Το σημείο μηδέν, ολοκληρωτική παραίτηση από τον έλεγχο! με την Καίτη Τσώλη, 30/12/2012

Το σημείο μηδέν, ολοκληρωτική παραίτηση από τον έλεγχο!
με  την Καίτη Τσώλη, 30/12/2012

Έκανα σήμερα τον καθημερινό μου περίπατο στη λίμνη με συντροφιά έναν πολύ δυνατό αέρα. Ο αέρας τάραξε τη λίμνη και τσάκιζε τα ξερά καλάμια και τα ψαθιά, και τα κύματα της λίμνης τα κουβαλούσαν μαζί τους στην όχθη της, κάνοντας δυνατό θόρυβο.
Τα ξερά σπασμένα καλάμια και τα ψαθιά  συσσωρεύτηκαν όλα μαζί στην άκρη της λίμνης και σχημάτισαν ένα πυκνό καφέ- σταχτί χαλί που σκέπασε μεγάλο τμήμα της  κοντά στην όχθη.
Οι μικρές πάπιες και οι γλάροι κάθονταν και λικνίζονταν πάνω στα κύματα κι έμοιαζαν σαν αυτά τα μικρά χάρτινα καραβάκια που φτιάχνουν τα μικρά παιδιά.
Είχα ντυθεί πολύ καλά, αλλά ένιωθα τον κρύο αέρα να με διαπερνάει και ανατρίχιασα. Με απόλυτη επίγνωση, όρθωσα ακόμα περισσότερο το κορμί μου και χωρίς καμιά αντίσταση αφέθηκα στον αέρα και του επέτρεψα να με διαπερνάει. Μετά από λίγο ένιωσα το κορμί μου να ζεσταίνεται. Κι εκείνη την στιγμή συγχρονιστικά θυμήθηκα και την ερώτηση που μου έκανε μια φίλη μου, πριν από λίγες μέρες.

-Γιατί δεν είμαστε ακόμα οι δημιουργοί, όπως μας λένε οι αναληφθέντες ότι είμαστε; Γιατί μέχρι τώρα έχουμε καταφέρει πολύ λίγα πράγματα, τα οποία είναι ψίχουλα μπροστά στα δυναμικά και στις δυνατότητες που μας λένε ότι έχουμε.
Βέβαια στη φίλη μου απάντησα, μέσα από την δική μου αντίληψη και κατανόηση και θέλω να το μοιραστώ και  μαζί σας οικογένεια.
Γιατί αλήθεια δεν δημιουργούμε ακόμα όλα όσα θέλουμε και όσα ονειρευόμαστε; Τι φταίει;
Αχ ο έλεγχος ευθύνεται οικογένεια, αχχ αυτός ο έλεγχος στον εαυτό μας! Εάν είχαμε παραιτηθεί από τον έλεγχο και από κάθε έλεγχο στον εαυτό μας, τώρα δεν θα μιλούσαμε για δημιουργίες, γιατί θα ήμασταν πολύ απασχολημένοι στο να δημιουργούμε.

Διαβάζω πάρα πολλά κείμενα σχετικά με τον έλεγχο που μας κάνουν έξω από εμάς και δεν καταλαβαίνουμε ότι μπορούν και μας ελέγχουν, γιατί εμείς τους το επιτρέπουμε, γιατί εμείς ελέγχουμε τον εαυτό μας. Όλος αυτός ο έλεγχος είναι το καθρέφτισμά μας στον έλεγχο που κάνουμε εμείς σ’ εμάς. Και χρειάζεται να παραιτηθούμε ολοκληρωτικά από τον έλεγχο και από κάθε έλεγχο στον εαυτό μας. Χρειάζεται ν’ απελευθερωθούμε από τον έλεγχο της σκέψης για να μπορούμε να είμαστε συνειδητοί στο τώρα μας, χρειάζεται ν’ απελευθερωθούμε από τον έλεγχο της σκέψης για να μπορέσει να έρθει η έμπνευση, χρειάζεται να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς με τον εαυτό μας και να σταματήσουμε να ονομάζουμε την εξάρτησή μας αγάπη, ενώ μέσα μας γνωρίζουμε ότι η εξάρτησή μας ακόμα μας ελέγχει. Χρειάζεται επίσης να απελευθερώσουμε ακόμα κάποιες πεποιθήσεις μας σχετικά με την αφθονία που καταλήγουν συνήθως σε κριτική για την αφθονία των άλλων, καθώς μας καθρεφτίζουν την δική μας έλλειψη. Γιατί  η αφθονία θα έρθει σε μας,  μόνον όταν δεν υπάρχει καμία πεποίθησή μας να την ελέγχει και να την εμποδίζει.

Πολλές φορές στη πορεία της εξέλιξής μας, μετά από την απελευθέρωση κάποιων περιοριστικών πεποιθήσεων νιώσαμε μέσα μας ένα κενό. Κι αυτό το κενό μας έφερε σύγχυση. Αλλά την σύγχυση μας την προκαλούσε το μυαλό μας, γιατί έχανε τον έλεγχο και δεν μπορούσε να καταλάβει αυτή την καινούργια κατάσταση, δεν μπορούσε να καταλάβει αυτό το άδειασμα του εαυτού μας. Κι εμείς αντί να ευλογήσουμε το κενό μας και να επιτρέψουμε στο καινούργιο να έρθει, παραδινόμασταν στην ανησυχία και δίναμε ξανά τον έλεγχο στο μυαλό μας. Και ξανα –επανερχόμασταν στις γνωστές καταστάσεις της αβεβαιότητας και της έλλειψης εμπιστοσύνης στον εαυτό μας,  με το μυαλό να μας παρασύρει ξανά στα γνωστά παιχνίδια της διττότητας.
Αλλά τώρα δεν μας παίρνει άλλο οικογένεια. Και σε όποιον από εμάς ο εαυτός του δεν τον έχει φέρει ακόμα σ’ αυτή την κατάσταση της ολοκληρωτικής παραίτησης από τον έλεγχο, θα τον φέρει πολύ σύντομα. Εάν παραιτηθούμε με επίγνωση δεν θα χρειαστεί να το κάνουμε με το δύσκολο τρόπο, δηλαδή δεν θα χρειαστεί να φέρουμε κάποια δύσκολη πρόκληση στη ζωή μας, για να μας αναγκάσει ο εαυτός μας να παραιτηθούμε. Περάσαμε τις διαχωριστικές γραμμές στις 21/12/12. Οι ενέργειες τώρα είναι πολύ έντονες και τα φωτόνια έχουν ισχυρή επίδραση επάνω μας. Οι συχνότητες είναι πολύ υψηλές και εάν δεν βρισκόμαστε σε ισορροπία και δεν είμαστε σε θέση να συμπλεύσουμε μαζί τους, τότε θα υποφέρουμε.

Είμαστε ακριβώς στο σημείο μηδέν, που σημαίνει ολοκληρωτική παραίτηση από κάθε έλεγχο στον εαυτό μας και ολοκληρωτική εμπιστοσύνη άνευ όρων στον εαυτό μας. Εμπιστεύομαι σημαίνει αφήνομαι.  Αφήνομαι στον εαυτό μου, αφήνομαι στη ροή της ενέργειας και είμαι συνειδητός στο τώρα μου. Τη στιγμή που θα παραιτηθούμε ολοκληρωτικά από κάθε έλεγχο θα νιώσουμε πάλι αυτό το κενό, αυτό το άδειασμα και την σύγχυση. Ας το επιτρέψουμε, χωρίς φόβο για το καινούργιο. Ας μείνουμε μ’ αυτό. Γιατί αυτή είναι η ιερή στιγμή που αναλαμβάνει ο Θεϊκός μας εαυτός. Αυτή είναι η ευλογημένη στιγμή που αναλαμβάνει η αγάπη. Γιατί η αγάπη είναι ο Θεός κι είμαστε εμείς. Και αγάπη σημαίνει δημιουργία οικογένεια! Και αυτή είναι η ευλογημένη στιγμή μας που όλες οι ενέργειες έχουν ισορροπήσει μέσα μας. Και τότε καθώς όλες οι ενέργειες θα ρέουν ελεύθερα μέσα μας κι έξω μας, έτσι θα ρέουν και οι δημιουργίες μας.
Όπως μας είπε ο δάσκαλος Κουτχούμι στην Αν. Επικοινωνία «η θεϊκή μας φύση και οι ενέργειες», όλες  οι ενέργειες ισορροπούν στο κέντρο μας, όλες οι ενέργειες ισορροπούν στο μηδέν. Και είναι πολύ εύστοχα και υπέροχα τα λόγια του Hafiz, που διάβασα  στο blog ενός αγαπημένου φίλου: http://ianisdo-anando2.blogspot.gr
«Μηδέν,
Εκεί αρχίζει το γλέντι.
Έχει πολύ μέτρημα
οπουδήποτε αλλού»!
Το μέτρημα είναι….έλεγχος! Στο μηδέν αρχίζει το γλέντι αγαπημένη μου οικογένεια! Τώρα αρχίζει το γλέντι!!

Share the love! Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Email this to someone
email