Η εξέλιξη είναι αφαίρεση…από την Καίτη Τσώλη, 11 /7/ 2018

Η εξέλιξη είναι αφαίρεση…

από την Καίτη Τσώλη, 11 Ιουλίου 2018

Η εξέλιξη οικογένεια είναι αφαίρεση. Από την στιγμή που αφυπνιζόμαστε και μπαίνουμε στην διαδικασία της εξέλιξης, μαθαίνουμε πως να λειτουργούμε αφαιρετικά σε σχέση με τον εαυτό μας. Αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε ότι όλα όσα μάθαμε και ζούμε εδώ στην Γη είναι η ψευδαίσθηση και το παιχνίδι. Δηλαδή αυτό που μαθαίνουμε μέσα από την εξέλιξή μας, είναι πώς να ξεμαθαίνουμε και να ξεφορτώνουμε τον εαυτό μας, από όλα όσα μας έμαθαν αιώνες τώρα εδώ στην Γη.

Μαθαίνουμε λοιπόν πως να ξεμαθαίνουμε και αρχίζουμε να λειτουργούμε αφαιρετικά σε σχέση με τον εαυτό μας, γιατί αντιλαμβανόμαστε ότι η ταυτότητα που δώσαμε στον εαυτό μας και ο τρόπος που ζούμε, δεν είναι αληθινά εμείς, δεν είναι ο αληθινός μας εαυτός. Όταν αντιλαμβανόμαστε ότι ο τρόπος που ζούμε είναι πνιγμένος και εγκλωβισμένος μέσα στα πρέπει και στους κανόνες της οικογένειας και της κοινωνίας και δεν έχει καμία σχέση με αυτό που νιώθουμε, δεν καθρεφτίζει εμάς και δεν είναι αλήθεια μας.

Μαθαίνουμε επίσης να ξεμαθαίνουμε τις περιοριστικές πεποιθήσεις που μας φόρτωσαν στη Γη αιώνες τώρα, πεποιθήσεις που συντηρούσαν μέσα μας τον διαχωρισμό και την σύγκρουση.
Μαθαίνουμε να σχίζουμε όλα τα κουτάκια μας, όπως το κουτάκι της διαμόρφωσης και «του καλού παιδιού», για το πώς πρέπει δηλαδή να είμαστε για να μας αποδέχονται οι άλλοι. Μαθαίνουμε ότι δεν χρειαζόμαστε πλέον το κουτάκι της αυτολύπησης, μέσα στο οποίο μπήκαμε οι περισσότεροι, γιατί τους επιτρέψαμε να μας πείσουν ότι είμαστε αδύναμοι άνθρωποι και ότι οι άλλοι μπορούν να μας ελέγχουν, να μας μειώνουν και να μας αδικούν.
Κανένας δεν μας είπε ότι εμείς είμαστε οι μόνοι υπεύθυνοι για την πραγματικότητά μας και ότι οι άλλοι δεν έχουν καμία δύναμη επάνω μας. και εάν τους το επιτρέπαμε μέχρι σήμερα, είναι γιατί είχαμε ανάγκη την αποδοχή τους και την αγάπη τους. Κανένας δεν μας είπε ν’ αγαπάμε τον εαυτό μας και να τον αποδεχόμαστε, αλλά εκείνο που μας τόνιζαν πάντα είναι να αγαπάμε και να βοηθάμε τους άλλους, για να είμαστε καλοί και χρήσιμοι άνθρωποι στην κοινωνία.
Μαθαίνουμε λοιπόν πώς να ξεμάθουμε να συνεχίσουμε να ζούμε μέσα σε μια μίζερη, περιορισμένη και ανελεύθερη πραγματικότητα, γιατί καταλάβαμε επιτέλους ότι εμείς είμαστε οι θεοί δημιουργοί και ότι η ελευθερία μας και η αφθονία μας εξαρτάται μόνον και πάντα από εμάς.

Μέσα από την αφύπνισή μας και την εξέλιξή μας καταλάβαμε ότι έχουμε την δύναμη ν’ αλλάξουμε τον εαυτό μας, ότι έχουμε την δύναμη να υπερβούμε την διττότητα και ότι μπορούμε να είμαστε ο αληθινός μας, ο αιώνιος εαυτός μας. Ναι μόνο εμείς μπορούμε να κάνουμε αυτό το δώρο στον εαυτό μας. Όμως την στιγμή που το αντιληφθήκαμε αυτό, κατανοήσαμε ταυτόχρονα ότι χρειάζεται πολλή δουλειά για να πετάξουμε από πάνω μας όλα αυτά τα επιπρόσθετα, όλα αυτά τα φορτία, πεποιθήσεις, περιορισμούς, κανόνες, ενοχές, φόβους, ταυτότητες κ.λ.π. όλα όσα μας φόρτωσαν εδώ στην Γη. Και από την στιγμή που το αντιληφθήκαμε αυτό, ο εαυτός μας άρχισε να φέρνει στην ζωή μας τις κατάλληλες εμπειρίες για ν’ αρχίσουμε σταδιακά να τα ξεφορτώνουμε και να τα πετάμε από πάνω μας όλα αυτά. Αρχίσαμε δηλαδή την αφαίρεση. Ναι δεν ήταν εύκολο και ήταν και πολύ επώδυνο μερικές φορές ν’ αποχωριστούμε έναν εαυτό που μας ήταν γνωστός και οικείος, όπως και κάποιες συμπεριφορές που μας ήταν γνωστές μέσα στο παιχνίδι, αλλά τα καταφέραμε κι εκεί που πριν δεν μπορούσαμε ν’ αναπνεύσουμε, τώρα αρχίσαμε ν’ αναπνέουμε ξανά. Αρχίσαμε να παίρνουμε πίσω την ενέργειά μας και την δύναμή μας. Ο εαυτός μας ξεδιάλυνε τα σκοτάδια του και επιτρέψαμε στο φως να εισέρθει μέσα μας και να κυριαρχήσει. Την σύγκρουση, τον διαχωρισμό, την κακοποίηση στον εαυτό μας, τον έλεγχο, τις ενοχές και τους φόβους μας, τα αντικατέστησε η αγάπη για τον εαυτό μας. Τα πρέπει που μας σέρβιραν πριν και οι κανόνες απελευθερώθηκαν και έγιναν «νιώθω, θέλω, αξίζω και δικαιούμαι. Και κάπου εκεί συναντηθήκαμε με τον αληθινό μας εαυτό και ανακαλύψαμε ότι αυτό το είμαι αυτό που είμαι είναι απέραντο και αιώνιο, αλλά είναι εντελώς γυμνό από όλα αυτά

Ανακαλύψαμε ότι η μοναδική αλήθεια μας είναι το είμαι, το Υπάρχω και το είμαι δημιουργός. Απολύτως τίποτα άλλο. Ακόμη και οι έννοιες Θεός, άγγελοι κ.λ.π. είναι λέξεις που τις δημιουργήσαμε εμείς για να προσδιορίσουμε το απροσδιόριστο. Είναι έννοιες που τις δημιουργήσαμε, μήπως μπορέσει να κατανοήσει κάτι ο ανθρώπινος εαυτός μας που προσπαθεί όλα να τα εξηγήσει με την ανθρώπινη αντίληψή του, μέσα από την ανάλυση και την κριτική, με ένα μυαλό που προσπαθεί να τα φέρει όλα στα μέτρα του. Και πολλές φορές το μυαλό μας τα κάνει περίπλοκα, ακριβώς για να καταδείξει το ακατανόητο, ενώ στην ουσία τους όλα είναι απλά και η αλήθεια μας είναι πολλή απλή, «Υπάρχω, είμαι αυτό που είμαι και είμαι δημιουργός», τελεία και παύλα. Τίποτα επιπρόσθετο, κανένα άλλο στολίδι. Υπάρχω και δημιουργώ και αυτή είναι η απόλυτη αλήθεια. Όλα τα υπόλοιπα είναι δημιουργίες της Ύπαρξής μας, είναι δημιουργίες του εαυτού μας που εμείς τον ονομάζουμε Θεό.

Είμαι αυτό που είμαι….
Και η Ύπαρξή μας ελεύθερη, ολόγυμνη από όλα τα επιπρόσθετα, ελαφριά και ξένοιαστη ζει μ’ έναν καινούργιο τρόπο πάνω στη Γη. Υπάρχει ηρεμία και χαρά μέσα μας. Την φλυαρία του μυαλού μας την αντικατέστησε η σιωπή. Και σ’ αυτήν την εσωτερική σιωπή όπου η Ύπαρξή μας νιώθει ότι δεν κατέχει τίποτα και δεν αγκιστρώνεται σε τίποτα, όπου η Ύπαρξή μας νιώθει ότι δεν χρειάζεται τίποτα άλλο πέρα από τον εαυτό της, όπου η Ύπαρξή μας νιώθει αυτήν την ολοκληρωτική ελευθερία, νιώθει ότι είναι και η απόλυτη δημιουργός. Η σιωπή μας βγάζει εντελώς από την ατομικότητα, από το είμαι ξεχωριστός από τους άλλους, ότι είμαι ξεχωριστός από την δημιουργία και μας συνδέει με ολόκληρη την δημιουργία. Ακόμα δεν έχουμε καταλάβει πόσο σημαντική είναι και την σημαντικότητα μας την επισημαίνει o δάσκαλος Κουτχούμι στην Ανώτερη επικοινωνία που μας έδωσε το 2013 με τον τίτλο «στη σιωπή»:

»Σ’ αυτή την κατάσταση του τώρα σας και της σιωπής, όταν σταματάει η εξωτερική δραστηριότητα, και σταματάει η φλυαρία του μυαλού και η κίνηση της σκέψης από το παρελθόν στο μέλλον, τότε σ’ αυτή την κατάσταση της σιωπής ο εαυτός ενεργοποιείται εσωτερικά. Υπάρχει εσωτερική δραστηριότητα, εσωτερική κίνηση, ο εαυτός σας αναπτύσσει εσωτερική δραστηριότητα και απελευθερώνει όλες σας τις ικανότητες και τις δυνατότητες. Και σ’ αυτή την κατάσταση της σιωπής δεν υπάρχει καθόλου απόσπαση προσοχής, οπότε δεν υπάρχει και διαρροή ενέργειας. Όλη η ενέργεια είναι στον εαυτό κι αυτό αυξάνει την δυναμική του εαυτού σας.
Όταν βρίσκεστε σ’ αυτή την κατάσταση ύπαρξης στη σιωπή αγαπημένοι μου, καθώς δεν υπάρχει καμία σκέψη, κανένας έλεγχος του μυαλού και καμία σύγκρουση μέσα σας, τότε το ενεργειακό σας σώμα είναι ολοκληρωτικά ελεύθερο και ισορροπημένο και μέσα σ’ αυτήν την ελευθερία και την ισορροπία οτιδήποτε ήταν ανενεργό πριν, τώρα ενεργοποιείται. Όλα τα κύτταρά σας ενεργοποιούνται μέχρι το κέντρο του DNA σας και ο εαυτός σας αντιλαμβάνεται ολοκληρωτικά. Υπάρχει ολοκληρωτική αντίληψη του εαυτού σας και εξαιρετική διαύγεια.
Σ’ αυτή την κατάσταση της σιωπής οικογένεια τα κύτταρά σας θ’ αλλάξουν ολοκληρωτικά την συμπεριφορά τους και θ’ εκφράσουν αυτό που εσείς αληθινά είστε, μέσα στην ισορροπία σας και στην αλήθεια σας. Σ’ αυτή την φυσική σας κατάσταση της σιωπής αγαπημένοι μου, δεν θα υπάρχει πια κανένας ρόλος, δεν θα είστε πια ο ρόλος σας, γιατί υπάρχει η απουσία της προσωπικότητας, η απουσία του Εγώ σας. Μέσα στη σιωπή υπάρχει ο αληθινός σας εαυτός απόλυτα συνειδητός. Υπάρχει η εγώ ειμί συνειδητότητα. Το απέραντο, απόλυτο και αιώνιο «εγώ είμαι αυτό που είμαι». Σ’ αυτή την φυσική κατάσταση της σιωπής όλες οι ενέργειες είναι ανοιχτές κι ελεύθερες μέσα σας και προς όλες τις κατευθύνσεις, γιατί δεν υπάρχει τίποτα για να τις εμποδίζει. Οπότε από την στιγμή που η ροή της ενέργειας είναι ελεύθερη, τότε οι δημιουργικές σας δυνατότητες εκφράζονται, χωρίς καμία προσπάθεια.
Και σ’ αυτή την φυσική κατάσταση ύπαρξης της σιωπής, που δεν θα υπάρχει καμία σύγκρουση και κανένας διαχωρισμός μέσα σας κι έξω σας, θα βιώνετε την ενότητα σαν φυσική κατάσταση της ύπαρξής σας και θ’ αρχίσετε να ζείτε το θαύμα, την μαγεία και την ομορφιά της ζωής σας πάνω στο πλανήτη Γη. Και τότε αυτό που θα νιώσετε είναι βαθιά ευγνωμοσύνη». Κουτχούμι

Και στην ερώτηση που κάνουμε στον εαυτό μας, ποιος-ποια είμαι, η απάντηση είναι, «είμαι αυτό που είμαι» είμαι η Ύπαρξη, τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο. Και στην ερώτηση τι γνωρίζω: Η απάντηση είναι ότι δεν γνωρίζω τίποτα. Όπως πολύ σοφά είπε και ο δικός μας αρχαίος φιλόσοφος Σωκράτης: «Εν οίδα, ότι ουδέν οίδα». Και στην κυριολεξία δεν γνωρίζουμε τίποτα, αφού η δημιουργία είναι απέραντη και η όποια γνώση μας περιορίζεται εδώ μόνον σε ότι αφορά την Γη και το παιχνίδι της Γης, που είναι μια ψευδαίσθηση.
Τώρα μόλις αρχίσαμε ν’ ακουμπάμε την γνώση, τώρα μόλις αρχίσαμε να ακουμπάμε την συνειδητότητα, τώρα μόλις αρχίσαμε να υποψιαζόμαστε κάπως και ν’ αντιλαμβανόμαστε το μεγαλείο της δημιουργίας, την αιωνιότητα. την απεραντοσύνη και την ομορφιά! Γι’ αυτό ας τιμήσουμε τον εαυτό μας οικογένεια, ας τιμήσουμε την ψυχή μας, γι’ αυτό το μεγάλο δώρο, το δώρο της εξέλιξης, της αποκάλυψης και της αλήθειας μας!