Μπορούν να μας βλάψουν;; με την Καίτη Τσώλη, 24/7/2017

Μπορούν να μας βλάψουν;

με την Καίτη Τσώλη, 24/7/2017

Επανέρχομαι σ’ αυτό το θέμα οικογένεια, καθώς συνεχίζω ακόμα ν’ ακούω πολύ συχνά από πολλούς συνοδοιπόρους, πόσο «κακοί» είναι κάποιοι άνθρωποι και πόσο πολύ μπορούν να μας βλάψουν.
Ακούω επίσης διάφορες ιστορίες για «κατάρες» και «μάγια» που κάνουν κάποιοι άνθρωποι, για να βλάψουν κάποιους άλλους, μιλάνε επίσης για κάποιους εκμεταλλευτές «πνευματικούς δασκάλους» και βέβαια κυκλοφορούν πολλά σενάρια συνομωσίας, για το τι πρόκειται να μας κάνουν οι «σκοτεινοί»  και τι θ’ απογίνουμε. Και πολλές φορές προβληματίζομαι, γιατί ενώ λέμε ότι έχουμε επίγνωση και είμαστε στο φως, εν τούτοις συνεχίζουμε να πιστεύουμε ότι το σκοτάδι έχει περισσότερη δύναμη από το φως και μπορεί να μας βλάψει. Και συνεχίζουμε ακόμα να ασχολούμαστε με όλα αυτά τα θέματα συνομωσίας και δίνουμε ακόμα  την προσοχή μας και την ενέργειά μας και επιτρέπουμε στον εαυτό μας να μπαίνει στα παιχνίδια τους.

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι όλα αυτά δεν είναι πραγματικά ή ότι βρίσκομαι εκτός πραγματικότητας, κάθε άλλο, γνωρίζω πολύ καλά ότι υπάρχουν και ότι η διττότητα κάνει ότι μπορεί για να μας ελέγχει,  προκαλώντας τον φόβο μας, για να μας κρατάει καθηλωμένους στις χαμηλές συχνότητες. Η διττότητα δεν θέλει να μας αφήσει να ελευθερωθούμε και ν’ ανεβούμε στις υψηλές συχνότητες του φωτός, γιατί αν επικρατήσει το φως στη Γη, τότε εκείνη χάνει τον έλεγχο και την ενέργειά μας.

Όμως αντί να τους κρίνουμε και  να τους αναθεματίζουμε οικογένεια (που κι αυτό είναι καθρέφτισμα στην κριτική που κάνουμε στον εαυτό μας), χρειάζεται πρώτα ν’ αναγνωρίσουμε ότι κι αυτοί παίζουν τον ρόλο τους, έναν ρόλο με τον οποίο βέβαια δεν συμφωνούμε, αλλά υπάρχει πάντα η αποδοχή και η κατανόηση της καταλληλότητας του παιχνιδιού. Ένα παιχνίδι που το συν-δημιουργήσαμε όλοι μας και χάρη σ’ αυτό το παιχνίδι, εμείς είχαμε και έχουμε την ευκαιρία να εξελιχθούμε. Και να μην ξεχνάμε ότι κι εκείνοι  είναι δικά μας κομμάτια και χρειάζονται την αποδοχή μας, χωρίς τις κριτικές μας για το πόσο διεφθαρμένοι είναι. Αυτός είναι ο δικός τους τρόπος που ξέρουν να παίζουν, δεν  γνωρίζουν άλλον τρόπο και το μόνο που γνωρίζουν είναι ο φόβος και ο έλεγχος, γιατί τους δίνει την δύναμη και την δυνατότητα να υπάρχουν. Δεν έχουν επίγνωση και δεν έχουν καμία επαφή με την αγάπη. Και εάν τους μαγνητίζουμε στην πραγματικότητά μας, δεν τους μαγνητίζουμε τυχαία, γι’ αυτό χρειάζεται να κοιτάξουμε μέσα μας τον λόγο  που τους μαγνητίζουμε, για να δούμε το δικό μας καθρέφτισμα.

Γι’ αυτό εδώ ας βάλουμε το ερώτημα, μπορούν με οποιοδήποτε τρόπο,  να μας βλάψουν;
Και σε ότι μας αφορά ας ξεκινήσουμε από το παιχνίδι. Όσο βρισκόμαστε μέσα στο παιχνίδι, στις χαμηλές συχνότητες της Γης, ναι οι άλλοι μπορούν να μας βλάψουν, πάντα με την έννοια να μας πληγώσουν, να μας φοβίσουν, να μας ελέγχουν και να κλέβουν την ενέργειά μας. Μπορούν όμως γιατί εμείς τους το επιτρέπαμε, γιατί η ψυχή μας έδωσε την άδεια να συμβεί και γιατί όλα αυτά είναι εμπειρίες σχεδιασμένες από εμάς, γιατί μας καθρεφτίζουν τα σκοτάδια μας, τους περιορισμούς μας και τις πεποιθήσεις μας. Δουλεύουμε με όλα αυτά μέχρι την στιγμή που φωτίζουμε τα σκοτάδια μας, αναλαμβάνουμε την ευθύνη για τον εαυτό μας και κατανοούμε ότι εμείς είμαστε οι δημιουργοί της ζωής μας και της πραγματικότητάς μας. Οπότε στην ουσία ότι μας συμβαίνει, συμβαίνει με την άδειά μας. Και για να γίνω περισσότερο συγκεκριμένη, εάν κάποιος ανθρώπινος άγγελος παίζει ένα ρόλο φόβου  ελέγχου και κακοποίησης σε μένα, τότε αναλαμβάνω κατ’ αρχήν την ευθύνη και αποδέχομαι ότι εγώ τον μαγνήτισα στην πραγματικότητά μου, για να μου καθρεφτίσει τους φόβους μου, τον έλεγχο και την κακοποίηση που κάνω εγώ στον εαυτό μου. Όταν λύσω όμως αυτά τα θέματα και με απελευθερώσω, τότε αλλάζω συχνότητες και δεν χρειάζομαι πια κοντά μου ανθρώπινους αγγέλους, λίγους ή πολλούς που παίζουν αυτόν τον ρόλο. Θα τους αποδέχομαι πάντα, γιατί είναι δικαίωμά τους να παίζουν όπως τους αρέσει μέσα στο παιχνίδι, αλλά απομακρύνομαι από κοντά τους, γιατί έχω έρθει πιο κοντά στο φως και στην αγάπη και δεν θέλω πια να παίζω αυτούς τους ρόλους. Και δεν είναι βέβαια τυχαίο που κατά την διάρκεια της εξέλιξής μας και καθώς εμείς αλλάζουμε συχνότητες, πολλοί ανθρώπινοι άγγελοι που πριν είχαμε σχέσεις, τώρα απομακρύνονται από την ζωή μας.

Εάν όμως παρόλα αυτά συνεχίζουμε να νιώθουμε ότι μας «βλάπτουν» τότε αυτό που συμβαίνει είναι δυο πράγματα. Το πρώτο είναι ότι εμείς δεν φωτίσαμε ακόμα ολοκληρωτικά τα δικά μας σκοτάδια μέσα μας, όπως πιθανόν να πιστεύουμε, οπότε το θέμα μας αφορά  και χρειάζεται να το κοιτάξουμε ξανά μέσα μας κι ο δεύτερος λόγος είναι ότι μπορεί πραγματικά να θεραπεύσαμε τον εαυτό μας και  ν’ ανεβάσαμε την δόνησή μας, εν τούτοις όμως να συνεχίζουμε ακόμα να πιστεύουμε, ότι κάποιοι μπορούν να μας βλάψουν. Κι αυτό βέβαια είναι μια δική μας περιορισμένη πεποίθηση και δηλώνει έλλειψη εμπιστοσύνης στον εαυτό μας, γιατί όπως μας λέει ο Άγιος Γερμανός «δεν υπάρχει τίποτα στη Γη που να μπορεί να σας βλάψει, αλλά εάν εσείς πιστεύετε ότι μπορεί να σας βλάψει, τότε αυτό συμβαίνει. Σας συμβαίνει πάντα αυτό που πιστεύετε». Γι’ αυτό εδώ χρειάζεται ν’ απελευθερώσουμε με αποδοχή την πεποίθηση, ότι μπορεί  πράγματι και έχει την δύναμη κάποιος να μας βλάψει και να εμπιστευθούμε περισσότερο τον εαυτό μας.

Στην ουσία αυτό που πραγματικά μπορούν να κάνουν είναι να μας κρατάνε καθηλωμένους στις χαμηλές συχνότητες της διττότητας προκαλώντας τον φόβο μας για να μπορούν να κλέβουν την ενέργειά μας και να μας αποσπάνε την προσοχή από τον εαυτό μας, με αποτέλεσμα να καθυστερούν την εξέλιξή μας.
Όταν όμως εμείς έχουμε αναλάβει την ευθύνη για τον εαυτό μας κι έχουμε την επίγνωση ότι είμαστε οι δημιουργοί της ζωής μας και της πραγματικότητάς μας, τότε κανένας δεν μπορεί να μας βλάψει.  Όταν εμείς εμπιστευόμαστε εμάς και κρατάμε την ισορροπία μας στις υψηλές συχνότητες του φωτός, έτσι κι αλλιώς δεν μπορούν να μας προσεγγίσουν οι ενέργειες που βρίσκονται στις  χαμηλότερες συχνότητες. Είναι όπως στο ραδιόφωνο. Εκπέμπουμε σε διαφορετικές συχνότητες και σε διαφορετικούς σταθμούς. Εκπέμπουμε στις συχνότητες του φωτός τις οποίες δεν μπορούν να προσεγγίσουν και τις οποίες όπως είπε ο δάσκαλος Κουτχούμι τις φοβούνται, γιατί εκείνοι φοβούνται περισσότερο το Φως. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι εάν βρεθούν κοντά μας και τους αγκαλιάσει το φως, τότε κινδυνεύουν να φωτιστούν, γιατί το Φως θα φωτίσει το σκοτάδι τους. Το φως είναι η απουσία του σκοταδιού, γι’ αυτό φροντίζουν πάντα να είναι μακριά μας.

Δεν υπάρχει καμία κριτική για κανέναν οικογένεια. Όλα είναι όπως είναι κατάλληλο να είναι και όλα είναι όπως εμείς τα σχεδιάσαμε, για να προωθούν συνεχώς την εξέλιξή μας. Κανένας δεν μπορεί να μας βλάψει κι εάν το κατάφεραν μέσα στο παιχνίδι,  είναι γιατί εμείς τους δώσαμε την άδεια και τους το  επιτρέψαμε.
Πιστέψτε το, κανένας δεν μπορεί να μας αγγίξει, να μας μειώσει ή να μας βλάψει, μόνον εμείς μπορούμε να το κάνουμε αυτό στον εαυτό μας.

Share the love! Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterEmail this to someone