Η απελευθέρωση από την σοβαρότητα του ρόλου μας! με την Καίτη Τσώλη, 1/11/2013

Η απελευθέρωση από την σοβαρότητα του ρόλου μας!
με την Καίτη Τσώλη, 1/11/2013

Ο πεζόδρομος δίπλα στη λίμνη είχε σκεπαστεί από τα ξερά φύλλα του Φθινοπώρου κι άκουγα τον ελαφρύ κρότο τους καθώς έσπαζαν κάτω από τα πόδια μου! Η λίμνη ήταν πολύ ήσυχη και μόλις λίγες πάπιες είχαν ξεμυτήσει μέσα από τις πυκνές καλαμιές.  Το τοπίο ήταν μαγικό καθώς οι λεύκες και τα πλατάνια άλλαξαν την φορεσιά τους από πράσινη σε καφεκίτρινη.
Ο πεζόδρομος οδηγεί έξω από την πόλη και απέναντι από την λίμνη υπάρχουν καταπράσινα βοσκοτόπια. Όταν έφτασα στη δεύτερη ξύλινη γέφυρα της λίμνης, είδα γι’ άλλη μια φορά τους μαύρους κορμοράνους που κάθονταν ακίνητοι πάνω στο ξερό, ολόγυμνο δέντρο μέσα στη λίμνη.
Παρατηρούσα όλη αυτή την ομορφιά του δροσερού Φθινοπώρου κι ένιωθα τον ολοφώτεινο ήλιο να με ζεσταίνει ευχάριστα. Παρατηρούσα ταυτόχρονα και το μυαλό μου που προσπαθούσε να μου αποσπάσει την προσοχή από όλη αυτή την ομορφιά και προσπαθούσε να με πείσει για την σοβαρότητα του ρόλου μου, Ε λοιπόν αυτή την φορά δεν τα κατάφερε! Και απόλαυσα συνειδητά όλη αυτή την ομορφιά  του Φθινοπώρου στη Γη μας, νιώθοντας ταυτόχρονα μια βαθιά χαρά που βρίσκομαι στη Γη και  ζω τόσο όμορφα υπέροχες στιγμές.
Και σκέφθηκα οικογένεια ότι είναι η ώρα ν’ απελευθερωθούμε από την σοβαρότητα του  ρόλου μας.

Παίρνουμε ακόμα πολύ στα σοβαρά τον εαυτό μας και τον ρόλο μας στη Γη κι αυτός είναι ο κυριότερος λόγος που δεν απολαμβάνουμε και δεν χαιρόμαστε την κάθε στιγμή μας. Κι έχει τόσα πολλά και τόσο όμορφα να μας δώσει ο εαυτός μας πάνω στη Γη. Αρκεί ν’ απελευθερώσουμε τον εαυτό μας από το ρόλο μας και ν’ αναγνωρίσουμε επιτέλους τον αληθινό μας εαυτό, ν’ αναγνωρίσουμε ότι ο ρόλος είναι μόνο μια μεταμφίεση του αληθινού μας εαυτού.
Αυτός ο ρόλος, ο διαμορφωμένος μέσα στα πρέπει και στους κανόνες, μέσα στην χειραγώγηση και στον έλεγχο, καταστρατηγεί την ελευθερία μας και μας κρατάει καθηλωμένους μέσα στα τρυπάκια της αυτολύπησης και δεν μας αφήνει να χαιρόμαστε και ν’ απολαμβάνουμε τον εαυτό μας και την ζωή μας πάνω στη Γη.
Και για ν’ απομυθοποιήσουμε την σοβαρότητα μέσα μας, χρειάζεται να κοιτάξουμε τον αληθινό μας εαυτό πίσω από τον ρόλο μας. Ν’ αναγνωρίσουμε τον αληθινό μας εαυτό και ν’ απελευθερώσουμε τον ρόλο μας.
Εάν κοιτάξουμε βαθιά μέσα μας θα δούμε ότι πίσω από κάθε γεγονός και πίσω από κάθε εμπειρία που μας προκαλεί πόνο, κρύβεται η αυτολύπηση και αυτός είναι ο ρόλος του θύματος. Όμως το θέμα είναι ότι για ν’ απελευθερώσουμε τον εαυτό μας από τον ρόλο του θύματος και την αυτολύπηση, χρειάζεται πρώτα να τον απελευθερώσουμε από τον ρόλο θύτη. Ο θύτης μέσα μας είναι αυτό το μέρος του εαυτού μας που μας κρίνει, μας ελέγχει και μας βασανίζει.
Αν αποδεχθούμε πρώτα αυτό το κομμάτι του θύτη μέσα μας στο οποίο συνεχίζουμε ακόμα ν’ αντιστεκόμαστε, τότε αυτόματα θ’ αποδεχθούμε και θ’ απελευθερώσουμε και το ρόλο του θύματος. Γιατί όταν δεν υπάρχει θύτης, δεν υπάρχει και θύμα. Στην ουσία αυτό είναι και το καθρέφτισμα του εαυτού μας προς τα έξω και γι’ αυτό αντίστοιχα συνεχίζουμε και να μαγνητίζουμε όμοιες συμπεριφορές κι από τους άλλους ανθρώπινους αγγέλους.
Την στιγμή που θ’ αναλάβουμε ολοκληρωτικά την ευθύνη για τον εαυτό μας και θα αποδεχθούμε αυτά τα δυο πολύ σημαντικά κομμάτια του εαυτού μας, τότε θα σταματήσουμε να παίζουμε και τους ρόλους μας και θα δούμε τον εαυτό μας πίσω από το ρόλο μας. Εκείνη την στιγμή θ’ απελευθερωθούμε κι από την σοβαρότητα, γιατί εκείνη την στιγμή απελευθερώνετε η προσωπικότητα και το εγώ μας. Γιατί το εγώ μας και η προσωπικότητα είναι που παίρνει στα σοβαρά το ρόλο μας και πιστεύει ότι είναι ο ρόλο μας.

Και όταν απελευθερωθούμε από την προσωπικότητα οικογένεια, τότε υπάρχει μόνο ο αληθινός μας εαυτός. Και ο αληθινός μας εαυτός δεν είναι καθόλου σοβαρός, έτσι όπως εμείς το εννοούμε μέσα στη διττότητα. Ο αληθινός μας εαυτός είναι απλός και όλα τα δέχεται με  ελαφρότητα και χωρίς να τα κρίνει. Στην ουσία αυτή είναι η θεϊκή μας στιγμή που εμείς αλλάζουμε ολοκληρωτικά στάση απέναντι στον εαυτό μας.
Και μετά κάθε φορά που μας συμβαίνει κάτι, θα βλέπουμε ότι δεν μας παίρνει άλλο πια να το παίξουμε θύμα, γιατί δεν μπορεί μια Θεά-ένας Θεός δημιουργός να είναι θύμα και εννοείται και σε καμία περίπτωση θύτης. Κι εκείνη την στιγμή αντί να κρίνουμε τον εαυτό μας, θα γελάμε με τον εαυτό μας με ολοκληρωτική αποδοχή,  που για μια φορά ακόμα έπαιξε έντεχνα και μαγικά το παιχνίδι του, για να μας σπρώξει ακόμα βαθύτερα μέσα μας, για να μας σπρώξει ακόμα βαθύτερα στην αγάπη για τον εαυτό μας και στην ενότητα του εαυτού μας.
Και όταν αρχίσουμε να γελάμε με τον εαυτό μας οικογένεια, τότε τα πράγματα αλλάζουν ολοκληρωτικά, γιατί αρχίζουμε να τα βλέπουμε όλα πολύ περισσότερο σαν μια καλοστημένη φάρσα, παρά σαν μια σοβαρή πρόκληση που ήρθε για να μας πονέσει. Γιατί ο εαυτός μας, μας έχει κάνει πολλές φάρσες μέχρι τώρα, για να μας επαναφέρει κοντά του και θα συνεχίσει να μας κάνει φάρσες, όσο εμείς αποσπάμε την προσοχή μας και χανόμαστε ξανά στις ψευδαισθήσεις του παιχνιδιού.

Ναι μπορούμε να δούμε το παιχνίδι με ελαφρότητα και χιούμορ οικογένεια. Μπορούμε ν’ αρχίσουμε να παίζουμε τον ρόλο μας σαν κωμωδία και όχι σαν δράμα. Είναι ακριβώς όπως στο θέατρο. Εδώ στη Γη είμαστε πολύ καλοί ηθοποιοί και μέχρι τώρα δυστυχώς έχουμε επιλέξει να παίζουμε μόνο δραματικούς ρόλους. Είναι στο χέρι μας λοιπόν να το αλλάξουμε και να το γυρίσουμε σε κωμωδία.
Άλλωστε όταν αρχίσουμε ν’ αστειευόμαστε με όλα όσα μας συμβαίνουν, ακόμα και τις στιγμές που περνάμε δύσκολα, τότε όλα θα τα νιώθουμε πιο ελαφριά και θα βγαίνουμε πολύ πιο γρήγορα από την κάθε πρόκληση. Γι’ αυτό ας βάλουμε στη ζωή μας το χιούμορ και ας μάθουμε να τ’ αντιμετωπίζουμε όλα με ελαφρότητα και χιούμορ, ξεκινώντας πρώτα από τον ίδιο τον εαυτό μας.

Οι Σαμάνοι το πρώτο που μάθαιναν στην εκπαίδευση για την εξέλιξή τους, ήταν να μην παίρνουν ποτέ τον εαυτό τους στα σοβαρά και μάθαιναν να γελάνε με τον ίδιο τους τον εαυτό!
Μπορούμε να διώξουμε την σοβαρότητα και το δράμα οικογένεια αναγνωρίζοντας ότι το κάθε τι, το δημιουργούμε εμείς και ότι όλα και όλοι οι ανθρώπινοι άγγελοι που αλληλοεπιδρούμε είναι επίσης μεταμφιεσμένοι και παίζουν για μας τους ρόλους που εμείς τους ζητήσαμε  να παίξουν. Εάν το κάνουμε τότε εκείνο που βλέπουμε πραγματικά είναι ότι το Πνεύμα έχει χιούμορ. Μα τι εκπληκτικός και συνήθως απρόβλεπτος είναι ο τρόπος που χρησιμοποιεί το Πνεύμα, για να μας σπρώξει πιο βαθιά μέσα μας;
Γι’ αυτό ας τελειώνουμε εδώ με το δράμα και ας το αλλάξουμε σε κωμωδία οικογένεια. Για όνομα του Θεού (που είμαστε), δεν ήρθαμε στη Γη μόνο για να υποφέρουμε, αρκετά μ’ αυτό. Ήρθαμε και για να  το χαρούμε, ήρθαμε και για να το απολαύσουμε και να το γλεντήσουμε. Και ναι, είναι επιλογή μας οικογένεια, χρειάζεται μόνο να είμαστε αποφασισμένοι, να έχουμε την πρόθεση και να στρέψουμε την προσοχή μας σ’ αυτό.

Γνωρίζουμε γιατί βρισκόμαστε στη Γη, γνωρίζουμε ότι είμαστε αθάνατες ψυχές και ότι είμαστε απλά μεταμφιεσμένοι. Γιατί λοιπόν είναι τόσο σημαντική ακόμα η μεταμφίεση για μας;
Όταν αναγνωρίσουμε την αιωνιότητα του εαυτού μας και κατανοήσουμε ότι είμαστε άφθαρτες και αθάνατες ψυχές, αλλά να το κάνουμε ουσιαστικά, να το νιώσουμε βαθιά μέσα στην ύπαρξη μας και όχι απλά να το γνωρίζουμε, τότε δεν θα έχει καμιά σημασία ο ρόλος που υποδεθήκαμε στη Γη. Δεν θα έχει καμιά σημασία η μεταμφίεσή μας, γιατί για μεταμφίεση του αληθινού, αιώνιου εαυτού μας πρόκειται.
Στην αιωνιότητα της ψυχής μας το ταξίδι μας στη Γη είναι σημαντικό για την εμπειρία και την σοφία που αποκομίζουμε. Γι’ αυτό αντί να βλέπουμε μόνο το δράμα, είναι η ώρα ν’ αρχίσουμε να βλέπουμε την ομορφιά του ταξιδιού μας και την σημαντικότητα που έχει το ταξίδι μας στη Γη για την εμπειρία της ψυχή μας και όχι για τον ρόλο που υποδεθήκαμε και για το πώς παίζουμε το ρόλο μας. Ένας ρόλος που μας εξυπηρετεί για να δημιουργούμε τις εμπειρίες μας.

Share the love! Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Email this to someone
email