Ο αληθινός μας εαυτός, απλά…. είναι από την Καίτη Τσώλη, 5/4/2013

Ο αληθινός μας εαυτός, απλά…. είναι
από την Καίτη Τσώλη, 5/4/2013

Με πήρε κάποιος τηλέφωνο και με ρώτησε:
-Ανήκεις στη Νέα ενέργεια;
-Όχι του απάντησα, δεν ανήκω πουθενά, ανήκω μόνο στον εαυτό μου!
Και βέβαια οικογένεια, το ότι χρησιμοποιούμε μέσα στη διττότητα κάποιες εκφράσεις όπως Νέα ενέργεια, το κάνουμε για να εκφράσουμε περισσότερο το καινούργιο που δημιουργούμε στη Γη, να δείξουμε ότι η Γη αλλάζει συνειδητότητα. Άλλες φορές πάλι χρησιμοποιούμε την έκφραση «εργάτες του φωτός» για να δείξουμε ότι δουλεύουμε με τον εαυτό μας για να φωτίσουμε τα σκοτάδια μας. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι ανήκουμε σε κάποια ομάδα και ούτε ότι διαχωρίζουμε τον εαυτό μας από τους άλλους ανθρώπινους αγγέλους. Γιατί όλοι οι ανθρώπινοι άγγελοι πάνω στη Γη είμαστε μια «οικογένεια».

Αλλά η διττότητα της 3ης διάστασης που αλληλοεπιδρούμε, χρησιμοποιεί πάντα δυϊστικές εκφράσεις διαχωρισμού και γι’ αυτό τη λένε και διττότητα. Και χαίρομαι που ο συνοδοιπόρος μου έδωσε την ευκαιρία να  ξεκαθαρίσω πως νιώθω σχετικά μ’ αυτό και πιστεύω ότι το ίδιο επίσης νιώθουν και πολλοί συνοδοιπόροι, δηλαδή ότι ανήκουμε στον εαυτό μας κι είμαστε η οικογένεια των ανθρώπινων αγγέλων στη Γη.
Είμαι ανοιχτή προς όλες τις κατευθύνσεις της ζωής και χρησιμοποιώ όλες τις ενέργειες που προωθούν την εξέλιξή μου, χωρίς να τις χαρακτηρίζω. Εάν έρθει στη πραγματικότητά μου κάποια ενέργεια που θα μου δώσει μια κατανόηση, σε καμία περίπτωση δεν θα πω ότι είναι παλιά και δεν είναι κατάλληλο να την χρησιμοποιήσω. Δεν εισπράττω επιλεκτικά κι ούτε βάζω κανενός είδους τείχη μπροστά μου. Για να έρθει η οποιαδήποτε ενέργεια, απ’ όπου κι αν προέρχεται στη πραγματικότητά μου και να βρίσκεται παρούσα την στιγμή ακριβώς που την χρειάζομαι για την εξέλιξή μου, μια χαρά κατάλληλη είναι.
Αλλά οικογένεια, γιατί χρειαζόμαστε αλήθεια πάντα ν’ ανήκουμε κάπου κι έχουμε την ανάγκη να προσδιορίζουμε τον εαυτό μας; Ο εαυτός μας είναι όλα όσα είναι και δεν χρειάζεται προσδιορισμούς, ούτε ταμπέλες για να υπάρχει. Δεν χρειάζεται να ανήκει κάπου, ούτε χρειάζεται καμία ταυτότητα. Ο εαυτός μας είναι όλα όσα είναι κι «είναι αυτό που είναι». Η θεϊκότητά  μας δεν προσδιορίζεται.

Όμως είναι γεγονός ότι συνεχίζουμε ακόμα να έχουμε ταμπελίτσες στον εαυτό μας. Και είναι αλήθεια ότι συνεχίζουμε ακόμα να προσδιορίζουμε τον εαυτό μας και ακούω πολύ συχνά  «πως πρέπει» να είμαστε και ιδιαίτερα αυτό το πρέπει να είμαστε «ταπεινοί». Και σκέφτομαι ότι αυτό «το πρέπει να είμαστε ταπεινοί», δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια συνέχεια της διαμόρφωσής μας. Γιατί αυτό με κάνει να νιώθω ότι χρειάζεται να προβάλλω τον εαυτό μου μ’ έναν συγκεκριμένο τρόπο κι έχει να κάνει με το «φαίνεσθαι» στους άλλους.
Αλλά γιατί πρέπει να είμαι ταπεινή; Ταπεινός σημαίνει χαμηλός, μέτριος. Μα εμείς οικογένεια δουλεύουμε με τον εαυτό μας, για να κερδίσουμε την αυτοεκτίμησή μας. Και φαντάζομαι γιατί δεν το έχω καταλάβει πολύ καλά, γιατί αυτό μάλλον μας έχει μείνει σαν κατάλοιπο από την εκκλησία, ότι όσοι το λένε πρέπει να εννοούν να μην είμαστε περήφανοι και να είμαστε ταπεινοί απέναντι στο Θεό και στους άλλους ανθρώπους. Αλλά σε ποιον Θεό; Στον εαυτό μας; Αφού εμείς είμαστε οι Θεοί.
Και όσο για το πώς φαινόμαστε στους άλλους, γιατί να μας ενδιαφέρει αυτό μέσα στη διττότητα; Οι άλλοι μας κρίνουν μέσα από την διαμόρφωσή τους, γιατί αυτό ξέρουν να κάνουν. Γιατί έτσι παίζεται το παιχνίδι στη Γη κι έχει να κάνει με το κλέψιμο της ενέργειας. Αν μας ενδιαφέρει η γνώμη των άλλων, τότε δεν είμαστε ελεύθεροι.

Όταν αναγνωρίζουμε εμείς ποιοι είμαστε και δίνουμε στον εαυτό μας όλα όσα αξίζει και όλα όσα δικαιούται, τότε δεν περιμένουμε αναγνώριση και αποδοχή  από τους άλλους.
Σαν άγγελοι γνωρίζουμε όλοι μας πολύ καλά «ποιοι» είμαστε και βέβαια  κανένας μας δεν είναι ανώτερος, ούτε κατώτερος από τους άλλους, αφού όλοι είμαστε το Πνεύμα. Όλοι είμαστε ίσοι. Δεν είμαστε ίδιοι αλλά είμαστε ίσοι. Εκφράσεις του τύπου περήφανος ή ταπεινός,  σημαντικός ή ασήμαντος, καλός ή κακός είναι εκφράσεις της διττότητας, συντηρούν τη διαίρεση  και βέβαια αφορούν τον ρόλο που παίζει κάποιος μέσα στο παιχνίδι. Αλλά τους ρόλους τους επιλέξαμε εμείς και είναι μόνο μια ψευδαίσθηση. Όλοι είμαστε Θεοί μεταμφιεσμένοι σε ανθρώπους και ο εαυτός μας ανήκει μόνο στον εαυτό του και  δεν προσδιορίζεται.
Όταν ρώτησαν τον Όσσο: Τι είδος ανθρώπου είστε;;
Εκείνος απάντησε: Δεν έχω ιδέα. Απλά ζω στιγμή προς στιγμή, και έτσι δεν μπορείτε να με περιορίσετε σε μία προσωπικότητα. Δεν μπορείτε να με καθορίσετε, δεν μπορείτε να με προβλέψετε Είμαι ακαθόριστος όπως και η ίδια η ύπαρξη..  OSHO

Οπότε δεν χρειαζόμαστε κανένα προσδιορισμό, ούτε ταμπέλες, ούτε χρειάζεται να προβληματιζόμαστε ή να σκεφτόμαστε καν πως πρέπει να είμαστε. Γι’ αυτά ενδιαφερόταν ο ανθρώπινος εαυτός μας μέσα στη διττότητα. Η θεϊκότητά μας που είναι ο αληθινός μας, ο αιώνιος εαυτός μας δεν ενδιαφέρεται, ούτε καθορίζει τον εαυτό της με ταμπέλες ή κανόνες ή πρέπει. Γιατί ο αληθινός μας εαυτός, απλά είναι.
Το μόνο που μ’ ενδιαφέρει οικογένεια είναι να είμαι ελεύθερη και να είναι η καρδούλα μου και όλη η ύπαρξή μου πλημμυρισμένη από αγάπη. Και για να είμαι ελεύθερη χρειάζεται ν’ αναγνωρίζω «ποια είμαι» και να επιτρέπω στον εαυτό μου νιώθει  ελεύθερα αυτό που είναι, χωρίς προσδιορισμούς, χωρίς κριτικές, χωρίς ταμπέλες και χωρίς κανόνες. Με όλη μου την επίγνωση, την βαθιά κατανόηση, την αποδοχή και την αγάπη στον εαυτό μου γι’ αυτό που είναι.

Άλλωστε το σημαντικό οικογένεια είναι να νιώθουμε πλήρεις μέσα μας. Κι αυτή την πληρότητα μπορεί να μας την δώσει μόνο η αγάπη στον εαυτό μας. Γιατί όταν νιώθουμε πλήρεις τότε δεν μας ενδιαφέρει ν’ αποδείξουμε οτιδήποτε. Μόνο όταν νιώθουμε ελλιπείς, χρειαζόμαστε ν’ αποδείξουμε ότι είμαστε αυτό ή εκείνο, ανάλογα με το τι θεωρεί σημαντικό το μυαλό μας και η διαμόρφωσή μας και με την ψευδαίσθηση ότι αυτό θα μας κάνει να νιώσουμε καλύτερα και θα καλύψει μέσα μας τις ελλείψεις μας. Και σ’ αυτή την περίπτωση είναι το «εγώ» μας που μπαίνει στη μέση. Το αναγνωρίζουμε αυτό, γιατί μέσα στη διττότητα, λίγο πολύ όλοι μας  προσπαθούσαμε ν’ αποδείξουμε στους άλλους ότι είμαστε αυτό ή εκείνο για να νιώσουμε περισσότερο σπουδαίοι και να νιώσουμε ότι αξίζουμε. Ακόμα και το «είμαι ταπεινός», για μένα είναι μια προσπάθεια του ανθρώπινου εαυτού μας, για ν’ αποδείξουμε ότι δεν έχουμε «εγώ»!
Τώρα όμως δεν χρειαζόμαστε ν’ αποδείξουμε οτιδήποτε οικογένεια, γιατί η αγάπη απλά είναι και ο αληθινός μας εαυτός απλά είναι.
Όταν είμαστε πλήρεις, ο εαυτός μας υπάρχει μέσα στην απλότητά του χωρίς περιττά στολίδια. Είμαστε απλοί. Ναι είμαστε απλοί και το απλό είναι το Ένα και δεν χρειάζεται να δηλώσουμε οτιδήποτε άλλο, γιατί είμαστε αυτό που είμαστε. Κι αν τον ανθρώπινο εαυτό μας κάποια στιγμή τον τραβάει η διττότητα, μπορούμε μέσα από την επίγνωση και την παρατήρηση του παιχνιδιού, απλά να χαμογελάσουμε με στοργή, με αποδοχή και με αγάπη. Γιατί πραγματικά δεν έχει σημασία το πώς παίζουμε.  Σημασία έχει να είμαστε αληθινοί και ειλικρινείς με τον εαυτό μας. Σημασία έχει να είμαστε ελεύθεροι, ν’ αγαπάμε τον εαυτό μας και να του επιτρέπουμε να «είναι αυτό που είναι» μέσα στην αλήθεια του και στην απλότητά του.

Και πολύ απλά οικογένεια αυτός που είναι πλήρης, δεν χρειάζεται και δεν έχει ανάγκη να  αποδείξει τίποτα, γιατί αυτός που είναι πλήρης, απλά είναι και απλά υπάρχει μέσα στην ελευθερία που είναι αγάπη.

Share the love! Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Email this to someone
email