Το ζητούμενο της εξέλιξής μας! με την Καίτη Τσώλη, 14/12/2014

Το ζητούμενο της εξέλιξής μας!
με την Καίτη Τσώλη, 14/12/2014

Κάπου πάλι ξεχαστήκαμε οικογένεια κι αποσπάμε συνεχώς την προσοχή μας έξω από τον εαυτό μας. Γιατί ο εαυτό μας είναι το ζητούμενο της εξέλιξής μας. Το ζητούμενο της εξέλιξής μας είναι να είμαστε εστιασμένοι μέσα μας, ν’ ανακαλύψουμε την αλήθεια μας, ν’ αγαπήσουμε ολοκληρωτικά τον εαυτό μας και να τον εμπιστευτούμε άνευ όρων. Το ζητούμενο της εξέλιξής μας είναι να κερδίσουμε τον εαυτό μας και να είμαστε ο εαυτός μας, χωρίς μάσκες, ρόλους και ψευδαισθήσεις.

Όμως κάπου ξεχασθήκαμε πάλι και ξεχάσαμε ποιο είναι το ζητούμενο, γιατί ακούω πολλούς συνοδοιπόρους να γκρινιάζουν και να λένε ότι δεν τα κατάφεραν, γιατί ακόμα δεν έχουν πολλά χρήματα ή δεν έχουν σύντροφο κ.λ.π. Και ναι μεν δεν λέω ότι αυτά δεν είναι σημαντικά για την ανθρώπινη υπόστασή μας, αλλά όλα αυτά έχουν να κάνουν με την δημιουργικότητά μας και η απελευθέρωση της δημιουργικότητά μας είναι το αποτέλεσμα της εξέλιξής μας. Κι αν εμείς στρέφουμε την προσοχή μας συνεχώς στις ελλείψεις μας και όχι στον εαυτό μας και στην εξέλιξή μας, τότε θα συνεχίζουμε να έχουμε πάντα ελλείψεις. Στην ουσία αυτές οι ελλείψεις που νιώθουμε εξωτερικά, μας καθρεφτίζουν τις εσωτερικές μας ελλείψεις.
Κάποια συνοδοιπόρος μου έγραψε συγκεκριμένα: «τόσα χρόνια είμαι στην εξέλιξη και διαβάζω όλα όσα γράφεις και δεν ξέρω πως τα κατάφερες εσύ, αλλά εγώ δεν τα κατάφερα, δεν τα καταφέρνω και δεν πρόκειται να τα καταφέρω και επαναλάμβανε συνεχώς, δεν, δεν, δεν….». Και της απάντησα ότι εδώ χρειάζεται να δουλέψει με τον εαυτό της, να επιτρέψει στον εαυτό της να νιώσει και να δει τι είναι αυτό που μπλοκάρει την ενέργειά της και χρειάζεται επίσης  ν’ αλλάξει την πεποίθησή της, γιατί όταν πιστεύει ότι δεν, δεν, δεν….τότε  αυτό θα έχει από τον εαυτό της, ένα μεγάλο δεν… γιατί η ίδια ακυρώνει τον εαυτό της και ο εαυτός μας μας συμπεριφέρεται πάντα, με τον ίδιο τρόπο που του συμπεριφερόμαστε κι εμείς.
Επίσης ακούω πολύ συχνά οικογένεια πολλούς συναγγέλους να προτείνουν να σκεφτόμαστε θετικά. Δηλαδή προτείνουν να επιβάλουμε στον εαυτό μας πως να σκέφτεται. Αλλά εάν επιβάλουμε στον εαυτό μας πώς να σκέφτεται, τότε τον χειραγωγούμε και στην διττότητα εκεί που υπάρχει το θετικό, υπάρχει και το αρνητικό και μ’ αυτό τον τρόπο δεν πρόκειται να σταματήσει η σύγκρουση μέσα μας. Και βέβαια αυτή είναι και η χαρά του μυαλού μας, γιατί συνεχίζουμε να του δίνουμε τον έλεγχο του εαυτού μας.

Οικογένεια, δεν μπορούμε ν’ αλλάξουμε τον εαυτό μας μέσα από την σκέψη. Τον εαυτό μας τον θεραπεύουμε μόνο εάν ανοίξουμε την καρδιά μας, εάν ενώσουμε τις αντιθέσεις μέσα μας  και σταματήσουμε όλες τις συγκρούσεις. Τον εαυτό μας τον θεραπεύουμε, όταν φωτίσουμε όλα μας τα σκοτάδια μέσα μας κι αλλάξουμε την αντίληψή μας. Τότε αλλάζει και ο τρόπος που σκεφτόμαστε, γιατί η σκέψη ακολουθεί την αλλαγή στην αντίληψή μας και όχι αντίστροφα.
Και όταν λέω ότι τα κατάφερα οικογένεια, εννοώ ότι βρήκα την αλήθεια μου, βρήκα τον εαυτό μου κι αγαπάω εμένα, δεν εννοώ ότι ο εαυτός μου μου έδωσε κάμποσα εκατομμύρια, (δεν θα με χάλαγαν αν μου τα έδινε, μια χαρά το βρίσκω), αλλά δεν είναι αυτό το ζητούμενο της εξέλιξής μας. Δεν ασχολήθηκα μάλιστα καθόλου μ’ αυτό, γιατί εκείνο που μ’ ενδιέφερε ήταν να κερδίσω τον εαυτό μου, να μ’ αγαπήσω και να μ’ απελευθερώσω από την διττότητα. Και αυτό είναι και το ζητούμενο της εξέλιξής μας.
Είμαστε δημιουργοί από την φύση μας, αλλά εδώ στη Γη βρισκόμαστε για την εξέλιξή μας, οπότε η εξέλιξή μας αφορά τον εαυτό μας και οι δημιουργίες μας είναι ανάλογες με το επίπεδο της εξέλιξης που βρισκόμαστε κάθε φορά. Και μπορούμε να πούμε εδώ, ότι οι δημιουργικές μας ικανότητες είναι αποτέλεσμα της εξέλιξής μας. Δηλαδή όταν υπάρχουν μπλοκαρισμένες και χαμηλής συχνότητας ενέργειες μέσα μας, τότε τα δυναμικά μας είναι χαμηλά, μπλοκάρουμε τις δημιουργικές μας ικανότητες και δυσκολευόμαστε να δημιουργήσουμε αυτά που θέλουμε. Όταν όμως οι ενέργειες μέσα μας είναι ισορροπημένες και υψηλής συχνότητας, τότε ρέουν ελεύθερα, τα δυναμικά μας είναι υψηλά και δημιουργούμε εύκολα, γρήγορα και μαγικά.

Ο εαυτός μας θέλει αποδοχή, ισορροπία, αγάπη και εμπιστοσύνη και τότε θα μας παρέχει όλα όσα χρειαζόμαστε, την κάθε στιγμή που τα χρειαζόμαστε. Όλα λειτουργούν στο τώρα μας και ο εαυτός μας δεν μας δίνει τίποτα ν’ αποθηκεύσουμε, γιατί διαφορετικά δεν θα είχε κανένα νόημα η εμπιστοσύνη,  αλλά λειτουργεί με τέτοιο συγχρονιστικό τρόπο, ώστε πάντα στο τώρα μας να είμαστε πλήρεις και να έχουμε όλα όσα χρειαζόμαστε.
Και ίσως μου πείτε ότι είναι εύκολο να το λέω, γιατί όταν πεινάς είναι δύσκολα τα πράγματα, αλλά αυτός είναι  ένας επιπλέον λόγος να είμαστε περισσότερο εστιασμένοι με επίγνωση στον εαυτό μας, γιατί μόνον ο εαυτός μας θα μας δώσει τις λύσεις.  Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι τίποτα δεν συμβαίνει ερήμην μας. Οτιδήποτε μας συμβαίνει το έχουμε δημιουργήσει και συμφωνήσει σ’ ένα υψηλότερο επίπεδο ύπαρξης, οπότε ναι, κατανοούμε και αποδεχόμαστε την ανθρώπινη υπόστασή μας, αλλά ακριβώς επειδή έχουμε επίγνωση, δεν μας παίρνει να βρισκόμαστε συνεχώς μέσα στο τρυπάκι της αυτολύπησης και να το παίζουμε οι «αδικημένοι» της ζωής.

Εξαρτάται πάντα από μας. Και εάν εμείς δεν ξεμπλοκάρουμε και δεν ισορροπήσουμε τις ενέργειες μέσα μας,  όσο κι αν ψάχνουμε για εξωτερικές λύσεις, οι εξωτερικές λύσεις θα είναι πάντα περιστασιακές και προσωρινές και δεν πρόκειται να λύσουν επί της ουσίας τα προβλήματά μας.
Χρειάζεται μια αλλαγή, μια μετατόπιση στην αντίληψή μας εδώ. Γιατί  εστιάζουμε συνεχώς έξω από εμάς και δεν εστιάζουμε μέσα μας, δεν εστιάζουμε να κερδίσουμε εμάς, να είμαστε ο αληθινός μας εαυτός. Και βέβαια η εξέλιξή μας είναι το μέσον που θα μας οδηγήσει να καλύψουμε τις ελλείψεις μας σαν ανθρώπινα όντα, αλλά μόνον εάν εστιάζουμε μέσα μας και δεν αποσπάμε την προσοχή μας περιμένοντας θαύματα, επειδή νοητικά ζητήσαμε να έχουμε αφθονία. Και απογοητευόμαστε γιατί ο εαυτός μας δεν μας τα δίνει, αλλά ο εαυτός μας θέλει πρώτα να καλύψουμε με αγάπη, όλα όσα νιώθουμε σαν ελλείψεις μέσα μας, που εκφράζονται κι έξω από εμάς, γιατί οι ελλείψεις μας είναι πάντα πρώτα εσωτερικές.
Και το μαγικό είναι και το γνωρίζουμε όλοι μας, αλλά συνεχίζουμε να το καθυστερούμε, ότι όταν εμείς έχουμε εστιασμένη την προσοχή μας στον εαυτό μας κι αγαπάμε τον εαυτό μας ολοκληρωτικά, τότε νιώθουμε μια βαθιά πληρότητα μέσα μας και δεν μας ενδιαφέρουν τόσο πολύ οι υλικές ελλείψεις μας, γιατί δεν νιώθουμε ελλιπείς. Και τότε συμβαίνει το επίσης μαγικό,  η εσωτερική μας πληρότητα να μεταφέρεται κι έξω από εμάς και να μην έχουμε πια ούτε υλικές, ούτε παντός άλλου είδους ελλείψεις, γιατί τότε απελευθερώνεται η δημιουργικότητά μας και μπορούμε να δημιουργήσουμε για μας, την πραγματικότητα που θέλουμε και ονειρευόμαστε.

Οπότε είναι άσκοπο οικογένεια να ταλαιπωρούμε τον εαυτό μας και να παραμένουμε στο τρυπάκι γκρινιάζοντας ότι δεν τα καταφέρνουμε. Αυτό μας κρατάει έξω από τον εαυτό μας και το χρησιμοποιούμε και σαν δικαιολογητικό για να μην μπούμε ολοκληρωτικά μέσα μας και να δουλέψουμε με μας. Κι εδώ χρειάζεται να το παρατηρήσουμε, και να δούμε τους λόγους και τους φόβους που μας κάνουν ν’ αντιστεκόμαστε στον εαυτό μας. Γιατί εάν δεν το κάνουμε θα συνεχίσουμε να βρισκόμαστε συνεχώς στο τρυπάκι μας παίζοντας τον ρόλο του θύματος.
Γι’ αυτό ας υψώσουμε το ανάστημά μας, ας θυμηθούμε ποιοι είμαστε και ας στραφούμε ολοκληρωτικά μέσα μας, για να κερδίσουμε τον εαυτό μας και την αγάπη για τον εαυτό μας. Και η αγάπη είναι αυτή που θ’ απελευθερώσει την δημιουργικότητά μας και θα μπορούμε να δημιουργήσουμε την αφθονία μας και όλα όσα θέλουμε να έχουμε στην πραγματικότητά μας, με εμπιστοσύνη στον εαυτό μας,
Δεν λειτουργεί διαφορετικά οικογένεια. Λειτουργεί πάντα από μέσα μας προς τα έξω και λειτουργεί μόνον εάν εμείς έχουμε αγάπη και πληρότητα μέσα σας. Τότε και μόνον τότε, θα έχουμε όλα όσα θέλουμε και ονειρευόμαστε κι έξω από εμάς.

Share the love! Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterEmail this to someone