Η μοναξιά και η μοναχικότητα στην εξέλιξή μας με την Καίτη Τσώλη, 29/11/2014

Η μοναξιά και η μοναχικότητα στην εξέλιξή μας
με  την Καίτη Τσώλη, 29/11/2014

Η μοναξιά είναι ένα πολύ μεγάλο θέμα για την οικογένεια των ανθρώπινων αγγέλων! Ακούω πολύ συχνά πολλούς φίλους και φίλες συνοδοιπόρους να παραπονιούνται συνεχώς: «μα γιατί είμαι μόνος; μα γιατί είμαι μόνη»;
Κι όμως είναι πάρα πολύ απλή η απάντηση. Γιατί από την στιγμή που μπαίνουμε στη  διαδικασία της εξέλιξης ο εαυτός μας, μας διεκδικεί. Και ναι μπορούμε να πούμε, ότι το κάνει μ’ έναν τρόπο απαιτητικό και απόλυτο. Όμως ας σκεφτούμε για λίγο. Μήπως του το χρωστάμε; Γιατί μέχρι να μπούμε στη διαδικασία εξέλιξης είχαμε πολύ λίγη επαφή ή καθόλου επαφή με τον εαυτό μας και όλη η προσοχή μας και η ενέργειά μας «σουλατσάριζε» έξω από εμάς και σχεδόν ποτέ μέσα μας.

Μέσα στη διττότητα οικογένεια και μέσα από την διαμόρφωσή μας, τον εαυτό μας τον προσδιορίζαμε μόνο μέσα από το καθρέφτισμα των άλλων ανθρώπινων αγγέλων και περιμέναμε αναγνώριση, αποδοχή και αγάπη από τους άλλους, χωρίς να τα έχουμε δώσει εμείς ποτέ στον εαυτό μας. Είχαμε μια ψευδαίσθηση της αγάπης και ακριβώς επειδή δεν ξέραμε τι σημαίνει αγάπη για τον εαυτό μας, νιώθαμε συνεχώς αυτό το κενό μέσα μας, νιώθαμε συνεχώς ανικανοποίητοι και τρέχαμε στους άλλους ζητώντας να μας δώσουν αγάπη και πιστεύοντας ότι έτσι θα καλύψουν και θα γεμίσουν τα κενά μας.
Οπότε ο εαυτός μας σχεδίασε- συνδημιούργησε κάποιες εμπειρίες, «συνομότισε» μπορούμε να πούμε,  με τους άλλους ανθρώπινους αγγέλους που βρίσκονταν ή βρίσκονται στη ζωή μας, να μας αφήσουν μόνους μας και να μας γυρίσουν την πλάτη με επεισοδιακό μάλιστα τρόπο, μπας κι εμείς το καταλάβουμε επιτέλους και στραφούμε μέσα μας. Οπότε  ναι, όλοι μας λίγο –πολύ «κατάπιαμε» μερικές απορρίψεις από τους άλλους ανθρώπινους αγγέλους, από κάποιους άλλους δεχθήκαμε σφοδρή κριτική, κάποιοι άλλοι ανθρώπινοι άγγελοι ανέλαβαν να μας χειραγωγούν και να μας ελέγχουν κ.λ.π. μήπως επιτέλους καταλάβουμε ότι εμείς είμαστε αυτοί που χειραγωγούμε και ελέγχουμε τον εαυτό μας κι εμείς είμαστε αυτοί που δεν εκτιμάμε, δεν αποδεχόμαστε και κρίνουμε συνεχώς τον εαυτό μας και οι άλλοι απλά μας το καθρεφτίζουν.

Επειδή όμως η ανθρωπινότατα μας δεν γνωρίζει και δεν κατανοεί τα σχέδια της θεϊκότητάς μας, όλα αυτά είναι για μας πολύ οδυνηρά και νιώθουμε πολύ απελπισμένοι και μόνοι μας, ιδιαίτερα στο πρώτο στάδιο της αφύπνισής μας που εμείς προσπαθούμε να καταλάβουμε τι μας συμβαίνει και δεν έχουμε αλλάξει ακόμα την αντίληψή μας. Κι επειδή σ’ αυτό το στάδιο δεν έχουμε ακόμα αναλάβει την ευθύνη και δεν γνωρίζαμε ότι εμείς είμαστε οι δημιουργοί, γι’ αυτό νιώθουμε πολύ απελπισμένοι και αναρωτιόμαστε γιατί οι άλλοι ανθρώπινοι άγγελοι μας συμπεριφέρονται τόσο «άδικα» και μάλιστα πολλές φορές χωρίς κάποιο σοβαρό λόγο. Και ιδιαίτερα σ’ αυτά τα πρώτα χρόνια της εξέλιξής μας που εμείς αντιστεκόμαστε και φοβόμαστε αυτή την ιδιαίτερη σχέση με τον εαυτό μας, πραγματικά επιδιώκουμε απελπισμένα να έχουμε παρέες, για να μην μένουμε μόνοι μας και βέβαια εδώ είναι που δεχόμαστε και τις μεγαλύτερες απογοητεύσεις.
Στη συνεχεια όμως της εξέλιξής μας οικογένεια και κάθε φορά που εμείς κάνουμε ένα καινούργιο κλικ στην αντίληψή μας, κάθε φορά που κάνουμε μια αλλαγή, μια μετατόπιση στην αντίληψή μας, τότε κι εμείς ανακαλύπτουμε ότι  χάνουμε το ενδιαφέρον μας για πολλά πράγματα που πριν μας ενδιέφεραν. Και όταν κάνουμε παρέα με τα παλιά φιλαράκια μας ανακαλύπτουμε επίσης ότι δεν μιλάμε πια την ίδια γλώσσα, ότι δεν επικοινωνούμε πια μαζί τους. Και βέβαια απογοητευόμαστε κι εκεί, γιατί χρειάζεται να αφήσουμε πίσω μας τους παλιούς μας φίλους.

Το θέμα είναι ότι αυτό συμβαίνει πολλές φορές καθώς εμείς προχωράμε στην εξέλιξή μας και ανακαλύπτουμε ότι ο δρόμος της εξέλιξής μας είναι πολύ μοναχικός και καθ’ όλη την διάρκεια της εξέλιξής μας ανθρώπινοι άγγελοι έρχονται και φεύγουν συνέχεια από κοντά μας, καθώς εμείς αλλάζουμε συχνότητες και δυναμικά.
Κι έτσι μένουμε μόνοι μας και καλούμαστε να κοιτάξουμε κατά πρόσωπο τον δικό μας καθρέφτη, καλούμαστε να κοιτάξουμε βαθιά μέσα μας, να έρθουμε σ’ επαφή με τον εαυτό μας, να γνωριστούμε μαζί του και να τον ανακαλύψουμε ξανά. Μας καλεί ο ίδιος μας ο εαυτός να δούμε πίσω από την μεταμφίεσή μας εδώ στη Γη και να ανακαλύψουμε την αλήθεια μας.
Και είναι αλήθεια οικογένεια ότι από την αρχή της εξέλιξής μας και όσο παίζουμε τα δραματικά μας παιχνίδια μέσα στην διττότητα και βυθιζόμαστε μέσα στην θλίψη, είναι αλήθεια ότι νιώθουμε και βαθιά μοναξιά. Γιατί μέσα στη διττότητα που νιώθουμε μόνοι μας και μας λείπουν οι άλλοι ανθρώπινοι άγγελοι, μιλάμε για «μοναξιά»! Μετά καθώς προχωράμε με την εξέλιξή μας και αρχίζουμε ν’ απελευθερωνόμαστε από την διττότητα, σταδιακά αρχίζουμε να συμφιλιωνόμαστε και με τον εαυτό μας. Κι όσο προχωράμε πιο βαθιά μέσα μας, αρχίζει να μας αρέσει αυτή η ιδιαίτερη επαφή με μας. Εκεί που πριν δεν μπορούσαμε να διανοηθούμε τον εαυτό μας χωρίς συντροφιά, τώρα  θέλουμε και επιζητούμε αυτές τις ιδιαίτερες στιγμές με τον εαυτό μας. Μαθαίνουμε ν’ αποδεχόμαστε, να εκτιμάμε και ν’ αγαπάμε τον εαυτό μας. Κατανοούμε επιτέλους ποιοι είμαστε, αναλαμβάνουμε την ευθύνη για τον εαυτό μας και παίρνουμε πίσω την ενέργειά μας. Κατανοούμε επίσης ότι  όλα είμαστε εμείς και ότι και οι άλλοι ανθρώπινοι άγγελοι είναι ο εαυτός μας.

Και καταλαβαίνουμε επιτέλους ότι την σχέση μας με τους άλλους την προσδιορίζει η σχέση μας με τον εαυτό μας. Και αφού εμείς είμαστε στην ισορροπία μας κι έχουν σταματήσει οι συγκρούσεις μέσα μας, τότε μπορούμε να δημιουργήσουμε και σχέσεις ισορροπίας. Και τώρα ναι, τώρα μπορούμε να μοιραζόμαστε σχέσεις αγάπης και χαράς με τους άλλους. Τώρα που η προσοχή μας είναι περισσότερο στραμμένη μέσα μας, τώρα αρχίζουμε ν’ απολαμβάνουμε και την συντροφιά με τον εαυτό μας. Θέλουμε να είμαστε περισσότερο μόνοι μας με τον εαυτό μας και επιζητάμε  αυτές τις μοναδικά υπέροχες και αγαπησιάρικες στιγμές μαζί του. Και εδώ μπορούμε να μιλάμε για μοναχικότητα και όχι πια για μοναξιά. Και  η μοναχικότητα είναι επιλογή μας.
Την σχέση μας με τους άλλους οικογένεια την καθορίζει η σχέση που έχουμε με τον εαυτό μας. Όταν εμείς φτάσουμε σ’ αυτό το σημείο πληρότητας μέσα μας,  όπου όλα μας τα δίνει ο εαυτός μας και δεν χρειαζόμαστε να πάρουμε τίποτα από τους άλλους, τότε και μόνο τότε μπορούμε να έχουμε υγιείς και ισορροπημένες σχέσεις με τους άλλους, τότε και μόνον τότε μπορούμε να έχουμε σχέσεις αγάπης που τις απολαμβάνουμε και τις χαιρόμαστε. Γιατί ελεύθεροι είμαστε όταν δεν περιμένουμε τίποτα από τους άλλους και δεν εξαρτιόμαστε από τους άλλους. Ελεύθεροι είμαστε όταν έχουμε φέρει μέσα μας την ενέργειά μας και την δύναμή μας και γνωρίζουμε ότι αυτό που χρειαζόμαστε στη κάθε στιγμή θα μας το δώσει ο εαυτός μας.

Άλλωστε όταν εμείς είμαστε σε αγάπη με τον εαυτό μας, τότε νιώθουμε  καλά και όταν είμαστε μόνοι μας και όταν είμαστε με παρέα. Αγαπάμε ολοκληρωτικά την μοναχικότητά μας, όπως ολοκληρωτικά αγαπάμε και την κοινωνικότητά μας.

Share the love! Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Email this to someone
email