Τρία σημεία κλειδιά στην εξέλιξή μας, με την Καίτη Τσώλη, 23/12/2011

Τα τρία σημεία κλειδιά στην εξέλιξή μας. 
(η ανάληψη της ευθύνης, η αγάπη στον εαυτό μας και η εμπιστοσύνη).

με την Καίτη Τσώλη, 23/12/2011


Στην Ανώτερη Επικοινωνία «5η διάσταση (προετοιμασία)», οι δάσκαλοι Ιλλαρίων και Κουτχούμι  μας επισήμαναν τρεις απαραίτητες προϋποθέσεις, για να εισέρθουμε στην 5η διάσταση:
1) ν’ αναγνωρίσουμε «ποιοι είμαστε»
2) ν’ αγαπάμε άνευ όρων τον εαυτό μας και
3) ν
a εμπιστευόμαστε άνευ όρων τον εαυτό μας.
Βέβαια αυτές οι τρεις προϋποθέσεις στην ουσία είναι η απελευθέρωσή μας από την διττότητα και είναι το εισιτήριό μας για την 5η διάσταση, όπου θα ζήσουμε σαν ανθρώπινοι άγγελοι μια πραγματικότητα αγάπης, ελευθερίας, ενότητας και αφθονίας.
Ο λόγος που επανέρχομαι σ’ αυτά δεν είναι μόνο για τα τονίσω την σπουδαιότητα και να δώσουμε την απαιτούμενη προσοχή, για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε με την εξέλιξή μας, αλλά και γιατί μέσα από πολλές συζητήσεις που έχω κάνει με την οικογένεια, έχω εντοπίσει δύο πολύ σημαντικά σημεία, όπου πραγματικά η οικογένεια κολλάει και μπλοκάρει την ενέργειά της και δεν μπορεί να προχωρήσει.

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Για ν’ αναγνωρίσουμε στον εαυτό μας ποιοι είμαστε, ν’ αναγνωρίσουμε και να νιώσουμε ότι είμαστε Θεοί επίσης, χρειάζεται οπωσδήποτε ν’ αναλάβουμε και την ευθύνη ότι είμαστε δημιουργοί. Σημαίνει δηλαδή ότι χρειάζεται να αναλάβουμε την ευθύνη ότι εμείς δημιουργούμε όλες τις εμπειρίες μας, ότι εμείς οι ίδιοι δημιουργήσαμε οτιδήποτε συνέβει στη ζωή μας μέχρι σήμερα  και οτιδήποτε μας συμβαίνει σήμερα, και τα δημιουργήσαμε όλα αυτά για την εμπειρία της ψυχής μας.
Και αυτό είναι το πρώτο σημαντικό σημείο όπου η οικογένεια κολλάει. Δυσκολεύεται  πάρα πολύ ν’ αναλάβει την ευθύνη ότι δημιουργεί τις εμπειρίες της (όλα αυτά που της συμβαίνουν), δυσκολεύεται ν’ αναλάβει την ευθύνη για τον εαυτό της. Καταλαβαίνω βέβαια ότι για να το κάνουμε αυτό, χρειάζεται ν’ αλλάξουμε ολοκληρωτικά την αντίληψή μας για όλα όσα γνωρίζαμε μέχρι σήμερα και να πάμε πέρα από το γνωστό και το βολικό και κυρίως μας είναι πολύ δύσκολο να βγούμε από τον ρόλο του αδικημένου, γιατί μέχρι τώρα είχαμε πάντα κάποιους να κατηγορούμε για την ζωή μας. Γιατί εκεί που κατηγορούσαμε όλους τους άλλους ότι έφταιγαν για την δυστυχία μας και το δράμα μας, εκεί που θεωρούσαμε τους άλλους υπεύθυνους, χρειάζεται τώρα να μετατοπίσουμε την αντίληψή μας και να κατανοήσουμε ότι υπεύθυνοι είμαστε εμείς οι ίδιοι.
Και είναι πολύ εύκολο και πολύ βολικό να κατηγορείς τους άλλους και να μην αναλαμβάνεις την ευθύνη για τον εαυτό σου, γιατί έτσι έχεις ένα πολύ καλό δικαιολογητικό και μπορείς να κρατιέσαι πολύ σφιχτά από αυτό που θεωρείς το «δίκιο σου».
Όμως οικογένεια εάν αναλάβουμε την ευθύνη ότι εμείς είμαστε οι δημιουργοί της ζωής μας και της πραγματικότητάς μας, αυτό είναι το πιο μεγάλο και το πιο σημαντικό βήμα προς την ελευθερία μας. Παίρνουμε τη ζωή μας στα χέρια μας και κανένας, μα κανένας άλλος δεν ευθύνεται γι’ αυτό, αλλά και κανένας άλλος έξω από μας δεν μπορεί να ελέγχει την ζωή μας. Και όπως μέχρι τώρα δημιουργούσαμε όλες αυτές τις προκλήσεις και τις δύσκολες καταστάσεις για μας και μάλιστα χωρίς επίγνωση (σε ανθρώπινο επίπεδο), μπορούμε τώρα να τα ανατρέψουμε όλα και να δημιουργήσουμε με επίγνωση την πιο όμορφη πραγματικότητα που ονειρευόμαστε.
Επίσης όταν αναλάβουμε την ευθύνη για τον εαυτό μας, κερδίζουμε και την αυτοεκτίμησή μας, που είναι και αυτό ένα πονεμένο θέμα για την οικογένεια, αλλά αυτό κερδίζεται έτσι κι αλλιώς (αυτοεκτίμηση), όταν αναγνωρίσουμε την θεϊκότητά μας.
Και θα πρότεινα εδώ να ξαναδιαβάσουμε την υπέροχη Ανώτερη Επικοινωνία του δάσκαλου Κουτχούμι «Η ανάληψη της ευθύνης στον εαυτό μας», την οποία μας έδωσε το περασμένο καλοκαίρι.

2) Ν’ αγαπάμε άνευ όρων τον εαυτό μας: Για ν’ αγαπήσουμε τον εαυτό μας, χρειάζεται πρώτα να σταματήσουμε να τον κακοποιούμε, να τον χειραγωγούμε και να τον ελέγχουμε. Χρειάζεται να τον σεβόμαστε, αλλά κυρίως χρειάζεται να σταματήσουμε να τον κρίνουμε και να τον ενοχοποιούμε, δηλαδή  χρειάζεται να τον συγχωρήσουμε και να τον αποδεχθούμε ολοκληρωτικά.
Και στο θέμα αποδοχή είναι το δεύτερο σημείο, όπου κολλάει η οικογένεια. Γιατί όμως δυσκολευόμαστε τόσο πολύ να αποδεχθούμε την διαφορετικότητα;
Όλη η ομορφιά οικογένεια βρίσκεται στην διαφορετικότητα. Και έχουμε πει πολλές φορές ότι όλοι είμαστε το Πνεύμα, αλλά το Πνεύμα στον καθένα μας εκφράζεται διαφορετικά. Το Πνεύμα ποτέ δεν επαναλαμβάνεται και είναι πάντα πρωτότυπο. Έτσι ο καθένας μας και το καθετί που υπάρχει στην δημιουργία είναι διαφορετικό και μοναδικό.
Το φαντάζεστε αλήθεια να ήμασταν όλοι ίδιοι; Να υπήρχε μια φυλή ανθρώπων, ένα είδος ζώων, πουλιών, λουλουδιών κ.λ.π. Να είχαμε όλοι την ίδια συμπεριφορά, να κάναμε τις ίδιες κινήσεις, να σκεφτόμασταν και να λειτουργούσαμε με τον ίδιο τρόπο και να είχαμε όλοι τις ίδιες ιδέες.. Για σκεφτείτε το για λίγο. Θα μοιάζαμε πολύ περισσότερο με μαριονέτες και όχι μόνον θα ήταν μονότονο, βαρετό και πληκτικό, αλλά δεν θα υπήρχε και καμία εξέλιξη. Γιατί οι ίδιες ενέργειες θα επαναλαμβάνονταν συνέχεια. Η εξέλιξη υπάρχει, γιατί υπάρχει αλληλεπίδραση μεταξύ μας και μεταξύ των πάντων, σε ότι βρίσκεται σ’ αυτό το Σύμπαν. Δυο διαφορετικές ενέργειες αλληλοεπιδρούν μεταξύ τους με μια τρίτη (καταλύτης) και δημιουργείται μια  καινούργια ενέργεια που φέρνει την αλλαγή και την εξέλιξη. Τα «πάντα εν σοφία εποίησε» οικογένεια, «τα πάντα εν σοφία εποίησε»!.

-Γιατί λοιπόν κρίνουμε τους άλλους, επειδή δεν είναι σαν και μας; και γιατί θα έπρεπε να είναι σαν και μας;!
Βέβαια όταν το κοιτάζουμε με διαύγεια, βλέπουμε ότι αυτό είναι το παιχνίδι της διττότητας, για να μας κρατάει διχασμένους και να μας ελέγχει. Αλλά ο καλύτερος τρόπος για να μας ελέγχει η διττότητα βρίσκεται στο διαχωρισμό που συντηρεί, ότι υπάρχει καλό και κακό, θετικό και αρνητικό, και μ’ αυτό μας κρατάει σε μια αιώνια σύγκρουση. Και όσο δεν κατανοούμε ότι δεν υπάρχει καλό και κακό, η σύγκρουση μέσα μας θα συνεχίζεται.
Και δεν υπάρχει καλό και κακό οικογένεια, υπάρχει μόνον η εμπειρία. Κι αυτό είναι κάτι που μας το επαναλαμβάνουν συνέχεια οι αναληφθέντες δάσκαλοι, οι Αρχάγγελοι και οι άγγελοι από την άλλη πλευρά. Κι εμείς δεν θέλουμε να το καταλάβουμε και ειδικά σ’ αυτό το σημείο έχουμε και το μεγαλύτερο κόλλημα.

Οικογένεια, στις χιλιάδες ενσαρκώσεις μας παίξαμε όλους τους ρόλους, όλους τους χαρακτήρες και τις προσωπικότητες που υπάρχουν στη Γη, για την εμπειρία της ψυχής μας. Και ναι, παίξαμε και τον ρόλο του κακού ή του σκοταδιού αν θέλετε, δεν παίξαμε μόνο το ρόλο του φωτός. Κι αυτό σημαίνει ότι ο κάθε ανθρώπινος άγγελος κάθε φορά που τον κρίνουμε, μας καθρεφτίζει κάποιο κομμάτι του εαυτού μας, κάποιο κομμάτι μας που δεν έχουμε ακόμα αποδεχθεί. Βρισκόμαστε εδώ για να σταματήσουμε τη σύγκρουση μέσα μας. Βρισκόμαστε εδώ για να αποδεχθούμε, να  αγκαλιάσουμε αυτά «τα σκοτεινά» κομμάτια του εαυτού μας και να τα φωτίσουμε.  Άλλωστε όπως είπαμε και πολλές άλλες φορές «σκοτάδι σημαίνει έλλειψη φωτός, έλλειψη γνώσης».
Και θέλω εδώ να σας υπενθυμίσω μια υπέροχα αποκαλυπτική Ανώτερη Επικοινωνία του Α. Σαιντ Ζερμαίν γι’ αυτό το θέμα, βάζοντας κάποια μικρά αποσπάσματα. Ο φωτεινός και ο σκοτεινός Εαυτός μας! A. Saint Germain, 17/10/ 2010

«Ας καταλάβουμε σήμερα ότι εμπειραθήκατε στην πυκνότερη και χαμηλότερη συχνότητα της ύλης και στην υψηλότερη συχνότητα του φωτός. Μ’ αυτή την έννοια μπορείτε να πείτε ότι εμπειραθήκατε στο σκοτάδι και στο Φως. Όμως δεν είναι πραγματικά έτσι, γιατί βιώσατε απλά και μόνον εμπειρίες, γιατί διαχειριστήκατε απλά και μόνον ενέργειες……….
Και αυτά τα σκοτεινά κομμάτια σας, τα οποία κακοποιήθηκαν μπαίνοντας μέσα σ’ αυτές τις ενέργειες και τα οποία είναι πολύ δυστυχισμένα και βυθισμένα στο σκοτάδι, τώρα θέλουν κι εκείνα να επιστρέψουν και να ενωθούν μαζί σας, θέλουν να ενωθούν με τον εαυτό τους. Άρχισαν ξέρετε να ξυπνάνε, γιατί καθώς εσείς εξελίσσεστε οικογένειά μου, τις μετασχηματισμένες νέες ενέργειες που δημιουργείτε τις παραλαμβάνουν πρώτα απ’ όλα, όλα τα κομμάτια του εαυτού σας, τις παραλαμβάνουν όλες οι πτυχές του εαυτού σας. Ακόμα κι αυτά τα κομμάτια σας που είναι αφώτιστα και είναι βυθισμένα στο σκοτάδι, άρχισαν τώρα να νιώθουν ότι κάτι συμβαίνει με τον εαυτό, κάτι γίνεται τέλος πάντων μ’ αυτόν τον εαυτό και θέλουν να επιστρέψουν. Νιώθουν πάρα πολύ δυστυχισμένα που είναι διαχωρισμένα  από τον εαυτό  και θέλουν να επιστρέψουν. Και ξέρετε δεν γνωρίζουν ποιοι είναι, γιατί το  ξέχασαν και ξέχασαν και τι είναι το φως και δεν ξέρουν και τι ακριβώς είναι αυτός ο εαυτός που τους τραβάει κοντά του σαν μαγνήτης.
Είναι τόσο πολύ μπερδεμένα οικογένεια, τόσο πολύ μπερδεμένα και καθώς ο εαυτός σας τα μαγνητίζει, εσείς τα νιώθετε να τριγυρνάνε γύρω σας και καθώς τα νιώθετε σκοτεινά, εκείνο που κάνετε είναι να τα πολεμάτε με όλες σας τις δυνάμεις. Τα πολεμάτε, τα απαξιώνετε, τα κακολογείτε και προσπαθείτε να τα διώξετε μακριά σας, γιατί δεν θέλετε να έχετε καμία σχέση με το σκοτάδι. Είναι βαθιά ριζωμένη η πεποίθηση μέσα σας ότι το σκοτάδι πρέπει να το πολεμάμε και να το εξορκίζουμε. Δεν τα θέλετε κοντά σας, πόσο μάλλον να δεχθείτε να ενωθούν μαζί σας. Κι αυτά τα κομμάτια σας οικογένεια, θυμώνουν και πεισμώνουν με την συμπεριφορά σας και ανταποκρίνονται κι αυτά με τον ίδιο τρόπο που τους συμπεριφέρεστε κι εσείς. Συγκρούονται μαζί σας και σας πολεμούν. Κι έτσι λοιπόν υπάρχει πάντα μέχρι σήμερα μια συνεχόμενη και ασταμάτητη σύγκρουση μεταξύ σας. Μια σύγκρουση που ευνοείται και συντηρείται από τις δυνάμεις τις διττότητας. Γιατί όταν ο εαυτός σας είναι κομματιασμένος, μπορούν πάντα να σας ελέγχουν πάρα πολύ εύκολα».

Γι’ αυτό λοιπόν οικογένεια χρειάζεται να κατανοήσουμε πολύ καλά, ότι όλα βρίσκονται μέσα μας και όλα έχουν να κάνουν με τον εαυτό μας. Και εάν εμείς αποδεχθούμε ολοκληρωτικά τον εαυτό μας, τότε στην ουσία έχουμε αποδεχθεί ολόκληρη την δημιουργία.
Οικογένεια ας σταματήσουμε να συντηρούμε τον διαχωρισμό και να παίζουμε το παιχνίδι της διττότητας και ας αποδεχθούμε την κάθε διαφορετικότητα μέσα μας, χωρίς καμία κριτική στον εαυτό μας, γιατί μόνο έτσι θα ενώσουμε τον εαυτό μας, μόνο έτσι θα ενώσουμε όλα τα κομμάτια μας και θα  μάθουμε ν’ αγαπάμε τον εαυτό μας. Και μόνο έτσι θα αποδεχθούμε και οτιδήποτε διαφορετικό βρίσκεται έξω από μας και μας καθρεφτίζει!

 3) η εμπιστοσύνη άνευ όρων στον εαυτό μας! Είναι να παραιτηθούμε από κάθε έλεγχο στον εαυτό μας, από κάθε προγραμματισμό και προσδοκίες και ν’ αφεθούμε. Είναι να ζούμε στο τώρα μας και να αφεθούμε στη ροή της ενέργειας, με την απόλυτη βεβαιότητα ότι ο εαυτός μας, μας φροντίζει και κρατάει για μας τις πιο υπέροχες λύσεις οι οποίες αντιστοιχούν στο ύψιστο δυναμικό μας. Εμπιστοσύνη σημαίνει ότι από την στιγμή που εκφράζω την πρόθεσή μου για οποιαδήποτε επιλογή κάνω, είμαι απόλυτα βέβαιος-η ότι αυτό έχει ήδη συμβεί!
 Εμείς είμαστε οι Θεοί και ο Θεός αγάπη εστί! Γι’ αυτό ας συγχωρήσουμε, ας αποδεχθούμε και ας αγκαλιαστούμε για ν’ αφήσουμε πίσω μας τον διαχωρισμό και την σύγκρουση και να προχωρήσουμε στην αγάπη και στην ενότητα!  

 

 

Share the love! Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Email this to someone
email