναι. Τώρα, αυτό το λες από πλανητικής ή από προσωπικής θέσης;
ΛΑΡΑ: Από προσωπικής , αλλά το βλέπω να συμβαίνει και σε πλανητικό επίπεδο.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι. Πλανητική πλήξη. Έτσι είναι και θα μιλήσω σε λίγο γι’ αυτό το θέμα. Είναι μια από τις πτυχές του 2017, η πλήξη. Ναι.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ωραία. Θορυβώδες ξεκίνημα. Ναι.
ΤΣΕΡΙΛ: Δεν ανήκω σ αυτούς που παρακολουθούν τις ειδήσεις ή που δίνουν μεγάλη προσοχή σε όσα συμβαίνουν στον κόσμο. Είχα ένα φίλο μου που μου έστειλε μια κάρτα και με ρωτούσε: « Ποια είναι η άποψή σου για τις εκλογές;»
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ποιες εκλογές; ( ο Αντάμους γελάει)
ΤΣΕΡΙΛ: Αυτό ακριβώς του απάντησα. Ποιες εκλογές;
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Έγιναν εκλογές; Πού;
ΤΣΕΡΙΛ: Ποιες εκλογές;
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι.
ΤΣΕΡΙΛ: Αλλά όταν έχεις έναν μισογύνη στο Οβάλ Γραφείο, είναι λίγο τρομακτικό.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι. Ακούγεται πρόστυχο.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Για εσάς που  η Αγγλική δεν είναι η μητρική σας γλώσσα – μισογύνης σημαίνει  πρόστυχος γέρος. ( η Τσέριλ γελάει)
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Αρρενωπός, δεσποτικός, χυδαίος, εξευτελιστικός, γουρούνι.
ΤΣΕΡΙΛ: Εξευτελιστικός.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Γουρούνι, ναι.
ΤΣΕΡΙΛ: Και βασικά δεν τους αρέσουν οι γυναίκες..
ΕΝΤΙΘ: Μάλλον τον λένε Τραμπ (λίγα γέλια)
ΤΣΕΡΙΛ: Ναι. Ναι. Κάτι τέτοιο ( γελάει)
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ας μην το κάνουμε πολιτικό το θέμα, παρόλο που το κάναμε. Ναι, εξευτελιστικός και μειωτικός και, είπες, δεν του αρέσουν οι γυναίκες.
ΤΣΕΡΙΛ: Κατά βάση.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Αυτό τελικά– θα ήθελα να το σκεφτείτε όλοι σας αυτό – είναι τελικά ο φόβος για τις γυναίκες. Δεν είναι πως δεν του αρέσουν οι γυναίκες. Θα μιλήσω γι αυτό το θέμα στο Τραύμα Του Αδάμ, που έρχεται σε λίγες εβδομάδες. Ναι, είναι φόβος για τις γυναίκες, και να πάρει, έτσι θα έπρεπε ( ο Αντάμους  γελάει και κάποιος λέει « Πολύ ενθαρρυντικό») Συντονιστείτε, συντονιστείτε για να ακούσετε το Τραύμα Του Αδάμ. Ναι. Κι έτσι, ένας μισογύνης στον Λευκό Οίκο. Τι άλλο έχουμε για φέτος;
ΤΣΕΡΙΛ: Πιστεύω πως είναι σπουδαίο γεγονός, συν τα πυρηνικά….
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ξέρετε, αν θα κοιτάξετε σ αυτό το καινούργιο πράγμα που έχουμε εδώ, στην κάμερα, ακριβώς από κάτω….
ΤΣΕΡΙΛ: Το είδα. Τι είναι αυτό; Είναι καινούργιο. Δεν υπήρχε παλιά.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Είναι η ακουστική συσκευή του Ντόναλντ Τραμπ ( γέλια)
ΤΣΕΡΙΛ: Με το που το είδα είπα: « Τι στην ευχή;!» ( γελάει)
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Μένω έκπληκτος – ναι. Μένω έκπληκτος, που κανείς δεν το είχε προσέξει πριν. Τι είναι αυτό; Παρατηρείτε κάτι πολύ παράξενο, κάτι υψηλής τεχνολογίας και σκέφτεστε : « Τι είναι αυτό;» αλλά κανείς δεν λέει τίποτε. Κανείς δεν λέει: « Με την ευκαιρία, τι είναι αυτό; Το έβαλε κάποιος από εδώ μέσα; Το προσωπικό το γνωρίζει;» Απλά έχετε μια αντίδραση τύπου: « Ω, να μια νέα συσκευή υψηλής ηλεκτρομαγνητικής συχνότητας  στον χώρο».
ΤΣΕΡΙΛ: Το είδα αμέσως και ρώτησα να μάθω τι είναι, αλλά κανείς δεν μου είπε.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ήταν απασχολημένοι. Τι είναι αυτή η συσκευή; Ίσως να ρωτούσαμε- το λέτε στον Τζον Κουντέρκα; Τι είναι αυτή η συσκευή; Αν κάποιος ξέρει κάτι…..
ΤΣΕΡΙΛ: Το μισογύνης είναι το ένα, αλλά….
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Μπορείς να συλλαβίσεις την λέξη μισογύνης;
ΤΣΕΡΙΛ: Μ – ι- σ- ο – γ…. μπορώ να συλλαβίσω την λέξη μισογύνης.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Οκ. Μου κάνει.
ΛΙΝΤΑ: Είναι ψυχολόγος, η Τσέριλ.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Οκ. Ω! Τώρα το πιασα ( γελάνε). Έτσι  λοιπόν, αλλά για τον πλανήτη- όχι για τον Λευκό Οίκο, για τον πλανήτη – τι μας επιφυλάσσει αυτός ο χρόνος;
ΤΣΕΡΙΛ: Πιστεύω πως είναι ένα πλανητικό θέμα ή θα μπορούσε να είναι, τουλάχιστον εθνικό.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Η αρσενική γουρουνιά;
ΤΣΕΡΙΛ: Η υποταγή των γυναικών.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Η υποταγή των γυναικών. Οκ.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Χμ. Τι θα λέγατε αν σας έλεγα, πως μπορεί να είναι η χρονιά της υποταγής των ανδρών;
ΤΣΕΡΙΛ: Δεν νομίζω πως κι αυτό είναι καλό. Δεν μου αρέσει να υποτάσσεται κάποιος.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι!
ΤΣΕΡΙΛ: Ειδικά εγώ, και το υπερασπίζομαι.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι, ναι . Κι έτσι, θα μπορούσα να το ορίσω σαν μια συνεχόμενη ανισορροπία της αρσενικής με την θηλυκή ενέργεια; Μια διαμάχη….
ΛΙΝΤΑ: Ω,  πολύ καλό.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: … Μια διαμάχη των φύλων.
ΛΙΝΤΑ: Πολύ ωραία το έθεσες.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι, ναι. Δεν θα ήταν μια δίκαιη εκτίμηση;
ΤΣΕΡΙΛ: Είναι μια δίκαιη εκτίμηση, εκτός από το γεγονός ότι είναι ανισορροπία.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι. Ναι.
ΤΣΕΡΙΛ: Και οι γυναίκες ξόδεψαν πολλά χρόνια προσπαθώντας να το ισορροπήσουν  και τώρα πάλι έχει ξεφύγει κατά πολύ.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Με τους άντρες ή με τις γυναίκες;
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Εκτός ισορροπίας. Τι είναι εκτός ισορροπίας, το αρσενικό ή το θηλυκό;
ΤΣΕΡΙΛ: Το θηλυκό.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Το θηλυκό. Το θηλυκό είναι το θύμα.?Έπεσες στην παγίδα μου.
ΤΣΕΡΙΛ: Ναι! Ήταν καλή απόσπαση.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ε λοιπόν, αν το θηλυκό είναι το θύμα, το θηλυκό είναι επίσης ο θύτης. Είναι αλήθεια. Πρέπει να είναι αλήθεια. Τώρα, λέγοντας θύτης δεν σημαίνει ότι η γυναίκα θα φορέσει τα γάντια του μποξ και θα τσακίσει στο ξύλο τον Άντι. Άντι , συγνώμη αλλά…
Ναι. Ναι ( γέλια). Αλλά του αρέσει! Το απολαμβάνει. Κι έτσι κυρίες μου, παρακαλώ, εκ των υστέρων! ( κι άλλα γέλια)
ΛΙΝΤΑ: Είσαι ιδιαίτερα αγενής σήμερα.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Όχι, όχι. Απλά είμαι ευθύς. Αν λοιπόν η γυναίκα είναι θύμα, είναι επίσης και θύτης. Η χειραγώγηση γίνεται με πολλούς τρόπους. Μια από τις δηλώσεις που θα  κάνω στο Τραύμα του Αδάμ, που πιστεύω πως θα το ανεβάσουμε σύντομα, είναι ότι…
ΛΙΝΤΑ: Διαφήμιση κάνεις;
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι, ναι. Και μην ακουμπάς πάνω σ αυτό το φτηνό πράγμα  (ένα σκηνικό στήριγμα) γιατί θα πέσει. ( η Λίντα γελάει). Ένα από τα θέματα που θα συζητήσουμε είναι η πορνεία. Θα ξεκινήσω το Τραύμα του Αδάμ με την πορνεία. Είναι το σπουδαιότερο παράδειγμα για την σχέση αρσενικού/θηλυκού. Και είναι….
Ποιος είναι ο θύτης; Ή αλλιώς, υπάρχει θύτης; Είναι το σπουδαιότερο παράδειγμα για το Τραύμα του Αδάμ και το Τραύμα της Ίσιδας. Κι έτσι, στ’αλήθεια, ποιος εκμεταλλεύεται ποιον; Ποιος είναι το κορόιδο, τρόπος του λέγειν;
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Κι έτσι, κι έτσι λοιπόν…. Ναι, πλανητικό θέμα – η συνεχιζόμενη ανισορροπία αρσενικού/ θηλυκού, σωστά;
ΤΣΕΡΙΛ: Ναι.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Οκ. Ήταν καλό. Σ ευχαριστώ. Οκ, αυτά τα ηχογραφούμε. Θα τα ακούσουμε πάλι στο τέλος του χρόνου. Επόμενος.
ΛΙΝΤΑ: Είσαι εθελόντρια. Τυχερή.
ΕΛΙΖΑΜΠΕΘ: Μου φαίνεται πολύ προφανές  – ή το νοιώθω πολύ προφανές – ότι το 2017 θα είναι πολύ, θα έλεγα « παράδρομος» , αλλά θα πω απλά χρόνια  αλλαγή.
Απλά απρόσμενη χρόνια αλλαγή με τους πιο παράξενους τρόπους. Εννοώ, το νοιώθω.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Μμ μμμ. Ναι. Ωραία. Ωραία.
ΕΛΙΖΑΜΠΕΘ: Είναι καλό αυτό;
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Με την ευκαιρία, να σας πω ότι μου αρέσει αυτό. Δεν μιλάς από εδώ ( δείχνει το κεφάλι) καθόλου.
ΕΛΙΖΑΜΠΕΘ: Όχι.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Αισθάνεσαι πράγματα.
ΕΛΙΖΑΜΠΕΘ: Ναι.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Χρόνια αλλαγή. Ωραία. Θα το γράψουμε στα τρέιλερ.
ΕΛΙΖΑΜΠΕΘ: Σ ευχαριστώ πολύ.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Έχω την αίσθηση πως θα έχεις απόλυτο δίκιο. Λίγες ακόμα. 2017.
Αυτό που έκανε η Ελίζαμπεθ ήταν, ότι μπήκε στο συναίσθημα. Αντί να σκεφτεί « Ποια είναι η σωστή απάντηση;» στ’ αλήθεια μπήκε στο συναίσθημα.
ΛΙΝΤΑ: Η σωστή εθελόντρια.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: 2017
ΤΖΑΝ: Θα έλεγα, για μένα, ότι με πολλούς τρόπους θα έχουν διαύγεια οι άνθρωποι, γιατί συμβαίνουν τόσα πολλά γύρω τους, που θα τους υποχρεώσουν να δουν καθαρά για να μπορέσουν να προχωρήσουν και να ορίσουν αξίες που είναι σημαντικές  γι αυτούς.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Μιλάς για τους ανθρώπους που βρίσκονται εδώ μέσα ή για τον πλανήτη;
ΤΖΑΝ: Νομίζω για τον πλανήτη. Πιστεύω ότι, καθώς όλα καταρρέουν, θα ανακαλύψουν τί τους είναι οικείο και αγαπημένο και τι θέλουν πραγματικά να κρατήσουν στην ζωή τους και τι είναι σημαντικό γι αυτούς.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Η πλειοψηφία ή απλά κάποιοι λίγοι;
ΤΖΑΝ: Θέλω να πιστεύω η πλειοψηφία. Πιστεύω πως αρκετοί άνθρωποι σκέφτονται ότι θέλουν να αλλάξουν, αλλά δεν νομίζω πως πραγματικά γνωρίζουν τι αλλαγές θέλουν να κάνουν.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Σωστά.
ΤΖΑΝ: Κι έτσι πιστεύω ότι χρειάζονται κάποια διαύγεια. πάνω στο τι  θα είναι αυτή η αλλαγή και μετά πώς να προχωρήσουν για να φέρουν αυτή την αλλαγή, με τον τρόπο που θέλουν. Αλλά θα πρέπει να είναι ξεκάθαροι πάνω σ αυτό. Πιστεύω πως οι άνθρωποι λένε: « Θέλω αλλαγή» αλλά δεν έχουν καθαρή εικόνα  πάνω στο θέμα αυτή την στιγμή.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ακριβώς. Ακριβώς, κι είναι ένα καλό θέμα. Θα ήθελα να πάρεις αυτό που μόλις είπες και να το δεις στον εαυτό σου. Το βλέπω να συμβαίνει σε σένα. Βλέπω ότι μιλάς από την δική σου οπτική γωνία σχετικά με ό,τι σου συμβαίνει εσένα, και δεν μιλάς απαραίτητα για όσα συμβαίνουν στον υπόλοιπο κόσμο.

Θα δούμε. Έχουμε έναν ολόκληρο χρόνο για να δούμε πώς θα λειτουργήσει. Κι έχουμε περίπου πέντε λεπτά πριν σας δώσω την δική μου εκδοχή.
ΛΙΝΤΑ: Πρόκειται για ολόκληρο τον κόσμο ή μόνο για τον συνειδητό κόσμο;
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Είναι το ίδιο.
ΛΙΝΤΑ: Δεν είναι.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Είναι. Το μικρόφωνο στον επόμενο. Ευχαριστώ. Η χρονιά για τον πλανήτη.
ΑΛΙΣ: Θα ορθώσω το ανάστημα μου. Μιλώντας για το θέμα του μισογύνη, το πρώτο πράγμα που νοιώθω πραγματικά είναι θυμός, και, ναι, είναι προσωπικός θυμός, γιατί αγαπώ την Χίλαρι. Αλλά νοιώθω ένα μεγάλο « Μπλιαχ!! Αυτός ο άνθρωπος  είναι στην εξουσία! » Και συμβαίνει σε ολόκληρο τον κόσμο. Είναι αυτός ο…. Θυμός. Θυμός, αλλά  άρπα την, σαν να λέμε « Ε, όλοι μας, έχουμε να δούμε πολλά πράγματα.»
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Μμ μμμ.
ΑΛΙΣ: Αυτό θα συμβεί για όλους μας.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Δώσε μου ένα παράδειγμα , γι’αυτό που λες , που επηρεάζει ολόκληρο τον κόσμο. Πώς θα εκδηλωθεί;
ΑΛΙΣ: Στην Αμερική, ξέρω πως επηρεάζει τον κόσμο, γιατί τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, οι άνθρωποι, οι αντιδράσεις τους στην εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ, αλλά… ω, δεν έπρεπε να το πω αυτό;
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Δεν πειράζει.
ΑΛΙΣ: Χάι Ντον! ( στην κάμερα- γέλια από το ακροατήριο). Άρχισε να μιλάς στο twitter τώρα αμέσως! Τέλος πάντων ( κι άλλα γέλια). Για μένα είναι…. Οκ, εκλέχτηκε , και εκλέχτηκε από ένα μάτσο λευκούς, σωστά; Και ….
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Εκλέχτηκε από την συνείδηση.
ΑΛΙΣ: Αυτό πήγαινα να πω.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Αλλά κέρδισε όντως τις εκλογές; ( κάποιοι λένε « Όχι» ).
ΑΛΙΣ: Σσς. Υπάρχουν πολλοί Ρώσοι τριγύρω .Αλλά, αυτό έπρεπε να το δούμε. Είναι σαν να είχαμε προσωπικά θέματα σαν Σώμπρα, που έπρεπε να τα δούμε, πιστεύω.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Τώρα, είσαι εσύ θυμωμένη με αυτό ή πιστεύεις ότι ο κόσμος είναι θυμωμένος;
ΑΛΙΣ: Σίγουρα θύμωσα εγώ προσωπικά.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι, ναι.
ΑΛΙΣ: Ήταν γρήγορος θυμός.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Μπορείς να βγει για λίγο έξω από αυτό;
ΑΛΙΣ: Ναι. Ε ναι.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Θα μπορούσες πραγματικά  να βγεις από αυτό και να συνειδητοποιήσεις, ότι ήταν η συνείδηση που τον επέλεξε; Παρόλο που δεν κέρδισε εκείνος, κέρδισε.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Αν μπορείς να καταλάβεις τι εννοώ.
ΑΛΙΣ: Απολύτως. Μμ μμμ.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Κι έτσι λοιπόν είναι ένα καθρέφτισμα της συνείδησης. Τώρα, αν καθίσεις στο παγκάκι του πάρκου και παρατηρήσεις πώς παίζει όλη αυτή η θεατρική παράσταση, είναι πραγματικά πανέξυπνο. Και μπορεί να ξεσηκώνει θυμό, μπορεί να θυμώσεις. Βγες από τον θυμό. Όταν εξηγήσω τί βλέπω για τη χρονιά αυτή, ίσως να καταλάβεις  λίγο καλύτερα, αλλά είναι πραγματικά μια πανέξυπνη θεατρική παράσταση. Και υπάρχουν κακοί στο έργο και υπάρχουν δράματα και υπάρχει ίσως και βία κι άλλα πράγματα και θυμός στην παράσταση, αλλά είναι ένα πανέξυπνο θεατρικό έργο. Ναι.
ΑΛΙΣ: Το πιστεύω αυτό.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι. Αλλά δεν μπορείς να το δεις πραγματικά, μέχρι την στιγμή που θα καθίσεις στο παγκάκι του πάρκου και θα πάρεις μια βαθιά αναπνοή και θα παρατηρήσεις τον κόσμο να ξεδιπλώνεται.
ΑΛΙΣ: Ναι, πιστεύω πως θα κάνουμε πολλές αναπνοές φέτος ( γελάει).
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Και θα σας πω τώρα αμέσως  ένα πράγμα, και θα επεκταθώ περισσότερο το επόμενο σαββατοκύριακο  ( ProGnost 2017)  , αλλά αυτός ο κόσμος δεν είναι πια δικός σας. Δεν είναι, αλήθεια, και θα είναι ευλογία, αλλά θα υπάρχουν επίσης δύσκολες στιγμές, αλλά πραγματικά δεν είναι δικός σας. Κι έτσι…..
ΑΛΙΣ: Χμ. Ναι. Το νοιώθω.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ωραία. Επόμενος. Ένας ακόμα και μετά θα σας πω την δική μου εκδοχή. Σε χαιρετώ. Θα μας μιλήσεις για πολιτική;
ΝΤΑΝΟΥΣ: Εγώ Είμαι Εδώ.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Εσύ είσαι εδώ. Ωραία. Ωραία.
ΝΤΑΝΟΥΣ: Χριστουγεννιάτικη διάθεση.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι, ναι. Όχι , εννοώ πως βγαίνει μια λάμψη από μέσα σου, ξέρεις.
ΝΤΑΝΟΥΣ: Ω, σ ευχαριστώ. Νοιώθω πολύ καλά. Ναι.
ΝΤΑΝΟΥΣ: Σκεφτόμουν από την στιγμή που μετέφραζα το υλικό του SES, την συμπληρωματική ύλη, που δεν είχαμε κάνει πριν. Υπήρχε λοιπόν εκεί μια ερώτηση, που αφορούσε στην επανένωση της Ίσιδας και του Αδάμ, και  έλεγε πως η Ίσις επιφυλάσσει εκπλήξεις στον άντρα.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ω, ναι. Πάντα το κάνει! ( γέλια)
ΝΤΑΝΟΥΣ: Κι εγώ το ίδιο θα έκανα.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι.
ΝΤΑΝΟΥΣ: Τους συγχωράω τα πάντα.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Πώς βρίσκει εφαρμογή αυτό σε μια παγκόσμια κατάσταση;
ΝΤΑΝΟΥΣ: Αν υπάρχουν πολλοί άνθρωποι, που σκέφτονται όπως εγώ, ότι θα  τους συγχωρούσα. Όλους τους άντρες, σας συγχωρώ.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Μπορείς να το κάνεις αυτό;
ΝΤΑΝΟΥΣ: Νομίζω πως μπορώ, ναι.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Οκ, εννοώ, τώρα, αυτή την στιγμή;
ΝΤΑΝΟΥΣ: Ναι!
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Μπροστά στην κάμερα;
ΝΤΑΝΟΥΣ: Σας συγχωρώ! Άντρες, όλους σας, σας συγχωρώ, σε ολόκληρο τον κόσμο! Σας στέλνω τις ευλογίες και την συμπόνια μου.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι, ναι. Όχι, είναι υπέροχο και κάποιες γυναίκες σε κοιτούν και λένε « Ναι. Δεν θα γλιτώσουν έτσι εύκολα».
ΛΙΝΤΑ: Ωωω! Έλα τώρα!
ΝΤΑΝΟΥΣ: Όχι, τους αγκαλιάζω όλους.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: «Ναι, εκατομμύρια χρόνια καταπίεσης. Δεν πρόκειται να…» Αλλά είναι καλό. Χαίρομαι που μπορείς να το κάνεις.
ΝΤΑΝΟΥΣ: Ευχαριστώ.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Έτσι λοιπόν, πιστεύεις πως σε παγκόσμιο επίπεδο, ξαφνικά η θηλυκή ενέργεια θα πει « Ω, σας συγχωρούμε» και οι άντρες θα πουν « Ω, ήμασταν τόσο κακοί» και θα ενωθούν όλοι μαζί και … ( κάποιος λέει « Κουμπάγια» )
ΝΤΑΝΟΥΣ: Όχι ακόμα.
ΝΤΑΝΟΥΣ: Πιστεύω πως θα πρέπει να περιμένω την έκπληξη, τι μπορούν οι άντρες και οι γυναίκες να κάνουν.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ποια θα είναι η έκπληξη;
ΝΤΑΝΟΥΣ: Η έκπληξη μπορεί να είναι ,πως περισσότερο από ποτέ οι γυναίκες θα ανακαλύψουν τα πάντα για το θέμα και ίσως συγχωρέσουν. Ίσως να μπορέσουν να συγχωρέσουν.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ίσως να συγχωρέσουν, ίσως, ναι.
ΝΤΑΝΟΥΣ: Ίσως.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Να στείλουν ένα παγκόσμιο μήνυμα συγχώρεσης και …. Ναι.
ΝΤΑΝΟΥΣ: Όχι, όχι, όχι, όχι.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ή ίσως  απλά όλες οι γυναίκες του κόσμου κάνουν μια συμφωνία στα παρασκήνια, όχι πια σεξ με τους άντρες;
ΝΤΑΝΟΥΣ:  Όχι, όχι, όχι. Απλά  σε προσωπικό επίπεδο. Σε προσωπικό επίπεδο.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι. Δεν υπάρχει κάποια ταινία με αυτό το θέμα ή θα έπρεπε να υπάρχει;
ΝΤΑΝΟΥΣ: Ω, ίσως θα έπρεπε.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: « Η Μέρα που το Σεξ Απαγορεύτηκε» Ναι. Ναι. ( γέλια). Για να μάθουν!
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Σας είπα ότι έπρεπε να σας αποσπάσω την προσοχή σήμερα. Έπρεπε να το κάνω.
ΛΙΝΤΑ: Είμαι σοκαρισμένη!
ΝΤΑΝΟΥΣ: Πιστεύω ότι θα είναι μια μεγάλη απόσπαση για ολόκληρο τον κόσμο και τότε…. Δεν θα είναι εύκολο.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Δεν θα είναι εύκολο.
ΝΤΑΝΟΥΣ: Ευχαριστώ.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Τώρα, η δική μου πρόβλεψη. Θυμάστε πέρυσι που είχα προβλέψει ότι το 2016 θα ήταν η Χρονιά της Αναταραχής; ( το ακροατήριο συμφωνεί). Έπεσα αρκετά κοντά. Ναι, αρκετά κοντά. Ήταν μια χρονιά αναταραχής. Έπρεπε να συμβεί.
Φέτος, το 2017, θα το ονομάσω Η Χρονιά Του Διαχωρισμού.

Είναι ένας καλός τρόπος για να το θέσει κανείς. Η χρονιά που τα πράγματα θα διαχωριστούν. Η χρονιά που θα ανεμοσκορπίσουν όλα. Η χρονιά – ω, ξέρω. Δεν ακούγεται απαίσιο; Όχι, στην πραγματικότητα  δεν είναι . Στην πραγματικότητα δεν είναι.

Η Χρονιά του Διαχωρισμού
Είναι η χρονιά της διάσπασης, της κατάρρευσης, του διαχωρισμού.
Και παρόλο που μπορεί να ακούγεται απαίσιο και κάποια από τα νέα μπορεί να είναι φριχτά, είναι κάπως αναγκαίο. Είναι κάπως αναγκαίο.

Τα πάντα συγκρατούνται εδώ και χρόνια με έναν σφιχτό κόμπο, μια σφιχτή μπάλα που γίνεται όλο και πιο σφιχτή. Μπορείτε να το φανταστείτε, όλο και πιο σφιχτή, με θυμό, με καταπίεση, με απώλεια κάθε ελπίδας, με απογοήτευση, με τα παλιά συστήματα που προσπαθούν απίστευτα σκληρά να κρατηθούν στις παλιές τους μεθόδους, είτε είναι θρησκείες, είτε είναι επιχειρήσεις, είτε είναι απλά παλιοί ρόλοι του αρσενικού – θηλυκού. Το θηλυκό, συγνώμη, αλλά παίζει τον ίδιο παλιομοδίτικο ρόλο  με το αρσενικό. Έτσι είναι, και όλο αυτό θα φτάσει σε μια τελική σύγκρουση και μετά στην διάσπαση. Δεν θα καταρρεύσει ο κόσμος – μέρος αυτού μάλλον.. Δεν θα επικρατήσει χάος, αλλά θα είναι περισσότερο από το φυσιολογικό. Αλλά τα συστήματα θα διαλυθούν φέτος. Έτσι πρέπει να γίνει.

Η λαμπερή παράσταση του μισογύνη στον Λευκό Οίκο είναι μέρος αυτού. Δεν το γνωρίζει ο ίδιος, αλλά είναι…  όταν κάποιοι από εσάς ξυπνήσατε την επόμενη μέρα των εκλογών , εδώ στην Αμερική  και στο εξωτερικό και αντιδράσατε κάπως έτσι « Τι; Τι συνέβη; Δεν έπρεπε να πέσω για ύπνο. Το ήξερα πως αν έπεφτα για ύπνο, θα συνέβαινε. Το έμπασαν κρυφά όταν κοιμόμουν» ( γέλια). Και αναρωτιέστε τι συνέβη; Αυτό που συνέβη, είναι αυτή όλη η διαδικασία του διαχωρισμού.
Και σ’ αυτό το σημείο θα κάνω την πρόβλεψή μου, ενώ συνήθως δεν κάνω προβλέψεις, αλλά τώρα θα κάνω. Ω! Ώρα για ένα κουλουράκι. Θα κάνουμε ένα διάλειμμα εδώ ενώ θα τρώω το κουλουράκι μου ( γέλια). Ω, θέλατε να ακούσετε την πρόβλεψή μου. Μμ ( ο Αντάμους τρώει το κουλουράκι). Είναι φορτωμένο με βούτυρο και ζάχαρη. Μμ, μμ, μμ, μμ!

Η πρόβλεψή μου είναι ότι ο νέος πρόεδρος, ο Τραμπ, είτε θα βγάλει με το ζόρι έναν χρόνο στην κυβέρνηση – με το ζόρι, και με πολύ κόπο, και μετά θα φύγει – ή θα κάνει δυο περιόδους. Τώρα, ακούγεται διαμετρικά αντίθετο. Τι;! Είτε οι δυνάμεις εξουσίας  με διεργασίες θα τον πετάξουν έξω είτε, ξέρετε, θα το ξεπεράσει ή κάτι θα συνεχίσει να γίνεται.
Αυτή η χρονιά τα πράγματα θα διαχωριστούν , και θα υπάρχει πολύ θυμός καθοδηγούμενος από τις ηγεσίες σε ολόκληρο τον κόσμο. Όχι μόνο στον Λευκό Οίκο, αλλά σε όλα τα μήκη της γης, ακόμα και στον Πούτιν. Θα υπάρχει τόσος πολύς θυμός κι αυτός ο θυμός θα προκαλέσει την ρήξη, τον διαχωρισμό και τον χωρισμό. Σχεδόν πρέπει να το κάνουν.  Έχουν συγκρατηθεί για τόσο μακρύ χρονικό διάστημα, σε έναν σφιχτό κόμπο και τελικά…. Αν θέλετε καθίστε στο παγκάκι του πάρκου και πείτε « Τι συμβαίνει στον κόσμο; Γιατί είναι τόσο τρελός; Γιατί αυτός ο διαχωρισμός; Γιατί υπάρχει βία και τρομοκρατία και αλλαγή συστημάτων κι όλα αυτά; Γιατί συμβαίνει;» Είναι πολύ, πολύ ξεκάθαρο. Είναι πολύ ξεκάθαρο.

Ο Νοητικός Κόσμος.
Ο κόσμος βρίσκεται σε ένα σημείο διαχωρισμού κι έχει γίνει πολύ νοητικός – τόσο πολύ νοητικός – που όλοι έχουν πονοκεφάλους.  Βλέπετε ανθρώπους τώρα, που λειτουργούν τόσο νοητικά, που δεν μπορούν να βγουν έξω από αυτό. Είναι παγιδευμένοι μέσα σε ένα νοητικό μη- αισθησιακό δοχείο, σε ένα αναλυτικό, επικριτικό, περιορισμένο δοχείο, που λέγεται μυαλό. Δεν ξέρουν πώς να βγουν από αυτό. Ουρλιάζουν για βοήθεια. Προσπαθούν να βρουν βοήθεια, πρώτα από αυτά   που αποκαλείτε συμβατικά συστήματα, μιλώντας με  επαγγελματίες – επαγγελματίες , που αμέσως τους χορηγούν φάρμακα, κάτι που κάνει χειρότερα τα πράγματα.
Θα ανακαλύψετε, μέσα σ αυτές τις υποθέσεις, που έχουν να κάνουν με μαζικές δολοφονίες και τρομοκρατία – όχι σε αυτές που έχουν να κάνουν με θρησκευτικές ομάδες, μιλάμε για άλλες περιπτώσεις – θα ανακαλύψετε ότι ο άνθρωπος αυτός είναι σε μια τέτοιου είδους  φαρμακευτική αγωγή, τα SSRIs (ψυχοφάρμακα). Είναι πιο παγιδευμένοι μέσα σ’ αυτό από το οποίο προσπαθούν να βγουν. Αναζητούν  βοήθεια. Χρειάζονται να μιλήσουν σε κάποιον και σε πρώτη φάση τους δίνουν φάρμακα. Τους καλμάρουν για λίγο, αλλά τελικά κάτι συμβαίνει μέσα τους.
Μετά, προσπαθούν να τραβήξουν την προσοχή – χρειάζονται απεγνωσμένα βοήθεια – κάνοντας αλλόκοτα πράγματα, κάνοντας αταξίες, περπατώντας στους δρόμους ουρλιάζοντας ή μπαίνοντας σε ένα κυβερνητικό γραφείο δημιουργώντας αναταραχή, αλλά αυτό δεν λειτουργεί. Και είναι τόσο πολύ παγιδευμένοι στο μυαλό τους και στο νοητικό τους πεδίο, που τελικά καταλήγουν να κάνουν οτιδήποτε, ακόμα και  να σκοτώνουν άλλους. Το κάνουν για την προσοχή. Είναι μια απεγνωσμένη έκκληση για βοήθεια. Κι αυτό είναι ένα μικρό μόνο παράδειγμα ενός κόσμου, που έχει φτάσει να λειτουργεί τόσο νοητικά και δεν υπάρχει πια κανένα συναίσθημα. Δεν υπάρχει πια αισθαντικότητα. Έφυγε – είναι τόσο νοητικά όλα.

Στο ProGnost μας πέρυσι, μίλησα για την τεχνολογία και την επίδραση που θα έχει στον κόσμο τα επόμενα χρόνια, και  όντως θα έχει, και μίλησα επίσης για την τεχνητή νοημοσύνη. Είχα πει,ότι η τεχνητή νοημοσύνη θα φτάσει στο σημείο τα επόμενα 20 χρόνια, όπου θα ξεπεράσει την ανθρώπινη  νοημοσύνη. Θα είναι πιο κυνική, πιο έξυπνη, πιο γρήγορη και πολύ πιο ακριβής από την ανθρώπινη νοημοσύνη. Η τεχνητή νοημοσύνη θα εξακολουθήσει να μεγαλώνει όλο και περισσότερο, επειδή από την στιγμή που προγραμματίστηκε να συνεχίσει να συγκεντρώνει περισσότερη νοημοσύνη, θα εξακολουθήσει να το κάνει. Και  κάνοντάς το αυτό , θα χρησιμοποιήσει  μια τρομαχτική δύναμη –  κυριολεκτικά δύναμη – από τις δημόσιες υπηρεσίες σας, κι από την γνώση επίσης.

Η τεχνητή νοημοσύνη είναι απλά, θα λέγατε, ένα παράδειγμα της ανθρώπινης νοημοσύνης. Οι άνθρωποι χτίζουν το δικό τους ομοίωμα. Είναι όπως ο Θεός, που δημιούργησε τους ανθρώπους κατ ομοίωση, τώρα ο άνθρωπος δημιουργεί την νοημοσύνη κατ’ ομοίωσή του, την  ακόρεστη επιθυμία. Αλλά αυτή η επιθυμία είναι παγιδευμένη μέσα σε ένα  μυαλό.

Αυτό που τελικά θα συμβεί στην τεχνητή νοημοσύνη, ίσως σε 40 χρόνια από σήμερα, είναι ότι θα καταρρεύσει. Θα ανατιναχτεί. Θα αυτοκαταστραφεί, γιατί στην αναζήτησή της για περισσότερη νοημοσύνη, να γνωρίζει τα πάντα, να συγκεντρώνει όλες τις πληροφορίες, ξαφνικά θα συνειδητοποιήσει πως είναι αδύνατον. Δεν μπορεί να γίνει.
Η τεχνητή νοημοσύνη θα πρέπει τότε να αντιμετωπίσει τον εαυτό της, με έναν τρόπο, όχι με έναν συνειδητό τρόπο όπως των ανθρώπων, αλλά θα έρθει αντιμέτωπη με το αναπόφευκτο, ότι ένα από τα δύο θα πρέπει να γίνει – είτε να συγκεντρώσει κι άλλη νοημοσύνη και δεν θα υπάρχουν πόροι για να το κάνει – δεν υπάρχει πηγή και δεν υπάρχει αρκετή ισχύς για να το κάνει να συμβεί, είτε θα πρέπει να αυτοκαταστραφεί.  Θα πρέπει να το κάνει, διότι δεν θα μπορεί να διαχειριστεί άλλο αυτό το βάρος. Δεν θα μπορεί να αντέξει άλλο τον εαυτό της.

Έτσι λοιπόν, η τεχνητή νοημοσύνη είναι απλά ένας χάρτης της ανθρώπινης νοημοσύνης. Οι άνθρωποι βρίσκονται στο μυαλό τους. Είναι παγιδευμένοι στον εγκέφαλό τους. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι καθημερινά παίρνουν ψυχοφάρμακα ( SSRIs) και είναι το μόνο πράγμα ,που με βρίσκει τελείως αντίθετο, επειδή  βλέπω την ζημιά που κάνουν. Φάτε τσίζμπεργκερ, καπνίστε χόρτο, πιείτε, κάνετε βό,τι θέλετε, αλλά μείνετε μακριά, μείνετε μακριά από αυτά τα φάρμακα, γιατί θα σας οδηγήσουν πιο βαθιά στην παγίδα. Θα σας πάνε πιο μέσα στο μυαλό, κι αυτό ακριβώς είναι που συμβαίνει στον κόσμο φέτος. Εννοώ, συμβαίνει εδώ και πολύ καιρό.
Υπάρχει η συνειδητοποίηση ότι, τα πράγματα είναι κλειδωμένα στο μυαλόκαι αυτό πραγματικά δεν βγάζει πουθενά. Κι έτσι τα πράγματα θα αρχίσουν να διαχωρίζονται. Θα αρχίσουν να χωρίζουν, να ξετυλίγονται. Όχι σε όλο τον κόσμο, αλλά θα βλέπετε ότι συμβαίνει όλο και πιο πολύ. Θα δείτε περισσότερες μαζικές δολοφονίες και δεν έχει να κάνει με τον έλεγχο των όπλων – άκουσα κάποιον να ρωτάει νωρίτερα. Αν δεν είναι όπλο, θα είναι μια αυτοσχέδια βόμβα, θα είναι ένα μαχαίρι, θα είναι κάτι, επειδή οι άνθρωποι είναι απελπισμένοι.

Οι οργανισμοί βρίσκονται σε απελπισία. Οι επιχειρήσεις βρίσκονται σε απελπισία. Το συνειδητοποιείτε… απλά νοιώστε το για λίγο. Ας πούμε ότι υπάρχει μια μεγάλη διεθνής επιχείρηση, που βγάζει προϊόντα και προσπαθεί να αναπτύξει νέα προϊόντα και να  τα προωθεί στους ανθρώπους, αλλά η αγορά είναι κορεσμένη. Είναι όμως προγραμματισμένη – αυτή η επιχείρηση είναι προγραμματισμένη -να πουλάει περισσότερα προϊόντα σε περισσότερους ανθρώπους, να κατασκευάζει νέα προϊόντα, να πουλάει τα παλιά που υπάρχουν και να συνεχίσει να υφίσταται. Κανείς και ποτέ δεν λέει: « Ας την κλείσουμε. Καλά τα πήγαμε. Όλοι στον κόσμο χρησιμοποιούν τηλέφωνα τώρα. Τα καταφέραμε μια χαρά. Ας κλείσουμε την επιχείρηση, γιατί γίνεται εμμονή σε ένα βαθμό»  ή « Ας μην φτιάξουμε κάτι νέο, ας διασκεδάσουμε με αυτά που κάνουμε σήμερα . Κι ας μην ανησυχούμε για τα κέρδη»,  ή  «Ξέρετε, ας επιστρέψουμε τα πάντα πίσω στην κοινωνία», ή  « Ας πάμε όλοι μας διακοπές για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα και βλέπουμε τι θα γίνει μετά».
Όμως είναι προγραμματισμένοι. Είναι ένας νοητικός προγραμματισμός και συνεχίζει. Είναι άπληστος. Κανείς δεν μπορεί να σταματήσει αυτό το τρένο. Κι έτσι κάτι θα πρέπει να συμβεί. Κάτι θα πρέπει να γίνει, κι εδώ σάς έρχεται ο μισογύνης στον Λευκό Οίκο ή σας έρχεται ένας  δικτάτορας ή σας έρχεται  η  κατάρρευση  ενός συστήματος ή κάτι τέτοιο. Κι έτσι, καθώς θα συμβαίνουν αυτά φέτος, καθίστε στο παγκάκι του πάρκου, κι όταν λέτε « Ω Θεέ μου. Τι θα απογίνει ο κόσμος;» Πρέπει να απελευθερωθεί από έναν πολύ διανοητικά προγραμματισμένο  τρόπο ζωής .

Γνωρίζετε ότι η ανθρώπινη ζωή- κι εγώ την γνωρίζω την ανθρώπινη ζωή- δεν είναι και τόσο διασκεδαστική. Όχι, πραγματικά, δεν είναι. Οι περισσότεροι άνθρωποι  ζουν ασυνείδητα. Σηκώνονται το πρωί, πρέπει να βγάλουν τα προς το ζειν, πρέπει να φροντίσουν τα παιδιά τους, πρέπει να πάνε στις δουλειές τους. Το κάνουν μάλλον ασυνείδητα, αλλά δεν είχε σχεδιαστεί να γίνει έτσι. Δεν είναι ο τρόπος, που υποτίθεται πως θα γίνονταν τα πράγματα. Δεν ήταν αναμενόμενο να δημιουργηθούν τόσα πολλά πρότυπα, τόσο πολλές νοητικές διεργασίες. Δεν ήταν αναμενόμενο να δουλεύετε τόσο πολύ τον εγκέφαλό σας, προσπαθώντας να βρείτε λύσεις σε καθημερινή βάση. Υποτίθεται ότι θα ήταν μια αισθαντική εμπειρία, και πόσοι από αυτούς που γνωρίζετε βιώνουν μια πραγματικά αισθαντική εμπειρία; Τι λέγαμε πριν; Είναι λίγο τσίρκο και λίγο ψωμί. Λίγο ποδόσφαιρο και λίγη πίτσα. Δουλειά, δουλειά, δουλειά όλη την εβδομάδα, έτσι ώστε την Κυριακή το απόγευμα να μπορείς να παρακολουθήσεις ποδόσφαιρο τρώγοντας πίτσα, και μετά πάλι δουλειά. Δεν είναι αυτό που αναμενόταν. Αλλά έγινε έτσι, εξαιτίας του νοητικού, επειδή κλειδωθήκατε στο μυαλό, ξεχνώντας το θέμα του αισθησιασμού.

Ξέρετε, υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στην προσωρινή απόλαυση και στον πραγματικό αισθησιασμό. Ο αισθησιασμός είναι συναίσθημα και ο κόσμος – οι άνθρωποι αυτού του κόσμου –  δεν έχουν τέτοιες εμπειρίες. Τους νίκησε ( το μυαλό). Στ’ αλήθεια τους νίκησε. Στην πραγματικότητα, τους υπνώτισε και τους έκανε να συμφωνήσουν. Εννοώ,  ενάντια στην θέλησή τους. Υπνωτίστηκαν και οδηγήθηκαν σε μια ζωή χωρίς αισθαντικότητα. Και φέτος θα δείτε αυτό τον τεράστιο διαχωρισμό, γι’ αυτό ξεκίνησα να σας μιλάω για το oneness, την ολότητα. Δεν θα δείτε την ολότητα του  Kumbaya , όλα να γίνονται ένα. Είναι διαχωρισμός των τρόπων. Είναι μια αποσυναρμολόγηση  του νοητικού προγραμματισμού και των νοητικών συστημάτων, έτσι ώστε  οι θεϊκές υπάρξεις, οι άγγελοι που τώρα είναι άνθρωποι, όλοι να μπορέσουν τελικά να επιστρέψουν στην αισθαντικότητα της  ζωής, αντί για την πλήξη.
Ξεκινήσαμε μιλώντας για την πλήξη, λέγοντας ότι όλοι πλήττουν. Και τι κάνουν; Τι κάνετε όταν βαριέστε; Αταξίες. Δημιουργείτε κάποιο είδος δράματος στην ζωή σας. Κάνετε τρελά πράγματα, όπως το να τραυματιστείτε. Όχι εσείς, οι άλλοι άνθρωποι. Γιατί το κάνει αυτό ένας άνθρωπος; Γιατί βαριέται. Γιατί κάνουν αυτά που κάνουν; Γιατί βαριούνται. Γιατί δημιουργούν συνεχή δράματα στην ζωή τους; Επειδή σκυλοβαριούνται. Βαριούνται φριχτά. Ο κόσμος πλήττει, και συνεπώς θα κάνει κάτι για να ξεβαρεθεί.

Θα  υπάρξει δράμα. Θα έχετε πολλά γεγονότα στις ειδήσεις, ξέρετε, φτάνει ένα σημείο,που πιστεύω πως θα αρχίσετε να συνειδητοποιείτε, ότι αυτός ο κόσμος δεν είναι πια δικός σας. Εννοώ,πως είστε κομμάτι του, παίξατε σημαντικό ρόλο για την διαμόρφωσή του, αλλά θα νοιώσετε κι εσείς επίσης τον διαχωρισμό.

Ας πάρουμε μια καλή βαθιά αναπνοή με αυτό.
ΛΙΝΤΑ: ( ψιθυριστά ) Υπάρχει κανένα καλό νέο;
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: « Υπάρχει κανένα καλό νέο;» Η Λίντα ψιθυρίζει εκτός σκηνής ( γέλια). Υπάρχει κανένα καλό νέο; Ναι, υπάρχουν καλά νέα.
ΣΑΡΤ: Αυτό ήταν το καλό νέο.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Αυτό ήταν το καλό νέο! ( κι άλλα γέλια). Αυτό ήταν το καλό νέο.

Το δικό σας 2017
Ας βγάλουμε  λοιπόν το μικρόφωνο να μάθουμε. Οκ, μιλήσαμε για τον κόσμο. Τώρα, για σας προσωπικά. Τί είναι το 2017 για σας προσωπικά; Να είστε  σύντομοι. Τί νοιώθετε – όχι τι σκέφτεστε, τι νοιώθετε – ότι θα είναι το δικό σας 2017; Σίγουρα, ξεκίνα ( κάποιος δεν θέλει το μικρόφωνο).

ΛΙΝΤΑ: Είσαι καλή. Μπορείς να το κάνεις.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ή δεν είσαι καλή και μπορείς να το κάνεις. Δεν πειράζει. Η Λίντα καθοδηγεί λέγοντας «Είσαι καλή. Μπορείς να το κάνεις.» Σαν να λέει προχώρα. Βγάλε κάτι από το μυαλό σου. Θυμάστε αυτό που πάντα λέω, όταν κολλάτε, βγάλτε κάτι απ’ το μυαλό σας, γιατί αυτό σημαίνει ότι λειτουργείτε με το μυαλό. Φτιάξτε μια ιστορία και….
ΛΙΝΤΑ: Μην λέτε « Δεν ξέρω». Είναι κακό.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι. Φτιάξτε μια ιστορία. Το δικό σας 2017. Τι επιθυμείς να σου φέρει το 2017;
ΣΩΝΑ: ( κάνει μια παύση) Θα έλεγα….
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Περίμενε. Βλέπετε, πήγε στο συναίσθημα και μετά- βζζν!…
… κατευθείαν στο κεφάλι. Ναι. Ας το επαναφέρουμε  και πάλι στο συναίσθημα. Απλά αυτό που νοιώθεις βαθιά μέσα σου. Φτύσε το. Δεν εννοώ να το φτύσεις κυριολεκτικά, αλλά να το πεις. Ναι, 2017 . Η επιθυμία σου.
ΣΩΝΑ: Περισσότερο επιτρέπω.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Όχι  μια λύση. Ποια είναι η δική σου επιθυμία, για σένα.

ΣΩΝΑ: Πραγματική αλλαγή.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Πραγματική αλλαγή. Ωραία. Μου αρέσει αυτό, ναι. Ναι. Είδες; Σαν να φωτίστηκες την ώρα που το είπες. «Ναι! Όχι άλλες ηλίθιες αλλαγές. Πραγματική αλλαγή. Σαν να λέμε όχι άλλο κουκούλωμα του τραπεζιού. Άλλαξε το τραπέζι. Ολόκληρη την κατάσταση.

ΣΩΝΑ: Περισσότερη αλήθεια και ακεραιότητα του εσωτερικού μου κόσμου, αυτού που Εγώ  Είμαι.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι. Είχες ποτέ θέματα μ’ αυτό; Με την ακεραιότητά  σου, την αυθεντικότητά σου;

ΣΩΝΑ: Ναι, ήμουν σε εμπόλεμη κατάσταση μέσα μου. Μπρος πίσω κατά καιρούς. Να κάνω αυτό που πιστεύω πως πρέπει, ενάντια σε αυτό που θέλω μερικές φορές.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ή να προσπαθείς ακόμα και να καταλάβεις την διαφορά ανάμεσα στο πρέπει και στο θέλω. Δεν φαντάζομαι να είχε και κάποιος άλλος εδώ μέσα, αυτό το θέμα με την εσωτερική προσωπική  ακεραιότητα; ( γέλια)

Όχι, πραγματικά, είναι εντυπωσιακό, γιατί όταν κάποιος είναι κλειδωμένος στο μυαλό , αμφισβητεί την ακεραιότητά του. « Ποιά είναι η αληθινή απάντηση; Ποιός είναι ο αληθινός μου εαυτός; Ποιά είναι η αλήθεια μου;» Και μετά μπαίνετε στο χάος της εσωτερικής νοητικής  αναζήτησης. « Πού είναι η αυθεντικότητά μου; Πού είναι η αλήθεια μου;» Είναι όλα νοητικά σκουπίδια. Υπάρχει κάτι που κερδίζει ( trumps) – ήθελα να χρησιμοποιήσω αυτή την λέξη για να τσιγκλίσω κάποιους – υπάρχει ένα πράγμα που κάνει όλα τα άλλα να φαίνονται ασήμαντα κι αυτό είναι η αισθαντική εμπειρία. Δεν υπάρχει…. Ξαφνικά συνειδητοποιείτε την αλήθεια. Ξέρετε, συνειδητοποιείτε την γνησιότητα. Είναι όλα…. Βιώνετε αυτό τον αισθησιασμό και τίποτε άλλο δεν μετράει. Δεν αμφισβητείτε την αυθεντικότητά σας. Όλοι σας το κάνετε αυτό. Είναι σαν να λέτε « Είμαι εγώ; Είναι σωστό αυτό; Είναι η θεϊκότητά  μου ; Είναι το δικό μου…;» Σκασμός! Λειτουργείτε νοητικά. Σταματήστε το! Μπείτε στις αισθήσεις.« Αλλά δεν ξέρω πώς να λειτουργώ αισθαντικά». Θα σας δείξω σήμερα. Ναι.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Πιστεύω πως έχει να κάνει με την ενέργεια αρσενικού/ θηλυκού. Θα κάνουμε αυτό το αισθησιακό πράγμα. Αστειεύομαι! Σας έπιασε όλους πανικός. « Ω Θεέ μου! Θα μιλήσουμε για το σεξ!»  Όοοοοχι! Υπάρχει τεράστια διαφορά. η αισθαντικότητα είναι συναίσθημα. Συγνώμη. Σας αποσπάω επίτηδες την προσοχή. Ναι.
ΣΩΝΑ: Οκ.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Συνέχισε. Τι θα έλεγες;
ΣΩΝΑ: ( κάνει παύση και ακούγονται κάποια γέλια). Θα έλεγα, ότι έχω επίγνωση για όσα είπα, ότι θέλω να αλλάξουν τα πράγματα ή να αλλάξω εγώ ή οτιδήποτε, αλλά κολλάω στα πρότυπα, και μετά μου είναι πιο εύκολο να κάνω τα ίδια. Κι αυτό δεν είναι ζωή. Έτσι λοιπόν, η επιθυμία μου θα ήταν, να έχω μεγαλύτερη επίγνωση και να κάνω διαφορετικές επιλογές.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ένας άγγελος αιωρείται εδώ μέσα. Τον βλέπετε; Τον βλέπετε; Ναι.
ΣΩΝΑ: Δύσκολο.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Την αποσυντόνισα πάλι. Ωραία! ( γέλια)  Μου αρέσει να το κάνω αυτό.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Οκ, θα πω κάτι πάνω σ’ αυτό. Θυμάστε πέρυσι που σας είπα ότι όλα θα γίνουν καινούργια στον πλανήτη. Θα πάρει καιρό, αλλά όλα θα γίνουν καινούργια. Είχατε ενσαρκώσεις επί ενσαρκώσεων  με τα ίδια παλιά πρότυπα. Τώρα όλα αλλάζουν. Οι άνθρωποι θα φρικάρουν. Αυτό είναι που  θα συμβεί φέτος. Και γεγονός είναι ότι οι άνθρωποι μιλούν για αλλαγή. Η αλλαγή είναι σαν….
ΣΩΝΑ: Δεν την θέλουν πραγματικά.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Δεν θέλουν να αλλάξουν πραγματικά. Κοροϊδεύουν τον εαυτό τους, πανικοβάλλονται όταν έρθει η πραγματική αλλαγή. Είναι στ’ αλήθεια τρομακτικό.
ΣΩΝΑ: Έχει πολύ φόβο.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Και το να αλλάξεις από ένα νοητικό τρόπο εμπειρίας της ζωής ,σε έναν αισθησιακό τρόπο είναι τεράστιο θέμα! Είναι τρομακτικό. Δημιουργεί  φόβο. Σκεφτείτε το για μια στιγμή – ή μην το σκεφτείτε – ξαφνικά, το μυαλό χάνει τον έλεγχο. Ξαφνικά, όλα είναι εκτός ελέγχου. Ξαφνικά  λέτε « Ω Θεούλη μου. Τι θα μου συμβεί;»
Και σαν να μην έφτανε αυτό, υπάρχει σχεδόν κι ένας φόβος για την αισθαντικότητα, την ικανότητα να αισθάνεσαι, την ικανότητα να νοιώθεις κάτι έξω από το μυαλό. Οι άνθρωποι την φοβούνται.  Πραγματικά φοβούνται. Θέλουν λίγη ευχαρίστηση. Θέλουν λίγη σωματική και μερικές φορές νοητική ευχαρίστηση, αλλά δεν θέλουν την πραγματική αλλαγή.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ:  Ναι. Ωραία. Δυο ακόμα!
Ω! Για σας προσωπικά, ποια είναι η επιθυμία σας για το νέο έτος – για σας προσωπικά.
ΝΑΝΣΙ: Συναρπαστικό.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Συναρπαστικό. Ναι, τι είναι συναρπαστικό;
ΝΑΝΣΙ: Δεν ξέρω ( γέλια και σχόλια ). Ολόκληρη η χρονιά μου.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Φτιάξε μια ιστορία. Φτιάξε μια ιστορία αλλιώς θα σε στείλω στην τουαλέτα.
ΝΑΝΣΙ: Όλα αυτά τα καινούργια πράγματα, που θα συμβούν.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Όλα τα καινούργια πράγματα που θα συμβούν. Αλλά στην δική σου ζωή, τι θα είναι πραγματικά συναρπαστικό;
ΝΑΝΣΙ: Να εκδώσω το βιβλίο μου.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Αυτό θα ήταν όντως  συναρπαστικό. Ωραία. Ωραία. Είναι έτοιμο; Ωραία. Πώς και δεν έχει εκδοθεί ακόμα;
ΝΑΝΣΙ: Καλή ερώτηση.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι , το ξέρω ( γελάνε και οι δυο). Ναι. Ας κάνουμε κάτι συναρπαστικό. Τι χρειάζεσαι για να εκδώσεις το βιβλίο σου;
ΝΑΝΣΙ: Έναν εκδότη.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Όχι, όχι, όχι, όχι. Δεν χρειάζεσαι εκδότη. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Πώς θα βρεις έναν εκδότη αν πραγματικά πιστεύεις ότι τον χρειάζεσαι;
ΝΑΝΣΙ: Είμαι στην διαδικασία αυτή.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Είσαι στην διαδικασία. Οκ. Πότε θα βγεις από αυτή την διαδικασία;
ΝΑΝΣΙ: Αμέσως μόλις βρω έναν  εκδότη ( γέλια).
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Θα σου κάνω μια πολύ δύσκολη ερώτηση σε αυτό το σημείο, και θα σου φανεί κάπως έτσι « Τι;! Μα τι με ρωτάει;» Πραγματικά χρειάζεσαι έναν εκδότη;
ΝΑΝΣΙ: Ναι.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Αλήθεια, αλήθεια ; ( κουνάει καταφατικά το κεφάλι της). Οκ, τότε θα βρεθεί εκδότης. Ναι.
ΝΑΝΣΙ: Αυτό κατάλαβα κι εγώ.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ωραία. Ωραία. Ξέρεις όμως, μερικές φορές – χρησιμοποιώ τις εκδόσεις σαν παράδειγμα –  δουλεύεις πολύ πάνω σε κάτι, αλλά μετά σχεδόν φοβάσαι να το βγάλεις προς τα έξω, στον κόσμο. Και μια καλή τακτική καθυστέρησης είναι « Δεν μπορώ να βρω εκδότη». Ε τότε, έκδοσέ το μόνη σου . Ξέρεις, κάνε το μόνη σου και μετά προσπάθησε να βρεις έναν εκδότη, αλλά αυτό είναι κάπως μεταφορικό για πολλούς ανθρώπους. Όχι πως εσύ είσαι έτσι, αλλά έχεις  δουλέψει σκληρά πάνω σε αυτό το βιβλίο.

Ναι. Ωραία. Δυο ακόμα. Επιθυμίες για την νέα χρονιά. Επιθυμίες. Οι προσωπικές σας επιθυμίες.

ΣΩΜΠΡΑ 1( γυναίκα): Για μένα νοιώθω πως θα είναι η καλύτερη χρονιά απ όλες. Νοιώθω σαν να  έφτασα στο σημείο τελικά να είμαι στην Γη, αλλά να μην είμαι στην Γη, ότι μπορώ να αποσυνδεθώ  πλήρως από την μαζική συνείδηση και …

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Τι είναι αυτό που θα την κάνει την καλύτερη χρονιά απ’ όλες;

ΣΩΜΠΡΑ 1 : Όλες οι διδασκαλίες που βίωσα μαζί σας – με  τον Αντάμους, με τον Βυσσινί Κύκλο –  νοιώθω πως μπορώ επιτέλους να μπω μέσα στην Αίσθηση του Μάστερ και να είμαι στην…. Να είμαι στην….  Αισθαντικότητα του να ζώ πολυδιαστατικά.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Μπορώ να σε διακόψω για λίγο;
ΣΩΜΠΡΑ 1: Ναι.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ακούω λόγια. Βλέπω το πρόσωπό σου.
ΣΩΜΠΡΑ 1: Οκ.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Αλλά  όλα αυτά έρχονται από εδώ ( δείχνει το κεφάλι). Και σε πιστεύω. Σε πιστεύω απόλυτα.
ΣΩΜΠΡΑ 1: Ναι!
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Αλλά το προσεγγίζεις το θέμα τόσο εγκεφαλικά. Και δεν είναι κακό, αλλά  θα πρέπει επίσης  να το κατεβάσουμε ….
ΣΩΜΠΡΑ 1: Οκ. Το κάνω αμέσως. Πραγματικά, βγαίνει από εδώ κάτω ( με πιο παθιασμένη φωνή)
Βγαίνει μέσα από την καρδιά μου! Πραγματικά! Την διαπερνάει και βγαίνει προς τα έξω.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι, διότι όταν μιλούσες προηγουμένως, το επίπεδο της ενέργειάς σου …..
ΣΩΜΠΡΑ 1: Οκ. Τώρα …
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Το επίπεδο της ενέργειάς σου ήταν  σαν να έβγαινε από το κεφάλι.
ΣΩΜΠΡΑ1: Δεν έχω συνηθίσει να μιλάω μπροστά σε κόσμο.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Δεν πειράζει. Όχι, ξέρω ότι δημιουργεί φόβο η ομιλία. Αλλά είναι επίσης και μια σπουδαία εμπειρία. Ωραία λοιπόν. Αυτή θα είναι η καλύτερη χρονιά  της ζωής σου.
ΣΩΜΠΡΑ 1: Ναι ! Είναι η αφετηρία της υπόλοιπης καινούργιας μου ζωής.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Οκ. Και δεν σε επηρεάζει, που στην ζωή θα έρθουν τα πάνω κάτω κι όλα τα υπόλοιπα;
ΣΩΜΠΡΑ 1: Νοιώθω πως αυτά τα έχω ήδη περάσει.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ωραία.
ΣΩΜΠΡΑ 1: Ναι. Έρχεται μια εποχή του καινούργιου, όπου όλα θα είναι καινούργια.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ωραία. Τι δουλειά κάνεις;
ΣΩΜΠΡΑ 1: Δουλεύω στην εξυπηρέτηση πελατών, διευθύνω ένα κατάστημα λιανικής.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Είναι ευχάριστη η δουλειά σου;
ΣΩΜΠΡΑ 1: Την έχω βαρεθεί. Έχει πολύ πλήξη. Αλλά ,από μιαν άλλη οπτική γωνία, ξέρεις,  είμαι εκεί σε ένα τύπο υπηρεσίας.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι. Αγγίζεις, επηρεάζεις πολλούς ανθρώπους.
ΣΩΜΠΡΑ 1: Νοιώθω πως έτσι είναι.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Μαζεύεις όμως και πολλά σκουπίδια από τους ανθρώπους.
ΣΩΜΠΡΑ 1: Τα πετάω… νοιώθω πως μπορώ να το κάνω….
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Θα πρέπει να μιλήσεις με την Μπόνι, να σου πει πώς να μην μαζεύεις τα σκουπίδια των άλλων ( κάποια γέλια).
ΣΩΜΠΡΑ 1: Ω, οκ! ( γελάει).
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Έτσι μπράβο, δουλεύει για τους Σώμπρα.
ΣΩΜΠΡΑ 1: Έχω πολλούς από….
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Δεν χρειάζεται να το κάνει. Δεν υπάρχει κανείς.
ΣΩΜΠΡΑ 1: Αλλά θα συγκρίνουμε τις σημειώσεις μας κάποια στιγμή. Οκ. Όχι, νοιώθω πως έχω βελτιωθεί σ αυτό το θέμα, αλλά επίσης είμαι… είμαι έτοιμη να προχωρήσω παρακάτω.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Θα ξαναγυρίσουμε σε σένα αργότερα, είσαι έτοιμη  να προχωρήσεις  παρακάτω.
ΣΩΜΠΡΑ 1: Οκ.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Και δες πως θα σε επηρεάσουν αυτές οι αλλαγές.
ΣΩΜΠΡΑ 1: Ναι. Αλλά η αισθαντική πραγματικότητα, νοιώθω πως είναι ένα πραγματικό άνοιγμα για μένα.
Ναι. Η ζωή από μια πολυδιαστασιακή θέση και να είσαι πλήρως στο εδώ και τώρα με τις προηγούμενες και τις μελλοντικές ζωές, με τις πτυχές, με το να είσαι ο Μάστερ του Αισθησιασμού , να κάθεσαι στο παγκάκι του πάρκου και απλά να βρίσκεσαι σε θέση πλήρους παρατήρησης του κόσμου. Σε κάνει να νοιώθεις καλά!
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Όντως.
ΣΩΜΠΡΑ 1: Το λατρεύω!
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Τώρα βλέπω το πάθος να βγαίνει στην επιφάνεια.
ΣΩΜΠΡΑ 1: Ναι ( γελάει).
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ωραία. Σ ευχαριστώ πάρα πολύ.
Τώρα θα δώσω τις δικές μου απαντήσεις και θα συνεχίσουμε. Έχουμε…
ΛΙΝΤΑ: Είπες δύο ακόμα.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Οκ ( κάποια γέλια καθώς μια γυναίκα δεν θέλει το μικρόφωνο) Ναι, όχι. Δεν θα υποχωρήσει.
ΣΩΜΠΡΑ 2: Παιδιά, με πιάσατε πέρυσι.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ναι, ναι. Ήσουν τόσο καλή που η Λίντα σε ήθελε ξανά. Τι νοιώθεις εσύ προσωπικά για το 2017;
ΛΙΝΤΑ: Κοιτάξτε την έκφραση του προσώπου της!
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Είναι σαν να λέει: « Μου έδωσες το μικρόφωνο;!» Προχώρα λοιπόν. Προχώρα.
ΣΩΜΠΡΑ 2: Οκ. Πολύ ειλικρινά, είμαι έτοιμη να συμμαζέψω όλα τα σκατά μου και να ρευστοποιήσω την επιχείρησή μου και να κάνω κάποια πράγματα, που ήθελα μια ολόκληρη ζωή να κάνω ( η Λίντα γελάει). Κι αν όλα αυτά τα σκατά, που συμβαίνουν σημαίνουν ότι τελικά θα κάνω ό,τι θέλω να κάνω, τότε είμαι οκ.
ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Ωραία. Ευχαριστώ. Ευχαριστώ.
Η δική μου απάντηση, αν δεν σας πειράζει, είναι – αν επρόκειτο για μένα, η επιθυμία μου, αν ήμουν σε ένα ανθρώπινο σώμα αυτή την στιγμή, αν ήμουν στον πλανήτη Γη – η επιθυμία μου θα ήταν, να αγαπάω το μυαλό, επειδή εξακολουθεί να είναι σημαντικό. Να αγαπάω το μυαλό , αλλά χωρίς τον έλεγχο και την κυριαρχία του μυαλού. Χωρίς το μυαλό να είναι τόσο επικριτικό και τόσο, μα τόσο περιορισμένο. Το μυαλό κρίνει για να κρατήσει τον εαυτό του μέσα στους περιορισμούς του. Κρίνει εσάς, προσωπικά, σάς επιτίθεται, γιατί αυτό τα κρατάει όλα μέσα στους περιορισμούς του μυαλού.

Θα επιθυμούσα να είμαι παθιασμένος με το μυαλό, επειδή το μυαλό εξακολουθεί να είναι σημαντικό. Είναι όμορφο να έχεις ένα μυαλό, που μπορεί να φέρει τη γνώση στη στιγμή !. Είναι όμορφο να έχεις ένα μυαλό, που ξέρει, πώς να κάνει τα βασικά πράγματα, πώς να διαβάζει, πώς να χειρίζεται το κομπιούτερ, τα μαθηματικά, οτιδήποτε κι αν είναι αυτό, το επάγγελμά σας. Θα ήθελα να είμαι λάτρης του μυαλού , αλλά επίσης θα είχα μια σφοδρή επιθυμία να είμαι  transsensual ( υπεραισθησιακός) . Δεν είπα τρανσέξουαλ ( ο Αντάμους γελάει) όπως μερικοί από εσάς θα θέλατε να ακούσετε!

ΛΙΝΤΑ: Τι πράγμα;! ( γέλια)

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Να είμαι – θέλεις να γράψεις την λέξη, σε παρακαλώ, για να μην υπάρξει καμία παρεξήγηση, διότι αυτή την στιγμή μπορώ να φανταστώ τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης να έχουν πάρει φωτιά. « Το ξέρατε πως ο Αντάμους είναι τρανσέξουαλ;»  ( κι άλλα γέλια)

ΑΝΤΑΜΟΥΣ: Να είστε  υπεραισθησιακοί ( εννοεί να πάμε πιο πέρα από τις 5 αισθήσεις ) . Με άλλα λόγια, οι αισθησιακές εμπειρίες που είχατε μέχρι τώρα ,είναι πολύ, πολύ περιορισμένες, γενικά, θα έλεγα πιθανόν 99 %προέρχονταν από το μυαλό, και το μυαλό δεν είναι καθόλου ένα αισθησιακό σκεύος. Μιμείται τις αισθήσεις. Όπως  συζητάμε εδώ και πολύ καιρό, το μυαλό δημιουργεί αισθήματα, για να μιμηθεί τα πραγματικά συναισθήματα, αλλά τα αισθήματα δεν είναι αληθινά συναισθήματα. Είναι σκέψεις με ενέργεια γύρω τους, αλλά δεν είναι πραγματικά συναισθήματα.

Πάει πολύς, πάρα πολύς καιρός από την τελευταία φορά ,που είχατε μια αληθινή αισθησιακή εμπειρία. Ίσως να νομίζατε πως είχατε. Λέτε :«Ωωω, έκανα υπέροχο σεξ τις προάλλες.» Ξέρετε, οι άνθρωποι κάνουν σεξ σωματικά και νοητικά – πολύ, πολύ μικρή αισθησιακή απόλαυση. Πολύ μικρή. Και ο αισθησιασμός, με την ευκαιρία, δεν έχει να κάνει με την σεξουαλικότητα. Οι περισσότεροι άνθρωποι λένε ,ότι  η υψηλότερη μορφή της ανθρώπινης αισθαντικότητας είναι το σεξ, αλλά δεν είναι. Απέχει κατά πολύ από το να είναι.
Θα έλεγα ότι το 2017 θα είναι η χρονιά, που δεν θα μιλάμε απλά για τον αισθησιασμό, όπως κάναμε στο παρελθόν, αλλά τώρα θα το βιώνουμε πραγματικά, θα το εφαρμόσουμε. Είναι αρκετά δύσκολο να το ορίσουμε με λέξεις. Είναι μια αίσθηση, που πάει πολύ πιο πέρα από το μυαλό. Πάει πολύ πιο πέρα από το σωματικό. Και, πάλι, έχουμε μιλήσει στο παρελθόν για τις πέντε φυσικές αισθήσεις, που δημιουργούν την αντίληψη της πραγματικότητάς σας, αλλά σε συνεργασία με το μυαλό, περιορίζουν απόλυτα την αντίληψη της πραγματικότητας
Προσλαμβάνετε όλα αυτά τα δεδομένα από τα μάτια σας και τα αυτιά σας και την μύτη σας και το στόμα σας και τροφοδοτείτε τον εγκέφαλό σας – βρίσκονται όλα μαζεμένα εδώ πάνω, δίπλα στον εγκέφαλό σας –  τροφοδοτείτε τον εγκέφαλό σας , δημιουργείτε αναμνήσεις, που δεν είναι αληθινές. Οι αναμνήσεις  είναι απλά συναισθηματικές σκέψεις. Δεν είναι πραγματικά, αυτό που συνέβη στο παρελθόν ή στο μέλλον. Και το μυαλό μετά σας λέει ότι έχετε αισθήματα, αλλά εσείς πλήττετε. Οι περισσότεροι άνθρωποι πλήττουν.  Είναι τόσο απομακρυσμένοι από τον πραγματικό αισθησιασμό.
Τώρα, αυτό που προσπαθούν να κάνουν είναι να δημιουργούν αισθησιασμό, με πράγματα όπως τα βιντεοπαιχνίδια , όπως το ίντερνετ. Αυτά δεν είναι αισθησιακά, φίλοι μου. Δεν είναι αισθησιακά. Είναι απόσπαση, ίσως, που προκαλεί κάποιον να χρησιμοποιήσει το μυαλό του και ίσως να νοιώσει κάποιον ενθουσιασμό παίζοντας ένα βιντεοπαιχνίδι, αλλά αυτή είναι μια τεχνητή πραγματικότητα. Είναι μια νοητική πραγματικότητα. Είναι ακόμα μέσα στα πλαίσια του μυαλού.

Έχει περάσει πολύς, πάρα πολύς καιρός από τότε που είχατε μια πραγματική αισθησιακή εμπειρία και  είναι κάτι που δεν περιγράφεται με λόγια. Δεν μπορείτε να το δημιουργήσετε στο μυαλό σας. Γίνεται αισθητό στο πιο χαρούμενο, στο πιο εύκολο και στο πιο χρωματιστό, το πιο εκτεταμένο επίπεδο.
Είναι εμφυτευμένο μέσα σας, σαν πνευματικές υπάρξεις, σαν αγγελικές υπάρξεις. Είναι έμφυτο. Στην πραγματικότητα, είναι περισσότερο η πραγματική σας φύση – ο αισθησιασμός – παρά το ανθρώπινο μυαλό που έχετε γίνει. Έπρεπε να εκπαιδεύσετε τον εαυτό σας και να πειθαρχήσετε τον εαυτό σας για να γίνετε νοητικοί. Έπρεπε στην κυριολεξία να προγραμματίσετε τον εαυτό σας και να υπνωτιστείτε για να γίνετε οι νοητικές υπάρξεις που είστε, αλλά δεν είναι η φυσιολογική σας κατάσταση.
Δεν χρειάζεται να ψάξετε για να βρείτε τον αισθησιασμό. Βασικά, δεν μπορείτε. Δεν μπορείτε να το προσπαθήσετε. Κάποιοι θα προσπαθήσουν και τότε θα οδηγηθούν στο νοητικό και δεν θα είναι πραγματικός αισθησιασμός. Αλλά είναι η θεϊκή σας φύση , η αληθινή σας φύση. Πολύ, πολύ πριν κατεβείτε εδώ στην Γη, ήσασταν υπάρξεις με αγνές αισθήσεις  και χωρίς το μυαλό.
Τώρα, κάποιος θα ρωτούσε « Ε λοιπόν, τότε, γιατί ήρθατε στην Γη; Και γιατί φτιάξατε  ένα μυαλό; Και γιατί δημιουργήσατε περιορισμούς στο μυαλό και μετά προσπαθείτε τόσο σκληρά να βγείτε από αυτό;»
Σε αυτή την πραγματικότητα του μυαλού, του χρόνου και του χώρου, έχετε διαφορετική αντίληψη των πραγμάτων. Παίρνετε  διαφορετική γεύση και άρωμα. Το να  λειτουργείτε στα πλαίσια του χρόνου και του χώρου σας επιτρέπει , για παράδειγμα,  να βλέπετε τις συνέπειες των πράξεών σας, των σκέψεων και των δημιουργιών σας. Δουλεύοντας με το μυαλό, τον χρόνο και τον χώρο, επιβραδύνετε τα πάντα και φτάνετε στην κατανόηση των συνεπειών. Κατανοείτε την αιτία και το αποτέλεσμα, με έναν τρόπο, που θα ήταν πολύ δύσκολο να το κάνετε σαν αισθησιακές αγγελικές υπάρξεις, που πολλές φορές κινούνται εκτός χρόνου και χώρου , πολλές φορές χωρίς τις συνέπειες του χρόνου και του χώρου.
Εκεί  όπου, αν μπορείτε να φανταστείτε τον αισθησιασμό – δεν είναι σκέψη – αλλά η αισθαντικότητα μιας αγγελικής ύπαρξης, που δεν έχει χρόνο και χώρο, όπου την στιγμή που επιθυμεί κάτι, αμέσως υλοποιείται. Την στιγμή που εμφανίζεται το πάθος από τον εσωτερικό κόσμο μιας μη φυσικής αγγελικής ύπαρξης , τότε συμβαίνει. Όσο όμορφο κι αν είναι αυτό, δημιούργησε θέματα στις άλλες σφαίρες. Δεν υπήρχε διαχωρισμός. Δεν υπήρχε διάκριση του χρόνου ή του χώρου.

Μπορείτε να φανταστείτε αυτή την στιγμή , πως οποιαδήποτε σκέψη που θα κάνατε θα εκδηλωνόταν ξαφνικά μπροστά σας, οποιαδήποτε σκέψη; Ο κόσμος δεν θα υπήρχε αυτή την στιγμή, επειδή κάποιος από εσάς σκέφτηκε να τον ανατινάξει. Οποιαδήποτε σκέψη ξαφνικά θα υλοποιείτο . Κατά κάποιον τρόπο, είναι μια ευλογία το γεγονός ότι οι άνθρωποι, στην παρούσα κατάσταση της επίγνωσης, δεν έχουν αυτή την ικανότητα, επειδή ξαφνικά θα ήσασταν δώδεκα πόδια ψηλοί, Έντιθ, και θα ήσουν εκπληκτικά όμορφη, πολύ περισσότερο από ότι είσαι τώρα, επειδή θα το σκεφτόσουν για λίγο. Τώρα, ίσως ποτέ να μην το κάνετε, αλλά μπορείτε να φανταστείτε μια πραγματικότητα όπου ξαφνικά συμβαίνει κάτι τέτοιο; Είναι αρκετά τρομακτικό.

ΕΝΤΙΘ: Ναι, όντως.

ΑΝΤΑΜΟΥΣ:  Ο χρόνος και ο χώρος και το μυαλό επιβραδύνουν την ροή των πραγμάτων, τα σταματούν. Δίνει μια ολοκαίνουργια αίσθηση στην ροή της ζωής. Δίνει μια ολοκαίνουργια αίσθηση στην δημιουργία.

Κατά έναν πολύ περίεργο τρόπο – είναι μάλλον μια δύσκολη έννοια, αλλά θα προσπαθήσω να το συνοψίσω – αυτή την στιγμή βρίσκεστε στο υπογάστριο του δημιουργικού εαυτού σας. Βρίσκεστε στο κάτω μέρος της δημιουργίας, κατανοείτε την δημιουργία ( σχηματίζει στον αέρα ένα κύκλο και δείχνει στην βάση του). Προέρχεστε από μια αγγελική ύπαρξη ,που ήταν ελεύθερη από τον χρόνο, τον  χώρο και το μυαλό. Κατεβήκατε μέσω του Χρονοχώρου και δημιουργήσατε περιορισμένες φυσικές αισθήσεις, και φτάσατε στο υπογάστριο, όπου  βρίσκεται ο απόλυτος περιορισμός,  η απώλεια του αληθινού αισθησιασμού, και της πραγματικής έμπνευσης. Όλα αυτά σβήστηκαν, έτσι ώστε να μπορέσετε να καταλάβετε, από το κατώτατο σημείο της πραγματικής δημιουργίας, τι σημαίνει πραγματική δημιουργία, τι σημαίνει πραγματικός αισθησιασμός.

Τα καλά νέα είναι ότι, διαπεράσατε τους πιο συμπαγείς περιορισμούς και τα καταφέρατε. Είστε εδώ, και τώρα βγαίνουμε από το κατώτερο σημείο. Ερχόμαστε στην κορυφή του κύκλου, με μια ολοκαίνουργια κατανόηση της δημιουργίας και των εαυτών σας , τους δημιουργούς . Και, όπως προφανώς μπορείτε να αισθανθείτε, υπάρχει μια άμεση σχέση ανάμεσα στον αισθησιασμό και στην δημιουργία ή στην δημιουργικότητα, την πραγματική δημιουργία.
Για να το θέσω αλλιώς, για να κατανοήσετε, στο πιο αισθησιακό επίπεδο , την ύπαρξή σας σαν δημιουργοί, για να κατανοήσετε τι σημαίνει να είσαι δημιουργός , χρειάστηκε να γίνετε απο-δημιουργοί. Χρειάστηκε να μπείτε σε ένα κουτί, περιορισμένοι, χωρίς πάθος, χωρίς αισθησιασμό, κι όλα τα υπόλοιπα.
Τώρα, δεν χρειάζεται να ασχοληθείτε με το πώς θα βγείτε από το κουτί. Δεν μπορείτε να ασχοληθείτε. Δεν λειτουργεί. Το προσπάθησα εγώ. Σας έχω πει ποτέ την ιστορία του…. ( γέλια) Γελάνε! Γελάνε! Με την ιστορία μου, που ήμουν παγιδευμένος σε έναν κρύσταλλο για 100.000 χρόνια. Και, ξέρετε, δεν μπορούσα να σκεφτώ έναν τρόπο να βγω έξω. Μέχρι που είπα: « Απλά θα περπατήσω έξω . Εγώ το δημιούργησα. Θα περπατήσω απλά έξω από αυτό» Και τότε απελευθερώθηκα από την κρυστάλλινη φυλακή μου.

Το ίδιο ισχύει κι εδώ. Σας ζητάω, αληθινά  σας εκλιπαρώ, μην μάχεστε για να βγείτε από αυτό. Μήν σκεφτείτε τον τρόπο να βγείτε από αυτό. Δεν μπορείτε. Αλλά μπορείτε να επιτρέψετε να βγείτε από αυτό και να επιστρέψετε στην αισθαντική σας φύση.

Θα συνειδητοποιήσετε, πως με τον αισθησιασμό… ξέρετε, το αποκαλώ  υπεραισθησιασμό , γιατί έχετε συνηθίσει να έχετε κάποιες σωματικές αισθησιακές εμπειρίες, είτε είναι ένα καλό φαγητό, είτε να κάνετε έρωτα, είτε απλά να έχετε αυτή την αίσθηση της φυσικής ισορροπίας και ηρεμίας, να κάθεστε μέσα σε μια μπανιέρα με ζεστό νερό, να πίνετε ένα ποτήρι κρασί, αλλά όλα αυτά είναι 0,000001 σε σύγκριση με τον πραγματικό αισθησιασμό, που είναι ας πούμε στο 100. Για τόσο τεράστια διαφορά μιλάμε. Αλλά θα εξακολουθήσετε να έχετε σωματικές αισθησιακές εμπειρίες. Θα υπάρχουν ακόμα. Θα είναι χρωματιστές, πιο εκτεταμένες, πιο βαθιές από πριν. Και θα εξακολουθήσετε να έχετε και νοητικές αισθησιακές εμπειρίες.

Μια νοητική αισθησιακή εμπειρία , για παράδειγμα,  μοιάζει με το  αίσθημα που έχετε όταν τελειώνετε ένα έργο. Έχετε μια αισθησιακή εμπειρία αλλά στην ουσία είναι νοητική. Σαν να λέτε: « Ναι, οκ. Τελειώσατε ένα βιβλίο. Σπουδαίο πράγμα.» Αλλά,  θέλω να πω, το μυαλό σας το διασκεδάζει για λίγο ή ο εκδότης σας τηλεφωνάει , όπως θα το κάνει σύντομα , και λέει « Ω, θέλουμε να εκδώσουμε το βιβλίο σας». Υπάρχει αυτή η ευφορία, αλλά δεν είναι πραγματικός αισθησιασμός.  Εννοώ, είναι ένα μικρό, μικρό κομμάτι, αλλά εδώ μιλάμε για πραγματικό αισθησιασμό. Δεν μπορείτε να προσπαθήσετε να το περιγράψετε, αλλά μπορείτε να συνειδητοποιήσετε ότι είναι έμφυτο. Είναι ο πραγματικός σας εαυτός , που είχατε πριν κατεβείτε στο κατώτατο σημείο κατανόησης της δημιουργίας. Είναι ήδη εκεί.
Τώρα, θα κάνουμε δύο ασκήσεις ή δυο βιωματικές εμπειρίες πάνω σ’ αυτό σήμερα. Το πρώτο που πρέπει να θυμάστε είναι, ότι η ανθρώπινη πλευρά σας θα αντισταθεί. Θα αντισταθεί απόλυτα, επειδή η ανθρώπινη πλευρά σας δεν ξέρει τι πρόκειται να συμβεί. Έτσι η ανθρώπινη πλευρά σας αντιστέκεται και – δεν είναι απόλυτα σωστή η λέξη αυτή – το περιορίζει. Θα προσπαθήσει να πει « Οκ, θα κάνω κάτι λίγο εδώ σήμερα». Αλλά απλά το περιορίζει.
Το δεύτερο πράγμα που πρέπει να συνειδητοποιήσετε είναι, ότι υπάρχει ένας γενικός φόβος γι’ αυτό το θέμα, γιατί στον πραγματικό αισθησιασμό δεν υπάρχει κεντρικός έλεγχος. Το μυαλό δεν το ελέγχει. Ο άνθρωπος δεν το ελέγχει. Ο Μάστερ δεν το ελέγχει. Ρέει ελεύθερα, όπως πρέπει να είναι ο αισθησιασμός . Κι έτσι υπάρχει ένας  φόβος « Ποιος το ελέγχει; Από πού έρχεται ? Είναι μια σκοτεινή διαβολική δύναμη ?Δεν μπορώ να το χειριστώ αυτό».  Εκεί, παίρνετε μια βαθιά αναπνοή και συνειδητοποιείτε  « Άντε πάλι αυτό το μυαλό, με όλα τα δικά του θέματα» και επιστρέφετε σε εσάς. Επιστρέφετε στο  «Εγώ Είμαι, Εγώ Υπάρχω» κι απλά το αφήνετε να συμβεί. Είναι αυτό το επιτρέπω, που σας λέω συνεχώς.
Κι έτσι, με όλα όσα ειπώθηκαν, θα έλεγα πως είναι η χρονιά του πραγματικού αισθησιασμού. Είναι ένα συναίσθημα, που θα ανακαλύψετε ότι  ξεκινάει από το σώμα και μετά πηγαίνει στο μυαλό, και μετά ξεχύνεται σαν αέρας. Θα νομίσετε ότι βιώνετε μια πνευματική εμπειρία, αλλά δεν είναι. Εντάξει, είναι, αλλά δεν είναι μόνο πνευματική εμπειρία. Είναι μια αισθησιακή εμπειρία,  μια αισθησιακή εμπειρία που για πάρα πολύ καιρό ήταν τόσο βαρετή, τόσο περιορισμένη, τόσο γκρίζα και τώρα περνάτε σαν αέρας μέσα από αυτήν. Το κάνετε με το επιτρέπω. Το κάνετε με το επιτρέπω και με το αφήνω την εμπειρία να έρθει. Είναι απερίγραπτο.

Αλλά δεν θα μιλάμε απλά για το θέμα, θα το εφαρμόσουμε. Σε δύο μέρη. Στο πρώτο μέρος, θα είναι κάτι σαν μεράμπ. Ε, θα είναι μια μεράμπ. Σε δύο μέρη και το πρώτο μέρος, θα αφορά την ύπνωση μέσα στην οποία ζούσατε, την ύπνωση που προέρχεται κυρίως από την μαζική συνείδηση, η οποία σας έχει υπνωτίσει μέσα σ’ αυτή την νοητική, τοπική, γραμμική πραγματικότητα. Δεν είναι κακό. Δεν ήταν κάποια καταχθόνια συνωμοσία του Ντόναλντ Τραμπ ή της Χίλαρι. Μπορεί να είχαν συννενοηθεί….. – όχι, όχι ( γέλια). Δεν είναι μια καταχθόνια συνωμοσία. Απλά προέκυψε, και την αποκαλώ ύπνωση.  Δεν ήταν ο υπνωτισμός ,όπου κάποιος κάθεται μπροστά σας κουνώντας ένα ρολόι μπρος πίσω.  Είναι απλά… υπνωτισμένος σημαίνει νοητικός προγραμματισμός, νοητική απάθεια.

Τώρα, δεν πρόκειται να σας υπνωτίσω ή να σας απο- υπνωτίσω, τίποτε από αυτά. Εσείς θα απο- υπνωτίσετε  τον εαυτό σας. Απλά θα απο- υπνωτίσετε  τον εαυτό σας. Αν δεν θέλετε να το κάνετε, δεν πειράζει. Αν φοβάστε να απο- υπνωτιστείτε , μην το κάνετε ή κάντε το αργότερα. Αλλά βασικά θα πάμε κυριολεκτικά, πολύ κυριολεκτικά να σβήσουμε  όλα αυτά τα στρώματα που σας κρατούσαν νοητικά, τοπικά, γραμμικά. Θα τα διαγράψουμε.
Τώρα, αυτό δεν σημαίνει , ότι όλα θα φύγουν μεμιάς. Θα διαλυθούν με τον καιρό. Δεν πειράζει. Αλλά αφορά τον απο- υπνωτισμό του εαυτού σας. Αυτό είναι το πρώτο μέρος. Θα κάνουμε ένα μικρό διάλειμμα – εννοώ, θα σταματήσουμε την μουσική, θα κάνουμε αναπνοές – και μετά θα επιστρέψουμε στον αισθησιασμό.

Τώρα, αν δεν θέλετε να κάνετε το πρώτο μέρος ή αν θέλετε να κάνετε ένα μικρό μέρος απελευθέρωσης από την ύπνωση, δεν θα μπορέσετε να κάνετε το δεύτερο μέρος. Κι έτσι, απλά απολαύστε την μουσική, απολαύστε τον απαλό ήχο της φωνής μου και διασκεδάστε. Διαφορετικά, πάμε πίσω  στον αισθησιασμό. Πάμε να γίνετε υπεραισθησιακές ανθρώπινες υπάρξεις, με την έννοια πως θα βρίσκεστε ακόμα μέσα στις ανθρώπινες αισθήσεις σας, αλλά τώρα τις μετατρέπουμε σε πραγματικό αισθησιασμό.

Κι έτσι, χαμηλώνουμε τα φώτα, βάζουμε λίγη μουσική, τρώω μια μπουκιά από το κουλουράκι μου.
( αρχίζει η μουσική)

Μεράμπ για τον Υπεραισθησιασμό – Πρώτο Μέρος
Παίρνουμε μια καλή βαθιά αναπνοή. Χαλαρώστε, νιώστε άνετα.

Όλο αυτό το ταξίδι μέσα στο μυαλό ήταν συναρπαστικό. Συναρπαστικό. Βάλατε τον εαυτό σας πραγματικά μέσα σε ένα πολύ ξένο, μη οικείο περιβάλλον, απομονώσατε τον εαυτό σας με τέτοιο τρόπο που ξεχάσατε την αισθαντική σας φύση. Χρησιμοποιώ την λέξη αισθησιακός, αισθαντικός  και δημιουργικός ή δημιουργός, τις χρησιμοποιώ εναλλάξ. Είναι όλες το ίδιο.

Αλλά στην διαδρομή υπήρξε τόσος προγραμματισμός, αλλά  τα λόγια – τα λόγια  από τους γονείς σας και τους δασκάλους σας, τα λόγια από τους ηγέτες σας – που σας έφεραν σ’ αυτή την νοητική κατάσταση. Κι επίσης με την επιθυμία να γίνετε όλο και πιο νοητικοί, να αποκτάτε  περισσότερο μυαλό, να αποκτάτε περισσότερη διανοητική νοημοσύνη.

Μέρος του προγραμματισμού σας προήλθει από εσάς, από μια προηγούμενη ζωή. Μερικοί ήσασταν φιλόσοφοι, δάσκαλοι, ιεροκήρυκες, συγγραφείς, ρήτορες. Κάποια απ’αυτά λόγια στα οποία βασίζεστε , για το πώς θα έπρεπε να είναι η ζωή, πώς θα γίνετε καλύτεροι άνθρωποι, πώς θα γίνετε πιο έξυπνοι άνθρωποι. Κάποια από αυτά τα  λόγια ,που σας προγραμμάτισαν, προήλθαν από εσάς , προήλθαν από αυτό που καλείτε  ένας προηγούμενος ή ακόμα κι ένας μελλοντικός εαυτός.

Υπάρχουν αυτά τα στρώματα επί στρωμάτων της ύπνωσης. Η ύπνωση είναι, αυτό που αποδέχεται το μυαλό και αληθινά, δεν είναι απαραίτητα δικά σας. Είναι υφάνσεις από ένα υλικό, που τελικά ενταφιάζει τον εαυτό του.  Υφάνσεις πεποιθήσεων, κρίσεων, του τί είναι σωστό ή λάθος, τι είναι εφικτό ή τί δεν είναι εφικτό.
Θα σας δώσω ένα παράδειγμα. Η μαγεία είναι πολύ αληθινή. Δεν μιλάω για την μαγεία της σκηνής, μιλάω για την μαγεία της ζωής. Μαγεία, η ικανότητα να μετακινείστε ανάμεσα στις διαστάσεις. Μαγεία, όπως να εμφανίζονται πράγματα. Είναι τόσο αληθινή. Είναι τόσο, χα, η βασική φύση της πραγματικότητας. Και τι συνέβη στην μαγεία σ’ αυτό τον μοντέρνο κόσμο, νοητικό κόσμο; Την πέταξαν έξω. Αν δεν μπορείτε  να την ορίσετε με επιστημονικούς μαθηματικούς όρους, τότε δεν υπάρχει . Κι όμως, υπάρχει. Είναι ακόμα εδώ, αλλά δεν είναι αντιληπτή. Είναι έξω από το πεδίο κατανόησης.
Αυτά συμβαίνουν με αυτές τις υφάνσεις της ύπνωσης, δημιουργούν μια ταπετσαρία, που τελικά ενταφιάζει ή κλείνει στο κουτί  κάποιον, μέσα στους  δικούς του περιορισμούς.

Υπάρχουν εκατομμύρια επικαλύψεων , υπνωτικών επικαλύψεων, που προήλθαν από άλλους – όχι με καταχθόνιους τρόπους, απλά αιωρούνται εκεί έξω – επικαλύψεις που προήλθαν από τον εαυτό σας, και τις αποκαλώ ύπνωση, γιατί η ύπνωση είναι μια υπόδειξη ή μια εντολή εμφυτευμένη μέσα στο μυαλό και αποδεκτή από το μυαλό.
Το μυαλό, που είναι γενικά τόσο επικριτικό μαζί σας – εσείς, το μυαλό σας, τόσο επικριτικοί – κρίνει όλες τις υπνωτικές σκέψεις,  που έρχονται καθημερινά μέσα από τις ειδήσεις , τις διαφημίσεις, από άλλους ανθρώπους, από πράγματα που βρίσκονται στον αέρα, στην συνείδηση, στην μαζική συνείδηση.
Και βάζει τότε το μυαλό να περιστρέφεται ,μέσα σε όλο αυτό τον στρόβιλο, για το τί είναι αληθινό και τί όχι, τί είναι σωστό και τί δεν είναι. «Είμαι αυθεντικός; Είμαι αληθινός;» Είναι μια μάχη μέσα στο μυαλό. Είναι πραγματικά μια μάχη στις στροφές του μυαλού.

Μια μάχη που ποτέ δεν μπορείτε να κερδίσετε. Αλλά με τον πραγματικό αισθησιασμό – την ικανότητα να αισθάνεστε και να νοιώθετε, πέρα από τους περιορισμούς του μυαλού, την ικανότητα να καταλαβαίνετε, να έχετε επίγνωση για τις άλλες πραγματικότητες, που υπάρχουν ακριβώς εδώ, η μαγεία είναι ακριβώς εδώ – αυτό θα βάλει ένα τέλος, σε όλες τις συζητήσεις γύρω από την αυθεντικότητα, γύρω από τα « Είμαι αληθινός; Είμαι γνήσιος; Είναι σωστό ή λάθος;» Όλα αυτά τα πράγματα γίνονται τόσο δευτερεύοντα.

Με τον αισθησιασμό δεν υπάρχει κριτική, δεν αφορά μια καλή αισθησιακή εμπειρία ή με μια κακή. Δεν υπάρχει κριτική, αν ήταν μεγάλη ή μικρή. Είναι η επιστροφή στην αληθινή σας φύση σαν δημιουργικός δημιουργός.

Λειτουργείτε με πέντε αισθήσεις και ένα μυαλό. Υπάρχουν πάνω από 200 χιλιάδες άλλοι τρόποι αίσθησης. Δεν θα προσπαθήσουμε να ξεσκεπάσουμε ή να ανακαλύψουμε όλους αυτούς τους τρόπους, αλλά αυτή είναι η φύση σας, σαν μια αισθαντική ύπαρξη.
Και τώρα, καθώς ο άνθρωπος κάθεται εδώ, εσείς, με οποιονδήποτε κατάλληλο τρόπο, μπορείτε να απελευθερώσετε όλες αυτές τις υπνωτιστικές επικαλύψεις .

Μπορείτε να ξηλώσετε όλες τις ταπετσαρίες, που έχουν υφανθεί μέσα σε ένα νοητικό περίβλημα, όπως θέλετε ,και να απελευθερώσετε αυτές τις υπνωτιστικές επικαλύψεις . Από σας εξαρτάται. Κάντε το όταν είστε έτοιμοι.
Είναι η πράξη της συνείδησης. Να επιλέξετε να βγείτε από την ύπνωση.

Πάρτε μια βαθιά αναπνοή και επιτρέψτε στον εαυτό σας να το κάνει
( παύση)
Είστε εσείς, που απελευθερώνετε τον εαυτό σας, από τους περιορισμούς του νοητικού.
( παύση)
Πάρτε μια καλή βαθιά αναπνοή. Πάρτε μια καλή βαθιά αναπνοή. Καλή βαθιά αναπνοή.
( η μουσική σταματάει)
Ας καθίσουμε για λίγο σ’ αυτή την αισθησιακή στιγμή.
( παύση)
Ο Μάστερ δεν αμφιβάλλει αν το έκανε σωστά . Ο Μάστερ δεν αμφιβάλλει, αν αυτό θα δουλέψει ή όχι. Ο Μάστερ γνωρίζει, ότι πράγματι απελευθέρωσε όλες τις υπνωτιστικές επικαλύψεις και μετά  ο Μάστερ πηγαίνει να απολαύσει τη στιγμή.
Δεν γυρνάτε πίσω να το ξανα επισκευτείτε. Δεν αναρωτιέστε αν τα το κάνατε σωστά  ή λάθος. Ο Μάστερ απλά γνωρίζει, ότι απελευθέρωσε όλη την ύπνωση. Δεν έχει σημασία πώς έφτασε μέχρι εκεί, πόσο δύσκολο ήταν, πόσο βαθιά  πήγε. Ο Μάστερ έχει ένα μεγάλο χαμόγελο στο πρόσωπο και λέει: « Σήμερα απελευθέρωσα όλα αυτά τα υπνωτιστικά εμφυτεύματα,  ώστε τώρα να μπορώ να βαδίσω στην αισθαντικότητά μου».

Μεράμπ για τον Υπεραισθησιασμό- Μέρος Δύο

Παίρνουμε μια βαθιά ανάσα και κάνουμε ακριβώς αυτό. Ανοίγουμε ξανά την μουσική. Πάρτε μια καλή βαθιά αναπνοή.
( η μουσική παίζει ξανά)
Και τώρα , αφορά το να επιτρέψετε ,να επιστρέψετε στην αισθησιακή σας φύση.

Δεν είναι κάτι που μπορείτε να προσπαθήσετε να το δημιουργήσετε, γιατί υπάρχει ήδη. Δεν είναι κάτι για να το προσπαθήσετε, καθόλου. Η προσπάθεια απλά θα δημιουργήσει περισσότερη τριβή.
Κι έτσι πάρτε μια βαθιά αναπνοή και τώρα είναι η ώρα του Επιτρέπω.

Επιτρέπω τον Υπεραισθησιακό άνθρωπο σημαίνει, ότι θα εξακολουθήσετε να έχετε τις ανθρώπινες αισθήσεις σας. Θα εξακολουθήσετε να αντιλαμβάνεστε την πραγματικότητα ή μέρος της πραγματικότητας μέσω αυτών των αισθήσεων. Αλλά τώρα πάμε πέρα από αυτές. Υπάρχουν τόσες πολλές άλλες αισθήσεις, τρόποι να αντιλαμβάνεστε, να νοιώθετε, να βιώνετε την πραγματικότητα.

Ναι, όντως, ο άνθρωπος έπληττε αφόρητα. Ο άνθρωπος προσπαθούσε να βελτιώσει το κλουβί στην ζούγκλα, προσπαθούσε να διασκεδάσει τον εαυτό του. Όλον αυτό τον καιρό, ξέρατε ότι υπήρχαν πολύ περισσότερα. Ίσως δεν ξέρατε,  πώς να τα προσδιορίσετε, αλλά ξέρατε ότι υπήρχαν.

Ο αισθησιασμός, η ικανότητα να αντιλαμβάνεστε πέρα από τα μάτια, τα αυτιά και το μυαλό. Η ικανότητα να νοιώθετε, σε ένα επίπεδο που είχατε να νοιώσετε για πολύ καιρό . Ένα επίπεδο αίσθησης, που δεν είναι συναισθηματικό, αλλά όμως είναι μεγαλειώδες και γεμάτο χρώματα. Ένα αίσθημα χωρίς πρότυπα, χωρίς περιορισμένα πρότυπα.  Η αίσθηση της ακοής, που είναι σε πρότυπα, αλλά υπάρχουν πολύ περισσότερα πέρα από αυτά.
Καμιά φορά το μυαλό το αποκαλεί χάος, γιατί δεν το καταλαβαίνει, αλλά οι πραγματικές αισθήσεις, οι αισθήσεις του Εγώ Είμαι, δεν το θεωρούν χάος. Δεν χρειάζεται να μπει σε καλούπια. Δεν χρειάζεται να χωρέσει μέσα σε ένα χαριτωμένο μικρό κουτί.

Σ’ αυτό το σημείο παίρνετε μια βαθιά αναπνοή και, χωρίς να χρειαστεί να δουλέψετε  με τίποτε, επιτρέπετε στον εαυτό σας να γίνετε αισθησιακοί ξανά.

Θα το νοιώσετε στο σώμα σας , φυσικά, και θα αγγίξει το μυαλό σας, αλλά πάει πολύ πιο πέρα από αυτό.
( παύση)
Υπάρχουν πολλές, πολλές άλλες πραγματικότητες, διαστάσεις εκεί έξω. Και θυμηθείτε,  τι είπα λίγο πριν, είπα ότι οι άλλες διαστάσεις, είναι οι άλλες σας αισθήσεις. Δεν υπάρχει ένα έκτο, έβδομο, όγδοο επίπεδο διάστασης, που οι άνθρωποι, κάποιοι από αυτούς, μιλούν και λένε πως εκεί θα είστε πιο μεγαλειώδεις ανθρώπινες υπάρξεις. Δεν υπάρχουν. Είναι κατασκεύασμα του μυαλού. Είναι μια φθηνή επιθυμία του μυαλού « Ας έχουμε μια έβδομη και μια όγδοη διάσταση , και μπορούμε να προβλέψουμε το μέλλον και μπορούμε να δούμε ανάμεσα από τα ρούχα των ανθρώπων και…» Δεν είναι έτσι οι διαστάσεις.

Οι διαστάσεις είναι άλλες αισθήσεις, άλλοι τρόποι να αντιλαμβάνεστε και να νοιώθετε την απεραντοσύνη της πραγματικότητας.
( παύση)
Όταν μιλήσαμε για πρώτη φορά για την ενσωματωμένη φώτιση, με άλλα λόγια, να παραμείνετε στο σώμα σας και να Συνειδητοποιείτε  την φώτισή σας, θέλω να  θυμηθείτε όταν αρχίσατε να μιλάτε γι αυτό την πρώτη φορά. «Ενσωματωμένη Φώτιση.  Ω!» σκεφτήκατε « Δεν θα χρειαστεί να δουλεύω. Ω, ενσωματωμένη φώτιση. Ω, θα είμαι τόσο έξυπνος κι όλοι θα έρχονται σε μένα για απαντήσεις. Όλοι θα έρχονται σε μένα να τους λύσω τα προβλήματα. Ω, ενσωματωμένη φώτιση. Δεν θα γεράσω ποτέ.»
 Τι θα λέγατε για έναν επαναπροσδιορισμό της ενσωματωμένης φώτισης; Την ικανότητα να αισθάνεστε σε πολλά , πολλά και διαφορετικά επίπεδα, να είστε υπεραισθησιακοί. Ποτέ ξανά  περιορισμένοι. Ποτέ ξανά στον πάτο της δημιουργίας. Αληθινά συναισθήματα. Πραγματική επίγνωση.

Θυμάστε τι είπα πριν; Αν ήμουν άνθρωπος και με ρωτούσαν για τις επιθυμίες μου γι αυτή την χρονιά, θα έλεγα, ναι, θα ήθελα να είμαι λάτρης του μυαλού. Αναμφίβολα. Αλλά ενός μυαλού που δεν κρίνει, ενός μυαλού που δεν περιορίζει, που δεν ελέγχει. Αλλά θα ήθελα επίσης να ανοίξω τις αισθήσεις μου, να νοιώθω με έναν τρόπο – να νοιώθω την ζωή με έναν τρόπο – με χρώματα, με ζωντάνια, με το βάθος που είχε εκλείψει για τόσο πολύ . Να νοιώθω με έναν εκτεταμένο τρόπο.

Και, ξανά, αισθήσεις. Δεν μιλάω για αισθήματα. Τα αισθήματα είναι ο λανθασμένος τρόπος που νοιώθει το μυαλό. Η πραγματική επίγνωση, είναι ο μετάνθρωπος, είναι ο υπεραισθησιακός και αυτό ακριβώς επιτρέπετε αυτή την στιγμή.
Είναι η ώρα να αφιερώσετε μια στιγμή, για να συνδεθείτε ξανά με την αληθινή σας φύση.
( παύση)
Την πραγματική σας φύση του δημιουργού, της δημιουργικότητας. Το να είστε αισθησιακοί. Πάνω απ όλα, να είστε αισθησιακοί.

Έτσι, όταν είπατε για πρώτη φορά « Ναι, αυτό είναι που θέλω, αυτή την ενσωματωμένη φώτιση, να παραμείνω στο φυσικό μου σώμα, και  να επιτρέψω την φώτιση» , δεν αφορούσε το να είστε πιο νέοι ή πιο πλούσιοι ή οτιδήποτε κι αν ήταν αυτό ή η πιο σοφή ύπαρξη στην Γη. Τίποτε από όλα αυτά. Αυτό που πραγματικά λέγατε ήταν « Θέλω να επαναφέρω τις αισθήσεις».

Κι έτσι, παίρνουμε μια βαθιά αναπνοή με αυτό. Τι υπέροχος τρόπος να ξεκινήσουμε την χρονιά.
Βλέπετε, μετά, όλα τα άλλα πράγματα, η κριτική για το σωστό ή το λάθος, για το αν είστε αυθεντικοί και αληθινοί, αν είστε αρκετά πνευματικοί, αν είστε αρκετά καλά άτομα, όλα αυτά, φεύγουν από το παράθυρο. Είναι για γέλια. Είναι άνευ σημασίας.

Κι όλα αυτά περί νεότητας. Ξέρετε , όταν πραγματικά ζείτε αισθησιακά, αυτό έχει μια επίδραση – θα έχει μια επίδραση- στο φυσικό σας σώμα. Και όταν πραγματικά ζείτε αισθησιακά, όταν επιτρέπετε τον αισθησιασμό σας, θα έχει έναν εντυπωσιακό αντίκτυπο στον ζήλο του μυαλού. Και όλο το εγώ του μυαλού, όλη η ταυτότητα του μυαλού θα γίνει τόσο ασήμαντη, ακόμα και για το μυαλό. Θα σταματήσει αυτή την εμμονή γύρω από τον εαυτό του.

Κι όλα όσα συμβαίνουν σ’ αυτό τον πλανήτη, όλα όσα θα συμβούν αυτό τον χρόνο, όλες οι αλλαγές και οι αναταραχές και τα παιχνίδια εξουσίας κι όλα τα υπόλοιπα, ξαφνικά θα φαίνονται τόσο μικρά, τόσο ασήμαντα.

Ο αισθησιασμός εμφανίζεται και ξαφνικά συνειδητοποιείτε, για να το πω λίγο αλλόκοτα, ξαφνικά συνειδητοποιείτε ότι όλο αυτό το θέμα με την Πραγμάτωση  έχει ήδη συμβεί. Συνειδητοποιείτε την Συνειδητοποίησή σας. Ακούγεται παράξενο, αλλά θα πείτε « Ω, Θεέ μου! Όλα όσα προσπαθούσα να συνειδητοποιήσω είναι ήδη εδώ».
Κι έτσι, με αυτό, πάρτε μια καλή βαθιά αναπνοή. Μην το δουλέψετε. Απλά επιτρέψτε το.
( η μουσική σταματάει)
Επιτρέπετε στον εαυτό σας να είναι αυτός ο Υπεραισθησιακός άνθρωπος, η υπεραισθησιακή ύπαρξη, που πάντοτε ήσασταν.

Μετά παίρνετε μια καλή βαθιά αναπνοή και με ένα μεγάλο χαμόγελο στο πρόσωπο λέτε « Όλα είναι καλά στην δημιουργία».

Και έτσι είναι.

Σας ευχαριστώ αγαπημένοι μου φίλοι. Μέχρι τον επόμενο μήνα, να είστε αισθησιακοί. Σας ευχαριστώ ( το ακροατήριο χειροκροτάει).

Μετάφραση : Καλλιόπη Παγούδη,   Μαρία Γρηγοράκη

Αγαπημένοι μας φίλοι και αναγνώστες, θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι,
οι επικοινωνίες του Adamus απαιτούν πολύ κόπο και χρόνο μπροστά στο κομπιούτερ για να μεταφραστούν.
Επειδή εμείς δεν μπορούμε να πληρώνουμε κάθε μήνα επαγγελματία μεταφραστή (15 ευρώ / σελίδα x 35 σελ.= 525 ευρώ), γι’αυτό ανέλαβε η Καλλιόπη Παγούδη, φίλη και Shaumbra, να κάνει τη μετάφραση κάθε μήνα, και η Μαρία Γρηγοράκη το review και τις διορθώσεις.
Η Καλλιόπη δεν εργάζεται αυτό τον καιρό, και θα θέλαμε να υπάρχει ενεργειακή ανταλλαγή γι’αυτή την προσφορά της.
Όποιος λοιπόν από εσάς επιλέγει , μπορεί να κάνει μια δωρεά στην Καλλιόπη, με όποιο ποσό θέλει κατευθείαν στον λογαριασμό της. Το θεωρούμε δίκαιη ανταλλαγή ενέργειας. Ευχαριστούμε.
Αριθμός λογαριασμού ΙΒΑΝ : GR2602606270000580100606846
Tράπεζα  EUROBANK
στο όνομα Μαρία Τσαρδάκα ( κόρη της Καλλιόπης )

Shoud 3, Transhuman 3

Shoud 3,   Τranshuman 3
Mετάνθρωπος 3ο,      5 -11- 2016

Είμαι Αυτό που Είμαι, ο Αντάμους Sain- Germain.

Είναι πολύ όμορφο που είμαι πάλι εδώ φίλοι μου, στο Κέντρο Σύνδεσης του Βυσσινί Κύκλου. Ω! Και πάλι εδώ σ αυτή την όμορφη ενέργεια που δημιουργείτε, πάλι μαζί με σας που παρακολουθείτε on line. Ω!

Είστε φίλοι, αληθινά. Έχω διδάξει, έχω δουλέψει με πάρα πολλούς, όλα αυτά τα χρόνια, όλους αυτούς τους αιώνες. Έχω διδάξει  στα Mystery Schools. Έχω διδάξει σε μυστικές κοινωνίες. Είχα κι άλλους channelers στο παρελθόν, αλλά δεν συγκρίνονται καθόλου με αυτό το γκρουπ, με όλους εσάς. Σώμπρα, είστε σπάνιο είδος, ενδιαφέρον είδος, επαναστάτες και πειρατές, και μ αρέσει αυτό. Μ αρέσει , και σήμερα, θα μπούμε σε αυτή την ενέργεια.

Ποτέ πριν δεν είχα έναν channeler ντυμένο σαν ποδηλάτη, και αυτό πιστεύω πως  είναι καλό. Πιστεύω , ξέρετε, πως θα μπορούσατε να είστε ντυμένοι σαν μοναχοί. Θα ήταν ίσως ένα επαγγελματικό κοστούμι, μα αυτό ακριβώς μ αρέσει σ’ αυτό το γκρουπ. Ω! Τόσο πεισματάρηδες, τόσο γεμάτοι χιούμορ, ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές. Και αυτή την στιγμή περνάτε μέσα από μια  από τις καλύτερες  και τις πιο δύσκολες στιγμές, και μπορείτε ακόμα να χαμογελάτε. Ακόμα μπορείτε κι έρχεστε. Ξέρω πως έρχεστε για τον  καφέ και το δωρεάν φαγητό, αλλά ας προσποιηθούμε πως έρχεστε για κάτι άλλο.

Μιας και μιλάμε για τον καφέ, που στο διάολο….( το ακροατήριο λέει:¨ Είναι εκεί, πίσω σου¨). Βρίσκεται πίσω μου; Δεν τον σέρβιραν σωστά; Λίντα, θα σε πείραζε να μου δώσεις τον καφέ μου;
Λίντα: Το λάθος ήταν δικό μου. Εγώ το έκανα. Ήταν ακριβώς εδώ.
Αντάμους: Ω! Σε ευχαριστώ. Βλέπετε, βλέπετε, θέλω να το παρατηρήσετε αυτό ξανά. Ας το ξανακάνουμε. … παρατηρήστε τι συμβαίνει με την ανταλλαγή της  ενέργειας που προκύπτει. Το δούναι και λαβείν, η αγάπη και η ευγνωμοσύνη. ( Η Λίντα κάνει γκριμάτσες και το κοινό γελάει). Ξέρω πως αυτό είναι…. ( περισσότερα γέλια καθώς η Λίντα πέφτει στα γόνατα.) Με κοροϊδεύει. Με κοροϊδεύει. Παρόλο που μιλάει ο Αντάμους κι όχι ο Cauldre. Με κοροϊδεύει. Ας το κάνουμε ξανά. Θέλω να μου…. ( το κοινό φωνάζει: Ωωωω! ). Όχι, εγώ…
Λίντα: Μην παίζεις με την τύχη σου.
Αντάμους: Α! Εδώ βρισκόμαστε σε  ένα πολύ , πολύ ενδιαφέρον σημείο- πολύ ενδιαφέρον σημείο – για όλους εσάς. Το θέμα δεν είναι ότι η Λίντα βρίσκεται απλά σε υπηρεσία αγάπης. Θέλω να παρατηρήσετε την ανταλλαγή ενέργειας. ( περισσότερα γέλια καθώς η Λίντα αρνείται να του δώσει πίσω τον καφέ).
Λίντα: Μπορείς να είσαι ευγενικός;
Αντάμους: Επισημαίνω κάτι εδώ, που ο καθένας σας θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει στην ζωή του.
Λίντα: Μόνο ένας Μάστερ μπορεί να βρίσκεται σε υπηρεσία. ( ακόμα κρατάει μακριά τον καφέ του). Δεν ξανακάνω αυτό το υπηρετηλίκι.
Αντάμους: Κάνω μια πολύ σοβαρή επισήμανση εδώ και το πράγμα έχει ξεφύγει τελείως. Οκ, ας το παίξουμε ξανά. Βάλε τον εδώ. Εμπρός, άντε , βάλε τον εδώ. Οκ. Και μιας και μιλάμε για φαγητό και για καφέ, πού είναι ο καφές μου;
Λίντα: Ω, Αντάμους! Ω, Αντάμους! Ορίστε.
Αντάμους: Τώρα, πάγωμα της σκηνής. Παρατηρήστε την ανταλλαγή της ενέργειας. Ω,  μια υπέροχη ανταλλαγή ενέργειας λαμβάνει χώρα. Αντί να κάθεται το φλιτζάνι με τον καφέ στον πάγκο, και να πρέπει να τον πάρω μόνος μου, υπάρχει πραγματικά κάτι πολύ ευγενικό, κάτι πολύ ιερό στην ανταλλαγή ενέργειας. Κι έτσι, το χρησιμοποιώ …
Λίντα: Μπορώ να σε σερβίρω άλλη μια φορά;
Αντάμους: Το χρησιμοποιώ σαν ένα σημείο…. Όχι, μπορείς να καθίσεις κάτω τώρα. (απευθυνόμενος στην Λίντα). Το χρησιμοποιώ για να δείξω στον καθέναν σας, ένα πολύ, πολύ ενδιαφέρον θέμα. Όταν έρχεται σε σάς ,όταν τον φέρνουν και σας τον σερβίρουν, παρατηρήστε την ανταλλαγή της ενέργειας. Δείτε την συνειδητά.
Πάρα πολλοί από εσάς έχετε μπλοκάρει ,κατά κάποιο τρόπο,  την ικανότητα να λαμβάνετε, να επιτρέπετε. Θα έρχονται πράγματα σε σας, με πολύ όμορφους νέους τρόπους. Δεχτείτε τα. Συνειδητοποιείστε την ανταλλαγή της ενέργειας.  Εάν έρχεται  από κάποιο άλλο άτομο, η αγάπη, ο θαυμασμός, η τιμή, το να είναι σε πραγματική υπηρεσία.
Λίντα:
Ω, σε αγαπάω! Σε αγαπάω! Συγνώμη!
Αντάμους: Και μετά, επιτρέψτε στον εαυτό σας να λάβει χωρίς ενοχές ή ντροπές. Υπάρχει ένα πολύ, πολύ ενδιαφέρον νόημα σε όλο αυτό, επειδή έρχεται. Είναι εδώ. Δεχτείτε το. Μην αφήνετε οτιδήποτε σας έρχεται να παραμένει κάπου στον πάγκο , να κάθεται στην σοφίτα ή στο γκαράζ. Αφήστε το να κάνει όλο τον δρόμο και να έρθει σε σας. Αφήστε την ενέργεια να σας υπηρετήσει. Μην πάτε να πάρετε μόνοι σας το φλιτζάνι, δεν την αφήνετε πραγματικά την ενέργεια να σας υπηρετήσει. Αφήστε την να σας υπηρετήσει. Αφήστε την να σας υπηρετήσει.

Είναι ένας όμορφος τρόπος να ξεκινήσουμε την μέρα μας, επειδή θα μπούμε στα παλιά μοτίβα  σήμερα. Θα τα ξεπεράσουμε. Ένα παλιό μοτίβο , για παράδειγμα, είναι να πρέπει να πάρεις μόνος σου τον καφέ σου. Πολλοί από εσάς το κάνετε κάθε πρωί, όμως υπάρχει επίσης καφές – ενέργεια, αφθονία – που θα έρθει σε σας και απλά δεχτείτε τη με χάρη ( απλώνει τον χέρι του με τον καφέ στην Λίντια που κάθεται στην πρώτη σειρά), και παρατηρείστε την ανταλλαγή ενέργειας. Όχι, όχι, πάρε το. Πάρε ένα ποτό διάολε.
Λίντια:  Πολύ καλός.
Αντάμους: Πολύ καλός. Ναι. Θα ήθελες έναν κι εσύ; Σάντρα, έναν καφέ ακόμα, παρακαλώ. Με γάλα; Χωρίς λιπαρά; Με γάλα καρύδας;
Λίντια: Σαν τον δικό σου.
Αντάμους: Σαν τον δικό μου. Έναν ακόμα Σάντρα.
Λίντα : Θα είναι ένα μακρύ απόγευμα
Αντάμους: Θα είναι ένα σύντομο απόγευμα.
Πριν προχωρήσουμε, ναι, είστε πραγματικά καλοί φίλοι. Πέρασα τόσο όμορφες στιγμές μαζί σας και θα συνεχίσω , για λίγο καιρό ακόμα, δουλεύοντας με όλους εσάς. Υπάρχει τόση ασέβεια! Τόσο χιούμορ! Έχει τόση ομορφιά όλο αυτό! Εγώ – κι αυτό είναι πέρα για πέρα αληθινό –  όντως πηγαίνω στο Κλαμπ των Αναληφθέντων Δασκάλων.  Δεν είναι απλά μια ιστορία. Όντως πηγαίνω εκεί και όντως με ρωτάνε, επειδή πολλοί από αυτούς διδάσκουν άλλα γκρουπ και θέλουν να ξέρουν. « Πώς τα πάει αυτό το γκρουπ των Σώμπρα ;» Κι επίσης θέλουν να ξέρουν «Προοδεύετε;».

Κάποιοι από τους Αναληφθέντες Δασκάλους, καταβάλλουν μεγάλη προσπάθεια με τις ομάδες τους. Στ’ αλήθεια προσπαθούν πάρα πολύ, επειδή οι άνθρωποι των ομάδων τους  έχουν την τάση να κλειδώνονται, να φοβούνται την πραγματική αλλαγή. Εγώ όμως πηγαίνω εκεί, σαν περήφανος παππούς, και τους λέω πως τα καταφέρνουμε. Οπωσδήποτε τα καταφέρνουμε. Έτσι…. ( κάποιοι λένε « Ουάου») Ναι, σας ευχαριστώ. Ένα γιούχου ( τώρα το ακροατήριο λέει «Γιούχου» και κάποιοι χειροκροτούν.)

Μια υπενθύμιση

Έτσι λοιπόν, ένα σημείο υπενθύμισης – πιθανών να το κάνω πιο συχνά στα Shouds , επειδή έχουμε να καλύψουμε πολλά θέματα –  ένα σημείο λοιπό, που θέλω να θυμάστε και που θα είναι πολύ σχετικό με όσα θα κάνουμε τις επόμενες εβδομάδες: Αν υπάρχει κάτι…. Όσα είπα πριν είναι μικροπράγματα, αλλά έχω σκοπό να τα επαναλαμβάνω,  επειδή κατά κάποιο τρόπο νιώθω τι έρχεται. Είναι επίσης ένα πολύ σημαντικό σημείο.

Αν υπάρχει κάτι στην ζωή σας που δεν σας αρέσει, ρίξτε του μια προσεκτική ματιά επειδή εκεί υπάρχει κάτι σ’ αυτό ,που ακόμα σας υπηρετεί. Κάτι που είναι τόσο βασικό,  τόσο σημαντικό.

Μερικές φορές ταλαιπωρείστε μ’ αυτά τα πράγματα. Δεν σας αρέσει η έλλειψη της αφθονίας σας. Δεν σας αρέσουν θέματα της υγείας σας . Δεν σας αρέσει ο σύντροφός σας, οτιδήποτε κι αν είναι. Απλά δεν σας αρέσει η χάλια ζωή σας, ίσως. Υπάρχει κάτι εκεί που ακόμα σας υπηρετεί, αλλιώς δεν θα ήταν έτσι.
Και ξέρω πως αναστάτωσα αρκετούς  Σώμπρα , όταν το είπα. «Ε λοιπόν, δεν καταλαβαίνεις. Έχω αυτή την αρρώστια». Ή « Μόλις που τα βγάζω πέρα με τους λογαριασμούς μου. Ζω στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου μου.» Οκ, για ρίξτε του μια ματιά. Υπάρχει κάτι εκεί που ακόμα σας αρέσει. Σας υπηρετεί σε κάποιο επίπεδο. Και είναι δύσκολο να μπείτε μέσα του και να το συνειδητοποιήσετε. Είναι πιο εύκολο να κατηγορείτε τα προβλήματά σας – ας πούμε στην έλλειψη αφθονίας – είναι πιο εύκολο να την κατηγορήσετε , να πείτε: « Ε λοιπόν, δεν μπορώ να κάνω οτιδήποτε εξαιτίας της έλλειψης αφθονίας.» Όχι, στην πραγματικότητα, σας αρέσει ακόμα. Υπάρχει κάτι μέσα της,  που σας αρέσει.

Κάντε μια βουτιά μέσα του. Τι είναι αυτό που σας αρέσει; Για πολλούς από εσάς – δεν ισχύει για όλους – για πολλούς από εσάς, η έλλειψη αφθονίας σας , σας εμποδίζει να κάνετε βαθιές αλλαγές στην ζωή σας. Η δικαιολογία της έλλειψης  αφθονίας, που ακόμα κρεμιέστε πάνω της, σας επιτρέπει, να μην επιτρέπετε περισσότερο φως στην ζωή σας. Το – οτιδήποτε κι αν είναι αυτό – συμπληρώστε εσείς τα κενά στην πρόταση. Ξέρετε , έχετε διαρκώς πονοκεφάλους, ας πούμε πως αυτή είναι η δικαιολογία – οκ, σας υπηρετεί κατά κάποιον τρόπο. Αλλιώς δεν θα υπήρχαν. Είναι μια βασική, θα λέγαμε, συμπαντική αρχή. Είναι πολύ,  πολύ απλό.

Τα νοσοκομεία, τα ιατρεία, είναι γεμάτα από ουρές ανθρώπων –  ουρές και ουρές ανθρώπων – με δικαιολογίες. Ουρές ανθρώπων που προσπαθούν να βρουν απαντήσεις, αλλά στην πραγματικότητα δεν προσπαθούν να βρουν  την απάντηση, οπωσδήποτε δεν προσπαθούν  να βρουν την απάντηση. Προσπαθούν να βρουν δικαιολογίες.

Αν υπάρχει κάτι στην ζωή σας που δεν σας αρέσει – δεν είναι κριτική αυτό – όμως, αν υπάρχει κάτι που δεν σας αρέσει, ανακαλύψτε σε τι σας εξυπηρετεί ακόμη. Ρωτήστε τον εαυτό σας. Γίνετε ο Μάστερ και ρωτήστε τον εαυτό σας: «Με ποιον τρόπο με εξυπηρετεί ακόμα αυτό;» οτιδήποτε δεν σας αρέσει

Ένα σημείο που χρειάζεται να θυμάστε αυτές τις επόμενες τρεις, τέσσερις εβδομάδες μέχρι να βρεθούμε ξανά μαζί, επειδή πρόκειται να βγει στην επιφάνεια: Κάτι , κάποια πράγματα στην ζωή σας που δεν σας αρέσουν, πώς σας υπηρετούν;
Η οικογένεια, οι σχέσεις. Ξέρετε, είναι τόσο βασικό, όπως τόνισε ο Τοβίας πριν χρόνια: Έχετε θέματα υγείας, έχετε θέματα αφθονίας και έχετε θέματα σχέσεων – και θέματα αυτοεκτίμησης, αλλά η αυτοεκτίμηση είναι αυτή που προκαλεί αυτά τα τρία – πως σας υπηρετούν; Και έτσι είναι, και μην μου λέτε, μην λέτε στον εαυτό σας: «Δεν ξέρω». Δεν είναι αποδεκτό. Υπάρχουν για κάποιο λόγο. Έτσι λοιπόν, τι όμορφος τρόπος για να ξεκινήσουμε, μιλώντας για το πώς η ενέργεια σας υπηρετεί

Σωματικά θέματα

Από την τελευταία μας συγκέντρωση και μετά, τι έχει συμβεί; Θα έλεγα ότι το κυριότερο που συμβαίνει σε πολλούς από εσάς , είναι θέματα σωματικά. ( κάποιοι λένε Ωωω, ναι). Σωματικά θέματα. Πόνοι στο σώμα, παράξενη συμπεριφορά του σώματος, το σώμα να κάνει αλλόκοτα πράγματα. Κάποιοι από σας , νομίζετε ότι παθαίνεται καρδιακή προσβολή και ότι θα πεθάνετε μέσα στην νύχτα. Κάποιοι από εσάς, νιώθετε το σώμα σας νωθρό, ότι δεν ανταποκρίνεται, και ποιον κατηγορείτε γι αυτό; Εμένα, φυσικά ( γέλια). Ναι, σας ευχαριστώ. Την ηλικία. Την ηλικία. Ναι, ακόμα κι αυτοί που είναι είκοσι χρονών. Ω, δεν βλέπω κανέναν εικοσάχρονο εδώ μέσα. Είκοσι πέντε;
Την ηλικία, λοιπόν. Ω, απλά «Γερνάω.» Όχι, δεν ισχύει.
Σας παρακαλώ, όσο μεγάλοι, όσο νέοι κι αν είστε, δεν έχει να κάνει με την ηλικία. Είναι πολύ εύκολο να κατηγορήσουμε την ηλικία. Είναι η ένταση των αλλαγών μέσα από τις οποίες περνάτε. Η ένταση των αλλαγών.
Τώρα, όσο προχωράτε σε αυτόν τον πλανήτη σαν ενσαρκωμένοι Μάστερς – είσαι τόσο γλυκιά ( στην Έντιθ) – απαιτούνται αρκετές αλλαγές. Αλλαγές στο Σώμα της Συνείδησης, που περιλαμβάνει και την φυσική σας βιολογία. Ενσωματώνετε ολοκαίνουργια επίπεδα συνείδησης και φωτός και ενέργειας μέσα στο σώμα σας.

Οι περισσότεροι από εσάς – όχι όλοι, αλλά οι περισσότεροι – έχετε απελευθερώσει τις παλιές  προγονικές σας ενέργειες  από το σώμα σας. Έχετε ακόμα κάποιες που θα τις αποκαλούσα καρμικές ενέργειες στο σώμα σας –  από το δικό σας κάρμα – αλλά αυτές δεν ήταν τόσο σπουδαίες όσο οι προγονικές. Αν δεν έχετε ακούσει το Ancestral Freedom (σεμινάριο που λέγεται: Απελευθέρωση Προγονικού Κάρμα), σας παρακαλώ να το κάνετε. Αν δεν μπορείτε να διαθέσετε –  πόσο κοστίζει το σεμινάριο; Πεντακόσια, εξακόσια δολάρια; Πόσο; ( κάποιος λέει « Νομίζω είναι τριακόσια, τόσα δεν είναι;). Τριακόσια δολάρια.
Λίντα: Όχι!
Αντάμους: Πόσα;
Τζιν: Εβδομήντα πέντε.
Αντάμους: Εβδομήντα πέντε δολάρια!  Μόνο αυτά χρεώνεστε γι αυτό;! Αν δεν μπορείτε να διαθέσετε 75 δολάρια για το προγονικό κάρμα,  για κοιτάξτε  λίγο το θέμα με τα προβλήματα αφθονίας σας. Ή την πιστωτική σας κάρτα, ναι. Είναι στ’ αλήθεια ένα από τα σπουδαιότερα πράγματα που μπορείτε να κάνετε για τον εαυτό σας.
Απελευθερώσατε αυτό το προγονικό υλικό. Είναι αυτό πάνω στο οποίο είχατε χτιστεί. Είναι αυτό που πάνω του χτίστηκε το σώμα σας – παλιά  προγονικά θέματα,  DNA, ιστοί, κι όλα τα υπόλοιπα. Τα απελευθερώνετε. Τώρα το σώμα σας περνάει μέσα από ένα επίπεδο αλλαγών, καθώς κυριολεκτικά επιτρέπει περισσότερο φως και περισσότερη συνείδηση.

Θα μπορούσατε επίσης να πείτε, ότι αυτό που συμβαίνει είναι η ενσωμάτωση που γίνεται τώρα στο Σώμα της Συνειδητότητας σας, όπου… φανταστείτε αυτή την πανέμορφη αστραφτερή μπάλα του Εγώ Είμαι, και την φυσική σας βιολογία, που ήταν χωρισμένη, που ανήκε  κατά κάποιον τρόπο στους προγόνους σας, και το μυαλό σας, το οποίο μόνο ο Θεός ξέρει από πού προήλθε, και όλα τα υπόλοιπα να ενσωματώνονται , να συγχωνεύονται μέσα στην ολότητα του Σώματος της Συνείδησης, σε τέτοιο βαθμό, που, όπως είπα και πριν, δεν θα νιώθετε την διαφορά ανάμεσα στο φυσικό σας σώμα, στο μυαλό σας, στην επίγνωσή σας, στην συνείδησή σας ! Θα είναι όλα ενσωματωμένα!

Αυτά που περνάτε τις τελευταίες τρεις με τέσσερις εβδομάδες ειδικά, έχουν να κάνουν με το σώμα. Ω! Και είναι δύσκολο. Είναι δύσκολο, επειδή είστε πληγωμένοι, δεν έχετε  ενέργεια, κάποιες φορές γίνεται πραγματικά πολύ, πολύ επώδυνο. Το σώμα σας δεν αντιδρά όπως συνήθιζε, και φυσικά, παρατηρώ..Βλέπω πολλούς από εσάς να γεμίζετε το στόμα σας με συμπληρώματα διατροφής. Αρκετοί από εσάς δοκιμάζετε νέες θεραπείες διαφόρων ειδών. Θα μπορούσατε απλά να συγκρατηθείτε για κάνα δυο εβδομάδες; Σταματήστε όλα αυτά τα συμπληρώματα.

Το μόνο που κάνετε είναι να λέτε στο σώμα σας: «Κάτι δεν πάει καλά με σένα, αγαπητό σώμα, κι έτσι θα σε φορτώσω με βιταμίνες ή με χυμό κάκτου ή με χάπια από ραπανάκια.» ή οτιδήποτε. Από τα πιο περίεργα πράγματα που έχω δει. Από τα πιο περίεργα. Στην πραγματικότητα, θα έπρεπε να αναρτήσετε στο Facebook , στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης:  «Τα πιο περίεργα πράγματα που έπαιρνα στον δρόμο για το mastering» – επειδή υπάρχουν κάποια πολύ αλλόκοτα πράγματα, που ποτέ δεν θα έβαζα στο σώμα μου, αν είχα φυσικό σώμα, κι εσείς τα χώνετε μέσα σας λέγοντας: «Είναι βιολογικά.» Ε λοιπόν όχι. Είναι σκουπίδια! ( γέλια). Και έχουν απαίσια γεύση και κάνουν αλλόκοτα πράγματα στο σώμα σας. Αλήθεια.

Αυτή την στιγμή περνάτε μέσα από μια απαλή, γεμάτη χάρη, μερικές φορές επίπονη διαδικασία. Μην τα κάνετε θάλασσα. Κοιμηθείτε περισσότερο. Είναι ίσως η σπουδαιότερη συμβουλή, που μπορώ να σας δώσω, έξτρα ύπνος, και ξέρω πως έτσι κι αλλιώς κοιμάστε αρκετά, επειδή την νύχτα, όταν εσείς, το μυαλό σας, το ανθρώπινο μυαλό σταματάει για λίγο να δουλεύει, το σώμα κάνει αυτά που πρέπει να κάνει.

Αυτή η διαδικασία που περνάτε τώρα, που απελευθερώνετε την προγονική σας βιολογία και φέρνετε μέσα στο Σώμα της Συνείδησης τα πάντα. Είχαμε μια μικρή συνάντηση στο Κλαμπ των Αναληφθέντων Δασκάλων. Το είδαμε και είπαμε: « Πόσο καιρό θα χρειαστεί φυσιολογικά κάποιος για να περάσει μέσα από αυτή την συνολική διαδικασία ;» Και καταλήξαμε στα 179 χρόνια ( κάποιοι λένε Ουάου!). Ε λοιπόν, μας φάνηκε αρκετά σύντομο χρονικό διάστημα. 179 χρόνια. Πόσες ενσαρκώσεις; Πιθανόν τρεις.

Τυπικά, χρειάζονται 179 χρόνια για να περάσετε μέσα από αυτού του είδους την διαδικασία, χωρίς να τρελαθείτε. Κι εσείς το κάνετε μέσα σε, πόσα, ίσως είκοσι χρόνια; Ή λιγότερο για κάποιους από εσάς, λίγο περισσότερο για κάποιους άλλους. Δεν είναι αγώνας δρόμου, αλλά βλέπετε, περνάτε μέσα από αυτό με τέτοια ταχύτητα, που θα  επηρεάσει τα γόνατά σας και την πλάτη σας και τον λαιμό σας και τους ώμους σας και την κοιλιακή σας χώρα και τα έντερά σας και την καρδιά σας και το συκώτι σας – το μεγάλο θέμα, το συκώτι –  και τα  νεφρά σας. Θα επηρεάσει τα πάντα.  Τα βγάζει όλα έξω από τα παλιά μοτίβα και τα επαναπροσδιορίζει. Αλλά είναι μια πραγματικά φυσιολογική διαδικασία. Γίνεται με φυσικό τρόπο, με χάρη.

Δεν πρόκειται να πεθάνετε. Δεν έχετε κάποια ασθένεια. Δεν έχετε κάποιο πρόβλημα. Μπορείτε να πάτε στον γιατρό, όπως κάποιοι από εσάς το έκαναν. Πάτε στον γιατρό, σχεδόν πιστεύοντας ότι ο γιατρός θα σας βρει κάτι, επειδή μετά, τι; Μετά θα πάρετε κάποια φαρμακευτική αγωγή και θα προσποιηθείτε ότι θα περάσει, αλλά στην πραγματικότητα δεν θα περάσει. Πάτε στον γιατρό και ο γιατρός σας λέει: «Ε λοιπόν Ελίζαμπεθ, εε, κάναμε όλες τις εξετάσεις, ξέρεις, εξετάσεις που πήραν πολύ χρόνο, και πραγματικά δεν βρήκαμε κάτι. Αλλά θα σου δώσω μια συνταγή, όπως και να χει. Θα μπορούσες εναλλακτικά να επισκεφτείς τον Δόκτωρ Μυαλό, τον ψυχίατρο.» Υπαινιγμός, υπαινιγμός, ουου, ουου, ουου! ( ο Αντάμους κάνει χειρονομίες « είσαι τρελή», και γελάει).
Ελίζαμπεθ: Αλήθεια;
Αντάμους: ( Την φιλάει). Είσαι τόσο όμορφη. Ξέρεις, όταν έρχεσαι εδώ, πρέπει να παίζεις ( γέλια).
Κι έτσι, κάποιοι από εσάς πήγατε στον γιατρό κι ο γιατρός είπε: « Λοιπόν, το σώμα σου δεν έχει κανένα πρόβλημα», επειδή δεν έχει, και γενικά δεν πρόκειται να βρουν τίποτε. Τώρα, ώρα για την δήλωση αποποίησης ευθύνης.
Λίντα: Ω! Αυτό είναι για ψυχαγωγικούς λόγους μόνο. Δεν είναι ιατρική συμβουλή.
Αντάμους: Σε ευχαριστώ. Έτσι λοιπόν τώρα, αφού το αγνοήσαμε αυτό ( γέλια), περνάτε μέσα από το υλικό του σώματος και θα έλεγα πως αυτό που έχω παρατηρήσει σε σας είναι – πόνοι παντού. Παντού. Από την κορυφή ως τα νύχια, από άκρη σε άκρη. Πόνοι παντού. Ξέρετε, είναι αλλιώς όταν πονάει ένα μέρος του σώματος, ας πούμε η πλάτη, και μετά εστιάζετε εκεί. Αλλά, Χριστέ μου, τι κάνεις όταν πονάει ολόκληρο το σώμα σου; Όταν πονούν οι βλεφαρίδες σου; (γέλια)
Λίντα:  Κόκκινο κρασί.
Αντάμους:  Δεν είναι ένας οξύς πόνος, αλλά ένα «άουτς». Τι κάνετε τότε;
Έτσι λοιπόν, σας παρακαλώ να καταλάβετε, τι είναι, είναι ότι περνάτε μέσα από μια μεταμόρφωση, έναν μετασχηματισμό στο σώμα σας ενόσω είστε εδώ.( Κάποιοι σηκώνουν τα χέρια τους). Μια στιγμή. Και κάποιες άλλες φορές δεν θα έχετε καθόλου ενέργεια. Μου αρέσει αυτό. Είναι από τα αγαπημένα μου, επειδή λέτε: «Δεν μπορώ να σηκωθώ πάνω. Είμαι στον καναπέ παρακολουθώντας…. Δεν ξέρω τι.(γέλια). Α, είναι οι εκλογές. Δεν μπορώ ούτε να σηκωθώ. Δεν έχω ενέργεια.» Μου αρέσει πολύ αυτό , επειδή θα σας βγάλει από αυτή την παλιά ενέργεια του μπιμπερό, από το να πηγαίνετε στα ίδια παλιά μέρη για να πάρετε την ενέργειά σας.

Όταν βρίσκεστε σε αυτή την κατάσταση , όπως: « Ω Θεέ μου, δεν έμεινε τίποτε», τότε είναι η στιγμή που ανοίγει η πόρτα, τότε είναι που η ενέργεια έρχεται να σας υπηρετήσει με έναν διαφορετικό τρόπο. Βγαίνετε από τους παλιούς τρόπους, που παίρνατε ενέργεια από μέσα κι από έξω. Και ξέρω ότι, πολλοί από εσάς τρώγατε με περίεργο τρόπο τελευταία και μετά είχατε ενοχές. Δεν σας κάνει καλό αυτό ( οι ενοχές). Απλά φάτε τρελά, αν θέλετε. Αλήθεια. Φάτε τρελά, ή, κάποιοι από εσάς, μη φάτε καθόλου. Αλλά το σωματικό υλικό είναι το μεγάλο μας θέμα τον τελευταίο καιρό.

Θα συνεχιστεί για λίγο καιρό, αλλά να ξέρετε, θα νιώσετε τόση ανακούφιση όταν μάθετε γιατί είναι έτσι. Δεν έχει να κάνει με σας. Έχει να κάνει με αυτή την υπέροχη διαδικασία που περνάτε, που φέρνετε το φως μέσα στο σώμα σας, που γίνεστε το φωτεινό σώμα, κι αυτό ακριβώς είναι που συμβαίνει. Θα κάνουμε μια merabh σε λίγο – θα ξεκινήσουμε με μια merabh –  για να νιώσετε τι συμβαίνει και να είστε εντάξει με αυτό, να σταματήσετε να ανησυχείτε. Ναι, θα έχετε κάποιες χαμηλές, παλιάς Ενέργειας μέρες. Αλλά θα έχετε, κάποιοι από εσάς τις είχαν ήδη, πολύ υψηλές – υψηλές δεν είναι η κατάλληλη λέξη – επεκταμένες , Νέας Ενέργειας μέρες στο σώμα σας.
Εριέτα: Μπορείτε σας παρακαλώ να μας μιλήσετε για το τι συμβαίνει στο μυαλό, μέσα στο κρανίο; Με άλλα λόγια, η εμπειρία μου…. Θα το εκτιμούσα αν μιλούσατε γι αυτό σήμερα.
Αντάμους: Σωστά.
Εριέτα: Στην καθημερινή μου εργασία, εννοώ, θα πρέπει να χρησιμοποιεί κανείς το μυαλό του και να βγάζει πρόγραμμα  και να έχει την επιμέλεια κι όλα αυτά.
Αντάμους: Σίγουρα.
Εριέτα: Και πρέπει να είναι κανείς σε εγρήγορση. ( Γρήγορα! Γρήγορα!)
Αντάμους: Σωστά. Όχι αναγκαστικά.
Εριέτα: Νιώθω σαν να είμαι σε μια merabh μέσα στην καθημερινότητά μου. Ξέρετε, κάποιες ώρες της ημέρας  περισσότερο από τις άλλες.
Αντάμους: Σίγουρα.
Εριέτα: Αλλά εντάξει, για παράδειγμα, όταν είμαι μέσα σε μια merabh…
Αντάμους: Ας συνοψίσουμε.
Εριέτα: Όταν είμαι μέσα σε μια merabh νιώθω σαν να γίνεται μασάζ στον εγκέφαλό μου. Σαν να πλένεται, να καθαρίζεται, δεν ξέρω, σαν να μου βάζουν καινούργια καλώδια, κάπως έτσι. Γιατί συμβαίνει αυτό ενώ κάνω κάτι που χρειάζεται να έχω…
Αντάμους: Ε, όχι.
Εριέτα: Γιατί;
Αντάμους: Δεν θα μπω στο θέμα του μυαλού σήμερα. Σήμερα είναι περισσότερο ημέρα για το σώμα. Το μυαλό έρχεται..Εε, το μυαλό είναι ένα άλλο θέμα. Τι θεωρείς πιο εύκολο, τα σωματικά ζητήματα ή τα ζητήματα του μυαλού;
Εριέτα: Για μένα είναι κορώνα – γράμματα.
Αντάμους: Ναι.
Εριέτα: Νιώθω πως είναι και τα δύο σημαντικά, και εκτιμώ την αναφορά, αλλά είναι αυτό που συμβαίνει; Είναι μέρος του επαναφορτισμού; Έχει να κάνει με την εισροή της Νέας Ενέργειας;
Αντάμους: Η απάντηση είναι ναι.
Εριέτα: Ξέρετε, μοιάζει πολύ φυσικό μέσα στο μυαλό, μέσα στο κρανίο.
Αντάμους:  Θα έλεγα πως είναι πιο δύσκολα τα σωματικά θέματα. Αν το σώμα σου πονάει, αν ξαφνικά πιέζεσαι επειδή πιστεύεις πως έχεις καρκίνο και διαβήτη κι οτιδήποτε άλλο ταυτόχρονα, θα σε σταματήσει. Θα σε σταματήσει πραγματικά γρήγορα. Θα ασχοληθούμε με το μυαλό αργότερα, είναι κάπως διαφορετικό θέμα. Σήμερα, ήθελα να μιλήσω για το σώμα.

Merabh για το Σώμα

Ας κάνουμε λοιπόν μια σύντομη merabh. Πριν προχωρήσουμε στην υπόλοιπη συζήτησή μας σήμερα, ας κάνουμε μια σύντομη merabh για το φυσικό σας σώμα. Καλώς. Θα πάμε και στο μυαλό, αλλά ένα πράγμα τη φορά. Ναι.

Και ο Cauldre μου ζητάει να σας ρωτήσω πώς είναι η θερμοκρασία εδώ μέσα; ( το ακροατήριο λέει: Κρύα). Κρύα. Ας την ανεβάσουμε λίγο. Τι είναι εδώ μέσα, νεκροταφείο; ( γέλια). Σαν να λέτε: « Μιλάμε για το σώμα, και μετά το παγώνουμε». Οκ.
(αρχίζει η μουσική)
Ω, ο Cauldre μου λέει να καθίσω στην καρέκλα. Αλλά εγώ δεν θέλω να καθίσω, αλλά θα καθίσω ( κι άλλα γέλια). Οκ.

Παίρνουμε μια καλή βαθιά αναπνοή. Μια καλή βαθιά αναπνοή.

Έτσι λοιπόν, σώμα περνάει από τεράστια, τεράστια επίπεδα αλλαγής  αυτή τη στιγμή. Δεν υπάρχει κανένα  πρόβλημα στο σώμα σας, κανένα πρόβλημα. Απλά περνάει μέσα από αλλαγές, που θα έπαιρναν 179 χρόνια, γραμμικά χρόνια.
Θέλω να νιώσετε για λίγο, τι ακριβώς κάνετε αυτή την στιγμή με το να επιτρέπετε αυτές τις αλλαγές, πολλές  αλλαγές. Θα τις έλεγα «φτάνοντας στα όρια» αλλαγές.

Νιώστε το σώμα σας, ακόμα και με τους πόνους και τις ενοχλήσεις ή την χαμηλή του ενέργεια, ή με οτιδήποτε νομίζετε ότι του συμβαίνει. Νιώστε το σώμα σας και τι πραγματικά συμβαίνει. Βλέπετε,  βγάζετε στην επιφάνεια αυτά που συμβαίνουν – καθολικοί πόνοι –  αλλά νιώστε τι πραγματικά συμβαίνει στην βιολογία σας.
Ένα επίπεδο άνευ προηγουμένου απελευθέρωσης σε μια ζωή.
(παύση)
Απελευθερώνετε τα παλιά μοτίβα.
(παύση)
Και ένα άνευ προηγουμένου επίπεδο ενσωμάτωσης νέων ενεργειών, ενεργειών να σας υπηρετήσουν .
(παύση)
Με το παράδειγμα που κάναμε με τον καφέ σήμερα, αφήστε αυτές τις ενέργειες να έρθουν σε σας. Έρχονται στα χέρια σας,  έρχονται στην βιολογία σας, κι εσείς τις αποδέχεστε,  επιτρέπετε την ανταλλαγή των ενεργειών από κάτι που ήταν πολύ , πολύ παλαιό πρότυπο βιολογίας, αρχαίο, αρχαίο πρότυπο. Το αφήνετε να φύγει και αποδέχεστε αυτές τις νέες ενέργειες που εισέρχονται, όπως ακριβώς στο παράδειγμά μας με τον καφέ.
Ναι , τις αφήνετε να έρθουν σε σας –  δεν χρειάζεται να βγείτε και να ψάξετε αυτές τις ενέργειες –  τις αφήνετε να έρθουν σε σας, και μετά τις αποδέχεστε. Την ίδια σας την βιολογία.
(παύση)
«Εγώ Είμαι Εδώ. Εγώ Είμαι Εδώ μέσα σε αυτό το φωτεινό σώμα που είναι δικό μου. Εγώ Είμαι Εδώ με την καινούργια μου βιολογία, που δεν είναι πια μόνο φυσική και καθόλου ευάλωτη  σε εξωτερικές δυνάμεις, καθόλου  ανασφαλής , όπως ήταν η παλιά μου βιολογία», επειδή τώρα είναι δική σας.  « Εγώ Είμαι Εδώ μέσα στο Σώμα της Συνείδησης».
(παύση)
Όλη αυτή η διαδικασία ξεκίνησε υποθέτω πριν λίγους μήνες. Αυτά που περνάτε τον τελευταίο μήνα είναι κάπως σαν να τα έσπρωξα εγώ. Και μετά το νιώσατε. Είπα πως ο θάνατος είναι μια ψευδαίσθηση, και είναι. Γίνεται μια μεταμόρφωση, στην πραγματικότητα, μια μετάβαση, αλλά θάνατος –  με την έννοια ότι δεν βρίσκεστε πια εδώ, ότι έχετε φύγει, ότι βρίσκεστε σε κάποιο άλλο μέρος, ότι δεν είστε πια εσείς –  όχι. Οπωσδήποτε όχι.
Κι έτσι το ξεκίνησα, όταν σας μιλούσα για την ψευδαίσθηση του θανάτου. Το σκεφτήκατε, το νιώσατε και το σώμα σας άρχισε επίσης να ανταποκρίνεται.

Ο θάνατος μπορεί να προκύψει σε αυτούς που κρατούν την παλιά τους βιολογία, το προγονικό τους σώμα, αλλά όχι σε εκείνους που ενσωματώνουν το δικό τους, αυτό που είναι το φωτεινό τους σώμα.
(παύση)
Ο θάνατος είναι ένα πρότυπο του  παλιού φυσικού σώματος, και δεν πάμε εκεί. Δεν πρόκειται να αφήσουμε ούτε το σώμα μας να πάει εκεί.
(παύση)
Το σώμα σας ανταποκρίνεται σε σας, στην συνείδησή σας, στις επιθυμίες σας και στα πάθη σας. Κι έχει ακόμα το πρότυπό του, ακόμα προσπαθεί να πάει πίσω σε αυτά που γνωρίζει ,ίσως  χιλιάδες ζωές ή περισσότερες.
Και μετά , όταν αυτό  δεν λειτουργεί, τότε το σώμα, η βιολογία του Σώματος της Συνείδησης, έρχεται στο φως. Αναδομεί τον εαυτό του, κι αυτό ακριβώς είναι που περνάτε τώρα.
Ξέρω ότι  είναι άβολο, αλλά πραγματικά, το πιο όμορφο πράγμα που μπορείτε να κάνετε, είναι να αποκτήσετε το δικό σας Σώμα Συνείδησης.
(παύση)
Δεν ήθελα να μιλήσω πολύ για το μυαλό σήμερα, γιατί είναι πραγματικά δύσκολο ακόμα και να επιτρέψετε το «και» του Μάστερ, που είσαστε. Είναι δύσκολο να βρίσκεστε σ’ αυτό τον πανέμορφο χώρο, που πάντα επιτρέπετε, όταν το σώμα έχει δυσκολίες, είναι πονεμένο, πληγωμένο  ή κατατρομαγμένο.

Πάρτε μια βαθιά αναπνοή μέσα σε αυτόν τον όμορφο χώρο, νιώστε μέσα σ’ αυτή δική σας βιολογία που αλλάζει.
(παύση)
Και, αντί να ανησυχείτε για το σώμα  ή να το πολεμάτε ή ακόμα και να προσπαθείτε να το νικήσετε με σκέψεις του μυαλού σας, θα ήθελα τώρα, απλά να επιτρέψετε…. Απλά να επιτρέψετε.

Οτιδήποτε κι αν συμβαίνει στο σώμα σας, οτιδήποτε αλλάζει, κινήσεις, μετατοπίσεις, οποιεσδήποτε επιρροές κι αν έχετε ή αν νιώθετε, απλά επιτρέψτε τες,  με την συνειδητοποίηση, ότι  ήρθατε εδώ, σ’ αυτή την ενσάρκωση για να κάνετε κάτι, και το κάνετε. Είναι τόσο απλό.
(παύση)
Επιτρέψτε να οτιδήποτε συμβαίνει στη βιολογία σας, να συμβεί. Είναι μια φυσική  εξέλιξη, μια φυσική μεταμόρφωση,  που συμβαίνει όταν κάποιος επιτρέψει στον εαυτό του να είναι ο Μάστερ. Το σώμα του αλλάζει.

Όλοι εμείς, που περάσαμε μέσα από αυτό, ξέρουμε ότι έρχονται κάποιες στιγμές μεγάλης ταλαιπωρίας. Αλλά ξαφνικά είναι σαν να φεύγουν, και υπάρχει μια καινούργια σχέση με την φυσική σας ύπαρξη, μια ολοκαίνουργια σχέση, που εν συντομίας είναι σαν να λέτε ξαφνικά: «Αυτό είμαι εγώ. Αυτό είμαι εγώ!»
Ας πάρουμε μια καλή βαθιά αναπνοή με αυτό.

Μια καλή βαθιά αναπνοή.
(η μουσική τελειώνει)
Αυτά συμβαίνουν τις τελευταίες τρεις ή τέσσερις εβδομάδες. Εντάξει, για κάποιους από εσάς λίγο περισσότερο, αλλά το σώμα. Το σώμα. Αλλάζει. Ναι.

Καλά  λοιπόν. Δεν νιώθετε όμορφα; Ω! Τι ανακούφιση! Ω! Ωω! Ναι. Καλά.

*** Τέλος του α΄ μέρους ,με την merabh,
το β’ μέρος έρχεται σε λίγες μέρες !

Mέρος 2ο , Τα πρότυπα

Το επόμενο πράγμα που θέλω να παρουσιάσω, καθώς μπαίνουμε στον πυρήνα της σημερινής ημέρας, είναι πως είχατε πολλές ενσαρκώσεις, κι ακόμα κι αν  είστε από αυτούς που δεν ήσασταν για πολύ καιρό εδώ, που είχατε λίγες ενσαρκώσεις, φέρνετε  ακόμα τα πρότυπα αυτών των ενσαρκώσεων. Εσείς που ήσασταν εδώ χιλιάδες και πλέον ζωές, αναπτύξατε πολύ ξεκάθαρα πρότυπα:  ξεκάθαρα πρότυπα για το σώμα, για το μυαλό, για τα πάντα.

Επαναλαμβάνετε αυτά τα πρότυπα, τα έχετε επαναλάβει. Τελικά, το αστείο είναι ότι, στις πρώτες σας ενσαρκώσεις δουλέψατε πάνω στην δημιουργία αυτών των προτύπων. Θελήσατε τώρα να επιστρέψετε με το πρότυπο του φυσικού σώματος και με το πρότυπο του μυαλού. Δεν θέλατε να γκρεμίσετε τους τοίχους, κι έτσι πολύ σύντομα βρεθήκατε μέσα σ’ αυτά τα πρότυπα. Τώρα φτάσατε στο σημείο να καταλάβετε ότι τα πρότυπα δεν λειτουργούν πια.

Τα πρότυπα είναι καταστάσεις όπως το γήρας. Το γήρας. Γήρας και θάνατος. Το γήρας είναι ένα πρότυπο που αναγκαστήκατε να αποδεχτείτε – « Πρόκειται να γεράσω» – επειδή το κάνατε χιλιάδες φορές. Σας είναι οικείο. Σας είναι πολύ οικεία η διαδρομή από την γέννηση στην ωρίμανση της βιολογίας, της σεξουαλικότητας , της διανόησης και μετά στην κορύφωση και μετά αργά, αργά στο γήρας.

Είναι σχεδόν σαν μια ύπνωση, αλλά πιο πολύ το γεγονός ότι ακολουθείτε αυτά τα πρότυπα, κι ένα πολύ μεγάλο μέρος του εαυτού σας λέει: « Ε λοιπόν, έτσι είναι τα πράγματα. Ξέρεις, γερνάμε και μετά πεθαίνουμε.» Όχι. Όχι. Θα σπάσουμε αυτά τα πρότυπα ή θα τα απελευθερώσουμε ή θα τα κάνουμε οτιδήποτε θέλετε εσείς.

Δεν χρειάζεται να είναι αληθινό. Δεν χρειάζεται να είναι έτσι. Αλλά τα δουλεύατε σε τόσο πολλές ενσαρκώσεις , τα ακολουθούσατε, τα βιώνατε που είναι σαν να πηγαίνετε με την ροή τους. Και μετά, όταν κάτι εμφανίζεται  και προσπαθεί να το αλλάξει αυτό , όταν έρχεται η επίγνωση – σας είναι γνωστά όλα όσα έχω πει μέχρι τώρα  – όταν έρχεται η επίγνωση, είναι σα να λέτε: «Ουφ! Μου είναι δύσκολο να το διαχειριστώ. Τι εννοείς λέγοντας πως δεν γερνάω; Τι εννοείς , ότι δεν χρειάζεται πια να ακολουθώ τα παλιά πρότυπα της βιολογίας;». Και είναι σαν να λέτε: « Ε λοιπόν, ας περιμένω να δω τι θα γίνει αύριο και την επόμενη εβδομάδα.» Κι έτσι μένετε σ’αυτά τα πρότυπα.

Ένα άλλο άσχημο πρότυπο είναι το πρότυπο του ανικανοποίητου. Κι έτσι ζείτε την ζωή σας , κάνετε συγκεκριμένα πράγματα  και κάποια άλλα δεν τα κάνετε  και – εσείς και γενικά η ανθρωπότητα –  έχετε το πρότυπο του ανικανοποίητου. –«Δεν έκανα αυτά που πραγματικά ήθελα να κάνω σ’ αυτή την ζωή.»
Κι όταν έρχονται στην άλλη πλευρά, και μαζευόμαστε όλοι μαζί , υπάρχει συνήθως αυτή η χαριτωμένη άμεση αντίδραση του τύπου: «Ε λοιπόν, έπρεπε να τα είχα κάνει. Μακάρι να τα είχα κάνει. Είχα τόσο μεγάλες φιλοδοξίες γι αυτή την ενσάρκωση», κι εδώ έχουμε το πρότυπο του ανικανοποίητου. Σχεδόν καταλήγετε στο συμπέρασμα, ότι απλά αποδέχεστε ότι  δεν πρόκειται να έχετε μια ικανοποιητική  ζωή.
Σχεδόν αποδέχεστε ότι: « Ε λοιπόν, ήθελα να αφιερώσω την ζωή μου στην τέχνη» ή « Ήθελα πραγματικά να περάσω σε κάποια πνευματικά μεταφυσικά επίπεδα» ή «Ήθελα πραγματικά να γυρίσω τον κόσμο». Το ακούω συνέχεια από τους Σώμπρα και μετά , συμπεριλαμβάνοντας και κάποιους από τους άλλους, έχουμε ένα αρκετά υψηλό επίπεδο ανικανοποίητου. Έχει γίνει πρότυπο, ένα αποδεκτό πρότυπο Είναι ο.κ. να είστε ανικανοποίητοι.

Θα το σπάσουμε αυτό, επειδή δεν είναι οκ. Ήρθατε εδώ για κάποιο σκοπό. Ήσασταν αρκετά επίμονοι, αρκετά πεισματάρηδες, αρκετά αφοσιωμένοι, για να φτάσετε ως εδώ. Δεν θα τελειώσουμε έχοντας ένα σωρό ανικανοποίητα πράγματα, όταν έρθετε στην άλλη πλευρά- « Ξέρετε, ήμουν τόσο κοντά στην ενσωματωμένη συνείδηση. Αλλά, ξέρετε, δείλιασα να κάνω αυτά τα λίγα βήματα και δεν τα έκανα.» Δεν θα λειτουργεί πια. Αυτά τα πρότυπα δεν σας ανήκουν, αλλά θα παραμείνετε σ αυτά για λίγο καιρό ακόμα. Θα παραμείνετε για κάποιους λόγους, που θα σας πω σε λίγο.

Πρότυπα της οικογένειας, φυσικά. Αυτά που οι περισσότεροι τα έχετε ξεπεράσει. Τι άλλα πρότυπα υπάρχουν;

Όση ώρα το σκέφτεστε, θα σας πω άλλο ένα. Υπάρχει το πρότυπο της ξεκούρασης και της προετοιμασίας. Όταν είστε τόσο κουρασμένοι στο σώμα και στο μυαλό, το πρότυπο είναι: «Θα πεθάνω για να ξεκουραστώ λίγο. Θα πεθάνω για να σταματήσω και να ξεκουραστώ στις άλλες σφαίρες. Θα δημιουργήσω ένα μικρό λιβάδι με αγελάδες και λουλούδια και πουλιά, και θα  πέσω να κοιμηθώ για περίπου εκατό χρόνια. Απλά θα πέσω για ύπνο. Θα ξεκουραστώ και θα προετοιμαστώ για την επόμενη ενσάρκωσή μου, επειδή, ξέρεις» – κι αυτό είναι ένα πρότυπο- «Ξέρεις θα μπορούσα να τα είχα καταφέρει, αλλά μου τελείωσαν τα καύσιμα. Δεν είχα πολλή ενέργεια. Για αυτό θα κοιμηθώ για περίπου 100 χρόνια στην άλλη πλευρά και μετά θα επιστρέψω ανανεωμένος.» Θα επιστρέψετε σε άθλια κατάσταση. Θα επιστρέψετε αρχίζοντας από το σημείο, όπου θα έχετε ξεχάσει τι είπατε , θα περάσετε μέσα από όλη την διαδικασία, θα επιστρέψετε στις προγονικές σας οικογένειες, θα επιστρέψετε μέσα σε ένα κουτσό φυσικό  σώμα αντί για το φωτεινό σας σώμα. Έτσι λοιπόν, αυτό είναι ένα πρότυπο.

Το πρότυπο: «Δεν μπορώ να το κάνω. Δεν μπορώ. Είναι τόσο κουραστικό . Απλά δεν μπορώ να το κάνω.» Συμπληρώστε εσείς,  αυτά που δεν μπορείτε να κάνετε. «Δεν μπορώ να το πετύχω. Προσπάθησα. Προσπάθησα να φωτιστώ και, Αντάμους, το κάνω λάθος. Δεν μπορώ να το κάνω. Κάτι δεν πάει καλά. Ίσως να χρειάζεται να φύγω από τον πλανήτη και να έρθω να μιλήσουμε μαζί να το δω με τα μάτια μου. Θα το δω πιο καθαρά όταν έρθω στην άλλη πλευρά.»

Όχι. Δεν σημαίνει πως όταν βρεθείτε στην άλλη πλευρά θα γίνει – μπουφ! – και ξαφνικά θα το συνειδητοποιήσετε.  Θα περάσετε στην άλλη πλευρά και θα ζήσετε αυτές τις  « ω, σκατά» στιγμές. «Ω! Χριστούλη μου, θα έπρεπε να το είχα κάνει» και μετά θα γυρίσετε πίσω και θα προσπαθήσετε να το κάνετε ξανά.
Τι άλλα πρότυπα έχουμε εδώ; Ναι. Η Λίντα  θα σου φέρει το μικρόφωνο.
Λίντα: Ναι, ναι! Τρέχω.
Αντάμους: Δισεκατομμύρια  οντότητες μας παρακολουθούν online.
Τζιμ: Μπορούμε να το δούμε ξανά αυτό Λίντα; Ένα από τα αγαπημένα μου είναι ότι δεν υπάρχει κανείς, που να μπορεί να κάνει μια σχέση στο επίπεδο που  είμαι ικανός εγώ να κάνω τώρα.
Αντάμους: Οκ. Ναι. Ναι. Ενδιαφέρον. Δεν θα το χαρακτήριζα παλιό πρότυπο. Το παλιό πρότυπο θα ήταν: « Θα πρέπει να κάνω μια σχέση για είμαι καλά». Στην πραγματικότητα, εκεί που πας είναι ένα ολοκαίνουργιο πράγμα : « Δεν υπάρχει κάποια σχέση, που θα μπορούσε να συνηχήσει μαζί μου τώρα». Ναι.
Το παλιό πρότυπο είναι πρότυπα
. Γεννιέσαι μέσα σε ένα φυσικό σώμα σαν μωρό. Δεν χρειάζεται. Ο Τοβίας μας το έδειξε αυτό. Ξεκίνησε δέκα χρονών. Περνάτε μέσα από όλες αυτές τις καταστάσεις: να λερώνεστε, να κλαίτε και να αρρωσταίνετε.  Ελάτε όταν το σώμα είναι έτοιμο ξεχειλίσει τεστοστερόνη κι όλα τα άλλα. Ελάτε τότε.

Έτσι λοιπόν, το επόμενο πρότυπο στο οποίο περνάνε οι άνθρωποι τώρα, δεν ήταν έτσι . «Θα πρέπει να μορφωθώ. Μετά θα πρέπει να βρω έναν σύντροφο. Μετά θα πρέπει να κάνω παιδιά με τον σύντροφό μου. Μετά θα – νέο πρότυπο – Μετά θα πρέπει να πάρω διαζύγιο, και μετά να ξαναπάρω διαζύγιο  και μετά ξανά ( γέλια), και μετά θα γεράσω και μετά δεν θα έχω καθόλου χρήματα και η καριέρα μου δεν με ικανοποιούσε. Γιατί πήγα στο σχολείο για μια τόσο χαζή καριέρα που δεν με ικανοποιούσε καθόλου; Θα πεθάνω» ( κι άλλα γέλια).
Αυτά είναι πρότυπα και κανείς δεν τα αμφισβητεί. Κανείς δεν λέει: «Για μισό λεπτό. Είναι αυτό που πραγματικά θέλεις;» Θα το συστήνατε αυτό στα παιδιά σας; ( κάποιος λέει: Όχι!) Ή στα εγγόνια σας; Θα το συστήνατε καθόλου στον Τόμπιν;
Κέρι: Όχι, δεν θα το σύστηνα.
Αντάμους: Το μικρόφωνο, παρακαλώ.
Λίντα: Ποιος φωνάζει; Όχι, όχι η Κέρι. Αυτή δεν φωνάζει ( ο Αντάμους γελάει).
Αντάμους: Έτσι λοιπόν Κέρι, έμπλεξες με τα πρότυπα , αλλά…
Κέρι: Δυστυχώς, έτσι είναι ( γέλια).
Αντάμους: Δεν πειράζει, εφόσον είσαι σύμφωνη να βγεις από αυτά.
Κέρι: Είναι αυτο- σαμποτάζ.
Αντάμους: Έχεις μια λάμψη στα μάτια σου σήμερα.
Κέρι: Ναι, έχω!
Αντάμους: Μάλιστα. Έτσι λοιπόν, τι θα σύστηνες στον Τόμπιν;
Κέρι: Θα σύστηνα στον Τόμπιν το εξής: « Είσαι εδώ για να ζήσεις!
( υψώνοντας την γροθιά της στον αέρα) Κι αυτό είναι το μόνο που πρέπει να κάνεις.» Και ξέρεις τι μου είπε πριν δυο βράδια;
Αντάμους: Τον χτυπούσε όταν του το έλεγες;
Κέρι: Όχι, όχι. Ήμασταν ξαπλωμένοι στο κρεβάτι, ειλικρινά, ο γιος μου , μου είπε: « Κατάλαβα το νόημα της ζωής κι αυτό είναι ότι πρόκειται να πεθάνουμε! Ποιος ο λόγος να σηκωθώ από το κρεβάτι;» Κι εγώ του είπα: « Για να ζήσεις , γιε μου! Να κάνεις κάμπινγκ  και να μυρίσεις τα λουλούδια και να βρεθείς με τα ζώα», σωστά;
Αντάμους: Ναι, και πώς πάει;
Κέρι: Και του είπα: « Έχεις 90 χρόνια ακόμα. Μην ανησυχείς γι αυτό».
Αντάμους: Ναι, ναι. Ναι. Και πως το πήρε;
Κέρι: Είμαστε σε κάποια ένταση, οι γονείς του.
Αντάμους: Ναι, ναι. Ναι.
Κέρι: Αλλά του άρεσε , κι επέλεξε εμένα, και ήρθαμε εδώ μαζί.
Αντάμους: Κι έτσι λοιπόν δεν θα του σύστηνες τα παλιά πρότυπα;
Κέρι: Όχι, δεν θέλω να πάει στο κολλέγιο  και να δώσει  πενήντα χιλιάδες δολάρια για έναν βαθμό στις ελεύθερες τέχνες. Όχι.
Αντάμους: Προφανώς του λες,  για οτιδήποτε, « Απλώς ακολούθησε την καρδιά σου».
Κέρι:  Του λέω: « Μην αφήσεις κανέναν να σταθεί εμπόδιο στον δρόμο σου, αγόρι μου».
Αντάμους: Σωστά.
Κέρι: Όταν κάποιο κωλόπαιδο  εμφανιστεί κι αρχίσει  τις κακίες…
Αντάμους: Αυτή την γλώσσα χρησιμοποιείς όταν μιλάς με τον μικρό σου γιο;
Κέρι: Λέω, ξέρεις : « Όταν αυτός ο μικρός μπάσταρδος σου επιτεθεί ( γέλια) και προσπαθήσει να σου χαλάσει την χαρά σου, εσύ να του πεις:
«Ε, κύριος! Μια χαρά περνούσαμε μέχρι την στιγμή που ήρθες εσύ». Κυριολεκτικά. Ξέρεις,  του μιλάω για τον σεξουαλικό ενεργειακό ιό κι όλα αυτά.
Αντάμους: Ωραία. Αλλά δεν θα ήθελες να ακολουθήσει τα παλιά πρότυπα.
Κέρι: Όχι, θέλω να είναι ελεύθερος. Είναι τόσο γεμάτος φως και χαρά. Κι αυτό που θέλω για αυτόν και του το λέω συνέχεις είναι: « Είμαστε εδώ για να ζήσουμε και τίποτε άλλο δεν έχει σημασία.»
Αντάμους: Ξέρεις τι θέλω να σε ρωτήσω.
Κέρι: Ρώτα με ( ψιθυριστά).
Αντάμους: Είσαι καλό πρότυπο εσύ γι αυτό;
Κέρι: Όχι πάντα. Όχι. Επειδή  η δουλειά μου στο γραφείο είναι βαρετή και μου  τρώει πολύ χρόνο.
Αντάμους: Είναι μια χαρά η δουλειά σου.
Κέρι: Θα το ψάξω βαθύτερα να δω τι συμβαίνει, με βάση την συμβουλή σου.
Αντάμους: Ναι, σε εξυπηρετεί. Σε εξυπηρετεί.
Κέρι: Όντως με εξυπηρετεί. Μεγάλωσα ένα παιδί. Έβαλα ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι μας και είμαι περήφανη τελικά για αυτό, την στιγμή που έφυγα από τον πλανήτη αρκετές φορές, όπως γνωρίζεις.
Αντάμους: Θα στο έλεγα σε προσωπικό επίπεδο, θα σου έδινα την απάντηση, αλλά θα αφήσω τον Cauldre  να το κάνει μετά.
Κέρι: Ω! υπέροχα!
Αντάμους: Είναι προσωπικό θέμα.
Κέρι: Δεν με πειράζει. Συνέχισε.
Αντάμους: Χρησιμοποιείς το παιδί σου σαν δικαιολογία.
Κέρι: Ω, ναι! Το ήξερα!
Αντάμους: Αυτό που κάνεις όμως στην πραγματικότητα είναι, να πετάς όλη την αρνητική ενέργεια πάνω του σαν μέρος αυτού. Μπαίνεις στον ρόλο του θύματος. Εκείνος το νιώθει, «Η μανούλα το κάνει για μένα αλλιώς θα ήταν ήδη Αναληφθείς Διδάσκαλος».
Κέρι: Το ξέρω αλλά, τι να έκανα; Να τον πήγαινα σε ορφανοτροφείο; Ίσως εκεί να ήταν καλύτερα.
Αντάμους: Ίσως να μην ήσουν υποχρεωμένη…(γελάει ο Αντάμους)
Κέρι: Είπα στον πατέρα του να τον πάρει. Σκέφτηκα όμως να κάνω μια προσπάθεια!
Αντάμους: Σταμάτα να τον χρησιμοποιείς σαν δικαιολογία.
Κέρι: Οκ, θα σταματήσω.
Αντάμους: Σταμάτα να λες: « Πρέπει να φροντίσω…» Θέλω να ρίξεις μια ματιά στην συγκυρία , τότε που γεννήθηκε ο Τόμπιν , στην δική σου εξέλιξη και στα πράγματα που συνέβαιναν εκείνη την εποχή στη ζωή σου και ήσουν έτοιμη να τα τινάξεις όλα στον αέρα και τότε γέννησες  τον Τόμπιν, κάτι που είναι πολύ όμορφο, αλλά τον χρησιμοποίησες σαν δικαιολογία για τις καταστάσεις της ζωής σου. Και σε κάποιο επίπεδο νιώθει την ενέργεια. Σταμάτα να τον χρησιμοποιείς σαν δικαιολογία.
Κέρι: Οκ, θα σταματήσω. Και το αναγνωρίζω. Ειλικρινά… οι φίλοι μου το ξέρουν ότι το λέω αυτό.
Αντάμους: Έτσι λοιπόν, τον επόμενο μήνα θα έρθεις εδώ με μια τρισέλιδη αναφορά και θα την δώσεις μπροστά σε όλους ( γέλια).
Κέρι: Αντί γι αυτό, μπορώ να τραγουδήσω ένα τραγούδι και να χορέψω; Θα είναι πιο διασκεδαστικό.
Αντάμους: Σ ευχαριστώ. Όχι άλλες δικαιολογίες.
Κέρι: Όχι άλλες δικαιολογίες!
Αντάμους: Είναι ένα πρότυπο. Ένα χαρακτηριστικό πρότυπο. Ένα ακόμα πρότυπο… σε ευχαριστώ. Σ ευχαριστώ που μου επέτρεψες να μπω στα προσωπικά σου.
Θα αναφερθώ σε ένα ακόμα πρότυπο στα σύντομα, στο πρότυπο αυτό που ανησυχείτε για την γνώμη των άλλων. Ω! είναι τόσο βαρύ – « Τι θα σκεφτούν;». Στ αλήθεια δεν έχει καμιά σημασία, και  θα ήταν τόσο θλιβερό να πάτε στην άλλη πλευρά , ανικανοποίητοι, και να σας πω: «Γιατί λοιπόν τόση φασαρία; Κι όμως… είχατε φτάσει τόσο κοντά. Μια ανάσα από την πραγματική ενσωματωμένη φώτιση».
«Το ξέρω, αλλά φοβόμουν τι θα πουν οι άλλοι.» Οι Αναληφθέντες Δάσκαλοι θα έσκαγαν στα γέλια. Θα σας έλεγαν: «Σοβαρά;! Θα επιτρέψετε στο τι θα πουν οι άλλοι, θα επιτρέψετε στην παλιά συνείδηση να σας καθοδηγήσει στο τι θα κάνετε;» Με κάνει να γελάω και γελάνε κι αυτοί, αλλά έχετε πέσει στην παγίδα του – στο πρότυπο του « Τι θα πει ο κόσμος;» Στο πρότυπο της διαφορετικότητας.

Είστε ήδη διαφορετικοί, κι αυτό είναι καλό. Είστε ήδη διαφορετικοί. Στην ουσία, είστε στην ενδιάμεση ζώνη της διαφορετικότητας. Είστε αρκετά διαφορετικοί, αλλά όχι ακόμα μοναδικοί. Καταλαβαίνετε την διαφορά; Έχετε φτάσει να είστε διαφορετικοί από το κατεστημένο και σας κοροϊδεύουν γι’αυτό, αλλά δεν έχετε γίνει ακόμα μοναδικοί.

Γνώρισα κάποιους σπουδαίους ζωγράφους που έζησαν εκατοντάδες χρόνια πριν. Ήταν διαφορετικοί. Στην αρχή έμαθαν να ζωγραφίζουν όπως όλοι οι άλλοι, περίπου ό,τι κάνετε κι εσείς. Μάθατε πώς να είστε ανθρώπινοι όπως όλοι οι άλλοι. Μετά άρχισαν να διαφοροποιούνται. Άρχισαν το δικό τους στυλ και τις δικές τους μεθόδους, και όλοι οι άλλοι τους κορόιδευαν.
Οι κοροϊδίες σταμάτησαν όταν έγιναν μοναδικοί, όταν έκαναν όλη την διαδρομή κι έφτασαν  την αλλαγή στην τέχνη τους  από την τυπική ζωγραφική στην αφηρημένη. Τότε έγιναν μοναδικοί κι όλοι τους αποδέχτηκαν, τους τίμησαν και τους λάτρεψαν, επειδή έκαναν την υπέρβαση. Και ( κάποιος λέει « Πέθαναν» ). Όχι απαραίτητα. Κάποιοι από αυτούς μετά θάνατον, ναι. Κάποιοι από αυτούς, όχι – γνώρισα αρκετούς από αυτούς – κάποιοι όσο ήταν ακόμα ζωντανοί. Πέρασαν μια περίοδο εμπαιγμού.
Αλλά εσείς είστε διαφορετικοί, μα δεν έχετε επιτρέψει στον εαυτό σας να γίνετε μοναδικοί. Είστε διαφορετικοί, αλλά δεν έχετε επιτρέψει στον εαυτό σας να κάνει την υπόλοιπη διαδρομή, να γίνει απολύτως μοναδικός, κυρίαρχος, ελεύθερος από όλα τα πρότυπα. Γι αυτό είμαστε εδώ.
Λίγα ακόμα πρότυπα στα γρήγορα. Είδα κάποια χέρια να σηκώνονται. Σε ευχαριστώ, Λίντα. Λοιπόν άλλο ?
Σώμπρα 1 🙁 γυναίκα): Φοβάμαι να μείνω στην δύναμή μου.
Αντάμους: Να μείνεις  στην δύναμή σου. Ας αλλάξουμε την λέξη: Να μείνεις  στο φως σου. Η δύναμη είναι ψευδαίσθηση. Παρόλα αυτά καταλαβαίνω τι εννοείς. Να είσαι στο: Εγώ Είμαι. Θα το πω συνοπτικά:  « Εγώ Είμαι Εδώ». Εγώ Είμαι Εδώ, που σημαίνει « Αντί να τα σκέφτομαι και να τα ονειρεύομαι όλα αυτά, αντί ν ονειρεύομαι την ενσωματωμένη πραγματικότητα, λες Εγώ Είμαι Εδώ, Είμαι Μάστερ.»
Και μετά πετιέται ο ανθρώπινος εαυτός σου και λέει: «Ναι, αλλά κοίτα, κοίτα. Ακόμα είσαι…» Και τότε λες: «Στάσου. Στάσου, άνθρωπε. Σ ακούω. Εγώ Είμαι Εδώ και εσύ, άνθρωπε, είσαι ακόμα εδώ και είμαστε μαζί.» Αυτό είναι το «και». Έτσι λοιπόν να είσαι μέσα στο δικό σου φως, μέσα στο: «Εγώ Είμαι Εδώ». Το κομμάτι αυτό που γνωρίζεις τόσο καλά, που νιώθεις τόσο καλά. Το μεγαλειώδες: « Εγώ Είμαι Εδώ, δεν είμαι κάπου εκεί έξω. Δεν περιμένω. Είμαι Εδώ». Ωραία. Παθιάζομαι τόσο πολύ μ αυτό!
Άλλο ένα για τα  χέρια που  σηκώνονται, Λίντα. Τι άλλο; Τι άλλο πρότυπο;
Μαίρη- Σου: Κι αυτό θα περάσει. Και τότε, όλα θα είναι καλύτερα.
Αντάμους: Ναι, ναι. Σωστά. ( ο Αντάμους γελάει). Δώσε μας ένα παράδειγμα από την πραγματική ζωή.
Μαίρη- Σου: Ε να, είναι αυτό που με πιάνει όταν πρέπει να κάνω κάτι και επικεντρώνομαι σε αυτό και δεν μπορώ να ζήσω την ζωή μου μέχρι να τελειώσει, επειδή με κατακυριεύει.
Αντάμους: Σωστά.
Μαίρη- Σου: Κι όταν τελειώνει, τότε μπορώ και χαίρομαι την ζωή μου.
Αντάμους: Όλα θα πάνε καλά.
Μαίρη Σου: Ναι.
Αντάμους: Μέχρι να έρθει το επόμενο πράγμα που θα πρέπει να κάνεις…
Μαίρη Σου: Ακριβώς!
Αντάμους: Και μετά το επόμενο.
Μαίρη Σου: Συνεχώς εμφανίζεται και κάτι άλλο. Και μερικές φορές περισσότερο. Ναι.
Αντάμους: Ναι. Υπέροχο – υπέροχο παράδειγμα.
Μαίρη Σου: Οκ.
Αντάμους: Άλλο ένα πρότυπο, και μετά θα ήθελα να προχωρήσουμε παρακάτω. Το επόμενο πρότυπο είναι… οκ.
Λίντα: Η διάσημη Πατρίτσια Άμπουρντεν.
Πατρίτσια: Ναι, η διάσημη Πατρίτσια Άμπουρντεν. Οκ, λοιπόν, ορίστε. Έχει σχέση με αυτό.
Αντάμους: Ναι.
Πατρίτσια: Λοιπόν, είναι πραγματικά μαλακίες, και το πιστεύω. Μπορεί να κάνεις πραγματικά σπουδαία πράγματα, αλλά πρέπει να καταλάβεις, ότι θα σε γεμίσουν άγχος.
Αντάμους: Σωστά.
Πατρίτσια:  Μπλιάχ! Αλλά το χω μέσα μου! Θεέ μου! Πόσο πολύ το έχω μέσα μου!
Αντάμους: Τι θα έλεγες να μας δώσεις ένα παράδειγμα πάνω σ αυτό.
Πατρίτσια: Ει! Η ζωή μου! ( γέλια)
Αντάμους: Μπορείς να κάνεις σπουδαία πράγματα , αλλά…
Πατρίτσια: Είναι στ αλήθεια αγχωτικό και δύσκολο.
Αντάμους: Σωστά.
Πατρίτσια: Κατά κάποιο τρόπο σε γεμίζει άγχος.
Αντάμους: Ναι.
Πατρίτσια: Είναι κάτι που πρέπει να το περιμένεις.
Αντάμους: Το στρες, την σκληρή προσπάθεια.
Πατρίτσια: Είναι κάτι που θα σε γεμίσει άγχος, αν πραγματικά θες να κάνεις σπουδαία πράγματα.
Αντάμους: Ναι. Ναι. Από πού προέρχεται αυτό;
Πατρίτσια: Πφφφ! Ε λοιπόν, είναι πρότυπο.
Αντάμους: Ακριβώς. Είναι ένα πρότυπο. Είναι οι ζωές που έχεις ζήσει. Δεν έχει καν σημασία αν το δεις σε μια καλόγρια ή κάτι τέτοιο. Αλλά είναι…
Πατρίτσια: Οι καλόγριες δεν έχουν στρες.
Αντάμους: Είναι ένα είδος στρες, το στρες της αγιοσύνης.
Πατρίτσια: Το στρες της αγιοσύνης! ( γέλια).
Αντάμους: Οι καλόγριες έχουν πολύ άγχος, το λέω για τις καλόγριες που τυχόν μας παρακολουθούν απόψε online. Έχουν πολύ άγχος, επειδή δεν μπορείς ποτέ να  είσαι αρκετά καλός. Ποτέ ,  οι γυναίκες… ποτέ δεν μπορούν να είναι αρκετά καλές. Οι γυναίκες είναι- μμ-μμ-μμ- …δεν είναι αρκετά καλές. Κι έτσι λοιπόν, ό,τι κι αν κάνεις, από την στιγμή που είσαι μέσα σε ένα γυναικείο κορμί, λυπάμαι, ποτέ δεν μπορείς να είσαι αρκετά καλή. Κι έτσι οι καλόγριες έχουν πολύ στρες.
Πατρίτσια: … είναι βλακεία μου.
Αντάμους: Ναι. Nunsense  θα το έλεγα.( λογοπαίγνιο ). Ναι είναι βλακεία. Και ναι, είναι ένα πρότυπο, είναι ένας προγραμματισμός που λέει: « Πρέπει να δουλέψω σκληρά για να το κερδίσω, πρέπει να πιεστώ, πρέπει να είναι δύσκολο για να έχει κάποια αξία. Πρέπει να δώσω το αίμα μου, τον ιδρώτα μου, τα δάκρυά μου και την ψυχή μου γι αυτό, προκειμένου να έχει κάποια αξία». Είναι διασκεδαστικό, γιατί προσπαθείτε να αποδείξετε κάτι στον εαυτό σας. αλλά το κάνετε ξανά και ξανά και ξανά.
Πατρίτσια: Μόνο που δεν είναι καθόλου διασκεδαστικό.
Αντάμους: Σ ευχαριστώ. Το εκτιμώ. Ευχαριστώ όλους όσους συμμετείχαν.
Όπως είπα και πριν, αγαπώ τους Σώμπρα. Μπορούμε να παίζουμε. Μπορούμε να διασκεδάζουμε. Μπορούμε να συζητάμε για τα πιο βαθιά, επώδυνα, οδυνηρά πράγματα της ζωής σας και να παραμένετε. Είστε εδώ. Και αυτό είναι υπέροχο. Σας ευχαριστώ. Σας ευχαριστώ.
Λοιπόν, που μας οδηγεί όλο αυτό; Σήμερα είναι η μέρα που μιλάμε για τα πρότυπα. Πρότυπα του σώματος. Έχετε πολλούς πόνους στο σώμα σας, χαμηλά ενεργειακά επίπεδα.
Ας ανεβάσουμε  άλλον ένα βαθμό την θερμοκρασία  επειδή ( το κοινό συμφωνεί). Ναι, ναι. Ναι. Έχει λίγη ψύχρα και θα κάνουμε μια merabh σε λίγο. Θέλω να χαλαρώσετε και…

Συνειδητοποίηση

Κοιτάξτε. Τα πρότυπα σας έχουν εξυπηρετήσει με πολλούς τρόπους. Ξεκινήσαμε σήμερα βασικά  λέγοντας: «Κοίταξε την ζωή σου». Κοίταξε τι συμβαίνει, ακόμα κι αν δεν σου αρέσει. Υπάρχει, επειδή σε εξυπηρετεί. Δες το. Όχι για να το πολεμήσεις, αλλά για να το συνειδητοποιήσεις. «Ω! τα πρότυπα υπήρχαν επειδή μου πρόσφεραν άνεση. Ήταν οικεία. Δεν χρειαζόταν να γίνω διαφορετικός. Δεν χρειαζόταν να γίνω μοναδικός. Θα μπορούσα απλώς να είμαι λίγο διαφορετικός.»
Τα πρότυπα υπήρχαν επειδή, θεωρούσατε
ότι δεν θα σας σκότωναν κιόλας, αλλά σας σκοτώνουν. Τα πρότυπα υπήρχαν επειδή υπάρχει  μια  αμνησία. Υπάρχει μια ύπνωση. Είναι σαν  ένα είδος κουβέρτας  που σκεπάζει την πραγματική αφύπνιση κι εσείς απλώς ακολουθείτε. Ακολουθείτε αυτή την παρέλαση και βαδίζετε όπως όλοι οι άλλοι , παρόλο που το γνωστικό σας λέει: « Δεν θα έπρεπε να είμαι σε αυτή την παρέλαση πια. Δεν θα έπρεπε να παρελάζω».

Το ερώτημα είναι, πως θα  το υπερβείτε ; Δεν μπορείτε – σας το λέω ευθύς αμέσως – δεν μπορείτε να το πολεμήσετε. Μπορείτε να το προσπαθήσετε και να δημιουργήσετε  ένα παιχνίδι  εμμονής, προσπαθώντας να ξεπεράσετε  τον εαυτό σας , προσπαθώντας να πολεμήσετε τον εαυτό σας, προσπαθώντας  να εξοντώσετε τον εαυτό σας. Δεν λειτουργούν αυτές οι μέθοδοι. Καθόλου δεν λειτουργούν. Απλώς θάβετε πιο βαθιά τον εαυτό σας.

Τι να κάνουμε λοιπόν;
Αρχικά έχουμε την συνειδητοποίηση του τί συμβαίνει – έχετε τα πρότυπα, που σας κρατούν δεμένους. Τα πρότυπα σας εμποδίζουν να κάνετε τα μεγάλα βήματα – και  επιλέγετε πολύ καθαρά και συνειδητά να επιτρέψετε στον εαυτό σας ένα  κβαντικό άλμα. Όχι ένα μικρό άλμα, που είναι ένα ακόμα πρότυπο της ζωής – σταδιακή πρόοδο,  όπως η χελώνα. Και μετά μπορείτε να πείτε στον εαυτό σας: « Ε λοιπόν, προοδεύω. Κοίτα πόσο μακριά έφτασα». Κι εγώ λέω ,Χριστούλη μου, κάνατε μόλις δυο μέτρα τα τελευταία είκοσι χρόνια. Μπράβο σας, αλλά ας κάνουμε κβαντικά πράγματα. Ας το επιτρέψουμε. Έχει να κάνει – θα σας το λέω ξανά και ξανά και ξανά – έχει να κάνει με το επιτρέπω. Αυτό είναι. Επιτρέπω.

Επιτρέπω σημαίνει ότι κάνω στην άκρη, η ανθρώπινη πλευρά μου κάνει στην άκρη.  Όταν κάποιος επιτρέπει,  νέα επίπεδα φωτός, απελευθερωτικού φωτός  έρχονται μέσα στο σώμα. Ένα φως, που θα απομακρύνει τα πρότυπα, ακόμα κι αν η ανθρώπινη πλευρά σας ακόμα  προσπαθεί να γαντζωθεί από αυτά, αν το επιτρέψετε.

Και λέω ξανά φως, επειδή το φως είναι η κίνηση του πάθους του Εγώ Είμαι. Είναι φως, κι αυτό το φως προσελκύει ενέργεια. Η ενέργεια είναι αυτή που κυριολεκτικά μεταβάλλει τις δομές και τους μηχανισμούς και τους εξωτερικούς παράγοντες, αλλά είναι το φως που επιτρέπουμε στο σώμα, αυτό που θα αλλάξει τα πρότυπα του σώματος. Είναι το φως , που του έχει επιτραπεί η είσοδος στο μυαλό, τελικά, αυτό που  αλλάζει το μυαλό.

Ο άνθρωπος θα αντισταθεί, απόλυτα. Ο άνθρωπος , πρώτα από όλα, θέλει ένα διάγραμμα σύμφωνο με τους φυσικούς νόμους, θέλει να σας το  δείξω και μετά θέλει να πετάξω πάνω από τα κεφάλια σας για να σας αποδείξω ότι είναι εφικτό. Έτσι είναι ο άνθρωπος.
Σαμ: Θα ήταν σούπερ.
Αντάμους : Ναι θα ήταν σούπερ. Και πώς το ξέρεις ότι δεν μπορώ; Πώς το ξέρεις ότι δεν μπορώ; ( γέλια)
Σαμ: Εννοώ, όταν κάνεις αυτή την ερώτηση, σε βάζει σε αυτή την αντίληψη. Δεν σε αντιλαμβάνομαι στον αέρα, απλά σε βλέπω εκεί.
Αντάμους: Ναι. Είναι θέμα αντίληψης και αισθήσεων. Ποιες αισθήσεις σου χρησιμοποιείς αυτή τη στιγμή;
Σαμ: Την όραση, κυρίως. Επιβεβαιώνω ότι είσαι εκεί.
Αντάμους: Το εξήντα τοις εκατό της αντιληπτικής σου ικανότητας βασίζεται στην όραση, και υπάρχουν κι άλλες αισθήσεις. Θα μπορούσα κάλλιστα να πετάω πάνω από το κεφάλι σου τώρα, έτοιμος να προσγειωθώ στους ώμους σου, αλλά αν χρησιμοποιείς μόνο τα μάτια σου και λίγη από την ακοή σου, δεν θα το καταλάβαινες.
Σαμ: Σωστά.
Αντάμους: Κάντε ένα άνοιγμα πέρα από αυτό μέσα στις άλλες αισθήσεις, 200.000 άλλες αισθήσεις, και ξαφνικά ο κόσμος θα ανοίξει διάπλατα. Ανοιχτείτε. Ναι.
Σαμ: Ξέρεις, το θέμα με μένα είναι…
Αντάμους: Θα ήθελες λίγο καφέ; ( γέλια).
Σαμ: Όχι, ευχαριστώ. Το θέμα με μένα είναι, παρόλα αυτά, ότι από την στιγμή που επιτρέπεις – ξέρεις, να βγεις από τα πρότυπα, να είσαι στον νέο κυρίαρχο χώρο σου –  ποιος είναι ο συσχετισμός ; Η πρακτική εφαρμογή. Αυτή είναι η πρόκληση για μένα, υποθέτω.
Αντάμους: Ο συσχετισμός με τι; Με την δουλειά σου; Με την κοπέλα σου;
Σαμ: Με όλα αυτά, και τα λοιπά, εντάξει; Εννοώ , είμαστε εδώ και…
Αντάμους: Θα σου σύστηνα να σταματήσεις να σκέφτεσαι ανθρώπινα, επειδή σκέφτεσαι με  πέντε αισθήσεις  και ένα μυαλό.
Σαμ: Σωστά.
Αντάμους: Και σκέφτεσαι: «Πώς θα ωφεληθώ από αυτό;» με έναν τρόπο που ούτε καν μπορείς να διανοηθείς, μέχρι την στιγμή που θα επιτρέψεις πραγματικά, κι ο άνθρωπος λέει: « Οκ, τι καλό θα βγει από αυτό; Πώς θα ωφεληθεί ο άνθρωπος;»
Σαμ: Ε λοιπόν, είναι ζήτημα συμπεριφοράς, έτσι; Εννοώ, το να συμμετέχω, το να είμαι γειωμένος στην νέα εμπειρία, το να επιτρέπω , θα πρέπει να έχει κάποια σχέση με την ανθρώπινη πλευρά μου, φαντάζομαι.
Αντάμους; Σίγουρα. Σίγουρα.
Σαμ: Κι εδώ είναι που κολλάω κατά καιρούς.
Αντάμους: Ποιος  νομίζεις ότι είναι ο συσχετισμός;
Σαμ: Φαντάζομαι κάποιο είδος ευκολίας , σωστά;
Αντάμους: Ναι, αλλά δεν είναι μόνο  αυτό. Θα έλεγα, για να το  συντομεύσω – μας τελειώνει κι ο χρόνος – ο συσχετισμός είναι, ότι ξέρεις ότι ζεις σε έναν μαυρόασπρο και γκρίζο κόσμο και ξέρεις ότι υπάρχει ένας χρωματιστός κόσμος ολόγυρά σου.
Σαμ: Ναι.
Αντάμους; Ξέρεις ότι υπάρχουν πολλά περισσότερα πράγματα. Αυτός  είναι ο συσχετισμός με τον άνθρωπο. Δεν έχει να κάνει με το να είσαι πιο νέος, πιο σέξι, πιο πλούσιος – τίποτε από όλα αυτά. Αυτά όλα είναι παλιά πρότυπα. Κι έχουν αποδειχτεί ανέφικτα πρότυπα  από τον άνθρωπο.  Αυτά τα πράγματα δημιουργούν αρκετά εμπόδια. Ο πραγματικός συσχετισμός είναι, ότι πας από το γκρίζο, στο χρωματιστό, από μια πολύ περιορισμένη αισθητική εμπειρία.
Σαμ: Μμμμ.
Αντάμους: Δεν είμαι εδώ για να σας κάνω καλύτερους στην εμπειρία σας των πέντε αισθήσεων. Γιατί; Επειδή , αργά ή γρήγορα, θα τα βαρεθείτε αυτά όπως και να χει.
Σαμ: Μμμμ.
Αντάμους: Δεν είναι ο ρόλος μου να σας κάνω καλύτερους στην εμπειρία σας με τις 5 αισθήσεις. Μπορείτε να πάτε στο βιβλιοπωλείο και να αγοράσετε ένα σωρό βιβλία ,για να καλυτερεύσετε ελαφρώς την ζωή σας. Είμαστε εδώ για να περάσουμε  στην ολοκληρωτικά  αισθησιακή εμπειρία. Όχι απλά  να ικανοποιήσετε τον άνθρωπο, αλλά να ικανοποιήσετε τον Μάστερ, που σας χτυπάει την πόρτα λέγοντας: «Άνθρωπε, άσε με να μπω μέσα.» Κι ο άνθρωπος λέει: « Καλά, αλλά πώς θα ξέρω πως δεν είσαι ο κακός λύκος; Τι μου φέρνεις; Πώς θα κάνεις καλύτερο το σπίτι μου;» Και το περιφέρεται σαν να κάνετε λιτανεία. Δεν είμαστε γι αυτό εδώ. Είστε εδώ για την ενσωματωμένη φώτιση, όχι για την βελτίωση του ανθρώπινου εαυτού σας.
Σαμ: Μμμμ.
Αντάμους: Ναι. Βγάζει κάποιο νόημα;
Σαμ: Ναι. Δεν ξέρω αν είναι αυτό που ήθελα να μάθω, αλλά σίγουρα βγάζει νόημα.
Αντάμους: Ναι.
Σαμ: Δεν έχει και τόσο να κάνει  με τον φόβο για τον κακό λύκο. Είναι το γεγονός ότι δεν υπάρχουν πολλά μέρη, όπου μπορείς να εκφραστείς ή να το γειώσεις , σ’ αυτή την πραγματικότητα που μοιραζόμαστε με όλους τους άλλους. Σ’ αυτό τον φυσικό κόσμο που ζούμε, θα βρίσκεσαι στην Τρίτη διάσταση και παρόλα αυτά θα φέρεις όλο αυτό, και ξέρεις, θα είσαι έξω από τα πρότυπα, αλλά όμως, θα βρίσκεσαι ακόμα εδώ, σωστά;
Αντάμους: Σωστά. Λοιπόν, ερώτηση για όλους, θέλετε να συνεχίσετε την ζωή που ζείτε τώρα;  Να κάνετε κάποιες μικροαλλαγές, να λειάνετε κάποιες σκληρές γωνίες, αλλά βασικά θέλετε να συνεχίσετε την ζωή που ζείτε τώρα, με την αντίληψη που έχετε τώρα για την ζωή; Κι αν ναι, όλα καλά, αλλά τολμώ να πω, ότι αργά ή γρήγορα θα βαρεθείτε. Ή, υπάρχει μία επίγνωση, που ήδη την έχετε και που σας κάνει να λέτε: «Διάολε! Υπάρχει κάτι πιο πλούσιο, πιο παθιασμένο, πιο σημαντικό. Υπάρχει κάτι άλλο εδώ.» Κι έχετε πάρει μια γεύση από αυτό και τώρα το θέλετε ολόκληρο κι αυτό είναι καλό. Ναι.

Τολμώ όμως να πω, ότι ο άνθρωπος θα ωφεληθεί, αλλά δεν το κάνουμε για το όφελος του ανθρώπου, αν μπορείτε να καταλάβετε το νόημα. Ο άνθρωπος οπωσδήποτε θα ωφεληθεί. Έτσι λοιπόν, ο άνθρωπος που μας παρακολουθεί αυτή την στιγμή, ίσως νιώσει να υποχωρούν οι σωματικές ενοχλήσεις κι οι πόνοι, να δείχνει νεότερος, πιο υγιής, πιο ευτυχισμένος, με ανανεωμένο πάθος, κι όλα τα άλλα. Αλλά δεν το κάνουμε για το όφελος του ανθρώπου. Διαφορετικά, θα παραμέναμε κολλημένοι στα ίδια παλιά πρότυπα.
Αν θέλετε να μάθετε τι είναι αυτό που κρατάει κολλημένο τον άνθρωπο σε αυτό το κυνήγι, πηγαίνετε σε ένα βιβλιοπωλείο και κοιτάξτε όλα αυτά που τώρα τα λένε: occult –  βιβλία αυτοβελτίωσης, αυτό…. Πηγαίνετε να δείτε. Αυτά είναι για να ωφελήσουν τον άνθρωπο. Δείτε τους τίτλους, νιώστε τι αποπνέουν. Θα έλεγα, με ελάχιστε εξαιρέσεις, αυτά είναι για το όφελος του ανθρώπου, κι εμείς δεν το κάνουμε αυτό.
Αυτό που κάνεις εδώ, αγαπητέ Μάστερ, θα ωφελήσει τον άνθρωπο, αλλά δεν το κάνουμε για τον άνθρωπο. Είναι ένα παλιό πρότυπο και θα σας καθηλώσει εδώ. Και  εμείς θα κάνουμε την υπέρβαση.
Ας πάρουμε μια βαθιά αναπνοή, να κλείσουμε τα φώτα και να προετοιμαστούμε για την merabh μας.
Μ αρέσει να είμαι μαζί σας! Μου αρέσει να τα διηγούμαι όταν γυρίζω πίσω στο Κλαμπ των Αναληφθέντων Δασκάλων ( γέλια και χειροκροτήματα). Να λέω  ιστορίες. «Κι έτσι, καθώς είμαι στην σκηνή και η Λίντα με πλησιάζει και με χτυπάει και μου πετάει τον καφέ πάνω μου! Και μετά κάποιοι από το ακροατήριο αρχίζουν να με φτύνουν και να μου πετάνε μήλα ( γέλια). Και μετά ξεσπάει καυγάς και πιανόμαστε στα χέρια, και λίγο αργότερα όλες οι ενέργειες γίνονται μία και χορεύουμε γυμνοί και…» ( γέλια).
Λίντα: Κάνε όνειρα! (γέλια)
Αντάμους: Μου αρέσει να λέω ιστορίες. Δεν τις πιστεύουν, γιατί αρκετοί από αυτούς έρχονται  εδώ.

Merabh Πέρα από τα Πρότυπα
Ας ξεκινήσει η μουσική, και να χαμηλώσουν τα φώτα.
(αρχίζει η μουσική)
Δεν ξέρω τι συμβαίνει με την ώρα σήμερα. Σαν να κινείτε παράξενα. Οι αγαπητοί Cauldre και Λίντα, έμειναν άναυδοι. Τελείωσαν τις προβολές των slides πολύ πριν από  μένα. Εμένα; Μπορεί να αργήσω πολύ σήμερα. Δεν μοιάζει όμως σαν να ξεκινήσαμε  μόλις; ( το ακροατήριο συμφωνεί).
Αυτά  είναι παλιά πρότυπα, τα πρότυπα της παλιάς ώρας. Άρχισαν να απομακρύνονται.
(παύση)
Δεν υπάρχει τίποτε καλύτερο σαν τους καλούς φίλους και την καλή μουσική και τον πολύ καλό καφέ. Μου λείπουν κάποια πράγματα από τον καιρό που ήμουν άνθρωπος, αλλά τα νιώθω μέσα από εσάς και μέσα από τον Cauldre. Ναι, μου λείπει ένα καλό φλιτζάνι καφέ. Μου λείπει ένα καλό γεύμα με νιφάδες βρώμης, με μέλι και καρύδια, τόσο που μου τρέχουν τα σάλια.
( παύση)
Νομίζω ότι αυτό που μου λείπει πιο πολύ από όλα είναι το ανθρώπινο γέλιο. Νομίζω ότι αυτό μου λείπει περισσότερο. Έχω δουλέψει και με άλλους ενδιάμεσους, με άλλα γκρουπ, αλλά δεν υπήρχε πολύ γέλιο. Κι όποτε έκανα τα αστεία μου για να τους κάνω να γελάσουν, έφευγαν ( γέλια). Πίστευαν , ξέρετε… είχαν αυτά τα πνευματικά πρότυπα, όλα έπρεπε να γίνουν με έναν συγκεκριμένο τρόπο.
Κι έτσι φτάσαμε στο σημείο που προσπαθούσα να σας φέρω σήμερα. Όλα αυτά τα πρότυπα που έχουν στηθεί, αυτοί οι τρόποι δράσης – ο τρόπος  που το σώμα ζει και πεθαίνει, ο τρόπος που σκέφτεται το μυαλό – όλα αυτά αλλάζουν.
Τα πρότυπα, τα προσωπικά πρότυπα, να πρέπει να δουλεύεις σκληρά ή να πιέζεσαι για να κάνεις κάτι. Ω! είναι τόσο βαθιά ριζωμένα. Διάολε! Πολύ βαθιά ριζωμένα. Και, ξέρετε τι συμβαίνει; Όταν ο άνθρωπος προσπαθεί να τα πολεμήσει, ριζώνουν πιο βαθιά. Δεν είναι περίεργο; Ριζώνουν πραγματικά πιο βαθιά. Αυτό το  διαολεμένο πράγμα που προσπαθούσες  να μην κάνεις, και τώρα το κάνεις περισσότερο,  γιατί υπάρχει μια διανοητική ενέργεια επικεντρωμένη πάνω το, που κρατάει  τα παλιά πρότυπα γραμμικά και τοπικά. Κρατάει τα πρότυπα ριζωμένα.

Όταν προσπαθείτε  να τα πολεμήσετε  με το μυαλό σας, όταν προσπαθείτε να πολεμήσετε το γήρας, για παράδειγμα, « Θα γίνω πιο νέος. Θα γίνω πιο νέος», ή « θα νιώσω καλύτερα», καταβάλλετε  προσπάθεια, ποτέ δεν συμπάθησα τις δηλώσεις.
Σχεδόν με πέταξαν έξω από την Σεντόνα ( στην εκδήλωση του Κρύον)  πριν  οκτώ χρόνια όταν το είπα αυτό, αλλά μερικοί  άνθρωποι άρχισαν να  συνειδητοποιούν το γιατί. Το μόνο που κάνετε είναι να δηλώνετε την ανισορροπία, να δηλώνετε αυτό το πράγμα που δεν σας αρέσει, κι έτσι αυτό θα συνεχίσει να υπάρχει.
Τι κάνουμε λοιπόν; Τι μπορούμε να κάνουμε; Αυτό ακριβώς που κάνουμε τώρα. Να γελάτε, να πίνετε καφέ και να επιτρέπετε  στην ενέργεια να σας υπηρετήσει.
Θυμάστε πώς ξεκινήσαμε σήμερα; Με αυτοσχεδιασμούς, δεν είχαμε κάνει πρόβες, ούτε καν συζητήσεις. Κανείς δεν ήξερε τι θα συμβεί. « Πού είναι ο καφές μου;» Και επιτρέποντας στην ενέργεια να σας υπηρετήσει, ελπίζω να σας έκανε εντύπωση αυτό. Και την αντίσταση να αφήσετε την ενέργεια να σας υπηρετήσει, και θα το κάνει, αν της το επιτρέψετε.

Το να επιτρέψετε, σε αυτή την περίπτωση, είναι ένα κβαντικό άλμα. Ίσως ο όρος «κβαντικό» να έχει παρα χρησιμοποιηθεί, ας πούμε ένα μη γραμμικό, μη προβλεπόμενο άλμα. Σπάμε τα παλιά πρότυπα – τα παλιά πρότυπα του σώματος, των εργασιακών συνηθειών – και δεν μπορείτε να τα πολεμήσετε, αλλά μπορείτε να τα επιτρέψετε.
Βλέπετε, ο λόγος που λειτουργεί το επιτρέπω είναι, γιατί αυτά τα πρότυπα βρίσκονταν σε μια αφύσικη κατάσταση ενέργειας.

Ήταν περίπου σαν τον πηλό στα χέρια του αγγειοπλάστη με σκοπό να γίνει ένα βάζο, κι αυτό είναι καλό, είναι όμορφο. Αλλά, τελικά, δεν είναι φυσιολογικό να παραμείνει σε αυτή την κατάσταση για πάντα. Γι αυτό σπάνε τα πράγματα, γι αυτό διαλύονται. Επιστρέφουν στην φυσική τους κατάσταση.

Τα πρότυπα, τα κεραμικά, ήταν όμορφα για κάποιο διάστημα. Αλλά δεν προορίζονταν αν μείνουν έτσι για πάντα. Τα πρότυπά σας, είτε τα φτιάξατε εσείς είτε η  μαζικά συνείδηση, εδώ και χιλιάδες ζωές, δεν προορίζονταν να μείνουν για πάντα.
Ο Μάστερ συνειδητοποιεί, ότι ήρθε ο καιρός να επιτρέψει την αλλαγή των ενεργειών
.
Ήρθε ο καιρός να βγείτε από την μέση και να επιτρέψετε. Να επιτρέψετε ειλικρινά. Όχι απλά να μιλάτε γι αυτό, αλλά να επιτρέψετε το κβαντικό άλμα, σημαίνει να είστε έξω από διαγράμματα.
(παύση)
Χιλιάδες ζωές προτύπων , τώρα αλλάζουν.
Είναι κάπως τρομακτικό για τον άνθρωπο, αλλά για τον Μάστερ είναι εξαίσιο. Εξαίσιο.
(παύση)
Χιλιάδες ζωές δημιουργίας βάζων, και τώρα προχωράμε σε κάτι εντελώς διαφορετικό.
(παύση)
Που έχει να κάνει με το επιτρέπω, και να επιτρέπετε  στις ενέργειες να σας υπηρετήσουν. Να επιτρέπετε να σας παραδίδουν τον καφέ στα χέρια.
(παύση)
Ρίξτε μια ματιά και δείτε, τί υπάρχει στην ζωή σας, πράγματα που ίσως δεν σας αρέσουν, πράγματα που είστε έτοιμοι να τα αφήσετε, αλλά είναι ακόμα εδώ. Γιατί;  Εδώ είναι, που επιτρέπετε στον εαυτό σας να ακούσει την απάντηση ,στο γιατί είναι ακόμα εδώ, γιατί υπάρχει η ανάγκη για τα βάσανα ή για τις πιέσεις, γιατί υπάρχουν οι κακές σχέσεις, γιατί δεν υπάρχει καθαρότητα. Είναι εδώ, επειδή με κάποιο τρόπο σας εξυπηρετούν ακόμα, και είναι τόσο έτοιμα να αλλάξουν, τόσο πρόθυμα να αλλάξουν αν εσείς   επιτρέψετε.
(παύση)
Τίποτε από αυτά δεν είναι στ αλήθεια τόσο δύσκολο ή τόσο σκληρό. Δεν κρύβουν κανένα μεγάλο μυστικό, κανένα από αυτά.
(παύση)
Δεν είναι περίεργο το γεγονός ότι, προκειμένου να πετύχετε μια αλλαγή, ένα άλμα για να βγείτε από τα πρότυπα, είναι τελικά αντίθετο από ό,τι πιστεύατε ίσως;  Δεν έχει να κάνει με την σκληρή δουλειά. Δεν έχει να κάνει με την αποκάλυψη κάποιου μυστικού. Έχει να κάνει με το να επιτρέψετε μια φυσική κατάσταση, μια φυσική εξέλιξη.
Υπάρχει, θα μπορούσατε να πείτε, μια ενεργειακή κίνηση έξω από τα πρότυπα. Μια ενεργειακή κίνηση που φέρνει το φως μέσα στο σώμα σας, που φέρνει το σώμα σας μέσα στο Σώμα της Συνείδησης. Είναι μια φυσική κίνηση. Είναι μια κίνηση γεμάτη χάρη.
Νιώστε τη για μια στιγμή. Νιώστε για μια στιγμή αυτή την γεμάτη χάρη κίνηση, που φέρνει το φως μέσα στο σώμα σας. Ενσωματώνεται με το Σώμα της Συνείδησης.
(παύση)
Τώρα, νιώστε αυτή την γεμάτη χάρη κίνηση, αυτή την ελεύθερη κίνηση της ενέργειας που επεκτείνεται.
(παύση)
Αντί να το σκέφτεστε, αντί να βάζετε νοητική προσπάθεια σ’ αυτό, να προσπαθείτε να το κάνετε να συμβεί, αντί να το πιέζετε να συμβεί. Νιώστε την ενεργειακή διαφορά ανάμεσα σ’ αυτά τα δύο. Του να προσπαθείτε να πιέσετε με την σκέψη σας κάτι να συμβεί…
(παύση)
… και του  να επιτρέπετε.
(παύση)
Μεγάλη διαφορά, έτσι δεν είναι;
Ξέρω , μερικοί σκέφτεστε ότι: « Εντάξει, επιτρέπω. Δεν θα έπρεπε να κάνω κάτι;» Όχι. Όχι. Γι αυτό δημιουργήσαμε τις merabh. Όχι. Απλά αναπνεύστε.
(παύση)
Κάποιοι από εσάς σκέφτεστε: « Δεν θα έπρεπε να ψάλλουμε κάτι τώρα;» Όχι. Αυτό που μπορείτε να κάνετε τώρα, είναι να ακούτε την μουσική. Ή ακόμα να πάρετε κανέναν υπνάκο.
Αλλά είμαστε εδώ σ’ αυτή την συνείδηση, σε μια σφοδρή επιθυμία και σε μια συνείδηση που λέει: « Ας απελευθερώσουμε τα παλιά πρότυπα χιλιάδων ενσαρκώσεων. Ας τους επιτρέψουμε να επιστρέψουν στην φυσική τους κατάσταση». Και μετά απλά το αφήνετε να συμβεί.
(παύση)
Είναι η απλότητα, φαντάζομαι. Η απλότητα του Μάστερ, και τότε ένα υπέροχο πράγμα συμβαίνει. Ξαφνικά είστε στο σημείο: « Εγώ Είμαι Εδώ. Εγώ Είμαι Εδώ, έξω από τα πρότυπα. Εγώ Είμαι Εδώ μέσα στο φως μου. Ουάου! Μακάρι να το ήξερα, ότι ήταν τόσο εύκολο. Ναι. Εγώ Είμαι Εδώ μέσα στο φως μου, το φως μου, που είναι το σώμα μου».
(παύση)
Το φως μου που είναι η επίγνωσή μου.
(παύση)
Το φως μου που έρχεται τα βράδια στον ύπνο μου.
(παύση)
Το φως μου που έρχεται μέσα στην επίγνωση μου κάθε λεπτό και ώρα. Εγώ Είμαι Εδώ μέσα στο φως μου.
Και τότε είστε.
(παύση)
Οι αλλαγές που περνάτε αυτή την στιγμή είναι επικές, αληθινά επικές στο σώμα και στο μυαλό, κι αυτές είναι αλλαγές, που δεν μπορείτε να τις δουλέψετε με την σκέψη. Δεν μπορείτε να προσπαθήσετε να τις βάλετε μέσα σε ένα νοητικό διάγραμμα. Είναι πέρα από  ό,τι το μυαλό θα μπορούσε να θεωρήσει εφικτό.
Οι αλλαγές έρχονται σε όλα τα επίπεδα. Έρχονται στις αισθήσεις σας, στον τρόπο που αντιλαμβάνεστε την πραγματικότητα.

Κάναμε κάποια συζήτηση γι αυτές – τις αισθήσεις. Οι αισθήσεις είναι ο τρόπος που αντιλαμβάνεστε την πραγματικότητα,  αλλά κάτι διαφορετικό συμβαίνει αυτή την στιγμή. Όχι μόνο η αλλαγή των αισθήσεων, παρόλο που είναι μεγάλο πράγμα. Είναι τεράστιο.
Αυτό που συμβαίνει αυτή την στιγμή είναι η αλλαγή μέσα σας και στον τρόπο που δημιουργείτε. Ήταν ένα πρότυπο πολύ βαθιά ριζωμένο – ο τρόπος που δημιουργείτε.
(παύση)
Ο τρόπος που δημιουργείτε. Περιορισμένα, με μικρά βήματα.
Αλλά αυτά όλα αλλάζουν, και ήθελα να φτάσουμε σε αυτό το σημείο της ημέρας μας για να σας μιλήσω γι αυτό. Μίλησα και θα συνεχίσω να μιλάω για τις αισθήσεις, για τον τρόπο που αντιλαμβάνεστε την πραγματικότητα. Αλλά θέλω να νιώσετε για μια στιγμή, τα πρότυπα που είχατε για το πώς δημιουργείτε – την πραγματικότητά σας, την ροή της ενέργειας, οτιδήποτε. Την ευτυχία.
Πώς δημιουργείτε. Αυτό είναι , περισσότερο από καθετί άλλο, που έχετε καταπιέσει, το πιο περιορισμένο, το μεγαλύτερο πρότυπο όλων.
(παύση)
Μικρές δημιουργίες. Συχνά, άχρωμες δημιουργίες. Ανεκπλήρωτες δημιουργίες. Μπερδεμένες δημιουργίες , συχνά, με ελάχιστα εντυπωσιακά επιτεύγματα.
(παύση)
Το Εγώ Είμαι είναι δημιουργός.
(παύση)
Στον πυρήνα σας, μέσα στην καρδιά σας, είστε ένας δημιουργός. Το μεγαλύτερο πρότυπο όλων είναι ο περιορισμός, του τι είναι πραγματικά ο Εαυτός σας , ποιό είναι το δικαίωμά σας, το δικαίωμα της ύπαρξής σας, το δικαίωμα να υπάρχετε. Αυτό είναι που έγινε πρότυπο. Αυτό είναι που εμποδίστηκε. Αυτός είναι ο πυρήνας της απάντησης σε κάθε ερώτηση, που τέθηκε σήμερα, κάθε συζήτησης.
«Πού είναι ο δημιουργός που Είμαι;»
Αυτό είναι το πρότυπο, που αλλάζουμε σήμερα και επιτρέπουμε
. Οτιδήποτε άλλο ειπώθηκε σήμερα, ήταν σχεδόν μια απόσπαση για να φτάσουμε σ’ αυτό ακριβώς το σημείο – να κάνουμε την κβαντική αλλαγή στο πώς δημιουργείτε.
(παύση)
Και έχετε δίκιο. Ο παλιός τρόπος που δημιουργούσατε δεν λειτουργεί πια. Το ανακαλύψατε πρόσφατα. Ο παλιός τρόπος δεν θα λειτουργεί πια.
Ας επιτρέψουμε την αλλαγή εδώ και τώρα.
Απλά ας επιτρέψουμε. Μην το σκέφτεστε. Μην το πιέζετε. Μην επικεντρώνεστε καν σε αυτό. Απλά επιτρέψτε το-  μια κβαντική , πολυεπίπεδη , εντυπωσιακή, επεκταμένη  αλλαγή ενός πολύ παλιού πρότυπου.
(παύση)
Ας κάνουμε την υπέρβαση στον τρόπο που δημιουργείτε.
Θεέ μου, θα πρέπει να είχε γίνει τόσο παλιό και βαρετό, απαίσιο, έξω από το mastering.
Πάρτε μια βαθιά αναπνοή και επιτρέψτε, τον τρόπο του ελεύθερου δημιουργού.
Δεν χρειάζεται να κάνετε τίποτε άλλο,  παρά μόνο να πάρετε μια βαθιά αναπνοή και να επιτρέψετε. Αυτό δημιουργεί μια συνείδηση, που φέρνει το φως, που προσελκύει την ενέργεια, που αλλάζει και απελευθερώνει, που σας ανοίγει διάπλατα.
Διάολε! Θα πρέπει να ήταν πάρα, μα πάρα πολύ δύσκολο, το να μην είσαι δημιουργός ή το να είσαι περιορισμένος δημιουργός.
( η μουσική σταματάει)
Πάρτε μια καλή βαθιά αναπνοή, φίλοι μου. Μια καλή βαθιά αναπνοή.
(παύση)
Το σώμα σας ίσως να πονάει λίγο. Θα νιώθετε πώς έχετε αυτές τις εσωτερικές διαμάχες μέσα στο κεφάλι σας. Ίσως να νιώθετε απόλυτα αποπροσανατολισμένοι. Ίσως να νιώθετε χωρίς βάση, κάποιες φορές –  και τότε , πάρτε μια βαθιά αναπνοή και επιτρέψτε και συνειδητοποιήστε, ότι αυτά που περνάτε κανονικά θα σας έπαιρναν 179 χρόνια κι εσείς το κάνετε μέσα σε λίγα χρόνια.
Περνάτε , από το να είστε φυσιολογικοί  και συνηθισμένοι, στο να είστε διαφορετικοί , στο να είστε στο απόλυτα μοναδικοί . Ναι!
Και με αυτό, πάρτε  μια καλή βαθιά αναπνοή.
Κι όταν νιώσετε λίγο φοβισμένοι και θέλετε να κλάψετε, πάρτε μια βαθιά αναπνοή θυμηθείτε….
Αντάμους και ακροατήριο: Όλα είναι καλά σε ολόκληρη την Δημιουργία.

Αντάμους:  Ήταν μεγάλη μου ευχαρίστηση να βρίσκομαι με τους αγαπημένους μου φίλους. Σας ευχαριστώ. Σας ευχαριστώ.

Mετάφραση : Καλλιόπη  Παγούδη,    Μαρία Γρηγοράκη