εμείς και τα «θέλω» μας! από την Καίτη Τσώλη, 14/10/2014

Εμείς και τα «θέλω» μας!
από την Καίτη Τσώλη, 14/10/2014

 Έχουμε την ψευδαίσθηση  οικογένεια, ότι μέσα στη διττότητα μπορούμε να κάνουμε επιλογές και να κάναμε αυτό που θέλουμε. Αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν μπορούμε να μιλάμε για «θέλω» όταν στην κυριολεξία δεν είμαστε ο εαυτός μας. Γιατί μέσα στη διττότητα ο αληθινός μας εαυτός έχει σκεπαστεί και έχει κρυφτεί, εξ’ αιτίας της διαμόρφωσής μας και των περιορισμών μας. Και μέσα στο παιχνίδι της τρίτης διάστασης πιστέψαμε ότι είμαστε ο ρόλος μας και δεν έχουμε καμία επίγνωση για το ποιοι πραγματικά είμαστε και δεν γνωρίζουμε καν ότι υπάρχει ένας αιώνιος, θεϊκός εαυτός που είναι ο αληθινός μας εαυτός.
Αν το κοιτάξουμε τώρα από την συχνότητα που βρισκόμαστε και με την νέα μας αντίληψη, θα δούμε ότι μέσα  στη διττότητα δεν μπορούσαμε να κάνουμε επιλογές και ότι τα θέλω μας δεν ήταν πραγματικά, δεν ήταν αληθινά, δεν ήταν δικά μας.

Όλα τα «θέλω» μας ήταν επηρεασμένα από την διαμόρφωσή μας και συνήθως αντανακλούσαν στα «πρέπει». Δηλαδή «θέλω» να είμαι αυτός- αυτή ή να επιλέξω «εκείνο» το επάγγελμα, επειδή στην ουσία το θέλουν οι γονείς μου και θα καταξιωθώ και θα είμαι περισσότερο αποδεκτός από την κοινωνία, γιατί έτσι θα είμαι ένα «καλό» παιδί κι ένας «καλός» πολίτης. Και βέβαια τις περισσότερες φορές αυτό το πλαστό «θέλω» έρχεται σε απόλυτη σύγκρουση με αυτό που νιώθουμε, γιατί το νιώθουμε μέσα μας ότι δεν είναι δικό μας, αλλά κάνουμε αυτό που «πρέπει» και κάνουμε μια πορεία στη ζωή μας που δεν μας δίνει ούτε αγάπη, ούτε ελευθερία, ούτε χαρά. Το βέβαιο είναι ότι σε καμία περίπτωση δεν είμαστε «εμείς», δεν είμαστε ο εαυτός μας.
Το «θέλω» μας επίσης μέσα στη Τρίτη διάσταση έχει περισσότερο την έννοια του κατέχω. Θέλω γιατί πιστεύω ότι εάν συγκεντρώσω π.χ. υλικά αγαθά, σπίτι, αυτοκίνητο, χρήματα και είναι δικά μου, θα νιώθω καλά και θα νιώθω ασφάλεια και χαρά. Και εάν εξαιρέσουμε εδώ τα θέλω της επιβίωσής μας στη τρίτη διάσταση που κι αυτά φυσικά είναι ανάλογα των περιορισμών μας, εν τούτοις και όταν εξασφαλίζουμε την επιβίωσή μας τα «θέλω» μας δεν τελειώνουν. Συνεχίζουμε πάντα να θέλουμε, όχι επειδή αντανακλούν στις πραγματικές μας ανάγκες, αλλά θέλουμε γιατί το απαιτεί η εποχή, θέλουμε γιατί τα έχουν οι άλλοι, γιατί τα έχει ο γείτονας και γιατί μας τα πλασάρουν στις διαφημίσεις και μας αρέσουν.
Στην ουσία όμως προσπαθούμε μ’ αυτό το τρόπο να καλύψουμε τις εσωτερικές μας ελλείψεις. Και όσο οι εσωτερικές μας ελλείψεις μένουν ακάλυπτες, όσο εμείς δεν καταλαβαίνουμε ότι τίποτα απέξω δεν μπορεί να καλύψει το μέσα μας, άλλο τόσο θα δημιουργούμε καινούργιες επιθυμίες και θα υπάρχουν συνέχεια ακόμα περισσότερα και  πλασματικά «θέλω».

Ακόμα και στον έρωτα, θέλουμε να είμαστε μ’ αυτόν ή αυτή που ερωτευτήκαμε και θέλουμε να είμαστε για πάντα μαζί, δηλαδή θέλουμε να μας ανήκει ο άλλος για όλη μας τη ζωή. Κι εδώ το θέλω έχει την έννοια του κατέχω κι αυτό μας οδηγεί σε πολλές άλλες επιπτώσεις και μας δηλητηριάζει, γιατί ψάχναμε την αποδοχή, την αγάπη και την ασφάλεια έξω από εμάς. Κι έτσι αυτό το μοναδικό συναίσθημα που αγγίζει την καρδιά μας, ο έρωτας, καταφέρνουμε να τον βάλουμε κι αυτόν μέσα στους περιορισμούς μας και στις ανασφάλειές μας και μετατρέπουμε την χαρά που μας προσφέρει αρχικά, σε δυστυχία.
Αλλά επίσης και σ’ έναν εαυτό κομματιασμένο, όπως είναι ο εαυτός μας μέσα στη διττότητα και στη σύγκρουση, πάλι δεν μπορούμε να μιλάμε για θέλω. Γιατί κάθε φορά όλο και κάποιο κομμάτι μέσα μας καταφέρνει να πάρει τον έλεγχο που έχει διαφορετικά θέλω. Κι έτσι την μία στιγμή θέλουμε κάτι και την άλλη που κάποιο άλλο κομμάτι μας παίρνει τον έλεγχο θέλουμε κάτι άλλο και έτσι τα θέλω μας αλλάζουν συνεχώς και εξαρτώνται  πάντα από το ποιο κομμάτι μας έχει μέσα μας τον έλεγχο του εαυτού μας.
Γι’ αυτό λοιπόν μέσα στη διττότητα, το να πιστεύουμε ότι έχουμε ελεύθερη βούληση, ότι κάνουμε επιλογές και ξέρουμε τι θέλουμε είναι πραγματικά μια ψευδαίσθηση. Οπότε το πρώτο δικό μας πραγματικό «θέλω» εκφράζεται την στιγμή ακριβώς που εμείς εκφράζουμε την πρόθεσή μας και θέλουμε να απελευθερώσουμε τον εαυτό μας από τη διττότητα και να εξελιχθούμε. Και αυτό είναι το πιο σημαντικό «θέλω» μας, γιατί αυτό μας οδηγεί στην αφύπνιση, στην αλλαγή της αντίληψής μας και στην αλλαγή της συνειδητότητά μας. Γιατί μέσα από αυτό το θέλω αρχίζουμε να γνωρίζουμε και ν’ ανακαλύπτουμε εκ νέου τον αληθινό μας εαυτό.

Κατά την διάρκεια της εξέλιξής μας τα θέλω μας είναι ανάλογα με τα δυναμικά που εμείς αναπτύσσουμε και κερδίζουμε με την εργασία μας και ανάλογα με τις πεποιθήσεις και τους περιορισμούς που έχουμε απελευθερώσει, καθώς αρχίζουμε να προσεγγίζουμε την αλήθεια μας και αρχίζουμε να κατανοούμε και τι σημαίνει «θέλω»!

Και όταν πια απελευθερώσουμε ολοκληρωτικά τον εαυτό μας, όταν είμαστε ο αληθινός εαυτός μας, πέρα από την διαμόρφωσή μας και τους περιορισμούς μας, όταν έχουμε αποδεχθεί κι έχουμε ενώσει όλα τα κομμάτια μας, όταν έχουμε απελευθερώσει τον έλεγχο και το τιμόνι του εαυτού μας το έχει πάρει η θεϊκότητά μας, όταν αγαπάμε και εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας, τότε και μόνο τότε μπορούμε να μιλάμε ότι  τα «θέλω» μας είναι δικά μας και είναι αληθινά.
Και αξίζει εδώ να προσθέσω τα λόγια του Γκουρτζίεφ, ενός μεγάλου μύστη που τίμησε τη Γη με το πέρασμά του. Όπως μας λέει λοιπόν ο Γκουρτζίεφ: «Εγώ είμαι», «Εγώ μπορώ», «Εγώ θέλω».
Αν «Εγώ είμαι, τότε μόνο «εγώ μπορώ». Αν «εγώ μπορώ», τότε μόνο αξίζω και έχω το αντικειμενικό δικαίωμα να «θέλω
». Από το βιβλίο του Γκουρτζίεφ «Η ζωή είναι πραγματική μόνον όταν «Είμαι», εκδόσεις Πύρινος Κόσμος.
Γιατί αν έχω αναγνωρίσει ότι «εγώ είμαι», τότε «εγώ μπορώ», τότε νιώθω ότι αξίζω και δικαιούμαι να «θέλω». Τότε τα «θέλω» μας, έχουν εντελώς διαφορετική σημασία και διαφορετική δυναμική. Γιατί καθώς εμείς απελευθερώσαμε τον εαυτό μας και γνωρίζουμε ποιοι είμαστε, τότε και τα θέλω μας είναι ελεύθερα από «πρέπει», «κατέχω», ανθρώπινες προσδοκίες και ανθρώπινες ελπίδες. Και μόνο σ’ αυτή την περίπτωση τα «θέλω» μας καθρεφτίζουν και αντανακλούν τον αληθινό μας εαυτό και είναι δικά μας.

Όταν όμως φτάσουμε σ’ αυτό το επίπεδο εξέλιξης οικογένεια τότε το εκπληκτικό είναι ότι αρχίζουμε να λειτουργούμε αφαιρετικά σχετικά με τα «θέλω» μας και ανακαλύπτουμε ότι τα «θέλω» μας είναι πολύ λίγα, γιατί σταματάμε να νιώθουμε ελλειπείς. Γιατί μέσα μας νιώθουμε ολοκληρωμένοι και πλήρεις. Και οι αλλαγές που έχουν συντελεστεί μέσα μας έχουν εκφραστεί και έξω από μας και έχουμε δημιουργήσει μια καινούργια πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα υγείας αφθονίας, αρμονίας  και πληρότητας. Στην διαδικασία της εξέλιξής μας, εμείς δουλεύουμε με τον εαυτό μας και ο εαυτός μας δουλεύει για μας και οι αλλαγές απλά συμβαίνουν και έξω από εμάς, χωρίς να χρειάζεται καν να εκφράσουμε οποιοδήποτε «θέλω μας.
Και τότε ανακαλύπτουμε ότι το μόνο που θέλουμε πραγματικά, εκείνο που θέλουμε αληθινά είναι απλά να «είμαστε αυτό που είμαστε». Να είμαστε η ελευθερία που είναι αγάπη!
Εκείνο που θέλουμε αληθινά, είναι να ζούμε, να χαιρόμαστε και ν’ απολαμβάνουμε τον εαυτό μας!
Εκείνο που θέλουμε αληθινά, είναι να ζούμε, να χαιρόμαστε και ν’ απολαμβάνουμε την κάθε μας στιγμή στο τώρα
 μας!

Share the love! Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Email this to someone
email