Η πνευματική μας εξάρτηση! Καίτη Τσώλη, 7/9/2017

 

Η  πνευματική μας εξάρτηση

με την Καίτη Τσώλη, 7/9/2015

Όσο κι αν σας φαίνεται περίεργο οικογένεια, όταν μπαίνουμε σε διαδικασία εξέλιξης το πνευματικό μας μονοπάτι και η πνευματικότητα μπορεί να γίνει η μεγαλύτερη αξάρτησή μας, γι’ αυτό σήμερα επισημαίνω αυτό το θέμα, για να είμαστε περισσότερο προσεκτικοί. Η πνευματική μας εξάρτηση είναι μια παγίδα που έχει παγιδέψει πολλούς συνοδοιπόρους και μας κάνει να πιστεύουμε ότι με το να απασχολούμε συνεχώς τον εαυτό μας, με αυτά που ονομάζουμε πνευματικά θέματα, εξελισσόμαστε. Η πνευματική μας εξάρτηση περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, μπορεί να μας κρατάει στην ύπνωση και στην ψευδαίσθηση.

Νιώθουμε ικανοποιημένοι όταν διαβάζουμε συνεχώς πολλά πνευματικά βιβλία, κάνουμε αναλύσεις, πάμε σε σεμινάρια, κάνουμε διαλογισμό κι έτσι όλα αυτά τα θεωρούμε αρκετά και πιστεύουμε ότι κάνουμε όλα όσα χρειάζονται για την εξέλιξή μας. Και είναι κι αυτός ένας τρόπος βέβαια να κρατάμε τον εαυτό μας απασχολημένο και ν’ αποσπάμε την προσοχή μας, αντί να μπαίνουμε μέσα μας και να δουλεύουμε ουσιαστικά με τον εαυτό μας, να δουλεύουμε με την κάθε εμπειρία μας. Κάποιες στιγμές μάλιστα νιώθουμε όμορφα με το να παραμυθιάζουμε και να ξεγελάμε τον εαυτό μας, «κοίτα να δεις εμείς ποσό πνευματικοί είμαστε»! Κι ύστερα βλέπουμε ότι αυτό δεν μας λύνει τα θέματά μας, βλέπουμε ότι αυτό δεν μας δίνει χαρά στη ζωή μας και μετά προβληματιζόμαστε, «τι να  συμβαίνει άραγε»;!

Και βέβαια δεν λέω εδώ ότι δεν είναι κατάλληλο να διαβάζουμε ή να πηγαίνουμε σε σεμινάρια, εκείνο που λέω είναι να μην μας γίνει αυτό κώλυμα και απόσπαση προσοχής από τον εαυτό μας και να μην καταντήσει μια ενδιαφέρουσα απασχόληση, η οποία δεν θα διαφέρει από πολλές άλλες ενδιαφέρουσες ασχολίες που είχαμε μέσα στην διττότητα και η οποία θα εξελιχθεί σε εξάρτηση, για να γεμίζουμε τον χρόνο μας, με την ψευδαίσθηση ότι γεμίζουμε και την ζωή μας. Και το μέσα μας να συνεχίσει να μένει αδειανό και χωρίς χαρά. Γιατί είναι εύκολο  για κάποιον που ακολουθεί το δρόμο προς την φώτιση, το πνευματικό μονοπάτι, να γεμίζει με εφησυχασμό και να μένει με την ψευδαίσθηση ότι εξελίσσεται και ζει.
Πολλές φορές κάποιοι συνοδοιπόροι μου λένε με πόσα πολλά πνευματικά πράγματα ασχολούνται και στην συνέχεια μου μεταφέρουν πολλές γνώσεις που είπαν κάποιοι πολύ «σπουδαίοι» κατά την γνώμη τους, αλλά δεν μου λένε για την δική τους γνώση, την δική τους κατανόηση, την γνώση και την κατανόηση που τους έδωσε ο εαυτός τους. Και ξέρετε οικογένεια; όταν η γνώση είναι δική μας και προέρχεται από την καρδιά μας, τότε πάντα αναγνωρίζει και ακουμπάει την κάθε καρδιά, χωρίς να χρειάζεται να ειπωθούν πολλά λόγια και υπάρχει συγκίνηση σ’ αυτή την συνάντηση καρδιά με καρδιά. Σ’ αυτήν την συνάντηση της οικογένειας, που οι καρδιές μιλάνε την γλώσσα της αλήθειας, οι καρδιές δονούνται, πάλλονται, ζεσταίνονται και συγκινούνται από χαρά.

Όταν είχα ρωτήσει τον εαυτό μου, τι χρειάζομαι για να νιώθω χαρά, μου απάντησε, ότι «είναι πολύ εύκολο να νιώσεις χαρά, εάν νιώθεις την ύπαρξή σου ολοκληρωτικά, εάν νιώθεις αυτό το είμαι, αυτό το υπάρχω, χωρίς εάν, και, αλλά, περίπου, κριτικές, σκέψεις και αναλύσεις για το παρελθόν και το μέλλον. Νιώσε, μου είπε την Ύπαρξή σου στο τώρα, νιώσε αυτό το είμαι, το υπάρχω και η χαρά είναι παρούσα». Και πραγματικά δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο από να νιώθουμε την ύπαρξή μας, να είμαστε παρόντες στο τώρα μας και τότε η χαρά είναι παρούσα.
Μέσα μας βρίσκεται η χαρά, αλλά υπάρχει ακόμα μία κρυμμένη και κολλημένη πεποίθηση μέσα μας, ότι για να νιώσουμε χαρά χρειάζεται να μας συμβεί κάτι απέξω ή να γίνει κάποιο θαύμα σχετικά με τις προσδοκίες μας. Και αυτή η πεποίθηση χρειάζεται ν’ απελευθερωθεί. Η χαρά συνδέεται με την αναγνώριση για το ποιοι είμαστε, συνδέεται με την αγάπη για τον εαυτό μας, συνδέεται με το πάθος για τη ζωή και το πάθος του να απολαμβάνουμε την Ύπαρξή μας, χωρίς πολύ σκέψη, χωρίς αναλύσεις, χωρίς γιατί, χωρίς αντιστάσεις και χωρίς προβληματισμούς.

Όταν τελειώνουμε με τα προφανή θέματά μας, φόβοι, ενοχές, χειραγώγηση, έλεγχος κ.λ.π. μετά ο εαυτός μας, μας πάει ακόμα πιο βαθιά και ανακαλύπτουμε ότι υπάρχουν πολλά άλλα κρατήματα μέσα μας, τα οποία είναι πολύ καλά κρυμμένα, και τα οποία μας κάνουν ν’ αντιστεκόμαστε στον εαυτό μας. Και η πνευματικότητα είναι μια καλά κρυμμένη αντίσταση και μια μεταμφιεσμένη απόσπαση προσοχής και είναι και ο τρόπος που χρησιμοποιεί κυρίως το μυαλό μας, για να παραμένουμε μέσα στην ψευδαίσθηση και στην ύπνωση.
Αλλά και για όσους δουλεύουμε σοβαρά με τον εαυτό μας και βρισκόμαστε σε κάποιο πνευματικό μονοπάτι, το οποίο αρχικά μας ήταν χρήσιμο για την εξέλιξή μας κι αυτό επίσης τώρα χρειάζεται ν’ απελευθερωθεί. Εμπεριέχει τον ίδιο κίνδυνο εξάρτησης, γιατί  πολλές φορές χρησιμοποιούμε το πνευματικό μας μονοπάτι σαν δεκανίκι, πάνω στο οποίο  μπορούμε να στηριχθούμε. Εάν θέλουμε να προχωρήσουμε, σαν αυτόνομες, ελεύθερες και κυρίαρχες υπάρξεις, χρειάζεται να πετάξουμε όλα τα δεκανίκια μας και ν’ απελευθερώσουμε ολοκληρωτικά τον εαυτό μας. Το μόνο που χρειάζεται είναι να είμαστε αυτό που είμαστε και να νιώθουμε την Ύπαρξή μας,  να νιώθουμε αυτό το είμαι, το υπάρχω και  πιστέψτε το δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά απ’ αυτό.
Γι’ αυτό ας απελευθερώσουμε τον εαυτό μας απ’ όλα! Έτσι κι αλλιώς όλα το Πνεύμα είναι, και δεν υπάρχουν πνευματικά και μη πνευματικά πράγματα.

Βρισκόμαστε  εδώ στη Γη και μετά από πολλούς αιώνες επιτέλους γνωρίζουμε ποιοι είμαστε και νιώθουμε την Ύπαρξή μας. Και είναι υπέροχο, είναι εκπληκτικό, είναι μαγικό και είναι μοναδικό. Γιατί σαν άγγελοι πριν ενσαρκωθούμε ναι μεν γνωρίζαμε ποιοι είμαστε και σίγουρα υπήρχε  κι ένας τύπος συνείδησης, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι το ίδιο. Και στη Γη ήρθαμε για να γνωρίσουμε και ν’ αγαπήσουμε τον εαυτό μας και να επεκτείνουμε την συνειδητότητά μας, αλλά στην παρούσα μας ενσάρκωση ήρθαμε και για να το απολαύσουμε. Ήρθαμε για να μάθουμε να ζούμε με χαρά!

Share the love! Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterEmail this to someone