Εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας ; ! με την Καίτη Τσώλη, 15/10/2013

Εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας ; !
με την Καίτη Τσώλη, 15/10/2013

Από την αρχή της εξέλιξής μας οικογένεια δουλεύουμε συνεχώς με τον εαυτό μας, για να μάθουμε να τον εμπιστευόμαστε. Αρχικά δεν καταλαβαίναμε καν τι σημαίνει εμπιστοσύνη στον εαυτό μας και πολλοί συνοδοιπόροι όταν μιλούσαμε για εμπιστοσύνη, συνήθως μου απαντούσαν «ότι ναι, τον εαυτό μου τον εμπιστεύομαι, αλλά δεν εμπιστεύομαι τους άλλους».
Η εμπιστοσύνη στον εαυτό μας όμως οικογένεια δεν έχει καμία σχέση με τους άλλους, γιατί μέσα στο παιχνίδι της Γης σχεδιάσαμε όλοι οι ανθρώπινοι άγγελοι να παίρνουμε και να δίνουμε μαθήματα μεταξύ μας κι έτσι όλοι μας παίζουμε τους ρόλους μας, οπότε δεν μπορούμε να εμπιστευόμαστε τους άλλους. Γι’ αυτό άλλωστε αυτή η εμπιστοσύνη στους άλλους μας πλήγωσε πολλές φορές, ακριβώς γιατί δεν είχαμε επίγνωση ότι βάζουμε τους άλλους να παίξουν ένα ρόλο για μας και συνήθως εισπράταμε σαν προδοσία την αθέτηση της υπόσχεσής τους ή την οποιαδήποτε άλλη απρόβλεπτη και απρόσμενη δυσαρμονία στην  συμπεριφορά τους, απέναντί μας.

Και όπως μας λέει στην Ανώτερη Επικοινωνία «η εμπιστοσύνη στον εαυτό μας», ο δάσκαλος Κουτχούμι: «Σας υπενθυμίζουμε ότι σ’ αυτό το παιχνίδι στη Γη και μέσα στην διττότητα μπορείτε να εμπιστεύεστε μόνον τον εαυτό σας, κανέναν άλλον. Κι αυτό γιατί όλοι σας παίζετε κάποιους ρόλους μεταξύ σας, όλοι σας! Ακόμα και οι γονείς σας και τ’ αδέρφια σας και οι φίλοι σας παίζουν ένα ρόλο για σας και τους το ζητήσατε εσείς να τον παίξουν αυτό το ρόλο, για να σας βοηθήσουν με την εξέλιξή σας. Οπότε μέσα στην διττότητα, μέσα στο παιχνίδι της Γης δεν μπορείτε να εμπιστεύεστε κανέναν άλλον. Μπορείτε να εμπιστεύεστε μόνον τον αυτό σας. ………………
Τι σημαίνει εμπιστεύομαι τον εαυτό μου; 
Όπως μας λέει η υπέροχη ελληνική γλώσσα, το «εμπιστεύομαι» οικογένεια προέρχεται από την πρόθεση «εν» και το ρήμα «πιστεύω» και σημαίνει πιστεύω εντός, πιστεύω μέσα μου. Αν χρησιμοποιήσετε μόνο του το ρήμα –πιστεύω- χωρίς την πρόθεση, τότε αυτό προσδιορίζει περισσότερο τις πεποιθήσεις σας, ενώ εάν προσθέσετε την πρόθεση –εν- τότε αυτό σας παραπέμπει μέσα σας, σας παραπέμπει στην πίστη  για τον εαυτό σας, σας παραπέμπει στην εμπιστοσύνη για τον εαυτό σας»!
Εμπιστεύομαι λοιπόν τον εαυτό μου, εμπιστεύομαι αυτό που νιώθω μέσα μου κι αυτό που θέλει ο εαυτός μου, εν-πιστεύω=πιστεύω μέσα μου. Ακούω τον εαυτό μου και όχι τους άλλους.
Και όταν ακολουθούμε και εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας, τότε ο εαυτός μας αναλαμβάνει όχι μόνο να μας βγάλει απ’ όλα όσα θεωρούμε προβλήματα, αλλά και να δημιουργήσουμε για μας, αυτό που θέλει και ποθεί η καρδιά μας, ακόμα κι αν κάποιες φορές αυτό που θέλουμε βαθιά μέσα μας, μας φαντάζει τόσο απόμακρο και ανατρεπτικό, που δεν τολμάμε ούτε να τ’ ομολογήσουμε.

Για να κατανοήσουμε πόσο σημαντική είναι η εμπιστοσύνη στον εαυτό μας, θα δούμε λίγο πως λειτουργεί ο εαυτός μας σχετικά με τις εμπειρίες και τις δημιουργίες μας.
Όταν λοιπόν εμείς δημιουργούμε ένα πρόβλημα για την εμπειρία της ψυχής μας, δημιουργούμε ταυτόχρονα και την λύση του προβλήματος. Αυτός είναι νόμος του Σύμπαντος, γιατί διαφορετικά δεν θα υπήρχε ισορροπία στην ενέργεια. Οπότε ευθύς εξ αρχής η λύση είναι μέσα μας. Εμείς όμως κάθε φορά που έχουμε ένα πρόβλημα, χάνουμε την ψυχραιμία μας, επιτρέπουμε στην διαμόρφωση και σε όλους τους φόβους που κουβαλάμε μέσα μας να μπουν στη μέση και  ψάχνουμε απεγνωσμένα να βρούμε την λύση έξω από εμάς, αντί να στραφούμε μέσα μας και να εμπιστευθούμε τον εαυτό μας, για να μας δώσει την λύση που ήδη κρατάει για μας.
Και βέβαια στην περίπτωση που νιώθουμε ότι στηριζόμαστε σε κάποιους άλλους ανθρώπινους αγγέλους για να μας δώσουν λύσεις στα προβλήματά μας  και πολλές φορές νιώθουμε ότι εξαρτιόμαστε απ’ αυτούς, τότε ο εαυτός μας φροντίζει να μας πάρει τα δεκανίκια μας και να τους απομακρύνει από κοντά μας, έτσι ώστε εμείς να μπορέσουμε να σταθούμε μόνοι μας, να στηριχθούμε στον εαυτό μας και να τον εμπιστευτούμε. Το ίδιο συμβαίνει και όταν δίνουμε περισσότερη αξία από τον εαυτό μας σε κάποιες δημιουργίες μας, όπως η δουλειά μας, το σπίτι μας, το αυτοκίνητό μας κ.λ.π. Τα χάνουμε μόνο όταν εξαρτιόμαστε απ’ αυτά,  τα έχουμε υπερεκτιμήσει και στηρίζουμε την αξία μας σ’ αυτά.
Κι έτσι το κάνουμε πολύ δύσκολο και επώδυνο όταν αντί να εμπιστευτούμε εμάς, εμπιστευόμαστε τους άλλους που το πιο πιθανό είναι να έχουμε συνδημιουργήσει την πρόκληση ή το πρόβλημα μαζί τους, για να υποχρεωθούμε να πάμε βαθύτερα μέσα μας και να εμπιστευτούμε τον εαυτό μας.

Τώρα όσον αφορά τις δημιουργίες μας κι αν εμείς έχουμε φτάσει σ’ αυτό το επίπεδο εξέλιξης που εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας, τότε ο εαυτός μας δημιουργεί για μας και εξωτερικά όλες τις προϋποθέσεις εκείνες, ώστε σε κάθε συνδιαλλαγή μας και αλληλεπίδραση με τους άλλους, να υπάρχουν πάντα οι κατάλληλοι άνθρωποι, στη κατάλληλη θέση, την κατάλληλη στιγμή! Ο εαυτός μας δημιουργεί όλες τις προϋποθέσεις και τους κατάλληλους συγχρονισμούς για μας, έτσι ώστε όλα να λειτουργήσουν εύκολα, γρήγορα και μαγικά, για να έχουμε εμείς, όλα όσα θέλουμε να δημιουργήσουμε.
Στην περίπτωση όμως που εμείς θέλουμε να δημιουργήσουμε κάτι και δεν έχουμε λύσει ακόμα κάποιες περιοριστικές πεποιθήσεις σχετικά μ’ αυτό, τότε ο εαυτός μας αναλαμβάνει να μας δείξει πρώτα τα θέματα που έχουμε να λύσουμε σχετικά με την συγκεκριμμένη δημιουργία μας και μετά μας ανοίγει το δρόμο. Όπως επίσης και εάν δεν υπάρχει καταλληλότητα σχετικά με αυτό που θέλουμε να δημιουργήσουμε. Τότε πάλι ο εαυτό μας θα μας προστατεύσει και θα μας δείξει ότι αυτό δεν  είναι κατάλληλο για την ενέργειά μας.  Όλα οικογένεια έχουν να κάνουν με την εμπιστοσύνη στον εαυτό μας.
Γιατί κάνουμε πολλά όμορφα όνειρα για μας και στην πορεία παραιτούμαστε, γιατί δεν εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας. Και συνήθως αντί ν’ ακούμε τον εαυτό μας, ακούμε όλους τους άλλους οι οποίοι φροντίζουν να μας προβάλλουν και να μας καθρεφτίζουν τους φόβους τους. Και δεν λέω εδώ ότι έχουν ντε και καλά «κακή» πρόθεση, αν και μέσα στο παιχνίδι φυσικά μπορεί να παίζουν κι αυτό το ρόλο, αλλά μπορεί να έχουν καλή πρόθεση, πιστεύοντας ότι μας προστατεύουν με το να μας λογικέψουν και να μας παρουσιάσουν τις «υπαρκτές» κατά την αποψή τους δυσκολίες της διττότητας. Γι’ αυτό θα μας παρουσιάσουν πολλά πολλά εμπόδια, (όπως η οικονομική κρίση π.χ.) που καθιστά αδύνατες τις δημιουργίες μας. Όμως όσο καλή πρόθεση κι αν έχουν, εάν εμείς χρειαζόμαστε προστάτες πέρα από τον εαυτό μας και δεν τον εμπιστευόμαστε, τότε δεν είμαστε αυτοδύναμες, ανεξάρτητες κι ελεύθερες υπάρξεις. Και ο εαυτός μας δεν θέλει τίποτα λιγότερο για μας και δεν συμβιβάζεται.

Και δεν τα χρειαζόμαστε άλλο πια, όλα αυτά τα παιχνίδια της διττότητας οικογένεια, γιατί εμείς γνωρίζουμε ποιοι είμαστε και γνωρίζουμε ότι είμαστε Θεοί δημιουργοί. Γνωρίζουμε επίσης ότι δεν υπάρχουν αδιέξοδα για το Πνεύμα και δεν υπάρχουν δύσκολα για ένα Θεό δημιουργό που εμπιστεύεται και καθοδηγείται από τον εαυτό του. Δεν υπάρχει επίσης κανένας βαθμός δυσκολίας για το Πνεύμα, όπως  π.χ. εύκολο, λίγο δύσκολο και πολύ δύσκολο. Για το Πνεύμα όλα είναι εύκολα και χωρίς  όρια, αρκεί να εμπιστευόμαστε. Με την ίδια ευκολία που ο εαυτός μας, μας δίνει τα 10 ευρώ, με την ίδια ευκολία μπορεί να μας δώσει και τα 1000, όταν τα χρειαζόμαστε. Και μπορούμε οικογένεια να δημιουργήσουμε όλα όσα ονειρευόμαστε. Γι’ αυτό ας κλείσουμε τ’ αυτιά μας στις φωνές της διττότητας και των άλλων ανθρώπινων αγγέλων που βρίσκονται ακόμα εγκλωβισμένοι μέσα στο φόβο και στην διαμόρφωσή τους κι ας ακούσουμε μόνο τον εαυτό μας, ας ακούσουμε μόνο την εσωτερική μας φωνή μ’ εμπιστοσύνη.
Για να περάσουμε στην ολοκληρωτική εμπιστοσύνη για τον εαυτό μας, αυτό που χρειάζεται είναι να παραιτηθούμε από κάθε έλεγχο στον εαυτό μας, από κάθε έλεγχο της προσωπικότητας και του εγώ μας και ν’ αφεθούμε στον εαυτό μας και στην ροή της ενέργειας, ζώντας συνειδητά στο τώρα μας. Όμως κι αν δεν τα έχουμε καταφέρει ακόμα ολοκληρωτικά να βρισκόμαστε σ’ αυτή την κατάσταση ύπαρξης, μπορούμε τουλάχιστον να παρατηρούμε τον εαυτό μας και με την πρόθεσή μας να επιλέγουμε συνέχεια την εμπιστοσύνη στον εαυτό μας. Είναι πολύ σημαντικό να έχουμε αυτή την πρόθεση της εμπιστοσύνης στον εαυτό μας, γιατί τότε εκεί έχουμε στραμμένη και την προσοχή μας και μ’ αυτό τον τρόπο την ενισχύουμε συνεχώς.

Είναι η ώρα οικογένεια να τολμήσουμε να πραγματοποιήσουμε όλα τα όνειρά μας. Πότε θα το κάνουμε, αν όχι τώρα; Όταν αναβάλουμε τις δημιουργίες μας, αναβάλουμε και την ζωή μας. Αναβάλουμε να ζήσουμε μ’ έναν καινούργιο τρόπο, μέσα στην ελευθερία την ηρεμία και τη χαρά. Γιατί μέσα στην διττότητα δεν ζούμε αληθινά. Δεν μπορούμε να ζήσουμε αληθινά και συνειδητά, όταν βρισκόμαστε συνεχώς μέσα στην ψευδαίσθηση και στο ψέμα. Γι’ αυτό ας τολμήσουμε επιτέλους, χωρίς φόβους, χωρίς άλλες αναβολές και αντιστάσεις να πραγματοποιήσουμε τα πιο όμορφα και ανατρεπτικά όνειρά μας. Είναι η ώρα να δώσουμε το τιμόνι στην θεϊκότητά μας και ν’ αρχίσουμε να λειτουργούμε σαν αυτό που είμαστε, δηλαδή σαν Θεοί δημιουργοί και όχι σαν αδύναμοι άνθρωποι.
Αν δημιουργήσουμε πρώτα για μας μια όμορφη πραγματικότητα, τότε στη συνέχεια όσοι πιο πολλοί το τολμήσουμε και το επεκτείνουμε, θα μπορέσουμε ν’ αλλάξουμε και να δημιουργήσουμε μια καινούργια πραγματικότητα και για την Ελλάδα μας και για ολόκληρη τη Γη μας.
Χρειάζεται μόνο να εμπιστευτούμε τον εαυτό μας!

Share the love! Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Email this to someone
email