Όταν αγαπάμε τον εαυτό μας… με την Καίτη Τσώλη,  29/6/2017    

Όταν αγαπάμε τον εαυτό μας…

με την Καίτη Τσώλη,  29/6/2017

Σκοπός της εξέλιξής μας οικογένεια είναι να μάθουμε ν’ αγαπάμε τον εαυτό μας. Από την παιδική μας ηλικία μας έχουν μάθει ότι είναι εγωιστικό ν’ αγαπάμε τον εαυτό μας και το «σωστό» είναι να αγαπάμε μόνο τους άλλους. Κι έτσι δυσκολευτήκαμε ν’ απελευθερώσουμε αυτήν την πεποίθηση, που είχε περάσει πολύ βαθιά μέσα μας και καθόρισε την διαμόρφωσή μας. Αργήσαμε να καταλάβουμε το αυτονόητο, ότι δηλαδή εάν δεν αγαπάμε τον εαυτό μας, εάν δεν έχουμε πλημμυρίσει με αγάπη την Ύπαρξή μας, τότε δεν μπορούμε και να δώσουμε αγάπη στους άλλους, γιατί δεν μπορούμε να δώσουμε κάτι που δεν έχουμε μέσα μας.
Η αγάπη είναι ο Θεός και είναι η ουσία μας. Αγαπώντας τον εαυτό μας, αγαπάμε τον Θεό που είμαστε, αγαπάμε το Ένα. Και επειδή όλα είναι ο Θεός, όλα είναι το Ένα, τελικά όλα έχουν να κάνουν με την αγάπη και την ικανότητά μας ν’ αγαπάμε. Και δεν έχει σημασία ποιο δρόμο και ποιο τρόπο εξέλιξης ακολουθεί κάποιος, αρκεί αυτός ο δρόμος κι αυτός ο τρόπος να τον οδηγεί στην αγάπη.

Την αγάπη δεν μπορούμε να την προσδιορίσουμε με τους συνηθισμένους ορισμούς της τρίτης διάστασης και  ο Ιησούς στην ανώτερη επικοινωνία «η αγάπη στον εαυτό μας» μας λέει για την αγάπη. «Αγαπημένοι μου δεν μπορούμε να προσδιορίσουμε την αγάπη. Η αγάπη δεν είναι αυτό που σκέπτεστε, την αγάπη μπορείτε μόνο να την νιώσετε και η αγάπη «είναι αυτό που είναι» και είναι ο Θεός. Μπορούμε μόνο να μιλήσουμε για κάποιες ιδιότητες της αγάπης. Η αγάπη είναι κατ’ αρχήν ελευθερία, γιατί μόνον εάν ο εαυτός είναι απόλυτα ελεύθερος μπορεί ν’ ανθίσει η αγάπη. Η αγάπη είναι συνειδητότητα, είναι αποδοχή, είναι κατανόηση, είναι ευσπλαχνία, είναι ευαισθησία, είναι ισορροπία, είναι γαλήνη, είναι ομορφιά, είναι αρμονία, είναι ολοκλήρωση, είναι πληρότητα και είναι η χαρά σας. Όμως δεν μπορείς να πεις ότι η αγάπη είναι το ένα απ’ όλα αυτά και δεν είναι το άλλο, γιατί όπου υπάρχει το ένα, υπάρχουν οπωσδήποτε και όλα τα υπόλοιπα, γιατί η αγάπη είναι πλήρες στην ολότητά της».

Η αγάπη λοιπόν είναι κατ’ αρχήν ελευθερία και όπως είπε ο Άγιος Αυγουστίνος «αγάπα και κάνε ότι θες», γιατί όπου υπάρχει  η αγάπη, όπου η αγάπη είναι ο ρυθμιστής και ο διαχειριστής, τίποτα άσχημο δεν μπορεί να προκύψει!
Η αγάπη είναι το Φως σε δράση και είναι δημιουργία. Η αγάπη δεν έχει αρχή και τέλος,  είναι άχρονη, είναι αιώνια, είναι απλή και άμεση και δεν κάνει διακρίσεις και εξαιρέσεις, γιατί ξέρει μόνον ν’ αγαπάει.
Όπου η αγάπη είναι παρούσα, ο φόβος απουσιάζει και στην αγάπη δεν χωράνε οι ενοχές. Δεν υπάρχουν «πρέπει» και κανόνες στην αγάπη, γιατί η αγάπη δεν  διαπραγματεύεται, ούτε  συμβιβάζεται.

Γι’ αυτό:
Όταν αγαπάμε τον εαυτό μας, τον έχουμε απελευθερώσει από όλα τα «πρέπει», τους κανόνες και τις περιοριστικές πεποιθήσεις της διαμόρφωσής μας.

Όταν αγαπάμε τον εαυτό μας, δεν τον κακοποιούμε με κανέναν τρόπο (σωματικά ή ψυχολογικά), δεν τον χειραγωγούμε και δεν τον ελέγχουμε, αλλά δεν επιτρέπουμε επίσης και στους άλλους να μας κακοποιούν, να μας χειραγωγούν και να μας ελέγχουν!

Όταν αγαπάμε τον εαυτό μας τον σεβόμαστε απόλυτα και τον τιμάμε, χωρίς να τον κρίνουμε για τις εμπειρίες που βιώνουμε, γιατί γνωρίζουμε ότι οτιδήποτε μας συνέβει και οτιδήποτε μας συμβαίνει, το δημιουργήσαμε ή το συνδημιουργήσαμε εμείς οι ίδιοι, για την εμπειρία της ψυχής μας»!

Όταν αγαπάμε τον εαυτό μας, αναλαμβάνουμε ολοκληρωτικά την ευθύνη του και δεν είμαστε οπαδοί κανενός. Είμαστε οι αρχηγοί του εαυτού μας και τιμάμε όλες τις επιλογές μας, χωρίς να τις κρίνουμε σε σωστές και λάθος, γιατί δεν υπάρχει κανένα λάθος στην εξέλιξη. Αυτά που εμείς θεωρούμε «λάθη» είναι ακριβώς αυτά που μας δίνουν την ευκαιρία, για να κάνουμε τα μεγαλύτερα άλματα συνειδητότητας.

Όταν αγαπάμε τον εαυτό μας, τον έχουμε αποδεχθεί βαθιά και  έχουμε  ισορροπήσει μέσα μας όλες τις ενέργειες, γι’ αυτό είμαστε πάντα υγιείς. Η α-σθένεια οφείλετε στην μη αποδοχή του εαυτού μας, στην ανισορροπία των ενεργειών μέσα μας και στις εσωτερικές μας συγκρούσεις.

Όταν αγαπάμε τον εαυτό μας, τον εκτιμάμε βαθιά και δεν μας επηρεάζουν οι κριτικές των άλλων, γιατί γνωρίζουμε πολύ καλά «ποιοι είμαστε».

Όταν αγαπάμε τον εαυτό μας, του επιτρέπουμε να είναι ελεύθερος, του επιτρέπουμε να είναι αυτό που είναι, χωρίς να μας ενδιαφέρουν τα πρότυπα που μας πλασάρουν για  τελειότητα και χωρίς να μας ενδιαφέρει ν’ αποδείξουμε τίποτα και σε κανέναν, γιατί έχουμε απελευθερώσει το εγώ μας, τις ταυτότητες και όλους τους ρόλους μας.

Όταν αγαπάμε τον εαυτό μας, κατανοούμε και αποδεχόμαστε ότι είναι δικαίωμα του καθενός να παίζει το παιχνίδι του με όποιο τρόπο επιλέγει και του αρέσει, αλλά δεν επιτρέπουμε σε κανέναν να παίζει το παιχνίδι του εις βάρος μας και να μας κλέβει την ενέργειά μας.

Όταν αγαπάμε τον εαυτό μας, είμαστε ήρεμες και γαλήνιες Υπάρξεις, γιατί έχουμε συμφιλιωθεί και ενωθεί με  όλα τα κομμάτια μας.

Όταν αγαπάμε τον εαυτό μας, έχουμε παραιτηθεί από κάθε έλεγχο και κάθε προγραμματισμό κι έχουμε αφεθεί με ολοκληρωτική εμπιστοσύνη στην αγκαλιά του εαυτού μας, ζώντας με ευγνωμοσύνη το κάθε τώρα μας.

Όταν αγαπάμε τον εαυτό μας, είμαστε ανεξάρτητες, αυτόνομες και κυρίαρχες Υπάρξεις, δικαιωματικά Θεοί-Θεές επίσης.

Όταν αγαπάμε τον εαυτό μας, αγαπάμε ολόκληρη την δημιουργία, γιατί ολόκληρη η δημιουργία είναι μέσα μας και είμαστε εμείς
και όταν αγαπάμε τον εαυτό μας, ολόκληρη η δημιουργία μας αγαπάει, γιατί είμαστε η αγάπη, καθρεφτίζουμε παντού την αγάπη και η αγάπη μπορεί να μας δώσει, μόνον αγάπη!

Και όπως μας λέει και ο Άγιος Γερμανός αγαπημένη μου οικογένεια, για όλες τις ερωτήσεις που είχαμε ποτέ στη Γη, μία είναι η απάντηση!
«τώρα καταλάβατε πολύ καλά, ότι για όλη σας την πορεία στη Γη και σε όλες τις ερωτήσεις που είχατε ποτέ, μία είναι η απάντηση. Η απάντηση είναι η αγάπη. Η απάντηση είναι ο Θεός που είναι αγάπη. Οπότε, όλα τ’ άλλα αφορούν το παιχνίδι της Γης».

 

 

Share the love! Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterEmail this to someone